Ευρώπη αίσχους και κτηνωδίας!

πηγή: ΠΡΙΝ

του Διονύση Ελευθεράτου

Το «κακό» που περιορίζεται στους διακινητές, το πρόβλημα που δεν υπάρχει όταν είναι αθέατο…

Στο ζωικό βασίλειο, ο στρουθοκαμη­λισμός «εγγυάται» στον αδύναμο μια τραγική μοίρα, που ο ίδιος πί­στευε πως δεν θα ερχόταν, επειδή φρόντισε να μην την βλέπει να κα­ταφθάνει. Στο ανθρώπινο βασίλειο της «συντε­ταγμένης» θηριωδίας, όμως, ο στρουθοκαμηλι­σμός λειτουργεί και υπέρ του ισχυρού. Εξασφα­λίζει «άλλοθι» της κακιάς ώρας και αναχαιτίζει (;) Ερινύες. Απόδειξη; Το προσφυγικό…

Εάν παρακολουθείς τις τοποθετήσεις της ευ­ρωπαϊκής γραφειοκρατίας και των ηγετών των επί μέρους χωρών της Γηραιάς Ηπείρου, είτε πρόκειται για «ορθολογικές» και «προστατευτι­κές» των συνόρων νύξεις είτε για «ανθρωπιστι­κές» εξάρσεις τους, αντιλαμβάνεσαι κάτι βασικό: Για αυτούς δεν υφίσταται πρόβλημα, παρά μόνον εάν εμφανιστούν στον ορίζοντα οι ξεριζωμένοι, ή έστω οι βάρκες που τους μεταφέρουν. Εάν η στρουθοκάμηλος πιστεύει ότι το χωμένο στη γη κεφάλι εξαφανίζει τον κίνδυνο, ο «πολιτισμένος κόσμος» (βολεύεται να) θεωρεί πως οτιδήποτε βρίσκεται εκτός του οπτικού πεδίου των κοινω­νιών του, κινείται στη ζώνη της παραγραφής των δικών του εγκλημάτων. Να το πούμε διαφορετι­κά: Οι μικροί Αϊλάν αυτού του κόσμου, της Συρί­ας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν ή της Λιβύης, συ­νιστούν «πρόβλημα» μόνο εάν τα άψυχα κορμιά τους θεαθούν να έχουν γίνει «μπαλάκια» ανά­μεσα σε κύματα και βράχους. Εάν τους διαμελί­ζουν -αυτούς και τις οικογένειές τους – βόμβες στις πατρίδες τους, τότε το θέμα είναι μακρινό, «εξωτερικό», ίσως και «ακαδημαϊκό»…

Κάπως έτσι, η επικριτική διάθεση της «θεσμι­κής Ευρώπης», φθάνει μέχρι τους εμπόρους της ελπίδας, τους διακινητές. Για τους υποκινητές εμπόλεμων συρράξεων, τους διακινητές επεμ­βάσεων, μηχανισμών αποσάθρωσης ολόκλη­ρων χωρών και επιμήκυνσης αιματοχυσιών, θα ήταν λίγο δύσκολο να περισσέψει θυμός στην «θεσμική Ευρώπη», όπως και στις ΗΠΑ: Δεν συνηθίζει ο «ορθολογικός» κόσμος να εξοργί­ζεται με ό,τι βλέπει, όταν κοιτάζει τον καθρέπτη.

Η «έλλειψη ορατότητας» άλλωστε, ή μάλλον η αναγωγή της σε «λύση», εξυπηρετεί ποικιλο­τρόπως. Η βύθιση μιας γεμάτης βάρκας «στη ζούλα», δεν προδίδει την «πολιτισμένη» ζού­γκλα. Ο «πόλεμος» εναντίον των διακινητών ανά τη Μεσόγειο, μπορεί να «αιτιολογήσει» χαμούς προσφύγων, καθ’ όσον η έννοια της «παράπλευ­ρης απώλειας» αποτελεί -εδώ και πολλά χρόνια- «κεκτημένο» Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής. Αντιλαμβάνεται κανείς τι είδους κόλαση αντιμε­τωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι στις πατρίδες τους, για να διακινδυνεύουν τόσο, πλέοντας πάνω σε καρυδότσουφλα με ανέμους των έξι μποφόρ. Αλ­λά, είπαμε: Για τη «θεσμική Ευρώπη» το πρόβλη­μα είναι ότι αποφασίζουν να μετακινηθούν. Όχι ότι το αποφασίζουν, επειδή βιώνουν ανείπωτες καταστάσεις. Κάπως έτσι η «συντεταγμένη Ευ­ρώπη», κάνοντας σήματα κατατεθέντα της, τους φράχτες και μη παρέχοντας νόμιμες οδούς διέ­λευσης, εξασφαλίζει τη μεγέθυνση των κερδών στα κυκλώματα διακίνησης και εκμετάλλευσης (από τα θαλάσσια ταξίδια μέχρι τις πορείες και περιπλανήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη), τα οποία θεωρητικά αφορίζει. Την ίδια στιγμή η τα­κτική της οδηγεί σε συνεχείς πνιγμούς προσφύ­γων, αλλά, μην ανησυχείτε, κάποια στιγμή ο «αν­θρωπισμός» της αναδύεται. Όσοι σωθούν από τα κύματα, την υποθερμία, την εξάντληση και τις ασθένειες θα αποκτούν το δικαίωμα να αι­τηθούν άσυλο, ασχέτως αν θα τους δοθεί. Σαν να θεσπίζει η Ευρώπη ένα είδος «φυσικής επιλο­γής», ώστε να ανοίξει τελικά την πόρτα της στους πιο ανθεκτικούς (κάτι που ίσως έχει τη σημασία του, εάν τελικά «συνήγορος υπεράσπισης» των προσφύγων αποδειχθούν κάποια στιγμή τα δη­μογραφικά – εργασιακά προβλήματα ορισμένων αναπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών…).

Το αίσχος συναγωνίζεται την υποκρισία και «γίνεται ένα» με αυτήν. Απηυδισμένη παρατη­ρούσε προσφάτως η πρώην υπουργός και ευ­ρωβουλευτής της ΝΔ, Μαριέτα Γιαννάκου, ότι από τις 28 χώρες της ΕΕ μόλις οι 8 έχουν δεχθεί πρόσφυγες. Ο θυμός της παραχώρησε όμως τη θέση του στον σκεπτικισμό, όταν διερωτήθηκε κατά πόσον οι χώρες της ΕΕ «μπορούν να λύ­σουν τα προβλήματα όλου του κόσμου» (συνέ­ντευξη στο «Πρακτορείο 104,9 FM»). Να’ τη λοιπόν η εύκολη, βολική και ως εκ τούτου «δη­μοφιλής» κατάληξη: Μεγάλο κρίμα όσα συμ­βαίνουν σε αυτές τις χώρες, αλλά η Ευρώπη δεν μπορεί να «φορτωθεί» τα προβλήματα όλου του κόσμου… Υπό μία έννοια, αυτό είναι σωστό: Εί­ναι και οι ΗΠΑ που προκάλεσαν, διόγκωσαν και πολλαπλασίασαν τρομακτικά προβλήματα σε συ­γκεκριμένες ζώνες του κόσμου (εδώ περιοριζό­μαστε στις πολεμικές αναφλέξεις, εάν επεκτεινό­μασταν και στα «απλά» οικονομικά ξεζουμίσματα θα χρειαζόμασταν πολλαπλάσιο χώρο, για απέ­ραντη περιήγηση…). Εάν όμως οι «αλά Γιαννά­κου» ρήσεις υπαινίσσονται ότι η Ευρώπη δικαι­ούται να νίπτει τας χείρας της, όταν νιώθει «κου­ρασμένη» από τις προσφυγικές ροές, θα προτεί­ναμε κάτι: Δείτε απλώς ποιες χώρες της ΕΕ συ­μπεριλαμβάνονταν στις 18 (!) που δεν καταδέ­χθηκαν καν -προ δυο εβδομάδων- να λάβουν μέρος σε εκείνη τη συνάντηση κορυφής, την οποία συγκάλεσε ο Γιουνκέρ, προφανώς επει­δή η Μέρκελ ένιωθε πολύ πιεσμένη με την άνο­δο της ξενοφοβίας στην πατρίδα της.

Δια της απουσίας της έλαμψε η Βρετανία. Κατά μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση, αυτή η «λάμψη» σχεδόν συνέπεσε με την παραδοχή Μπλερ (συνέντευξη στο CNN) ότι η επιδρο­μή του 2003 στο Ιράκ ουσιαστικά «γέννησε» το ISIS. Νωρίτερα βεβαίως «έφερε» την Αλ Κάιντα στην πάλαι ποτέ 100% κοσμική χώρα- όπως άλ­λωστε ήταν η Συρία. Δεν προλαβαίνουν σήμερα οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΟΗΕ ή του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης να μετρούν τα εκα­τομμύρια των ανθρώπων που εγκαταλείπουν το Ιράκ. Κάπου 2,2 εκατομμύρια προσφύγων κα­ταμετρήθηκαν την εποχή της «απελευθέρωσης» της χώρας, από τα στρατεύματα Μπους, Μπλερ και μερικών ακόμη θλιβερών «προθύμων».

Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί, 80% του πλη­θυσμού χωρίς ολοκληρωμένες συνθήκες υγιει­νής, μόλις 45 % με πρόσβαση σε καθαρό νερό, 25% ποσοστό παιδικού υποσιτισμού… Αυτά κι άλλα παρεμφερή αποτελέσματα της στρατιωτι­κής επέμβασης των «απελευθερωτών» εξηγούν ασφαλώς τους λόγους, για τους οποίους πολύ γρήγορα τόσοι Ιρακινοί αναζήτησαν καλύτερη τύχη σε άλλες χώρες. Κατόπιν κατέφθασε κι ο ISIS, αλλά απαξίωσε να καταφθάσει στην πρό­σφατη έκτακτη συνάντηση ο Κάμερον, ο πρωθυ­πουργός της «αθώας» Βρετανίας. Δια της απου­σίας της έλαμψε και η Γαλλία. Αν οι «πρόθυμοι» του Μπους άρχισαν να ισοπεδώνουν το Ιράκ τον Μάρτιο του 2003, για τα αόρατα «όπλα μαζικής καταστροφής» και τα ορατά πετρελαϊκά συμβό­λαια, η Γαλλία πρωτοστάτησε τον Μάρτιο του 2011 στην επιδρομή εναντίον της Λιβύης, που διέλυσε ουσιαστικά τη χώρα. Ήταν τότε που ο Σαρκοζί, αδυνατώντας να προσφέρει στη γαλλι­κή πολιτική και οικονομική ελίτ κάποια προοπτι­κή αναβάθμισης σε σχέση με τη Γερμανία, ανα­ζωπύρωσε την «ένδοξη» Γαλλία των όπλων, με ολίγη από αποικιοκρατική νοσταλγία…

Δια της απουσίας της έλαμψε και η Ιταλία, μία ακόμη χώρα από τους «πρόθυμους» δήμι­ους του Ιράκ, το 2003. Εάν υποτεθεί ότι αύριο – μεθαύριο πληθύνουν πάλι οι προσφυγικές ρο­ές από τη Λιβύη, με κατεύθυνση τη Λαμπεντού­ζα και την Ιταλία, εικάζουμε ότι ο Ματέο Ρέντσι θα αρχίσει εκ νέου να κατηγορεί τις Βρυξέλλες για «έλλειψη αλληλεγγύης». Έως τότε, η «ου­ρά απ’ έξω»…

Στο κάτω-κάτω, η κεντροαριστερή «λούφα» είναι προτιμότερη από τις κεντροαριστερές βυ­θίσεις πλοιαρίων. Εκτός αν ξεχάσαμε εκείνη που αποδεδειγμένα διενήργησε το ιταλικό ναυτικό στη δεκαετία του ’90 στέλνοντας, στον μεν βυθό της Αδριατικής πρόσφυγες, στη δε χωματερή ιδεολογημάτων το κλισέ, σύμφωνα με το οποίο μόνον «οι συντηρητικές δυνάμεις της Δεξιάς» φταίνε για την εμετική εικόνα της Ευρώπης.

Στο Αφγανιστάν βομβαρδίζονται ακόμη και νοσοκομεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα – μπο­ρεί λοιπόν κανείς να υποθέσει τι (άλλο) συμ­βαίνει εκεί… Συμμέτοχες στα «κλέη» ευρωπαϊ­κές χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά δυσφορούσες και «αναρμόδιες» όταν κτυπούν την πόρτα τους Αφ­γανοί πρόσφυγες…

Τελικά, έχει δίκιο η κυρία Γιαννάκου. Η ΕΕ δεν μπορεί να κουβαλά τα βάρη «όλου του κό­σμου». Το αίσχος και η κτηνωδία της ίδιας εί­ναι ήδη ασήκωτα.

(προσθήκη από π.κ.) διαβάστε ακόμη σχετικά: θα σου κόψω το χέρι  και   4+1 σημεία των καιρών…

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: