Τα μάτια του κόσμου βρίσκονται στη Τουρκία

πηγή: Athens.indymedia

της Sarah Parker, αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο Left Unity

Η κατάσταση στην Τουρκία αλλάζει γρήγορα, αλλά για να δούμε πού βρίσκονται τα πράγματα τώρα, είναι χρήσιμο να ανατρέξουμε στα γεγονότα των τελευταίων επτά μηνών. Στις 7 Ιουνίου 2015, το αριστερό και φιλο-κουρδικό HDP πέτυχε πάνω από 13% των ψήφων στις Τουρκικές γενικές εκλογές, μια μεγάλη νίκη, σπάζοντας το εκλογικό όριο για να κερδίσει 80 έδρες, και στερώντας από το κόμμα του Πρόεδρου  Ερντογάν, ΑΚΡ τόσο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απαιτείται ώστε το AKP να κυβερνήσει μόνο του, όσο και την ενισχυμένη πλειοψηφία που απαιτείται για να κινηθεί προς ένα ισχυρότερο προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης.
Το σκηνικό
Αλλά μεταξύ 25 και 28 Ιουνίου περισσότεροι από 200 άμαχοι σκοτώθηκαν στο Αΐν αλ-Αράμπ (Κομπάνι) από το ISIS σε μια αιφνιδιαστική επίθεση, καθώς ο τουρκικός στρατός συνέχισε να αγνοεί ή να συνδράμει τις επιθέσεις του ISIS κατα των Κούρδων της Συρίας, και στις 11 Ιουλίου, απο το KCK ( Ένωση Κοινοτήτων Κουρδιστάν) εκδίδεται ανακοίνωση που εξηγεί ότι οι πολυάριθμες τουρκικές στρατιωτικές παραβιάσεις κατα την διάρκεια των 2 ετών εκεχειρίας στην Τουρκία δεν θα είναι πλέον να γίνει ανεκτές, και ότι, για παράδειγμα, κάθε προσπάθεια θα πρέπει να γίνει δυνατή απο  τον κουρδικό λαό, συμπεριλαμβανομένων και των ανταρτών, για να σταματήσουν την κατασκευή των φραγμάτων για στρατιωτικούς σκοπούς [1].
Στις 16 Ιουλίου οι Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας ανακοίνωσαν ότι αντάρτες διεξήγαγαν προειδοποιητικές δράσεις για την αντιμετώπιση της απότομα αυξανόμενης τουρκικής στρατιωτικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένων βομβαρδισμών στις περιοχές άμυνας των ανταρτών. [2]. Στις 17 Ιουλίου ο Ερντογάν αποκηρύτει την «Συμφωνία Dolmabahçe «, της 28ης Φεβρουαρίου ως βάση για την ειρήνη μεταξύ της Τουρκίας και της κουρδικής πλευράς, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι η ειρηνευτική διαδικασία είχε τελειώσει και ο πόλεμος αρχίζει και πάλι.

Στις 23 Ιουλίου, η ΗΠΑ και η Τουρκία συμφώνησαν ότι η Τουρκία θα εισέλθει στον λεγόμενο αντι-ISIS συνασπισμό και ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ κοντά στο Ντιγιαρμπακίρ [3]. Αυτή η συμφωνία έγινε δεκτή με σκεπτικισμό απο τα μέσα ενημέρωσης ως ένδειξη ότι η Τουρκία θα μπορούσε να ξεκινήσει να ασχολείται με ISIS, σε αντίθεση με την έως τώρα αδιαφορία της ή να την επικουρία της. Μέσα σε 48 ώρες από τη συμφωνία, η Τουρκία είχε κάνει μερικές επιχειρήσεις βομβαρδισμού πάνω από έδαφος του ISIS στη Συρία, (μετά την οποία ελάχιστα ακούστηκαν για αυτή την πτυχή της εκστρατείας [4]) και άρχισε μια συστηματική αεροπορική εκστρατεία εναντίον στρατοπέδων των ανταρτών στο Βόρειο Ιράκ, η οποία συνεχίζεται αδιάσπαστη μέχρι τώρα. Μετά από μια περίοδο προσπαθειών για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, στις 24 Αυγούστου ο Ερντογάν κάλεσε εκ νέου εκλογές για το Νοέμβριο 1. Αυτές διεξάχθηκαν σε ατμόσφαιρα κραυγαλέου εκφοβισμού με περισσότερες από 100 επιθέσεις σε γραφεία του κόμματος HDP και την έκρηξη βόμβας στην πορείας ειρήνης που είχε καλεστεί από τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος και του HDP στις 10 Οκτωβρίου κατά την οποία 102 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 400 τραυματίστηκαν. Καμία ομάδα δεν ανέλαβε τη βομβιστική επίθεση, αλλά ευρέως πιστεύεται ότι έχει πραγματοποιηθεί από ανθρώπους με συνδέσεις με ISIS. Η ψηφοφορία έφερε το HDP  ακόμα μία φορά πάνω από το όριο, αλλά η ψήφοι του ΑΚΡ αυξήθηκαν αρκετά ακριβώς ώστε το κόμμα να πάρει την απόλυτη πλειοψηφία.

Αυτοδιοίκηση και αντίσταση

.Απο τις αρχές του Αυγούστου του 2015 οι τοπικές συνελεύσεις στο Κουρδιστάν της Τουρκίας ξεκίνησαν την ανακήρυξη αυτοδιοίκησης, και αυτό επιβεβαιώθηκε από τη συνεδρίαση του Democratic People’s Congress στις 28 Δεκεμβρίου 2015 [5] μετά απο όταν το ΑΚΡ του Ερντογάν έκλεψε τις επαναληπτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1¨» Η ιδέα είναι να οικοδομήσουμε την ισχυρότερη δυνατή τοπική αυτο-οργάνωση ως μέσο αυτοάμυνας και ως ένα βήμα στο δρόμο προς την ελευθερία από τη δίωξη του τουρκικού κράτους. Οι νέοι έσκαψαν αρχικά χαντάκια και έστησαν οδοφράγματα για να μην επιτρέψουν την είσοδο σε αυτές τις περιοχές στην αστυνομία και το στρατό. Παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις περιοχές – γειτονιές τελούν πλέον κυριολεκτικά υπό πολιορκία από 10.000 στρατιώτες ,για μήνες ο τουρκικός στρατός, η αστυνομία και οι ειδικές δυνάμεις δεν είναι σε θέση να τα ξαναπάρουν απο την στιγμή που έχουν εκδιωχθεί από τους κατοίκους. Οι χειρότερες πολιορκίες είναι στις περιοχές του Cizre και Silopi, στην επαρχία Σιρνάκ, και της Sur, το ιστορικό κέντρο της παλιάς πόλης του Αμέντ (Ντιγιαρμπακίρ), που επί του παρόντος βρίσκονται υπό βαρύ συνεχόμενο βομβαρδισμό από τον τουρκικό στρατό, ο οποίος προσπαθεί εδώ και περισσότερο από 40 ημέρες να ανακτήσει γειτονιές υπό τον έλεγχο των νέων δυνάμεων αυτοάμυνας του ΡΚΚ που συνδέονται με τη νεολαία και τον τοπικό πληθυσμό.

Ο εκπρόσωπος του Λαϊκού Συμβουλίου στην  Cizre  σήμερα (18 Ιανουαρίου) ζήτησε την εξέγερση σε όλο το Κουρδιστάν για την υποστήριξη της κουρδικής αντίστασης. Η αντίσταση είναι στην 33η ημέρα της στην Silopi, όπου γειτονιές είναι συχνά κάτω από τα πυρά των αρμάτων μάχης και 26 άμαχοι έχουν σκοτωθεί, αλλά το κράτος έχει παραχωρήσει την άρση της απαγόρευσης της κυκλοφορίας κατά τις ώρες της ημέρας από 19 Ιανουαρίου Ο Βουλευτής του HDP  Φερχάτ Encü λέει τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από ό, τι μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980. Τα τελευταία στοιχεία είναι ότι 283 άμαχοι έχουν σκοτωθεί στις πολιορκίες μετά τη 12η Ιουλίου [6], ενώ 300.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους στα βάθη του χειμώνα.
Η αριστερά πρέπει να ξυπνήσει για το γεγονός ότι ο κουρδικός πόλεμος έχει έρθει κάτω από τα βουνά στις πόλεις και ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν εμπλακεί σε μια ηρωική αντίσταση ενάντια σε ένα σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ που έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι θα συντρίψει την αντίσταση δρόμο το δρόμο, και να κάνει κάποια σοβαρή δουλειά αλληλεγγύης.
Η ομάδα ομπρέλα KCK (Ένωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν ») ζήτησε από τους ανθρώπους να παραμείνουν και να στηρίξουν την αντίσταση αν είναι σε θέση να το πράξουν, αν και πολλοί άνθρωποι έχουν υποχωρήσει σε άλλες περιοχές, καθώς η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη με τους ανθρώπους να σκοτώνονται από ελεύθερους σκοπευτές ή απο βομβαρδισμούς, ενώ το κράτος έχει κόψει το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα κέντρα της αντίστασης είναι κουρδικές πόλεις στα νοτιοανατολικά, που έχουν υποστεί καταπίεση για εβδομήντα χρόνια, καθώς και τις διακρίσεις και την υψηλή ανεργία, και όπου HDP έλαβε πολύ υψηλά ποσοστά στις εκλογές τόσο του Ιουνίου όσο και του Νοεμβρίου 2015, και είναι κοντά στην Rojava και το Κουρδιστάν του Ιράκ.

Όπως είπε ο διοικητής των Δυνάμεων Λαϊκής Άμυνας,  Μουράτ Καραγιλάν στο μήνυμά του, το Νέο Έτος: «Το AKP έχει εξαπολύσει μια εξαγριωμένη επίθεση εναντίον μας. Οι αντάρτες, αλλά και οι νέοι στις πόλεις, όλα τα μέρη της κουρδικής κοινωνίας, παίζουν το ρόλο τους στην αντίσταση ». Οι μονάδες Αυτοάμυνας έχουν ανακοινωθεί σε όλο και περισσότερα μέρη, η τελευταία είναι μονάδα γυναικών (YPS-Jin) στην Nusaybin. Η συμμετοχή των γυναικών στον αγώνα αυξάνεται όλη την ώρα, και σαφώς η αντοχή των γυναικών και η αποφασιστικότητά τους να αγωνιστούν για την ελευθερία είναι μια τεράστια δύναμη του κινήματος. Συνολικά, η αντίσταση ενάντια στην δύναμη του τουρκικού κράτους είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα και ίσως κατά κάποιο τρόπο να εξηγήσει τη σιωπή των άλλων μελών του ΝΑΤΟ.

Σχετικά με την υπόλοιπη κοινωνία

Κοιτάζοντας το τουρκικό κράτος στο σύνολό του, ο Ταρίκ Αλί έδωσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Telesur που ονομάζεται «Η Τουρκία είναι μια κοινωνία που βράζει» στην οποία Sungur Savran ξεχωρίζει τα γεγονότα ορόσημο των τριών τελευταίων ετών: Ιούνιος – Σεπτέμβρης 2013 η εξέγερση του Gezi, 6-12 Οκτώβριος 2014 η serhildan (εξέγερση) στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας με τα εκατομμύρια στο δρόμο, και «όπου κατέστη σαφές ότι το ΡΚΚ είχε ένοπλες μονάδες, ακόμη και τις μικρότερες πόλεις», και η απεγία των εργατών στο μέταλλο το 2015, όταν τον Μάιο δεκάδες χιλιάδες ξεσηκώθηκαν πρώτα κατά των κίτρινων συνδικάτων και στη συνέχεια ενάντια στα αφεντικά, στην Προύσα στη Σμύρνη, Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, μια πολλά υποσχόμενη ανάπτυξη ενός κύματος, επειδή το εργατικό κίνημα σε μεγάλο βαθμό είχε ξεχαστεί για πολλά χρόνια.


Ο Savran υποστήριξε ότι κοσμικές δυνάμεις σε μεγάλες πόλεις της Τουρκίας, η μικροαστική τάξη και τα ανώτερα στρώματα της εργατικής τάξης, που ψηφίζουν παραδοσιακά το  CHP (παλιό κόμμα του Ατατούρκ, με εθνικιστικές αλλά και σοσιαλδημοκρατικές καταβολές) τώρα καταλαβαίνουν τι έχει γίνει με τους Κούρδους και φέρονται με συμπάθεια και άρχισαν να να ψηφίσουν HDP, είναι ζωτικής σημασίας για τους σοσιαλιστές να συνεχίσουν να εργάζονται για να τραβήξουν ‘αυτό το μπλοκ στην τροχιά του HDP. Σημειώνει επίσης ότι ο Ερντογάν έχει αρχίσει να κινητοποιεί ακροδεξιές μονάδες θανάτου(εν μέρει επειδή δεν μπορεί να εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον εν μέρει ακόμα-κοσμικό στρατό που συνδέεται με το ΝΑΤΟ) και να τις χρησιμοποιεί ενάντια στην εργατική τάξη στην Τουρκία, και ενάντια σε αριστερούς, Αλεβί και Κούρδους .
Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι αποφάσισαν να βάλουν τα οδοφράγματα – ήξεραν ότι θα πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους αργά ή γρήγορα.
Οι πιο πρόσφατες εξελίξεις που συνδέουν τη δύση της Τουρκίας στον πόλεμο εναντίον των Κούρδων στα νότιο-ανατολικά είναι η βόμβα που σκότωσε 10 κυρίως Γερμανούς τουρίστες στην Κωνσταντινούπολη, και το θέμα των Ακαδημαϊκών για τη δήλωση της Ειρήνης, η οποία υπεγράφη από 1000 ακαδημαϊκούς της Τουρκίας και πολλούς εκτός αυτής. Οι ακαδημαϊκοί που υπέγραψαν τη δήλωση υπέρ της ειρήνης και για τον τερματισμό της καταστολής έχουν κατηγορηθεί για προδοσία, και απειλούνται τόσο απο τον Ερντογάν, όσο και από το γνωστό αφεντικό του εγκλήματος Sedat Peker. Όλοι οι υπογράφοντες είναι υπό ποινική έρευνα, πολλοί έχουν συλληφθεί και ορισμένοι έχουν ήδη απολυθεί από τις δουλειές τους, με τις εκθέσεις για την πίεση που εφαρμόζεται, όπως προεξέχοντα σημάδια που τίθεται σε πόρτες των γραφείων των υπογραφόντων. Ένα κίνημα συγκεντρώνεται για την άμυνα τους, η οποία ευτυχώς έχει γίνει γρήγορα διεθνοποιημένη, και έχει λάβει σημαντική κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, όπως ο Ερντογάν ίσως απερίσκεπτα έλκυσε την κριτική του Νόαμ Τσόμσκι και του Ταρίκ Αλί, γνωστών υποστηρικτών των απελευθερωτικών αγώνων που υπέγραψαν τη δήλωση. Κατά την τελευταία καταμέτρηση 299 ακαδημαϊκοί στη Βρετανία έσπευσαν να υπογράψουν μια δήλωση υποστήριξης. Ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Ταρίκ Αλί έχουν δηλώσει ότι θα πάνε μόνο στην Τουρκία, αν προσκληθούν από τον κουρδικό λαό και το HDP, σε απάντηση στις προσκλήσεις τους από τον πρόεδρο Ερντογάν.
Τόσο το HDP και το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) καταδίκασαν τις απειλές του Ερντογάν και εξέφρασαν την ανησυχία τους για την πορεία που ο ίδιος πιέζει την κοινωνία . Ο βουλευτής του HDP Φαϊζάλ Sariyildiz έχει προσκαλέσει τον Τσόμσκι να επισκεφθείτε την περιοχή του Κουρδιστάν και κάλεσε Ερντογάν και Νταβούτογλου να επισκεφθούν μαζί του για να δούν την κατάσταση με τα μάτια τους συνοδεύοντας τις προσκλήσεις με πολύ παραστατική δήλωση που περιγράφει τις συνθήκες κάτω από την πολιορκία, η οποία μπορεί να διαβαστεί εδώ: http: //anfenglish.com/features/hdp-invites-chomsky-to-kurdistan
Η Τουρκία στη Συρία και το Ιράκ
Είναι παραπλανητικό να εξετάσουμε τις δραστηριότητες του τουρκικού κράτους απομονωμένα μόνο εντός των συνόρων του : η πολιτική του στο εγγύς εξωτερικό πρέπει επίσης να γίνει κατανοητή. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το τουρκικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις στρατιωτικές και άλλες παρεμβολές στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, θέτοντας υποψηφιότητα για να διεκδικήσει εκ νέου το στάτους της πρώην περιφερειακής δύναμης, στοχεύοντας στην αυτο-εξυπηρετηση του προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα δικαιολογημένα παράπονα από την αντιπολίτευση στο καθεστώς της Συρίας, μαζί με μια έσχατη προσπάθεια να εμποδίσει τον αγώνα του κουρδικού λαού και των συμμάχων τους, τόσο στη Συρία και στο βόρειο Ιράκ.
Ακριβώς για να δώσουμε μια γενική περιγραφή σχετικά με τον κουρδικό αγώνα στη Συρία, το Κουρδικό PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης) και η στρατιωτική πτέρυγα του η YPG (Λαϊκή Άμυνα Μονάδες) στη Συρία, δήλωσαν επανειλημμένα ότι θα υπερασπιστούν τις δικές τους περιοχές, αν δεχθούν επίθεση κάτι που ήδη έχουν κάνει πράξη. Προς το παρόν εξακολουθούν να υπερασπίζονται τα τρία πλειοψηφικά Κουρδικά αλλά μικτά αυτοανακηρυχθέντα αυτόνομα καντόνια της Afrin, Αΐν αλ-Αράμπ και Τζαζίρα (Καμισλί και Hasakah), και κυρίως την κουρδική περιοχή του Shaikh Maqsud στο Χαλέπι. Μάχες για να σπάσει η απομόνωση του δυτικού καντόνιου της Afrin και για την υπεράσπιση του  Σέιχ Maqsud, που βομβαρδίστηκε πρόσφατα από το καθεστώς και σήμερα βρίσκετε κάτω από τη βαριά επίθεση και πάλι από το Al Nusra και τις δυνάμειις του Ahrar Al Sham, και να κοπούν οι γραμμές ανεφοδιασμού από την Τουρκία προς το ISIS, γραμμές ανεφοδιασμού που επεκτείνονται ανατολικά μέσω Raqqa και Shengal στη Μοσούλη, λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή.
Ο Ερντογάν εμφανώς είπε ότι εάν οι Κούρδοι περάσουν δυτικά του Ευφράτη αυτό θα ήταν μια κόκκινη γραμμή για την Τουρκία. Αυτό συνέβη πρόσφατα όταν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, (το νέο όνομα για τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις και τους συμμάχους τους, η οποία περιλαμβάνει και ορισμένες αραβικές και Ασσυρίων μονάδες) διέσχισε τον Ευφράτη και πήρε το Φράγμα Tishrin και την γύρω περιοχή από το ISIS. Προφανώς η στάση των ΗΠΑ είναι ότι οι κουρδικές δυνάμεις της Συρίας είναι σήμερα χρήσιμες για τη διατήρηση του ISIS εντός ορίων, όπως και οι Peshmerga PUK στο Ιράκ, και ότι εν ενευθέτω χρόνο, η Τουρκία θα είναι ελεύθερη να ασχοληθεί και με τους δύο. Προφανώς οι περισσότεροι από τους κουρδικούς λαούς έχουν διαφορετική φιλοδοξία – την επιβίωση, την αυτοδιάθεση, και τον εκδημοκρατισμό ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, και για αυτό είναι η δουλειά των σοσιαλιστών να σταθούν μαζί τους.


Το τουρκικό κράτος θέλει τόσο να συντρίψει κάθε αντίσταση και να πάρει πίσω τα εδάφη που έχασε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου Ο τουρκικός στρατός ίδρυσε βάσεις στο βόρειο Ιράκ το 1991, κάτω από τον μανδύα της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, που φαινομενικά χρησίμευαν για την προστασία των Κούρδων του Ιράκ από τον Σαντάμ Χουσεΐν. Οι βάσεις χρησιμοποιήθηκαν το 1996 σε συνεργασία με το KDP για επιθέσεις στους αντάρτες του ΡΚΚ. Ο τουρκικός στρατός έκανε μια αποτυχημένη επίθεση κατά των βάσεων του PKK στις 26 Δεκεμβρίου 2007 και μετά από σκληρή μάχη στην οποία τις περιοχές υπο επίθεση επίσης υπερασπίστηκαν από αντάρτες του PUK  οι οποίοι έσπευσαν απο τα βόρεια από την Sulaimaniyah και τη γύρω περιοχή, ο τουρκικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει βιαστικά και με βαριές απώλειες, ο στρατός έκανε διάφορες εισβολές περαιτέρω κατα την διάρκεια χειμώνα. Το νέο Κουρδικό Κοινοβούλιο ψήφισε το 2008 ότι θα πρέπει να απομακρυνθούν οι βάσεις, και ο πρωθυπουργός της KRG Νετσιρβάν Μπαρζανί επιβεβαίωσε ότι οι τουρκικές βάσεις θα πρέπει να κλείσει, αλλά δεν έγινε τίποτα.
Στο τέλος του 2011, «εκπαιδευτές στρατευμάτων» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εγκατέλειψαν το Ιράκ μετά την αποτυχία να συμφωνήσουν ασυλία από κάθε ποινική δίωξη για τις πράξεις των στρατευμάτων των ΗΠΑ », η αποχώρηση του κύριου όγκου των αμερικανικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε μεταξύ Δεκεμβρίου 2007 και το 2011. Το 2012 η κυβέρνηση του Ιράκ, δήλωσε ότι οι τουρκικές βάσεις έπρεπε να κλείσουν. Έτσι, έως τώρα από τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις του ΝΑΤΟ που είναι ή ήταν στο Ιράκ από το 2003 έχουν αποσυρθεί σε μεγάλο βαθμό στρατεύματα, αλλά ο αριθμός των τουρκικών δυνάμεων αυξάνετε διαρκώς. Η παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων ποτέ δεν ήταν δημοφιλής, αναφορές με 470.000 υπογραφές συγκεντρώθηκαν στο Νότιο Κουρδιστάν και να παραδοθούν στο Κοινοβούλιο του Ιρακινού Κουρδιστάν και την Περιφερειακή Προεδρία το 2012, και σχεδόν 1.000.000 στο Κοινοβούλιο και στην Περιφερειακή Κυβέρνηση το 2015, αλλά αγνοήθηκαν.
Η σημερινή κατάσταση στο Κουρδιστάν του Ιράκ είναι δυνητικά εκρηκτική. Η Τουρκία και τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι άνθρωποι στο Νότιο Κουρδιστάν είναι έξαλλοι με τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησής τους, ακόμη και αν η κατάσταση είναι λιγότερο καταστροφική σε σχέση με το υπόλοιπο Ιράκ. Η πολιτική του ΝΑΤΟ είναι να υποστηρίξει συνειδητά το κόμμα του Μπαρζανί ως αντίβαρο προς την πιο ριζοσπαστική βάση του PUK στην Sulaimaniyah και το Κιρκούκ, καθώς και στην αύξηση της παρουσίας ανταρτών συμμαχικών προς ή που ανήκουν στο PKK, οι οποίοι υπάρχουν σε μεγάλο στο Νότιο Κουρδιστάν, οχι μόνο στο ορεινό καταφύγιο του Καντίλ, αλλά μετά την άνοδο του ISIS και την πτώση της Shengal και της Μοσούλης  το 2014 και σε άλλους τομείς.
Αυτή τη στιγμή αντάρτες του PUK, ΡΚΚ και αντάρτισσες των YJA Star από κοινού αμύνονται σε μία σφοδρή επίθεση του ISIS στα νότια του Κιρκούκ, και επίσης, δεν διαφεύγει της προσοχής των κούρδων μαχητών ότι οι τουρκικές δυνάμεις στρατού στο Βόρειο Ιράκ, είναι καλά τοποθετημένες για να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα δρόμου προς τη Μοσούλη εάν το ISIS βρεθεί κάτω απο πάρα πολύ πίεση εκεί, ή ακόμα και να κινηθούν εναντίον της «πράσινης ζώνης», του PUK εάν υπάρχει μια έξαρση του μαζικού κινήματος κατά της διαφθοράς και της φτώχειας – ίσως το ΝΑΤΟ και η Τουρκία βλέπουν ακόμη την πιθανότητα μιας αυξανόμενης παρουσίας του Ο τουρκικού στρατού στο βόρειο Ιράκ ως υποκατάστατο για τον στρατό των ΗΠΑ.
Σπάστε τη σιωπή
Παρά τις περιοδικές εικασίες ότι στα κράτη μέλη των ΗΠΑ και της ΕΕ δεν αρέσουν κάποιες από τις πολιτικές της Τουρκίας, από τότε που το AKP αποκήρυξε τις συμφωνίες του Dolmabahçe μεταξύ του τουρκικού κράτους και της κουρδικής πλευράς και ξανάρχισε τον πόλεμο τον Ιούλιο, υπήρξαν ελάχιστα σχόλια από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ εκτός από λακωνικές δηλώσεις υποστήριξης για το δικαίωμα της Τουρκίας να υπερασπιστεί την εθνική της ασφάλεια. Καθώς όμως ο χειμώνα βαθαίνει και ο τουρκικός στρατός βομβαρδίζει κουρδικές πόλεις, διότι δεν είναι σε θέση να τις ανακαταλάβει, υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή από όλες τις κυβερνήσεις.

 

(προσθήκη από π.κ.) διαβάστε ακόμη σχετικά:

Συνεχίζετε το έγκλημα κατα της ανθρωπότητας στην Ν.Α. Τουρκία

ΥPG: «Δεν θα παραμείνουμε άπραγοι στις συνεχιζόμενες επιθέσεις του τουρκικού κράτους στα σύνορα της Ρογιάβα»

Γυναίκες στην αντίσταση: «Γιέ μου, η μητέρα σου έρχεται»

Κουρδικό: Καταστολή και αντίσταση 27 Γενάρη 2016

 

 

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: