ΕΝΟΧΟΣ ο Κάρατζιτς! Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε υπέρ των θυμάτων της γενοκτονίας στη Βοσνία

πηγή: XYZ Contagion

Posted by Κλέων Νεμέας στο 2016/03/24

[Σ.Σ.: Απαραίτητη σημείωση: Επειδή οι συντάκτες του XYZ Contagion έχουν αλλεργία με τις γενικεύσεις, τις ρατσιστικές κρίσεις και τις συλλήβδην δαιμονοποιήσεις, πρέπει να διευκρινίσουμε ξανά πως όπου υπάρχει ο όρος ‘οι Σέρβοι’ ή ‘η σερβική πλευρά’ δεν εννοούμε ολόκληρο το σερβικό λαό και το σερβικό έθνος, ούτε όλους τους πολίτες της πρώην Γιουγκοσλαβίας με σερβική καταγωγή. Εννοούμε εκείνες τις ελίτ στο σερβικό κράτος, οι οποίες, προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους και πάνω απ’ όλα την ‘Μεγάλη Σερβία’, συνέστησαν ‘εγκληματική οργάνωση’ (‘Joint Criminal Enterprise’ στην σχετική ορολογία) και προέβησαν στα γνωστά εγκλήματα, όπως επίσης και όλους εκείνους που υποστήριξαν ή υποκίνησαν τον σερβικό μεγαλοϊδεατισμό και παρείχαν υλική βοήθεια και ψυχική συνδρομή σε αυτόν. Και, ασφαλώς, υπάρχουν κλιμακώσεις στην κατανομή ευθυνών: Δεν είναι το ίδιο ο υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος που έχει σκοπό να γίνει ολιγάρχης και για αυτό συνεργάζεται με τον μαφιόζο που οργανώνει παραστρατιωτικά αποσπάσματα θανάτου και πλιάτσικου, σε σύγκριση με τον απλό ανώνυμο Σέρβο που πίστεψε όλες τις κινδυνολογίες και τα συνωμοσιολογικά σενάρια της τηλεόρασης του Μιλόσεβιτς και τελικά πήγε να καταταγεί εθελοντής. Βέβαια, η τραγική μοίρα για τα θύματα και τους διωκόμενους είναι ευθύνη και αποτέλεσμα της αγαστής συνεργασίας όλων των παραπάνω μελών της εν λόγω Joint Criminal Enterprise για την επίτευξη των κοινών εγκληματικών τους στόχων, αναμφισβήτητα, ωστόσο το ποσοστό ευθύνης είναι διαφορετικό ανά περίπτωση.
Υποστηρίζουμε ότι την περίοδο 1987 έως (τουλάχιστον) 1995 στη Σερβία συγκροτήθηκε το μεγαλύτερο και πιο αιματηρό εθνικιστικό κίνημα στη μεταπολεμική Ευρώπη και ότι ο λόγος για τον οποίο αυτό το φασιστικό κίνημα υποστηρίχτηκε από την Ελλάδα, και μάλιστα σε ποσοστά της τάξης του 99%, οφείλεται στο γεγονός πως οι Ελληνες, πλήρως παραπληροφορημένοι από την ιδιωτική τηλεόραση και όμηροι ενός μεσαιωνικού φανατισμού, είδαν στο πρόσωπο του ‘Σέρβου ορθόδοξου αδερφού’ τον τιμωρό που θα έπαιρνε εκδίκηση από Τούρκους, Αλβανούς και ‘Σκοπιανούς’ και αυτόν που θα έδινε ένα μάθημα στη Δύση -και θα τα αποδείξουμε όλα αυτά στη συνέχεια, στοχεύοντας στο να αναδείξουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πτυχές του θέματος.
Μιλώντας για γενικεύσεις και δαιμονοποιήσεις, θα πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι δεν πρόκειται να απαντήσουμε στα γνωστά γελοία ‘επιχειρήματα’ πως δήθεν όποιος δείχνει τις ευθύνες του ολοκληρωτικού μεγαλοϊδεατικού καθεστώτος Μιλόσεβιτς-Κάρατζιτς-Μλάντιτς-Σέσελι-συζύγου Μιλόσεβιτς, την ίδια στιγμή «παίζει το παιχνίδι των ιμπεριαλιστών και δικαιολογεί τις ‘ανθρωπιστικές επεμβάσεις’». Γι’ αυτόν τον αστείο ισχυρισμό, που συχνά συνοδεύεται από ανάλογη συκοφαντία τύπου «πληρωμένοι από το ΝΑΤΟ» κ.λπ., δεν αξίζει να σπαταλήσει κανείς ούτε ένα λεπτό, ειδικά με ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν κάτι πάρα πολύ απλό: Το ενδεχόμενο να είναι δύο τα καθάρματα σε μία σύγκρουση (ΚΑΙ το ΝΑΤΟ, ΚΑΙ το καθεστώς Μιλόσεβιτς), άραγε δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό των τηλεθεατών οπαδών του δήθεν αριστερού ‘αντιιμπεριαλισμού’;].

 

ΕΝΟΧΟΣ ο Κάρατζιτς για δέκα κατηγορίες! Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε υπέρ των θυμάτων της γενοκτονίας στη Βοσνία

 

Σήμερα, 24 Μαρτίου του 2016, είναι μια σημαντική ημέρα για τη Δικαιοσύνη, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Ισονομία. Στις 14.00 ανακοινώθηκε η απόφαση για τον Ράντοβαν Κάρατζιτς (Radovan Karadzic) στο Μόνιμο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία (ή όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, International Tribunal for the Prosecution of Persons Responsible for Serious Violations of International Humanitarian Law Committed in the Territory of the Former Yugoslavia since 1991, στο εξής ΔΠΔΧΓ ή ICTY). Ο 70χρονος πρώην ηγέτης των Σερβοβόσνιων θα είναι ο πιο υψηλόβαθμος πολιτικός σε ολόκληρη την πρώην Γιουγκοσλαβία που θα αναγκαστεί να σταθεί όρθιος ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και να ακούσει την εναντίον του ετυμηγορία για τα εγκλήματά του, αφού ο Μιλόσεβιτς πέθανε κατά τη διάρκεια της δίκης, ενώ Τούτζμαν και Ιζετμπέγκοβιτς (ηγέτες της Κροατίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, αντίστοιχα) πέθαναν κατά τη σύνταξη του κατηγορητηρίου.

Κατά την απονομή του μεταλλίου του 'Λευκού Αγγέλου' σε τέσσερα μέλη της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς ΕΕΦ, τον Απρίλιο του 1995, την ημέρα του Ορθόδοξου Πάσχα στο Πάλε της Βοσνίας, ο Κάρατζιτς φιλάει έναν Ελληνα εθελοντή και μέλος της ναζιστικής οργάνωσης, προφανώς με τον κλασικό σερβικό τρόπο, τρεις φορές σταυρωτά.

Κατά την απονομή του μεταλλίου του ‘Λευκού Αγγέλου’ σε τέσσερα μέλη της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς ΕΕΦ, τον Απρίλιο του 1995, την ημέρα του Ορθόδοξου Πάσχα στο Πάλε της Βοσνίας, ο Κάρατζιτς φιλάει έναν Ελληνα εθελοντή και μέλος της ναζιστικής οργάνωσης, προφανώς με τον κλασικό σερβικό τρόπο, τρεις φορές σταυρωτά.

 

Ο σκληρός εθνικιστής Ράντοβαν Κάρατζιτς ήταν ο πρώτος ηγέτης των Σέρβων της Βοσνίας και της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Republika Srpska) και πρόεδρος του σερβοβοσνιακού εθνικιστικού εξτρεμιστικού κόμματος SDS. Καταγόταν από οικογένεια δωσιλόγων τσέτνικ του Μαυροβουνίου. Ο τσέτνικ πατέρας του είδε τον μικρό Ράντοβαν πρώτη φορά σε ηλικία πέντε ετών διότι ήταν φυλακή επειδή είχε βιάσει μια ξαδέρφη του. Ο μοναρχικός και αντικομμουνιστής Πρόεδρος της RS ήταν, επίσης, και αρχηγός (commander-in-Chief) του σερβοβοσνιακού στρατού των Σέρβων της Βοσνίας Vojska Republike Srpske (VRS), δηλαδή του στρατού εκείνου που βαρύνεται με χιλιάδες θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου, και ήταν ό,τι πλησιέστερο στη ναζιστική πολεμική μηχανή μετά το Β’ΠΠ σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ο γιατρός και λογοτέχνης Ράντοβαν Κάρατζιτς, που πίστευε σε ‘ανώτερες και κατώτερες’ φυλές, ήταν ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της γενοκτονίας στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και ο κύριος υπεύθυνος για την εθνοκάθαρση που υπέστησαν οι μη σερβικοί πληθυσμοί της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στον επεκτατικό πόλεμο 1991-1995. Και φυσικά, ήταν ο κύριος υπεύθυνος της μεγάλης σφαγής στη Σρεμπρένιτσα.

Σήμερα ήταν υποχρεωμένος να σηκωθεί όρθιος μπροστά στους δικαστές και στους εκπρόσωπους των θυμάτων και να ακούσει την ετυμηγορία, από τα χείλη του Νοτιοκορεάτη δικαστή O-Gon Kwon. Εντεκα κατηγορίες:

Δύο για γενοκτονία, μία για τη Σρεμπρένιτσα το 1995, και μία για περιοχές όπως Vlasenica, Foca, Zvornik, Bratunac, Prijedor, Kljuc, Sanski Most το 1992 (σε αυτήν αθωώθηκε, αν και βρέθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας και για παραβίαση νόμων και ηθών πολέμου),
Πέντε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας,
– Και τέσσερις για παραβίαση νόμων και ηθών πολέμου.

Η δίκη κράτησε πέντε ολόκληρα χρόνια, από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι την αγόρευση του εισαγγελέα τον Οκτώβριο του 2014 και κατέθεσαν πάνω από 500 μάρτυρες, ενώ τα τεκμήρια που εξετάστηκαν ένα προς ένα ανέρχονταν σε χιλιάδες.

Το δικαστήριο απέδειξε ότι ο Κάραζιτς έχει «ατομική ποινική ευθύνη»:

– για την προμελετημένη δολοφονία πάνω από 8.000 Βόσνιων Μουσουλμάνων ανδρών και αγοριών της Σρεμπρένιτσα, μέσω οργανωμένων και προσχεδιασμένων μαζικών εκτελέσεων.
– για τις εθνοκαθάρσεις, στις οποίες οι χασάπηδες Σέρβοι εθνικιστές είναι υπεύθυνοι για το θάνατο πάνω από 100.000 ανθρώπους και για την προσφυγοποίηση πάνω από 3.000.000 αμάχωνς (ενώ αντίθετα, οι απώλειες των επιτιθέμενων και υπεροπλισμένων σφαγέων Σέρβων ήταν ελάχιστες χιλιάδες, οι περισσότεροι στην πρώτη γραμμή, εκ των οποίων μόλις και μετά βίας ο αριθμός των αμάχων Σέρβων έφτανε σε τετραψήφιο αριθμό),
– για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την αιχμαλωσία δεκάδων χιλιάδων Βόσνιων Μουσουλμάνων και Κροατών της Βοσνίας υπό συνθήκες διαβίωσης που αποσκοπούσαν φυσική εξόντωσή τους,
– για την εισβολή και ισοπέδωση και αντικατάσταση πληθυσμού ολόκληρων χωριών, συστηματικά και ένα προς ένα, μέσω της τρομοκρατίας (πολιορκία, περικύκλωση, κατάληψη, κατοχή και εξόντωση),
– για τις πολιορκίες στο Σαράγεβο και άλλες πόλεις μεταξύ Απριλίου 1992 και Νοεμβρίου 1995, επί 3 ή 4 χρόνια,
– για τις δολοφονίες αμάχων και αθώων πολιτών, πράξεις που αποτελούσαν τμήμα της εκστρατείας τρομοκράτησης, μέσω ελεύθερων σκοπευτών και χρήσης βαρέων πυροβόλων,
– για τους νοικιασμένους σνάιπερ που έριχναν σε παιδιά (1.601 παιδιά νεκρά μόνο στο Σαράγεβο),
– για τον βομβαρδισμό σχολείων και νοσοκομείων,
– για το πλιάτσικο που ακολουθούσε πάντα τις σφαγές αμάχων από τους ‘γενναίους’ Σέρβους φασίστες,
– για την εκβιαστική ομηρία Κυανόκρανων και αξιωματούχων του ΟΗΕ.

Με λίγα λόγια για την επεκτατική επιθετικότητα και τον εξοντωτικό ρατσισμό στη χειρότερη μορφή του.

Μάρτυρες υπεράσπισης του Κάρατζιτς ήταν, μεταξύ άλλων, αναγνωρισμένοι εγκληματίες πολέμου όπως:

– ο υπαρχηγός του και πρόεδρος της Βουλής των Σέρβων της Βοσνίας Momcilo Krajisnik (Μομτσίλο Κάιζνικ),
– ο ολιγάρχης υπουργός του και φίλος του Μιλόσεβιτς και χρηματοδότης του στρατού του Πάλε Momcilo Mandic,
– οι στρατηγοί του Stanislav Galic και Dragomir Milosevic,
– ο Πρόεδρος της ‘Σερβικής Δημοκρατίας της Κράινα’ Milan Martic,

και πολλοί άλλοι, οι οποίοι έχουν ήδη καταδικαστεί για τις δικές τους προσωπικές ευθύνες στη γενοκτονία των ετών 1991-1995. Υπέρ του, κατέθεσε επίσης ο σημερινός Πρόεδρος της σερβοβοσνιακής οντότητας, ο Milorad Dodik, αθώωνοντας τον προκάτοχό του, γεγονός που σημαίνει πως, από την εποχή των εθνικών εκκαθαρίσεων, πολύ λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στην σερβοβοσνιακή ηγεσία της Republika Srpska. Συνεπώς, δύσκολα μπορεί να πει κανείς πως η ηγεσία της Republika Srpska μετακινήθηκε έστω και ελάχιστα από τα εθνικιστικά ‘ιδανικά’ του Κάρατζιτς, όλα αυτά τα 25 χρόνια. Ο Κάρατζιτς, που στην αρχή της δίκης είχε υποσχεθεί πως στην απολογία του στο τέλος θα αποδομήσει όλες τις εναντίον του κατηγορίες, τελικά αρκέστηκε να πει πως «οι μάρτυρες του είπαν όλα όσα χρειάζονταν για να αποδειχτεί η αθωότητά του», πως παραδέχεται τα εγκλήματα που συνέβησαν τότε, παραδέχεται ακόμη και ότι αδιαμφισβήτητα οι εκτελεσμένοι από τους Σέρβους στη Σρεμπρένιτσα δολοφονήθηκαν εν αιχμαλωσία με τα χέρια δεμέναwho are undisputed victims with ligatures»), αλλά πως έχει «καθαρή συνείδηση». Η υπερασπιστική του γραμμή ήταν, αν αυτό σας θυμίζει κάτι, πως, ναι, «εγκλήματα συνέβησαν», αλλά δεν ευθύνομαι γι’ αυτά, ούτε εγώ, ούτε το κόμμα μου, ούτε η οργάνωσή μου, ούτε ο στρατός μου και οι δομές του αποσχιστικού κράτους στο οποίο ήμουν ηγέτης. Ευθύνονται μεμονωμένοι κακοποιοί, που τα έκαναν στο όνομα της σερβικής ιδέας, συν κάποιοι ανεξέλεγκτοι πλιατσικολόγοι παραστρατιωτικοί. Μπορεί οι αποδείξεις εναντίον του να ήταν χιλιάδες, αλλά ο δήμιος προτιμούσε να επιμένει, ‘τυχαία μεμονωμένα περιστατικά’.

Αυτό, όμως, μάλλον δεν ήταν αρκετό για το Διεθνές Δικαστήριο, του οποίου η δουλειά όλα αυτά τα χρόνια ήταν πραγματικά τιτάνια, κι έτσι η ετυμηγορία ήταν η εξής:

ΕΝΟΧΟΣ

Γεγονός που σημαίνει ότι ο αρχηγός της σερβικής/σερβοβοσνιακής ‘εγκληματικής οργάνωσης’ (‘Joint Criminal Enterprise’ στην σχετική ορολογία) θα καταδικαστεί σε μια ποινή 40 ετών. Επίσης, ότι είναι ο υψηλότερος αξιωματούχος πολιτικός της Ευρώπης από την εποχή της Δίκης της Νυρεμβέργης και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που καταδικάζεται για γενοκτονία από διεθνές δικαστήριο.

Επιτέλους, τα θύματα του φυλετικού και εθνικιστικού μίσους θα έχουν μια στιγμή δικαίωσης. Αλλά και η ίδια η σερβική κοινωνία έχει μόνο να κερδίσει από την σημερινή απόφαση. Ο δρόμος για την ειρήνη και τη συμφιλίωση περνάει μόνο μέσα από την αλήθεια, και όχι μέσα από την άρνηση και την προσπάθεια δικαιολόγησης, διαστρέβλωσης ή και εγκωμιασμού των εγκλημάτων της δεκαετίας του 1990. Η άγνοια και η έλλειψη πληροφοριών θα μπορούσε να ήταν δικαιολογία για τη μη αποδοχή των εγκλημάτων τότε. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες. Κάθε άρνηση των εγκλημάτων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στη Σρεμπρένιτσα σημαίνει έγκριση και αποδοχή αυτών. Οταν τα θύματα έδιναν καταθέσεις στο Δικαστήριο της Χάγης και εξιστορούσαν πως είχαν χάσει όλα τα μέλη της οικογένειας τους, ο αμετανόητος ψυχρός δολοφόνος όχι μόνο δεν έδειχνε κανένα σημάδι μεταμέλειας, αλλά κατηγορούσε κι από πάνω τα θύματα, πως δήθεν έθαβαν κενά φέρετρα για να τον κάνουν να φαίνεται κακός. Δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις από αυτήν, απέναντι στις γυναίκες που άφησε χήρες και χωρίς παιδιά.

Εδώ, μπορείτε να διαβάσετε όλη την ιστορία της δικαστικής διερεύνησης των εγκλημάτων του: ‘Radovan Karadzic Case – Key information & Timeline – International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia’, κι εδώ βρίσκεται η κάμερα μέσω της οποίας μπορεί κανείς να παρακολουθήσει live (με 30 λεπτά καθυστέρηση) τη συνεδρίαση του ICTY στο ‘Courtroom 1’.

Το σχέδιο για τη δημιουργία της Μεγάλης Σερβίας και για την ενοποίηση όλων των εδαφών στα οποία κατοικούσαν Σέρβοι σε πλήρη εξέλιξη. Φωτογραφία-ντοκουμέντο, τραβηγμένη στην εκκαθαρισμένη εθνικά Bijeljina το 1995. Από αριστερά, Stojan Zupljanin (διοικητής σερβοβοσνιακών αστυνομικών δυνάμεων στην Κράινα και στη Μπάνια Λούκα της Republika Srpska και σύμβουλος του Κάρατζιτς, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες του, ενώ ήταν καταζητούμενος, να κρύβεται στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου στο Αγιο Ορος, καταδικασμένος σήμερα σε 22 χρόνια), Jovica Stanisic (ο ένας από τους δύο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Σερβίας), Momcilo Krajisnik (πρόεδρος της Βουλής των Σέρβων της Βοσνίας), Franko Simatovic (ο άλλος αρχηγός των Μυστικών Υπηρεσιών της Σερβίας), Radovan Karadzic, Milan Martic (Πρόεδρος της 'Σερβικής Δημοκρατίας της Κράινα') και ο Dragan Kijac (επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Republika Srpska και αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης του Κάρατζιτς).

Το σχέδιο για τη δημιουργία της Μεγάλης Σερβίας και για την ενοποίηση όλων των εδαφών στα οποία κατοικούσαν Σέρβοι σε πλήρη εξέλιξη. Φωτογραφία-ντοκουμέντο, τραβηγμένη στην εκκαθαρισμένη εθνικά Bijeljina το 1995. Από αριστερά, Stojan Zupljanin (διοικητής σερβοβοσνιακών αστυνομικών δυνάμεων στην Κράινα και στη Μπάνια Λούκα της Republika Srpska και σύμβουλος του Κάρατζιτς, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες του, ενώ ήταν καταζητούμενος, να κρύβεται στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου στο Αγιο Ορος, καταδικασμένος σήμερα σε 22 χρόνια), Jovica Stanisic (ο ένας από τους δύο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Σερβίας), Momcilo Krajisnik (πρόεδρος της Βουλής των Σέρβων της Βοσνίας), Franko Simatovic (ο άλλος αρχηγός των Μυστικών Υπηρεσιών της Σερβίας), Radovan Karadzic, Milan Martic (Πρόεδρος της ‘Σερβικής Δημοκρατίας της Κράινα’) και ο Dragan Kijac (επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Republika Srpska και αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης του Κάρατζιτς).

 

Η σύλληψη

Οπως γνωρίζουμε, λίγες μέρες μετά την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, στις 24 Ιουλίου 1995, το ΔΠΔΧΓ εξέδωσε κατηγορητήριο για τους Κάρατζιτς και Μλάντιτς με 16 κατηγορίες (αργότερα συγχωνεύθηκαν σε 11, ώστε να μην διαρκέσει η δίκη 12 ή 15 χρόνια), μεταξύ των οποίων ‘γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα εναντίον αμάχων και μνημείων θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, για την πολιορκία του Σαράγεβο και για την ομηρία σαν ανθρώπινες ασπίδες των Κυανόκρανων του ΟΗΕ’. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το μέγεθος και την ένταση της τραγωδίας που προκάλεσαν οι επεκτατιστές φασίστες, δείτε πρώτα ένα μόνο δείγμα από το απάνθρωπο ‘έργο’ τους εδώ, -προειδοποιύμε είναι πολύ σκληρές εικόνες, ειδικά εκείνες με παιδιά- και αναλογιστείτε τι είδους τιμωρία θα περιμένατε εσείς αν τυχόν τα θύματα στις φωτογραφίες αυτές δεν ήταν κάποιοι ξένοι χιλιόμετρα μακριά αλλά μέλη της οικογένειάς σας ή φίλοι και συντοπίτες:
http://bosnian-genocide-1992-1995.blogspot.gr/2011/07/sarajevo-massacres-during-bosnian.html

Στο κατηγορητήριο υπήρχαν συντριπτικά στοιχεία για την ποινική τους ευθύνη σε πράξεις όπως δολοφονίες, βιασμοί, σεξουαλική κακοποίηση, βασανιστήρια, ξυλοδαρμοί, ληστείες, απάνθρωπη μεταχείριση των αμάχων και παράνομη φυλάκιση και περιορισμό. Στις 16 Νοεμβρίου 1995 κατηγορήθηκαν επίσημα και για την γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα, όπως και για την εθνοκάθαρση δεκάδων χιλιάδων Βόσνιων από τις σερβοκρατούμενες περιοχές της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Τις ίδιες μέρες, και αφού επισημοποιήθηκαν οι συμφωνίες του Dayton, και οι δύο έπρεπε να φύγουν από όσα αξιώματα κατείχαν: Ο Κάρατζιτς έπρεπε να παραδώσει την εξουσία και όλα τα αξιώματα και να παραιτηθεί από βουλευτής και από πρόεδρος του κόμματός του, και ο Μλάντιτς να καθαιρεθεί από την ηγεσία του στρατεύματος.
Στις 11 Ιουλίου του 1996, ακριβώς στην πρώτη επέτειο της σφαγής, εκδόθηκαν και τα εντάλματα σύλληψης για τους δύο σφαγείς. Αμέσως μετά, και οι δύο βγήκαν στην παρανομία και άρχισαν -θεωρητικά- να κρύβονταν για να μην συλληφθούν, και αυτό κράτησε αρκετά χρόνια μέχρι την 21η Ιουλίου 2008 για τον Κάρατζιτς και την 26η Μαΐου 2011 για τον Μλάντιτς, οπότε και συνελήφθησαν.

Ηταν αδιανόητο. Για 13 ολόκληρα χρόνια, όλοι νόμιζαν ότι κρυβόταν στα βουνά, και ότι είχε γύρω του σωματοφύλακες που τον προστάτευαν σε κάθε κίνηση. Εψαχναν για αυτόν σε υπόγειες κρυψώνες, κοιτούσαν στις πιο απομακρυσμένες και σκοτεινές γωνιές της περιοχής. Αν και τα ανεξήγητα πολλά περιουσιακά του στοιχεία είχαν ‘παγώσει’ (θυμάστε ποιος ‘φιλέλλην’ ήταν δεύτερος στη σχετική λίστα με τα ονόματα του κυκλώματος που βοηθούσε εγκληματίες πολέμους να διαφεύγουν τη σύλληψη;), όλα ήταν μάταια. Ακόμη και η αμοιβή των 5.000.000 δολαρίων για όποιον βοηθούσε τις αρχές να συλλάβουν τον μεγαλύτερο καταζητούμενο εγκληματία πολέμου (μαζί με τον Μλάντιτς). Οπως αποδείχτηκε, ο πλέον διαβόητος φυγόδικος της πρώην Γιουγκοσλαβίας ήταν στην πραγματικότητα ένα δημόσιο πρόσωπο, ένας μυστικιστής new age θεραπευτής, με το όνομα Dragan David Dabic. Οι άνθρωποι έπεφταν επάνω του στο δρόμο, στα εστιατόρια ή στο σινεμά. Τον έβλεπαν στην τηλεόραση να μιλάει για εναλλακτικές θεραπείες, για πνευματιστικά ζητήματα, για «ζωτικές ενέργειες και προσωπικές αύρες». Είχε δική του στήλη σε περιοδικά υγείας, συμμετείχε σε συνέδρια ‘ολιστικής ιατρικής’ και ομοιοπαθητικής, και πουλούσε κολιέ και φυλαχτά για προστασία από την ραδιενέργεια. Σύντομα, απέκτησε τη φήμη πως μπορούσε να αναζωογονήσει το αδύναμο σπέρμα των ηλικιωμένων απλά και μόνο βάζοντας τα χέρια του στο ‘ενεργειακό πεδίο’ του ασθενή αλλά και να θεραπεύσει παιδιά με καρκίνο μόνο «με την αύρα» του. Κυκλοφορούσε σε πολυσύχναστα μέρη με μέσα δημόσιας συγκοινωνίας, με την πλούσια λευκή γενειάδα και τα γυαλιά του, τα μαλλιά δεμένα σε στυλ new age κότσο και το καπελάκι, και κανείς δεν μπόρεσε να ανακαλύψει την πραγματική του ταυτότητα. Αρχισε να συχνάζει σε ένα μπαρ βετεράνων του πολέμου και εθνικιστών, το ‘Luda Kuca’ (τρελοκομείο’), με τα πορτρέτα των Μλάντιτς, Μιλόσεβιτς και το δικό του στον τοίχο. Μια νύχτα, έπειτα από γενναία κατανάλωση slivovitza, πήρε μια gusle, το τοπικό μονόχορδο λαϊκό όργανο, και έπαιξε ένα δημοτικό τραγούδι της πατρίδας του (Μαυροβούνιο) κάτω από το δικό του πορτρέτο. Ομως, κάποια στιγμή, έκανε ένα λάθος.

Τρία ντοκιμαντέρ μεταφέρουν την πραγματική εικόνα του παρανοϊκού εθνικιστή μοναρχικού σφαγέα:

# Belgrade Healer: The other life of Radovan Karadzic. Al Jazeera, 2010
https://www.youtube.com/watch?v=LJ8CnasrC-c

# Radovan Karadzic Arrested, CNN, 2008
https://www.youtube.com/watch?v=gCugpAgDicU

# Life and Deeds of Radovan Karadzic, Sense Agency, 2005
http://www.sense-agency.com/documentaries.39.html#171

Από το βιβλίο του Julian Borger μαθαίνουμε κάτι που δεν έχει γραφτεί ποτέ στην Ελλάδα, το πως ακριβώς συνελήφθη ο Κάρατζιτς το 2008. Αμέσως μετά τις συμφωνίες του Dayton στα τέλη του 1995, ο Κάρατζιτς είχε συμφωνήσει να παραιτηθεί από όλα τα αξιώματα. Ομως υπήρχαν τα εναντίον του διεθνή εντάλματα, κι έτσι άρχισε να κρύβεται στις ορεινές περιοχές της RS, αν και συχνά εμφανιζόταν στο Πάλε, με πολυπληθή συνοδεία μπράβων. Οταν είδε ότι η εποχή Μιλόσεβιτς φτάνει στο τέλος της, πέρασε, όπως και ο Μλάντιτς στη Σερβία. Ηξερε ότι οι εθνικιστές στην ηγεσία της Αστυνομίας, του Στρατού και των Μυστικών Υπηρεσιών θα τον προστατεύσουν, και πράγματι, πάρα πολλές φορές γλύτωσε τη σύλληψη ειδοποιημένος τελευταία στιγμή από ανθρώπους εντός του σερβικού βαθέος κράτους. Η σερβική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών BIA βρισκόταν υπό την ευθύνη απευθείας του Πρωθυπουργού. Οσο πρωθυπουργός ήταν ο Vojislav Kostunica, κρυφός εθνικιστής που δεν ήθελε να συνεργαστεί με τη Χάγη και να παραδώσει Σέρβους, ο Κάρατζιτς ήταν ασφαλής. Ο Kostunica είχε τοποθετήσει επικεφαλής στην BIA τον έμπιστό του Rade Bulatovic, ο οποίος ήταν επίσης εθνικιστής και δεν ενδιαφερόταν καθόλου να κυνηγήσει καταζητούμενους εγκληματίες πολέμου. Οταν έγινε πρωθυπουργός ο τυπικά φιλοευρωπαίος Boris Tadic, κάποιοι ενσυνείδητοι υπάλληλοι της BIA, πρόσεξαν ότι ο αδελφός του Κάρατζιτς Luka δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από κάποιον new age μυστικιστή γιατρό με το όνομα Dragan David Dabic, ο οποίος ζούσε και εργαζόταν στο κέντρο του Βελιγραδίου. Αυτό φάνηκε παράξενο στους πράκτορες, αφού ο Luka δεν είχε καθόλου τη φήμη ανθρώπου που ενδιαφερόταν για υγιεινή διατροφή και εναλλακτικές θεραπείες· ήταν μέθυσος, γλεντζές, δύστροπος και φασαριόζος. Ψάχνοντας λίγο ακόμα, ανακάλυψαν ότι υπήρχε στα δηματολόγια ένας ακόμη Dragan David Dabic. Δεν μπόρεσαν να βρουν τον ίδιο κι έτσι έβαλαν ανθρώπους να μάθουν από τους συγγενείς του που βρισκόταν. Ο πραγματικός Dragan Dabic είχε πεθάνει κατά την πολιορκία του Σαράγεβο, το 1992!
Ετσι άρχισαν να παρακολουθούν τον παράξενο new age θεραπευτή, και γρήγορα κατέληξαν πως επρόκειτο για τον καταζητούμενο Κάρατζιτς. Δεν πήγαν, όμως, τον φάκελο στον διοικητή τους Bulatovic. Προτίμησαν να απευθυνθούν στο γραφείο του πρωθυπουργού Tadic, απευθείας. Αυτός πρώτα έκανε ‘ανασχηματισμό’ στις ηγεσίες της Αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών, και αμέσως μετά τους έδωσε το πράσινο φως. Τον συνέλαβαν σε δημόσια θέα μέσα σε τραμ της πρωτεύουσας μια μέρα του Ιουλίου του 2008, έπειτα από 13 χρόνια παρανομίας. Οταν του περνούσαν χειροπέδες, είχαν τον εξής διάλογο:

– Ο Δόκτωρ Κάρατζιτς;

– Οχι, λέγομαι Dragan Dabic

– Οχι, είστε ο Ράντοβαν Κάρατζιτς.

– Γνωρίζουν οι ανώτεροί σου τι ακριβώς κάνεις;

– Ναι, ασφαλώς.

Κι έτσι ο ‘Δόκτωρ’, που βομβάρδιζε μαιευτικές κλινικές και παιδικές χαρές, κατέληξε εκεί που του άξιζε, στης φυλακής τα σίδερα!
Περισσότερα, στο βιβλίο του Julian Borger με τίτλο ‘The Butcher’s Trail: How the Search for Balkan War Criminals Became the World’s Most Successful Manhunt’, εκδόσεις Other Press, 2016, ISBN 9781590516058

 

Βίος και πολιτεία του παρανοϊκού μοναρχικού αντικομμουνιστή εγκληματία πολέμου

Οπως γνωρίζουμε από το υποκεφάλαιο ‘Διάρθρωση του στρατού και ιεραρχία: Τα πρόσωπα-κλειδιά της ανθρωποσφαγής στην Σρεμπρένιτσα’ στο Α’ Μέρος της έρευνας με τίτλο ‘Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής‘, ήδη από την 8η Μαρτίου 1995, ο Κάρατζιτς είχε εκδόσει την ‘ντιρεκτίβα 7’, στην οποία διέταζε τις σερβοβοσνιακές δυνάμεις «να δημιουργήσουν ανυπόφορη κατάσταση ολοκληρωτικής έλλειψης ασφάλειας στους θύλακες (enclaves), ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή ελπίδα για ζωή ή επιβίωση στους Μουσουλμάνους κατοίκους της Σρεμπρένιτσα και της Ζέπα».
https://iwpr.net/global-voices/bosnian-serb-officer-unaware-make-life-unbearable-order

Είμαστε βέβαιοι σήμερα, πέραν πάσης αμφιβολίας, πως ο θρασύδειλος με τις απειλές ετοίμαζε από πολύ νωρίς τη ‘Μεγάλη Σερβία’, δηλαδή το συστηματικά οργανωμένο έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, μαζί με τη σερβική εθνικιστική Joint Criminal Enterprise του φασιστικού καθεστώτος Μιλόσεβιτς-Μλάντιτς-Σέσελι-συζύγου Μιλόσεβιτς.

Στο ΔΠΔΧΓ, ανάμεσα στις αποδείξεις που κατέθεσε η κατηγορούσα αρχή, υπήρχαν και υποκλαπείσες συνομιλίες μεταξύ Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς, μία μέρα πριν την ανακήρυξη-απόσχιση της Republika Srpska, σχετικά με το ‘μέλλον’ που επιφύλασσαν σε Κροάτες και Βόσνιους:

Μιλόσεβιτς προς Κάρατζιτς:

«Γάμησέ τους, εκπτώσεις δεν κάνουμε. Αν θέλουν πόλεμο, θα τον έχουν. Είμαστε έτοιμοι, όποιος τα βάλει μαζί μας, θα χάσει, ας έρθουν»

Κάρατζιτς προς Μιλόσεβιτς:

«Αυτό θέλω ν’ ακούω […] Θα εδραιώσουμε πλήρως την εξουσία πάνω στα εδάφη μας στη Βοσνία, και ο Ιζετμπέγκοβιτς δεν θα μπορεί πλέον να ασκήσει εξουσία. Δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει το 65% του εδάφους της Β-Ε. Εμάς ο στόχος μας είναι […] Οχι, δεν είμαι καθόλου νευρικός. Αυτά είναι τα σκόπιμα βήματά μας, και θα πρέπει να εδραιώσουμε την εξουσία και τον έλεγχο των εδαφών, έτσι ώστε να μην είναι σε θέση ο Ιζετμπέγκοβιτς να αποκτήσει ένα κυρίαρχο κράτος στη Βοσνία».

Το ίδιο προκύπτει και από τη συνομιλία μεταξύ Κάρατζιτς και Κράιζνικ λίγες μέρες μετά την σύνταξη του μυστικού εγγράφου ‘Variants A and B’, με τον πρόεδρο του SDS να λέει στον αντιπρόεδρό του:

«Τώρα θα αμολήσουμε ελεύθερες τις τίγρεις μας για να τελειώσουν τη δουλειά» («Mi cemo pustiti ove nase tigrove pa nek rade svoj posao»)

Μία παραπάνω απόδειξη για το προσχεδιασμένο σερβικό έγκλημα του τεμαχισμού της Β-Ε μέσω εισβολής είναι και η εξής: Στις εκλογές του 1990 στη Β-Ε, το κόμμα SDS του Κάρατζιτς κέρδισε μεν την πλειοψηφία από τις ψήφους των Σερβοβόσνιων, όμως στο πρόγραμμά του δεν υπήρχε ούτε μια λέξη για διάλυση της Β-Ε και για δημιουργία εθνικά καθαρού κράτους. Ούτε βέβαια μιλούσε για σύρραξη, ή για πόλεμο, ή για τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν τελικά, όπως δεν υπήρχε λέξη και για τη ‘Μεγάλη Σερβία’. Στο δημοψήφισμα του 1992, πολλοί Σέρβοι ψήφισαν υπέρ της διατήρησης της ενωμένης Β-Ε, ειδικά στις πόλεις, μιας και στην επαρχία είχαν ήδη εισβάλει τα στρατεύματα του ‘γιουγκοσλαβικού’ στρατού και τα χωριά ελέγχονταν ήδη από τις παραστρατιωτικές μιλίτσιες. Ετσι η αποχή ήταν η μοναδική επιλογή για όλους τους Σέρβους της επαρχίας, αν ήθελαν να ζήσουν και να μην πάνε άδικα από σερβικό μαχαίρι, που ήδη είχε βάλει στόχο σαν ‘προδότες’ όσους Σέρβους ήθελαν να ζήσουν στην ενωμένη Β-Ε. Αυτά όλα είχαν σαν αποτέλεσμα η θέληση του σερβοβοσνιακού λαός να μην εκφραστεί εκλογικά όπως πραγματικά ήταν, αλλά να αναλάβει την αντιπροσώπευσή του πραξικοπηματικά μια κλίκα εθνικιστών πολεμοκάπηλων όπως εκείνοι του SDS.

Να σημειώσουμε εδώ και μια ακόμη ‘λεπτομέρεια’ που αγνοεί ο Ελλην τηλεθεατής: Τον Κάρατζιτς μπορεί να τον γνωρίσαμε σαν ηγέτη και ‘πρόεδρο’, και αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της Republika Srpska, εκεί, στις ωραίες σκηνές με την στολή παραλλαγής και το πιστόλι κατά τις τελευταίες μέρες του πολέμου, όταν οι δυτικοί σφυροκοπούσαν το Πάλε κι ο σύγχρονος Ρήγας Φεραίος είχε αποσύρει όλες τις δυνάμεις του από παντού κι εκλιπαρούσε να σταματήσουν οι ρίψεις. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε καμία νομιμοποίηση: Ποτέ δεν εκλέχτηκε από τον λαό της Republika Srpska· έγινε αρχηγός της επειδή λίγο πριν είχε διοριστεί αρχηγός του SDS.

Ποτέ στην Ελλάδα δεν έγιναν γνωστές και δεν δόθηκε δημοσιότητα στις δηλώσεις του Ράντοβαν Κάρατζιτς, όπως όταν είπε τον Οκτώβριο του 1991 στον υπουργό του, ολιγάρχη φίλο του Μιλόσεβιτς και χρηματοδότη του στρατού του Πάλε Momcilo Mandic:

«Σε δύο μόλις μέρες, το Σεράγεβο θα είναι δικό μας και θα υπάρξουν πεντακόσιες χιλιάδες νεκροί, και σε ένα μόλις μήνα όλοι οι μουσουλμάνοι θα εξαφανιστούν απ’ τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη».

Ή τον ίδιο μήνα:

«Κανείς από την ηγεσία των Βόσνιων δεν θα παραμείνει ζωντανός· σε τρεις-τέσσερις ώρες θα είναι νεκροί όλοι, δεν έχουν ούτε μία πιθανότητα να μείνουν ζωντανοί».

Ομοίως, αποκλείεται ο Ελλην καταναλωτής τηλεοπτικών ειδήσεων να γνωρίζει και την καθοριστικότερη ίσως δήλωση του τσέτνικ αντικομμουνιστή πολέμαρχου τον Ιανουάριο του 1993, πως δηλαδή:

«Η Β-Ε αποτελεί τεχνητό κράτος που δημιουργήθηκε από τους κομμουνιστές και ήρθε η ώρα να εξαφανιστεί».

Και αργότερα, στο BBC, ομολογούσε:

«Ετοιμαστήκαμε ώστε να δημιουργήσουμε μια κατάσταση στην οποία η Β-Ε να είναι καταδικασμένη εξαρχής».

Γράφει η Florence Hartmann στο βιβλίο της:

‘Μια σαφής πρόθεση γενοκτονίας εκ μέρους του Σερβοβόσνιου ηγέτη εκφράστηκε σε ολόκληρη τη διάρκεια του πολέμου –και όχι μόνο σε σχέση με Σρεμπρένιτσα:
Κατά την 33η σύνοδο της σερβοβοσνιακής Βουλής, που πραγματοποιήθηκε στις 20 και 21 Ιουλίου 1993, ο Κάρατζιτς δηλώνει επίσημα:

«Αν μπούμε στη Σρεμπρένιτσα, το αίμα θα φτάνει μέχρι τα γόνατα».

Το 1994, ο Κάρατζιτς δηλώνει:

«Εάν η διεθνής κοινότητα θέλει να μας αντιμετωπίζει σαν θηρία, τότε θα συμπεριφερθούμε σαν θηρία».

Επαναλαμβάνει την απειλή σε συνάντηση με τον Βρετανό στρατηγό Rupert Smith στις 30 Απριλίου 1995:

«Αφού η διεθνής κοινότητα συμπεριφέρεται στους Σερβοβόσνιους σαν να πρόκειται για θηρία στο κλουβί, έτσι ακριβώς, με την ίδια αγριότητα των θηρίων, θα συμπεριφερθούμε κι εμείς»).

Γνωρίζουμε, ασφαλώς, ποια ήταν η κατάληξη όλων αυτών των δηλώσεων προθέσεων από την πλευρά του σφαγέα υπόδικου Κάρατζιτς. Ηταν η διαταγή, τις παραμονές της πτώσης της Σρεμπρένιτσα:

«Μίροσλαβ, όλοι πρέπει να πεθάνουν. Σκότωσε τους όλους, κάθε έναν που πέφτει στα χέρια σου, όποιον βρεις εκεί, πρέπει να πεθάνει» («Miroslav, they must all be killed. All and every one you find there, all those that fall into your hands»).

Το επιστέγασμα όλων αυτών: Η θεατρική θρησκευτική παράσταση του sociopath σωβινιστή ηγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς, την ώρα που το σχέδιο των μαζικών εκτελέσεων ήταν σε πλήρη εξέλιξη: Πήγε μαζί με τη σύζυγό του στην εκκλησία, άναψε κερί, παρακολούθησε τη λειτουργία για τη μεγάλη εθνική και θρησκευτική γιορτή των Σέρβων Vidovdan (που είναι, όπως έχουμε πει, ταυτόχρονα πολλές γιορτές μαζί: Επέτειος της μάχης του Κοσόβου, ημέρα του προστάτη αγίου του σερβοβοσνιακού στρατού VRS, ημέρα του Πρίγκηπα Αγιου Λάζαρου και των Σέρβων Αγίων Μαρτύρων που έπεσαν στη μάχη του Κοσόβου στις 28 Ιουνίου 1389, επέτειος της αναγνώρισης του σερβικού θρόνου το 1881, αλλά και επέτειος της εμπρηστικής ομιλίας Μιλόσεβιτς στο Gazimestan του Κοσόβου, όταν ξεκίνησε τον πόλεμο), και βγαίνοντας έκανε δηλώσεις στις κάμερες (σκηνές από βίντεο εδώ, στο 04.35′), πως δήθεν:

«Ο στρατός μας είναι ένας πολύ, πάρα πολύ υπεύθυνος στρατός. Οι άνθρωποι, οι άμαχοι πολίτες καθώς και το προσωπικό των Ηνωμένων Εθνών, όλοι τους είναι απολύτως ασφαλείς. Ολοι είναι απολύτως ελεύθεροι, είτε θέλουν να φύγουν, είτε θέλουν να μείνουν στη Σρεμπρένιτσα»

Ναι, το είδαμε.

 

# Ακολουθεί φωτογραφικό αφιέρωμα, που θα μπορούσε να ονομάζεται λ.χ. ‘Ανοδος και πτώση ενός απάνθρωπου παρανοϊκού εθνικιστή μοναρχικού αντικομμουνιστή σφαγέα’.

«Χάθηκα τελικά / για όλους τους ευεργέτες. / Καίγομαι σαν τσιγάρο / σε χείλος νευρωτικό: / Ενώ με ψάχνουν παντού – / περιμένω τη χαραυγή / τη μεγάλη τύχη / να παρατήσω τα πάντα ξαφνικά / όλα όσα ο καιρός μου δίνει, / και να ρίξω την πρωινή βόμβα / του χαμόγελου, / του μοναχικού ανθρώπου».

Το προφητικό αυτό ποίημα ανήκει στον Ράντοβαν Βούκοβ Κάρατζιτς. Ο ηγέτης των Σέρβων της Βοσνίας, ασκείται με την ποίηση από παιδί. ‘Εξ αμνημονεύτων χρόνων και άλλα ποιήματα’ τιτλοφορείται το βιβλίο ποιημάτων του (της περιόδου 1967-1990) που κυκλοφόρησε από τα ‘Ελληνικά Γράμματα’ και τη Βαλκανική Ενωση Φιλίας, σε μετάφραση Στέφανου Σωτηρίου, προλογισμένο από τον ίδιο τον Κάρατζιτς και τους Μανώλη Γλέζο, Χρήστο Χαλαζιά, Ζέλιντραγκ Νίκτσεβιτς.
– Πηγή: Ριζοσπάστης, Στήλη για ‘Μυθιστορία, φιλοσοφία, ποίηση’, 05/12/1996.
Συνολικά έχει κυκλοφορήσει 4 συλλογές ποιημάτων, την τελευταία ενώ ήταν φυγόδικος. Ο δήθεν θεοσεβούμενος Χριστιανός μπορεί να φρικάρει τον ανυποψίαστο αναγνώστη ακόμα κι όταν γράφει ποίηση. Ενα δίστιχο από το ποίημα ‘Σαράγεβο’: «Η πόλη καίγεται σαν ένα κομμάτι θυμίαμα / Στον καπνό βρυχάται η συνείδησή μας».

 

Προδημοσίευση

# Ενα άκρως επίκαιρο απόσπασμα από το υποκεφάλαιο ‘Οι υποστηρικτές των σφαγέων, στο φως και στο σκοτάδι’ της νέας μας έρευνας με τίτλο ‘Νέα αποκλειστικά στοιχεία για την συμμετοχή Ελλήνων υπηκόων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα: Οι δεσμοί αίματος του ελληνικού με τον σερβικό εθνικισμό και της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς με τη Χρυσή Αυγή

Οπως είπαμε, λίγες μέρες μετά την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, στις 24 Ιουλίου 1995, το ΔΠΔΧΓ εξέδωσε κατηγορητήριο για τους Κάρατζιτς και Μλάντιτς με 16 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων ‘γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα εναντίον αμάχων και μνημείων θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, για την πολιορκία του Σαράγεβο και για την ομηρία σαν ανθρώπινες ασπίδες των Κυανόκρανων του ΟΗΕ’. […] Αυτά όλα είναι γνωστά. Αυτό που δεν είναι γνωστό, όμως, είναι το γεγονός πως και οι δύο είχαν προσπαθήσει να έλθουν σε διαπραγματεύσεις με όλους: Με τον Μιλόσεβιτς και το κράτος της Σερβίας, με το δικό τους κράτος, την Republika Srpska και τις αρχές της, με την διεθνή κοινότητα και τον Richard Holbrooke που ξαναπήγε στο Βελιγράδι και στο Πάλε τον Ιούλιο του 1996, και, φυσικά, και με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Να σημειωθεί ότι και οι δύο εξαρχής δήλωσαν ότι «δεν αναγνωρίζουν το ΔΠΔΧΓ», ωστόσο άρχισαν αμέσως τις διαπραγματεύσεις μαζί του μέσω τρίτων, ενώ ο Κάρατζιτς έστειλε μάλιστα επίσημα τρεις δικηγόρους, έναν Σέρβο και δύο Αμερικανούς (Igor Pantelic, Edward Medven και Thomas Henley III), για να τον εκπροσωπήσουν, προσκομίζοντας μαζί τους πληρεξούσια και έγγραφα επίσημα και σφραγισμένα με το επιστολόχαρτο και με την προεδρική σφραγίδα της Republika Srpska. Ο Κάρατζιτς το συζητούσε: Αν ήταν να δικαστεί στο έδαφος της Republika Srpska, και αν ήταν να εκτίσει την ποινή του σε ορθόδοξη χώρα, Ρωσία ή Ελλάδα προφανώς, τότε θα μπορούσε να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Η σύζυγός του Ljiljana, όμως, βγήκε δημόσια και του το ξέκοψε. Ο Μλάντιτς, πάλι, προσπάθησε για μια συμφωνία δίνοντας για αντάλλαγμα την απελευθέρωση των δύο Γάλλων πιλότων που κρατούσε όμηρους από τον Αύγουστο του 1995.
Σε εκείνη ακριβώς την χρονική στιγμή, όπως θα μαθευτεί πολύ αργότερα από ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ της σειράς ντοκιμαντέρ του πρακτορείου ειδήσεων ‘Tribunal SENSE News Agency’, προσπάθησαν να μπουν στις διαπραγματεύσεις κάποιοι δικηγόροι, Σέρβοι, Αμερικανοί και Ελληνες, οι οποίοι προσέφεραν έγγραφα και αποδείξεις με αντάλλαγμα την ευνοϊκότερη μεταχείριση των πελατών τους, διερευνώντας ταυτόχρονα τα πιθανά ευεργετήματα από μια ενδεχόμενη εθελοντική παράδοση στο Δικαστήριο της Χάγης:

«At the same time, some Serbian, American and Greek lawyers tried to enter into negotiations with the prosecution, offering documents which according to them proved Karadzic or Mladic innocent, and enquiring about any advantages the accused might receive if they surrendered»
http://www.sense-agency.com/documentaries.41.html

Οχι, δεν πρόκειται να το βάλουμε σαν κουίζ, ‘ποιος ήταν ο Ελληνας δικηγόρος’. Ολοι ξέρουν.

«I am a Greek, and if you feel like a Greek, if you think like a Greek and if you believe like a Christian Greek Orthodox, then you automatically identify yourself with the Serbian cause and their struggle. So I’ve felt a great affinity for those people.

I’m trying and I’m trying my best to help in improving his image. In that respect I have organised and coordinated today an interview with CNN, an interview with Time magazine, an interview with the Gamma press agency and Figaro, which will be published next week, and I’m convinced that through those interviews a more accurate image of Mladic will be disclosed.

What I would like to say at this point is that I believe that General Mladic will be very instrumental in establishing peace in the area».

Εγκυκλοπαιδική η ερώτηση: Μήπως γνωρίζει κανείς τι ακριβώς απέγινε εκείνο το μάλλον όχι ευκαταφρόνητο ποσό των 400.000 δολαρίων τα οποία, σύμφωνα με τους New York Times, 04/08/1996, συγκεντρώθηκαν μέσω τηλεοπτικών εκκλήσεων για την οικονομική ενίσχυση των καταζητούμενων από το ICTY;;

«A couple of months after the fall of Srebrenica, Lykourezos went on television to raise money for Serbian refugees. More than $400,000 poured in, he said.»
– Πηγή: Raymond Bonner, Greek Lawyer Pleased to Defend Bosnian Serb, New York Times, 04/08/1996
http://www.nytimes.com/specials/bosnia/context/0804yugo-greece.html

 

# Ενα ενδεικτικό απόσπασμα από το υποκεφάλαιο ‘Zβόνκο Μπάγιαγκιτς και Ράντοβαν Κάρατζιτς: Υποκίνηση εθνικιστικού και φυλετικού μίσους’ της ίδιας έρευνας:

Μπορούμε να δούμε πως εκμεταλλεύονταν συναισθηματικά τους συμπατριώτες τους Σέρβους της Β-Ε, με σκοπό να τους φανατίσουν και να στρατολογηθούν σε αποσπάσματα θανάτου.

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ του XYZ Contagion: Περιοχή Βλασένιτσα (Vlasenica), κοντά στη Σρεμπρένιτσα, εκεί όπου βρίσκεται η αυτοκρατορία, αλλά και ο τόπος καταγωγής του Σερβοβόσνιου διοικητή της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς Zvonko Bajagic, 30 Σεπτεμβρίου 1992. Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς σε ομιλία κατά την διάρκεια της μεγάλης συγκέντρωσης-συλλαλητηρίου-κηδείας Σέρβων θυμάτων των Μουσουλμάνων, με σκοπό να φανατιστούν οι Σερβοβόσνιοι. Ο Μπάγιαγκιτς δίπλα στον Κάρατζιτς, με το χαρακτηριστικό σερβικό εθνικό καπέλο Sajkaca.

 

Πολύ μεθοδική δουλειά η υποκίνηση εθνικιστικού και φυλετικού μίσους. Να σημειωθεί εδώ ότι οι νεκροί Σέρβοι παραστρατιωτικοί της κηδείας προέρχονται από αμυντικές μάχες τις οποίες ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν οι Βόσνιοι κάτοικοι, έπειτα από πογκρόμ με δολοφονίες αμάχων και εμπρησμών και διωγμών εναντίον τους ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1992, με πολύ γνωστή τη σφαγή στην περιοχή Zaklopaca της Βλασένιτσα (δείτε σχετικά εδώ και εδώ και εδώ), σφαγή στην οποία, σύμφωνα με το Γραφείο του Εισαγγελέα, αναδύθηκε το όνομα του Ζβόνκο Μπάγιαγκιτς και πάλι. Αναφέρεται, μάλιστα, σαν ο ‘τσέτνικ βοϊβόδας’ της περιοχής, σε αυτό εδώ το ρεπορτάζ του ιστότοπου BosnjaciNet, 24/06/2008, με την ιδιότητα του οργανωτή του πολύνεκρου πογκρόμ, χώρια οι 1.600 νεκροί εντός του στρατοπέδου εξόντωσης Susica camp που κι αυτοί πήγαν απ’ το χέρι του, όπως προαναφέραμε. Και αφού εξόντωσαν χωριά ολόκληρα, με τη σειρά στο χάρτη, μετά έκαναν και θορυβώδες συλλαλητήριο-κηδεία για τις απώλειες τους, ώστε να μπορέσουν να πουν «να οι κακοί μουσουλμάνοι μας σκοτώνουν». Κλασική σερβική τακτική ψεύτικης θυματοποίησης. Ντροπή για όσους φορούσαν στρατιωτικά εμβλήματα, ίδια με εκείνα των παρτιζάνων της πολυεθνικής αντίστασης στον Β’ΠΠ. Πιο κάτω δεν έχει.

 

# Ενα απόσπασμα από το υποκεφάλαιο «Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, Ράτκο Μλάντιτς και Ράντοβαν Κάρατζιτς σε κρυφή συγκέντρωση πίνουν ‘εις υγείαν του στόχου για τη Μεγάλη Σερβία’ (‘Vilika Srbija’)» της ίδιας έρευνας.

Στόχος της νέας ‘Μεγάλης σερβικής ιδέας’, ήταν η ενοποίηση όλων των εδαφών στα οποία κατοικούσαν Σέρβοι, άσχετα αν ήταν εκεί μόνο μια μικρή μειοψηφία. Ετσι, ανακήρυξαν σαν ‘σερβικό έδαφος’ όχι μόνο όλες τις άλλες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας στις οποίες οι Σέρβοι υπερτερούσαν πληθυσμιακά, αλλά και κάθε περιοχή στην οποία υπήρχε σερβική μειονότητα ή ακόμα και κάθε περιοχή στην οποία οι Σέρβοι ήταν μειονότητα εξαιτίας των θανάτων και των διώξεων και των άλλων γεγονότων στον … Β’ΠΠ και στη δεκαετία του 1940 (!). Φυσικά, οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους υιοθετήθηκε από τους Σέρβους εθνικιστές σαν στρατηγική επιλογή η επεκτατική-ιμπεριαλιστική επιθετικότητα ήταν επειδή ουσιαστικά ήθελαν τους υλικούς πόρους και ολόκληρη τη χώρα για τον εαυτό τους.
Το σερβικό δόγμα, το οποίο αποτυπώθηκε και στο Σύνταγμα της νεοσύστατης Republika Srpska, ήταν πολύ απλό: Αν σε μια περιοχή υπήρχε έστω και ένας μόνο τάφος Σέρβου, η περιοχή αυτή ήταν αυτονόητα σερβική και έπρεπε να ενσωματωθεί στη νέα ‘Μεγάλη Σερβία’. Κράτος-γκάνγκστερ.
Ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 1990, ανακήρυξαν ξεχωριστές ‘εθνικές οντότητες’ σαν ‘αυτόνομες σερβικές περιοχές μόνο για Σέρβους’, την Κράινα, την Ανατολική Σλαβονία και τη Δυτική Σλαβονία στην Κροατία το καλοκαίρι του 1991 και άλλες έξι στη Βοσνία αμέσως μετά, το φθινόπωρο του 1991, με σκοπό, βέβαια, να ενωθούν με τη μητέρα-Σερβία μέσω της βίας. Ανακήρυξαν, τελικά, μία ακόμη ξεχωριστή ‘εθνική οντότητα’, την Republika Srpska, τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου του 1992.
Κατόπιν, έδειξαν στην πράξη πως εννοούσαν την εφαρμογή του ‘δόγματος’ αυτού: Οντας μόνο το 34% του πληθυσμού στη Βοσνία, απαίτησαν και είχαν ήδη καταλάβει το 70% του εδάφους. Υπόψη, στην Κροατία είχαν ήδη κατακτήσει σχεδόν το ένα τρίτο της χώρας και είχαν διώξει εκατοντάδες χιλιάδες ντόπιους μη Σέρβους κατοίκους. Ηθελαν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να ζουν όλοι οι Σέρβοι, απανταχού της χώρας, κάτω από ένα και μοναδικό κεντρικό κράτος, αλλά την ίδια στιγμή δεν αναγνώριζαν σε καμία άλλη εθνότητα αυτό το δικαίωμα. Η μεγαλύτερη παραχώρηση που ήταν διατεθειμένοι να κάνουν οι Σέρβοι για Αλβανούς, Βόσνιους και Κροάτες μειονοτικούς θα ήταν το πολύ-πολύ να τους αφήσουν να ζουν υποτελείς και πολίτες Β’ κατηγορίας κάτω από την σερβική κυριαρχία.
Ετσι, για τον στόχο της ‘Μεγάλης Σερβίας’ συνέστησαν ‘εγκληματική οργάνωση’ (‘Joint Criminal Enterprise’ στην σχετική ορολογία) και προέβησαν στα γνωστά εγκλήματα, τα οποία από τον ΟΗΕ και από μια ατελείωτη σειρά άλλων διεθνών και ευρωπαϊκών θεσμών χαρακτηρίζονται με τον όρο ‘γενοκτονία‘, πέρα από τα γνωστά ‘εγκλήματα πολέμου’, δηλαδή.

Παρότι, λοιπόν, όπως αποδείχτηκε η κλίκα Μιλόσεβιτς ηττήθηκε σε όλα τα μέτωπα που άνοιξε, στη Σλοβενία, στην Κροατία, στη Βοσνία και, στη συνέχεια, και πάλι το 1999, στο ‘λίκνο του σερβικού πολιτισμού’ Κοσσυφοπέδιο, και παρότι το όνειρο της ‘Μεγάλης Σερβίας’ κατέρρευσε αφήνοντας τη χώρα σε χαλάσματα και τους κατοίκους νεκρούς, τραυματίες, ξεριζωμένους, εξαθλιωμένους και πάμφτωχους, φαίνεται ότι κάποιοι ακόμα να βάλουν μυαλό. Ετσι συμβαίνει πάντα, ο φασισμός ηττάται στο τέλος, νομοτελειακά. Το θέμα είναι πόση ζημιά θα προλάβει να κάνει. Στη Σερβία, δυστυχώς, το τίμημα για τον απλό Σέρβο ήταν πολύ μεγάλο.

Σε ένα ακόμη θαμμένο και ξεχασμένο σπάνιο βίντεο, βλέπουμε άλλη μία απόδειξη γι’ αυτήν την αναμφισβήτητη (πλην Ελλάδας) αλήθεια, για τον στόχο της ‘Μεγάλης Σερβίας’:

Η ημέρα είναι η 28η Ιουνίου 1995, δύο βδομάδες πριν την Σρεμπρένιτσα, και η περιοχή το Sokolac της Βοσνίας. Η γιορτή ονομάζεται Vidovdan ή αλλιώς St. Vitus Day, ο προστάτης άγιος του σερβοβοσνιακού στρατού VRS. Πρόκειται για τον δικό μας Αγιο Μάρτυρα Βίτο, που μαζί με τον Αγιο Μόδεστο και την Αγία Κρησκεντία εμείς τους γιορτάζουμε στις 15 Ιουνίου. H 28η Ιουνίου είναι επίσης επέτειος της αναγνώρισης του σερβικού θρόνου το 1881 αλλά και η ‘ημέρα του Πρίγκηπα Αγιου Λάζαρου και των Σέρβων Αγίων Μαρτύρων’ που έπεσαν στη μάχη του Κοσόβου στις 28 Ιουνίου 1389, και συνεπώς και η 16η επέτειος από την περίφημη ομιλία Μιλόσεβιτς, στις 13 Ιουνίου 1989 στο Gazimestan του Κοσόβου, στο ηρώο των πεσόντων, όταν ουσιαστικά έδωσε το σύνθημα για να οπλιστούν οι απανταχού Σέρβοι και να ξεκινήσουν τον καταστροφικό επεκτατικό τους πόλεμο (αλλά για κακή του τύχη ήταν και η μέρα που παραδόθηκε στη Χάγη το 2001, όταν είχε πει στα αγγλικά το περίφημο «Are you aware that today is Vidovdan?», όταν τον μαντρώνανε για τα καλά).

Οπως βλέπουμε στο παρακάτω βίντεο, παρόντες στην μεγάλη γιορτή εκείνη τη μέρα του Ιουνίου του 1995 είναι ο υπερεθνικιστής Πατριάρχης Παύλος, ο γνώριμός μας Μητροπολίτης Zvornik-Tuzla Vasilije Kacavenda (σκληρός εθνικιστής και μέλος του κόμματος του Ράντοβαν Κάρατζιτς, που ευλογούσε τα όπλα των παραστρατιωτικών και της ΕΕΦ, αλλά και παιδόφιλος που καθαιρέθηκε-παραιτήθηκε το 2012 λόγω διαρροής βιντεοταινιών στις οποίες διακρινόταν καθαρά να κάνει σεξ με ανήλικα αγόρια), πλήθος Επισκόπων και ιερέων, και ολόκληρη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Σέρβων της Βοσνίας. Διακρίνουμε τον επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Republika Srpska και αργότερα Υπουργό Δημόσιας Τάξης του Κάρατζιτς Dragan Kijac, το μέλος της Προεδρίας της Republika Srpska Nikola Koljevic, τον Κάρατζιτς, τον Μλάντιτς και έναν ακόμη παλιό μας γνώριμο, τον Ζβόνκο Μπάγιαγκιτς, φυσικά, να πίνουν στην υγειά της ‘Μεγάλης Σερβίας’ (‘Vilika Srbija’).

 

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ του XYZ Contagion: Περιοχή Sokolac Βοσνίας, 28 Ιουνίου 1995, η μεγάλη εθνική και θρησκευτική γιορτή των Σέρβων Vidovdan, που είναι ταυτόχρονα πολλές γιορτές μαζί: Επέτειος της μάχης του Κοσόβου, ημέρα του προστάτη αγίου του σερβοβοσνιακού στρατού VRS, ημέρα του Πρίγκηπα Αγιου Λάζαρου και των Σέρβων Αγίων Μαρτύρων που έπεσαν στη μάχη του Κοσόβου στις 28 Ιουνίου 1389, επέτειος της αναγνώρισης του σερβικού θρόνου το 1881, επέτειος της εμπρηστικής ομιλίας Μιλόσεβιτς στο Gazimestan του Κοσόβου, όταν ξεκίνησε τον πόλεμο και άλλα πολλά -οι Σέρβοι όταν γιορτάζουν, του δίνουν και καταλαβαίνει. Παρουσία του Σέρβου Πατριάρχη, της Ιεράς Συνόδου αλλά και του απαραίτητου Μητροπολίτη ΕΕΦ και Zvornik και Tuzla και αργότερα διωγμένου για παιδεραστία Vasilije Kacavenda, αδελφικού φίλου και συμπατριώτη από την Vlasenica του Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, βλέπουμε να έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι ισχυροί Σέρβοι της Βοσνίας, στο υψηλότατο επίπεδο: Στην συγκεκριμένη σκηνή, ο Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς, ο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Republika Srpska και αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης του Κάρατζιτς Dragan Kijac, το μέλος της Προεδρίας της Republika Srpska Nikola Koljevic και ο πρόεδρος Ράντοβαν Κάρατζιτς πίνουν για τη Μεγάλη Σερβία και εύχονται «όλοι οι Σέρβοι να ζήσουν σε ένα και μόνο κράτος».

[Σ.Σ.: Το κείμενο συνεχίζεται μετά τις εικόνες. Για τις περιγραφές, κλικ σε κάθε εικόνα για μεγέθυνση].

ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ: Περιοχή Sokolac Βοσνίας, 28 Ιουνίου 1995, η μεγάλη εθνική και θρησκευτική γιορτή των Σέρβων Vidovdan, που είναι ταυτόχρονα πολλές γιορτές μαζί: Επέτειος της μάχης του Κοσόβου, ημέρα του προστάτη αγίου του σερβοβοσνιακού στρατού VRS, ημέρα του Πρίγκηπα Αγιου Λάζαρου και των Σέρβων Αγίων Μαρτύρων που έπεσαν στη μάχη του Κοσόβου στις 28 Ιουνίου 1389, επέτειος της αναγνώρισης του σερβικού θρόνου το 1881, επέτειος της εμπρηστικής ομιλίας Μιλόσεβιτς στο Gazimestan του Κοσόβου, όταν ξεκίνησε τον πόλεμο και άλλα πολλά -οι Σέρβοι όταν γιορτάζουν, του δίνουν και καταλαβαίνει. Παρουσία του Σέρβου Πατριάρχη, της Ιεράς Συνόδου αλλά και του απαραίτητου Μητροπολίτη ΕΕΦ και Zvornik και Tuzla και αργότερα διωγμένου για παιδεραστία Vasilije Kacavenda, αδελφικού φίλου και συμπατριώτη από την Vlasenica του Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, βλέπουμε να έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι ισχυροί Σέρβοι της Βοσνίας, στο υψηλότατο επίπεδο: Στην συγκεκριμένη σκηνή, ο Zβόνκο Μπάγιαγκιτς, ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς, ο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Republika Srpska και αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης του Κάρατζιτς Dragan Kijac, το μέλος της Προεδρίας της Republika Srpska Nikola Koljevic και ο πρόεδρος Ράντοβαν Κάρατζιτς πίνουν για τη Μεγάλη Σερβία και εύχονται «όλοι οι Σέρβοι να ζήσουν σε ένα και μόνο κράτος».

 

# Ενα αρκετά διαφωτιστικό απόσπασμα από το υποκεφάλαιο «Οι ‘αριστεροί αντιιμπεριαλιστές’ συνήγοροι των Σέρβων φασιστών σφαγέων» της έρευνας με τίτλο ‘Οι ελληνικοί μύθοι για την γιουγκοσλαβική τραγωδία 1991-1995 και οι αλήθειες που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ: Οταν ο θύτης παριστάνει το θύμα‘ …

… το οποίο εξηγεί κάποιες από τις αιτίες που ίσως ακόμη και σήμερα κάποιοι μπορεί να βλέπουν ακόμη τον ακροδεξιό εγκληματία με θετικό μάτι -ελπίζουμε πως όχι, αλλά …

[Σ.Σ.: Το κείμενο συνεχίζεται μετά τις εικόνες. Για τις περιγραφές, κλικ σε κάθε εικόνα για μεγέθυνση].

ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ: Σύγχρονοι τσέτνικ (chetnik). Αυτούς τους τύπους υποστήριζε η Ελλάδα τότε, με πρωτεργάτες το ΚΚΕ και την λεγόμενη ‘αντιιμπεριαλιστική’ (στην πραγματικότητα φιλοτσέτνικ) αριστερά. Στέλναμε βοήθεια ‘μόνο για Σέρβους’, κι έτσι δίναμε κι εμείς ένα χεράκι στις εθνικές εκκαθαρίσεις του εγκληματικού μεγαλοϊδεατικού καθεστώτος του τσέτνικ μοναρχικού αντικομμουνιστή Κάρατζιτς, του αδίστακτου εξουσιοφρενούς καιροσκόπου Μιλόσεβιτς και του υπερεθνικιστή σωβινιστή και ρατσιστή Μλάντιτς.

Πήγαιναν στο Πάλε τα μεσαία στελέχη του ΚΚΕ και οι άλλοι αριστεροί και τον προσφωνούσαν τον Κάρατζιτς «Σύντροφε». Το ίδιο είχε κάνει κι ο Ανδρέας Παπανδρέου εδώ, κι ο επίσημος προσκεκλημένος Κάρατζιτς ξεφυσούσε απ’ το κακό του, μέχρι που ξέσπασε στον διερμηνέα: «Καλά, γιατί με λένε συνεχώς σύντροφο; Νομίζουν ότι είμαι κομμουνιστής;;;»
Εξηγούσαν στους Ελληνες αριστερούς επισκέπτες τους οι Σερβοβόσνιοι ότι στόχος τους ήταν, αφού καθαρίσουν και τα τελευταία υπολείμματα του σοσιαλιστικού καθεστώτος, να ξαναφέρουν πίσω τον … βασιλιά κι ότι εμπνέονταν απ’ τους αγώνες του Ντράζα Μιχαήλοβιτς και των τσέτνικ, αλλά οι δικοί μας όταν γυρνούσαν πίσω, αυτά δεν τα έλεγαν στην Παπαρήγα και στη Δαμανάκη, κι όλοι μαζί έτσι κατάπιναν αμάσητο το παραμύθι περί ‘αντιιμπεριαλισμού’.

Ιδέα δεν είχαν οι διαμορφωτές της αριστερής κοινής γνώμης ότι ο Κάρατζιτς ήταν ένας σκληρός ακροδεξιός μοναρχικός αντικομμουνιστής και συνεχιστής των φασιστών δωσιλόγων τσέτνικ και ο Μιλόσεβιτς ένας καιροσκόπος και εξουσιοφρενής φασίστας και ρατσιστής, και πως και οι δυο τους, όπως και ο σωβινιστής Μλάντιτς, στέκονταν πολύ μακριά από ‘ιδεολογίες’, ‘δίκαιο’ και ‘ηθική’. Για ποιο λόγο, άραγε, η ναζιστική συμμορία συντασσόταν κι έδειχνε τόσο μεγάλη αλληλεγγύη στο καθεστώς Μιλόσεβιτς, σε σημείο να στέλνει στελέχη της εκεί να πολεμήσουν -έχει αναρωτηθεί κανείς από τους φιλοσέρβους ‘αριστερούς’;;; Η απάντηση είναι απλή: Διότι οι Μλάντιτς και Κάρατζιτς έκαναν όλα όσα η Χρυσή Αυγή θα ήθελε να κάνει και εδώ, αν μπορούσε: Απαρτχάιντ και ρατσιστικές διακρίσεις, αντικομμουνισμός και αποκατάσταση των συνεργατών των ναζί, βίαιη εκκαθάριση αλλόθρησκων και αλλόφυλων και μειονοτήτων, πογκρόμ και μαζικοί τάφοι για τους εχθρούς, εισβολή σε ξένα εδάφη δήθεν για προστασία των ‘δικών μας μειονοτήτων’ αλλά στην πραγματικότητα για κατάκτηση ‘ζωτικού χώρου’, παραβίαση όλων των Συνθηκών της Γενεύης, μαζικές εκτελέσεις αμάχων ‘υπανθρώπων’, δηλαδή τα αιώνια όνειρα κάθε ναζιστή. Αυτά ήταν τα (διακομματικά) χάλια μας και γι’ αυτά αγωνίζονταν ολόκληρος ο ελληνικός βούρκος σε πλήρη Ωμοψυχία, όπως ξέρουμε.

[Σ.Σ.: Το κείμενο συνεχίζεται μετά τις εικόνες. Για τις περιγραφές, κλικ σε κάθε εικόνα για μεγέθυνση].

ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ: Ράντοβαν Κάρατζιτς, Μομτσίλο Κράιζνικ, Ζβόνκο Μπάγιαγκιτς, τα μέλη της Χρυσής Αυγής Κουσουμβρής Σωκράτης, Μπέλμπας Απόστολος και Μαυρογιαννάκης Μιχαήλ, και οι Μήτκος Αντώνης, Ζαβιτσάνος Δημήτρης, Φλορίν Αννα, Μουρατίδης Γιώργος, Σπουργίτης Ελευθέριος, Μαρονικολάκης Ιδομενέας, Δημητρίου Χρήστος κά.

 

# Ενα ακόμη απόσπασμα από το υποκεφάλαιο «Η ανύπαρκτη και εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη ‘ελληνοσερβική φιλία’»

Την ώρα που που είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι παράγοντες του γιουγκοσλαβικού δράματος και όλοι οι ξένοι μεσολαβητές και αξιωματούχοι όλων των χωρών και όλων των διεθνών οργανισμών στην Ελλάδα, στη ‘Συνδιάσκεψη Ειρήνης’, στον Αστέρα Βουλιαγμένης, την Πρωτομαγιά του 1993, κι ο Μητσοτάκης έλεγε «ελπίζω και προσεύχομαι για την Ειρήνη», ο Κάρατζιτς αμέσως μετά έκανε δηλώσεις τύπου «θα νικήσουμε γιατί έχουμε μαζί μας τον Θεό και την Ελλάδα». Σε συνδιάσκεψη ειρήνης, αυτό!

Μικρή λεπτομέρεια: Στο 3ο μέρος του ντοκιμαντέρ ‘The Struggle for Bosnia’, στο 46.28′, μπορείτε να δείτε το απόσπασμα από τις συνομιλίες στη Βουλιαγμένη, την Πρωτομαγιά του 1993, με τον Μητσοτάκη να υποδέχεται όλους τους παίκτες του βοσνιακού δράματος, καθώς και ό,τι ακολούθησε στο Πάλε. Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο υπαρχηγός του Καρατζαφέρη, ο πρώην βουλευτής Γιώργος Γεωργίου, ο ‘πρέσβης’ που υπηρετούσε τότε στο Διπλωματικό Σώμα.

[…] Ο Κάρατζιτς κι άλλες, πολλές φορές είχε δηλώσει πως «οι Σέρβοι έχουν μόνο δύο φίλους, τον Θεό και την Ελλάδα», όμως όταν δεν τον άκουγαν οι Ελληνες, έλεγε ότι οι Μακεδόνες είναι ξεχωριστό έθνος, παρακλάδι του σερβικού, και πως κάποτε πρέπει κι αυτοί να ενωθούν με τη μητέρα Σερβία. Η ‘φίλη και αδελφή’ Σερβία, άλλωστε, είχε ήδη αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα από το 1995, ενώ δημόσια φωνασκούσαν πως «δεν θα κάνουμε καμία ενέργεια στο ζήτημα των Σκοπίων που θα έβλαπτε τα συμφέροντα της Ελλάδας».

Ολοι, τότε, σε ένα αρραγές μέτωπο εθνικής Ωμοψυχίας, τιμούσαν με την παρουσία τους τον, -μεταξύ άλλων και- πρόεδρο της Εταιρείας Σερβοελληνικής Φιλίας σφαγέα Ράντοβαν Κάρατζιτς στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 1993. Τον αποκαλούσαν ‘άγγελο της ειρήνης’ και ‘σύγχρονο Ρήγα Φεραίο’ και ‘Στρατιώτη του Χριστού’. Το τοπίο ήταν ζοφερό για την κοινή λογική: Δεν υπήρχε τίποτε σχεδόν στον τύπο και στα ΜΜΕ για τις εθνικές εκκαθαρίσεις, για τις σφαγές, τους βιασμούς και τους ακρωτηριασμούς αμάχων ανεξαρτήτου ηλικίας από τους Σέρβους, για τις ομαδικές εκτελέσεις και τους ομαδικούς τάφους, για τα εφιαλτικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήδη από το 1992, ό,τι πλησιέστερο στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης μετά το 1945 (σκηνές από βίντεο εδώ, στο 55.05′ κι εδώ), για τους βομβαρδισμούς ανυποψίαστων ανθρώπων μέρα-μεσημέρι στις πολυσύχναστες αγορές, για τα πάνω 1.600 παιδιά και νήπια-στόχους των ελεύθερων σκοπευτών μόνο στο Σαράγεβο, ούτε για την προσφυγοποίηση 3,7 εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ κάθε άγρια επίθεση στους Βόσνιους Μουσουλμάνους -κυρίως-, ακόμη και στους άμαχους (ή μάλλον κυρίως στους άμαχους), για τα ελληνικά ΜΜΕ ήταν¨’μουσουλμανική προβοκάτσια’. Κι όμως, εμείς βοηθούσαμε τους θύτες και κατηγορούσαμε τα θύματα.

Στην πραγματικότητα, ήταν το πατροπαράδοτο μίσος των Ελλήνων για τους Τούρκους που μας ‘ένωσε’ με τους αδελφούς Σέρβους εκεί γύρω στο 1990. Κάποιο ρόλο σίγουρα έπαιξε και η κρυφή ελπίδα των Ελλήνων πως οι Σέρβοι, αφού θα καθαρίσουν με τους δικούς τους Τούρκους εκεί, θα βάλουν ένα χεράκι για να καθαρίσουμε κι εμείς με τους δικούς μας Τούρκους εδώ -ή έστω θα φρονηματίσουν εκείνους τους άξεστους γυφτοσκοπιανούς, και τι καλύτερο από το να μοιράσουμε τη χώρα τους. Δεν είχε καθόλου άδικο ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης όταν το 1995 έγραφε πως η ελληνική κοινωνία, σχεδόν στο σύνολό της, συμπεριφέρθηκε απέναντι στην εισβολή της βαρβαρότητας όχι μόνο με πλήρη άγνοια των πραγματικών στοιχείων της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας, αλλά και με πρωτοφανή μεσαιωνικό φανατισμό. Εφτανε η ταύτιση με την Ορθοδοξία -συν η δήθεν αντιιμπεριαλιστική εναντίωση στη Δύση- για να δικαιολογηθεί και να υποστηριχτεί το έγκλημα και η βαρβαρότητα.

Χαρακτηριστικό δείγμα της ‘ελληνοσερβικής φιλίας’, ήτοι της φιλοσερβικής παράνοιας στην οποία χόρευε όλη σχεδόν η Ελλάδα τότε, και η οποία ήταν, στην πραγματικότητα, ο μετασχηματισμός του αντιτουρκικού μίσους σε σερβοφιλία, αποτελεί αυτή η συρραφή ρεπορτάζ του 1994, με δημιουργό μια ελληνοσερβική εταιρεία φιλίας από την Τρίπολη και τίτλο ‘From Greece to Serbia 1994’.

Ηταν Φεβρουάριος του 1994 και οι Σέρβοι μόλις είχαν βομβαρδίσει την αγορά Markale με τους 68 νεκρούς αμάχους και τους 140 τραυματίες, γεγονός για το οποίο όλοι σήμερα γνωρίζουν πως δεν υπάρχει ούτε μία αμφιβολία ότι μπορεί να έχει έστω την παραμικρή βάση το σερβικό ψέμα πως ήταν δήθεν ‘(αυτο)προβοκάτσια’ των Βόσνιων.

Λίγο πριν είχε βομβαρδιστεί μαιευτήριο με νεογνά (μάλλον πρώτη φορά στην Ιστορία, και μάλιστα με διαταγή ενός Δόκτωρα, του Dr Ράντοβαν Κάρατζιτς) και λίγο μετά το νοσοκομείο, ενώ εκείνον τον χειμώνα ήταν στην ημερήσια διάταξη οι θάνατοι παιδιών την ώρα που έπαιζαν σε αλάνες και σε πίσω αυλές. Ο ΟΗΕ δίνει τελεσίγραφο προς τους Σέρβους να σταματήσουν τις σφαγές και τους βομβαρδισμούς αμάχων. Την ώρα, λοιπόν, που οι σερβικές οβίδες κομμάτιαζαν παιδιά, εμείς εδώ στην Ελλάδα διοργανώναμε αποστολές βοήθειας όχι στους λιμοκτονούντες πολιορκημένους κατοίκους του Σαράγεβο, αλλά στους επεκτατιστές επιτιθέμενους σφαγείς. Και προσφερόμασταν να μπούμε ‘ανθρώπινη ασπίδα’ για να υπερασπιστούμε τις σερβικές θέσεις. Ηταν η εποχή που ο Κάρατζιτς ένοιωθε πανίσχυρος και είχε την αίσθηση πως αποκλείεται να χάσει, κι έτσι καλούσε στους λόφους γύρω απ’ το Σαράγεβο και επιφανείς Ρώσους φίλους του -εθνικιστές, βεβαίως-, και για δώρο της φιλοξενίας του τους έδινε τη δυνατότητα να δοκιμάσουν κι αυτοί να αδειάσουν καναδυό γεμιστήρες από τα υπερσύγχρονα όπλα των σνάιπερ επάνω σε τίποτα ανυποψίαστους διαβάτες, κάτω στην πόλη. Ετσι, για την πλάκα τους.

Οπως θα δεί ο αναγνώστης, είναι εκπληκτικό το βίντεο ‘From Greece to Serbia 1994’: Ο πρωτεργάτης γιατρός έκανε μοντάζ από όλα τα ρεπορτάζ όλων των καναλιών, Αντέννα, Μέγκα, Σταρ, Σκάι, ΕΡΤ-1, ΕΡΤ3, κάποια άλλα μικρότερα ή τοπικά κ.λπ., όλα-όλα ανεξαιρέτως στο ίδιο μοτίβο, λένε την εξής ηρωική ιστορία:

Μια ελληνική αποστολή από την Τρίπολη πηγαίνει στο Πάλε, στην πρωτεύουσα της Republika Srpska, για να θυσιαστεί και για να μπει -λέει- ‘ανθρώπινη ασπίδα’ αν τυχόν τα Ηνωμένα Εθνη αποφασίσουν τελικά να βομβαρδίσουν τις σερβικές θέσεις μετά το τελεσίγραφο προς τον Κάρατζιτς να σταματήσει την πολιορκία και τους βομβαρδισμούς αμάχων. Από την πρώτη στιγμή, ο γιατρός που πρωτοστατεί τονίζει «ξεκινάμε από την Τρίπολη, από εκεί που ξεκίνησε η επανάσταση ΕΝΑΝΤΙΟΝ των ΤΟΥΡΚΩΝ». Οσο μιλάει στα κανάλια, μας παραμυθιάζει, βέβαια, πως πάει εκεί για ‘χάρη της ειρήνης’ και για ‘να μην κλιμακωθεί ο πόλεμος’ και άλλα τέτοια παραπλανητικά, αλλά στο τέλος, όταν συμμετείχε μαζί με τους Σέρβους φασίστες, σε ραδιοφωνική εκπομπή στον σερβοβοσνιακό ραδιοσταθμό με τίτλο ‘ΝΑΤΟ, σε περιμένουμε’, δεν αντέχει άλλο, απελευθερώνεται από τους καθωσπρεπισμούς και την δήθεν ουδέτερη βερμπαλιστική γλώσσα και την ξεστομίζει τελικά την κατάπτυστη αλήθεια:

«Αυτή η στιγμή θα με στιγματίσει για όλη μου τη ζωή, όταν όλοι οι αδελφοί Σέρβοι ξεσηκώθηκαν και ζητωκραύγασαν και η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε μόλις έκανα αναφορά στους ΚΟΙΝΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ, δηλαδή στους Τούρκους. Εμείς οι Ελληνες ξεκινήσαμε από την περιοχή που γεννήθηκε ο ελληνικός πολιτισμός και ξεκίνησε η επανάσταση εναντίον των Τούρκων, κι έτσι σήμερα βρισκόμαστε εδώ μαζί με τους συνεχιστές της προσπάθειας που παλικαρίσια πολεμούν για την ίδια και περισσότερη ελευθερία εναντίον του ίδιου εχθρού».

Πρόκειται, δηλαδή, για πεντακάθαρο ρατσιστικό μίσος. Ούτε ‘για την Ειρήνη’ έτρεξαν εκεί πάνω, ούτε ‘εναντίον του πολέμου’ και τέτοιες αηδίες για την κάμερα. Μίσος, όχι για τις πράξεις των άλλων, όχι γιατί μπορεί να έκαναν κάτι κακό, αλλά για την ταυτότητά τους, γι’ αυτό που είναι, επειδή έτυχε να γεννηθούν μουσουλμάνοι. Μίσος, -ρατσιστικό και θρησκευτικοσωβινιστικό μίσος. Για την ιστορία, πράγματι οι Σέρβοι συμμορφώθηκαν στο τελεσίγραφο και απέσυραν εκείνον τον Φεβρουάριο του 1994 τα στρατεύματά τους από τα περίχωρα του Σαράγεβο, μόνο μετά τις εγγυήσεις της Ρωσίας του Μπόρις Γέλτσιν. Αμέσως μετά, βομβάρδισαν άνανδρα επί 25 ημέρες έναν άλλο αποκλεισμένο θύλακα, το Γκόραζντε (έναν από τους έξι θύλακες που υποτίθεται ήταν ‘safe areas’), έτσι, επειδή μπορούσαν -ή, μάλλον, όπως είχε δηλώσει ο Κάρατζιτς, «επειδή ήθελα να τους κάνω επίδειξη δύναμης, εμείς οι Σέρβοι δεν δεχόμαστε τελεσίγραφα, ούτε κάνουμε συμφωνίες». Υπό τις διαταγές του Μλάντιτς, έπιασαν όμηρους 150 Κυανόκρανους. Κατόπιν χτύπησαν σε ενέδρα δύναμη της UNPROFOR με Δανούς στρατιώτες. Μετά, συμφώνησαν ξανά να σταματήσουν και να αποσύρουν το πυροβολικό τους. Και μετά, την επόμενη χρονιά, επιτέθηκαν ξανά στο Γκόραζντε. Ηταν η τρίτη φορά και οι νεκροί άμαχοι του Γκόραζντε έφτασαν τελικά στους 4.500 στις 1.300 μέρες πολιορκίας! Αυτούς τους θρασύδειλους βοηθούσαμε τότε.

Από τότε, λοιπόν, οι Ελληνες έκλεισαν πεισματικά τα μάτια, και απαγόρευαν στον εαυτό τους να δει το πραγματικό πρόσωπο του σερβικού μεγαλοϊδεατικού σωβινιστικού φασισμού. Ταυτόχρονα, γράφτηκε μία από τις πιο μαύρες και χυδαίες σελίδες της ελληνικής δημοσιογραφίας. Το γεγονός πως ακόμη και σήμερα, 20-25 χρόνια μετά, ο μέσος Ελληνας ακόμα πιστεύει ότι η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε από τους δυτικούς, ότι οι κακοί Κροάτες Ουστάσι και οι διαβολικοί Βόσνιοι τζιχαντιστές μαζί με τη Γερμανία, το Βατικανό, τις ΗΠΑ με την Αλ-Κάιντα και την Σαουδική Αραβία, και τον ‘Σιωνισμό’ (αργότερα προστέθηκαν και οι μουσουλμάνοι Αλβανοί τρομοκράτες) επιτέθηκαν στους καλούς ορθόδοξους και αμυνόμενους Σέρβους, ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν σοσιαλιστής και αντιιμπεριαλιστής που μαχόταν για να μην διαλυθεί η χώρα του και ότι στη Σρεμπρένιτσα δεν έγινε καμία ανθρωποσφαγή αμάχων, όλα αυτά -και πολλά ακόμη-, οφείλονται στην στάση που κράτησαν σχεδόν σύσσωμα τα ελληνικά ΜΜΕ. Παροιμιώδης παραμένει η απαξίωση στα μάτια των ξένων συναδέλφων τους των Ελλήνων ανταποκριτών στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ομολογούσαν ανοιχτά ότι μετέδιδαν μόνον ειδήσεις φιλτραρισμένες από την σερβική προπαγάνδα, και πέραν τούτου ουδέν. Ελάχιστοι και μετρημένοι στα δάχτυλα ήταν όσοι προσπαθούσαν να δώσουν μια αντικειμενική εικόνα των γεγονότων και όσοι δεν έψελναν εθνικιστικά τσέτνικ τραγούδια. Ποιος θυμάται τα παιχνίδια των ΜΜΕ τότε;

– Οταν το σερβικό πυροβολικό βομβάρδιζε το Βούβοκαρ, η Εκκλησία μας (η οποία είχε τιμήσει στο μεταξύ σαν ‘άνθρωπο της Ειρήνης και Υιό του Σωτήρα μας Κυρίου Ιησού Χριστού’ τον σφαγέα Κάρατζιτς με την ανώτερη διάκριση Πρώτης Τάξης του Αγίου Διονυσίου), μας θύμιζε πως πρέπει μαζί με τους Σέρβους αδελφούς μας «τον Πάπα να καταράσθε διότι αυτός είναι πίσω από όλα» και όλοι μιλούσαν για το κράτος των Ustashi, πενήντα χρόνια πριν.
– Οταν η σερβική επεκτατικότητα έκανε εθνοκαθάρσεις, έστηνε στρατόπεδα εξόντωσης και χρησιμοποιούσε τον βιασμό -γυναικών και αντρών- σαν όπλο τρομοκρατίας εναντίον των Βόσνιων, τα ελληνικά ΜΜΕ και η ελληνική πολιτική ελίτ μας θύμιζαν τουρκικές σφαγές του 19ου αιώνα και έριχναν τον προβολέα στη Δυτική Θράκη και την εκεί μειονότητα, δήθεν πως «είναι η σειρά μας μετά, οι Τούρκοι θα μας αποσπάσουν τη Θράκη».
– Οταν ο Μιλόσεβιτς έστελνε παραστρατιωτικούς για να σφάξουν ολόκληρα χωριά στο Κόσοβο, οι συμπατριώτες μας μιλούσαν για «τον κίνδυνο από μια μεγάλη Αλβανία».

Κι έτσι, με την συνεχή επανάληψη, τα ψέματα αντικατέστησαν την πραγματικότητα και οι μύθοι που τόσο μας αρέσουν, μαζί με τον φόβο και την κινδυνολογία που πολύ επιδέξια έσπειρε η σερβική προπαγανδιστική μηχανή στα καθ’ ημάς, παραμέρισαν την ψύχραιμη ανάλυση και τον Ορθό Λόγο. Ακόμη μέχρι και τώρα που μιλάμε.

Η 'αληθινή' 'ελληνοσερβική φιλία' και η μόνη που υπήρξε ποτέ ιστορικά. Στη φωτογραφία ο μαφιόζος παραστρατιωτικός Αρκάν (Zeljko Raznatovic), η σύζυγός του Τσέτσα (Ceca Svetlana), μεγάλη ποπ-σταρ στη Σερβία, και ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού. Είναι μνημειώδεις εκείνες οι καταθέσεις, για το πως έμπιστοι του Μιλόσεβιτς και των άλλων Σέρβων μεγαλοεργολάβων εθνικιστικού μίσους πήγαιναν με αεροπλάνο κάθε λίγες μέρες στην Κύπρο, με τσάντες και βαλίτσες φορτωμένες σκληρό συνάλλαγμα από τα ταμεία του κράτους, και πως οι μυστικές υπηρεσίες και άλλοι επίσημοι θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας τους παραλάμβαναν από το αεροδρόμιο, τους πήγαιναν στις θυρίδες, ανεξαρτήτως ώρας και ωραρίου, και τους ξαναπήγαιναν στην VIP αίθουσα. Τις ελληνικές και τις κυπριακές τράπεζες αξιοποιούσε η 'αληθινή' 'ελληνοσερβική φιλία', δεν έχουμε αμφιβολία γι' αυτό.

Η ‘αληθινή’ ‘ελληνοσερβική φιλία’ και η μόνη που υπήρξε ποτέ ιστορικά. Στη φωτογραφία ο μαφιόζος παραστρατιωτικός Αρκάν (Zeljko Raznatovic), η σύζυγός του Τσέτσα (Ceca Svetlana), μεγάλη ποπ-σταρ στη Σερβία, και ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού. Είναι μνημειώδεις εκείνες οι καταθέσεις, για το πως έμπιστοι του Μιλόσεβιτς και των άλλων Σέρβων μεγαλοεργολάβων εθνικιστικού μίσους πήγαιναν με αεροπλάνο κάθε λίγες μέρες στην Κύπρο, με τσάντες και βαλίτσες φορτωμένες σκληρό συνάλλαγμα από τα ταμεία του κράτους, και πως οι μυστικές υπηρεσίες και άλλοι επίσημοι θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας τους παραλάμβαναν από το αεροδρόμιο, τους πήγαιναν στις θυρίδες, ανεξαρτήτως ώρας και ωραρίου, και τους ξαναπήγαιναν στην VIP αίθουσα. Τις ελληνικές και τις κυπριακές τράπεζες αξιοποιούσε η ‘αληθινή’ ‘ελληνοσερβική φιλία’, δεν έχουμε αμφιβολία γι’ αυτό.

 

«(Τα μέλη του ΝΑΤΟ) μισούν την Ορθοδοξία. Οι δήθεν Χριστιανοί της Δύσης ακούνε για Ορθοδοξία και ανατριχιάζουν, επειδή (εμάς και τους Σέρβους) δεν είναι εύκολο να μας υποτάξουν».
«Χθες ο κ Χριστόδουλος, κατά τη διάρκεια γεύματος που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του στο Βελιγράδι από τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο, ανακοίνωσε τη δωρεά 150 εκατομμυρίων δραχμών προς την Εκκλησία της Σερβίας και άλλων 100 εκατομμυρίων δραχμών για την ανέγερση του νέου Ναού του Αγίου Σάββα».
«Οι Σέρβοι είναι και πάλι νικητές και ελπίζουμε ότι αυτό θα συμβαίνει πάντα σε όλα τα επίπεδα»
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, με αφορμή τη νίκη της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ ανδρών (Eurobasket) στην Τουρκία το 2001, σε επίσημη επίσκεψη στη Σερβία, Σεπτέμβριος 2001, όταν συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς και με τον πρωθυπουργό Κοστούνιτσα για την παραλαβή του ανώτατου μεταλλίου της Γιουγκοσλαβίας.

Δεν είναι τα μόνα παρατράγουδα που θυμόμαστε. Την ίδια μέρα που άρχισαν οι μαζικές εκτελέσεις στη Σρεμπρένιτσα, στην Αθήνα ο εκπρόσωπος Τύπου Ευάγγελος Βενιζέλος εκλιπαρούσε τους Σέρβους να μας συγχωρέσουν για τα γιουχαΐσματα σε ένα παιχνίδι μπάσκετ, τα οποία οδήγησαν σε σπασίματα στην πρεσβεία μας στο Βελιγράδι από εξαγριωμένους Σέρβους χούλιγκαν, και υποσχόταν να στείλει τον υπουργό Αθλητισμού Γιώργο Λιάνη γονατιστό να ζητήσει συγγνώμη.

Οπου και να πάω η ‘ελληνοσερβική φιλία’ με πληγώνει. Και το Eurobasket με πληγώνει.Καλά, εδώ, θα μου πείτε, τα ορθόδοξα αδέλφια γρονθοκοπούνται και σκοτώνονται ακόμη και στα φιλικά, -έχετε δίκιο, αφού εδώ μέχρι και τα καλλιστεία του Αντέννα και όσοι γράφουν τις ατάκες των επίδοξων Μις Ελλάς σκέφτηκαν να πουν έναν καλό λόγο για τους σφαγείς, όπως μας εξηγεί εδώ η διαγωνιζόμενη και αργότερα τηλεπερσόνα κ. Γιολάντα Διαμαντή, απαντώντας στην στημένη ερώτηση «Ποια θα ήταν η πρώτη σου κίνηση αν έπαιρνες τον τίτλο;».

Γεγονός, πάντως, είναι ότι κανείς δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για εκείνη την αποκρουστική ρητορική μίσους, όταν όλη η Ελλάδα παραληρούσε σε μεσαιωνικά φανατικά σχήματα τύπου ‘εναντίον Κλίντον-Πάπα-Τσιλέρ-Μπερίσα-Ιζετμπέγκοβιτς-Γκλιγκόροφ-Γερμανίας-ΕΟΚ-Εβραιοσιωνισμού’, ζήτω ο άξονας ‘Κάρατζιτς-Μιλόσεβιτς-Γιέλτσιν-Ελλάδας’.

 

# Αυτό, όμως, πρέπει να αλλάξει.

Η τηλεόραση και τα ελληνικά ΜΜΕ, όπως μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει από όλα τα προηγούμενα, μετέδιδαν επί χρόνια μόνο ψέματα και μόνο πλαστές εικόνες στο φιλοθεάμον -αλλά ελάχιστα με κριτική σκέψη- κοινό τους.
Δεν υπάρχει, πλέον, η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με το ποιοι ήταν οι επιτιθέμενοι και ποιοι οι αμυνόμενοι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στοχοποίηση των αμάχων (συνεπώς και των παιδιών) και η τρομοκρατία με τακτικές μαζικής εξόντωσης ήταν από την αρχή η βασική στρατηγική και το κύριο εργαλείο των Σέρβων για να πετύχουν τους στόχους τους και για να εκκαθαρίσουν εθνικά τις διεκδικούμενες περιοχές, είτε στο Σαράγεβο, όταν ο Μλάντιτς διέταζε να βομβαρδίσουν τις μουσουλμανικές συνοικίες των αμάχων «μέχρι να φτάσουν στα όρια της τρέλας» (υποκλαπείσα συνομιλία εδώ), είτε στη Σρεμπρένιτσα, όταν οι στρατηγοί διέταζαν «ούτε ένας να μην μείνει ζωντανός» («Nijednog zivog nemoj da ostavljas», υποκλαπείσα συνομιλία εδώ)

https://www.youtube.com/watch?v=YPDtj85muQk

Και, κυρίως, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με τα κίνητρα των εθνικιστικών σωβινιστικών ηγεσιών των Σέρβων.

Από το 2006, όταν το πάνω χέρι στην εποπτεία της Βοσνίας παραδόθηκε από τους Αμερικανούς στους Ευρωπαίους, η κοινή προσπάθεια όλων (πλην της Republika Srpska) είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της χώρας. Οι σημερινοί εθνικιστές ηγέτες της Republika Srpska, όμως, αφήνοντας την ρωσική επεκτατικότητα (που δεν θα είχε και κανένα ιδιαίτερο δισταγμό να πάει ξανά σε έναν πόλεμο by proxy στην περιοχή που θεωρεί δικαιωματικά σαν ‘ζωτικό της χώρο’, δηλαδή στα Βαλκάνια) να αλωνίζει, ας ελπίσουμε ότι δεν θα ανοίξουν πάλι τις κερκόπορτες του πολεμικού εθνικιστικού παροξυσμού, ακυρώνοντας στην πράξη όλα όσα δημιουργήθηκαν, με αργό ρυθμό είναι η αλήθεια, αυτά τα 20 χρόνια. Η Σερβία, η οποία επανεξοπλίζεται πάλι, έχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της το δόγμα «δώσαμε το Κόσοβο, θα πάρουμε την Republika Srpska γι’ αντάλλαγμα».

Στην Republika Srpska, εδώ και πολύ καιρό, συμβαίνει κάθε εβδομάδα και μια προβοκάτσια, μια πρόκληση, ένα γεγονός, λ.χ. ετοιμάζουν δημοψήφισμα για να απορρίψουν τη δικαιοδοσία της ομοσπονδιακής δικαιοσύνης της Β-Ε, και για να φτιάξουν δικά τους δικαστήρια. Αποκορύφωμα, μόλις πριν λίγες μέρες, ο πρόεδρος της RS Milorad Dodik (ο οποίος την προηγούμενη μέρα κατέθεσε στη Χάγη προς υπεράσπιση του Μλάντιτς, όπως είχε καταθέσει και το 2013 προς υπεράσπιση του Κάρατζιτς), δήλωσε μέσα στη Βουλή τους πως δεν θα δέχεται πλέον τις υπηρεσίες επιβολής νόμου της Β-Ε, και πως την επόμενη φορά που θα υποχρεωθεί κρατικός υπάλληλος ή πολίτης της RS να λογοδοτήσει σε ομοσπονδιακό αστυνομικό ή δικαστή, αυτός θα απαντήσει με τα όπλα στις ‘προκλήσεις’, και αν δεν γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλει αυτός, «θα ανοίξουμε πυρ», είπε και μίλησε ευθέως για «armed conflict».
Παραμονές της απαγγελίας της ετυμηγορίας για τον Κάρατζιτς, ο Πρόεδρος Dodik εγκαινιάζει νέο πανεπιστημιακό κτίριο στο παράνομο υποτιθέμενο ‘Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Σαράγεβο’, στο οποίο δόθηκε τιμητικά το όνομα του ψυχίατρου σφαγέα, παρουσία της συζύγου Κάρατζιτς και της κόρης Κάρατζιτς, που είναι και αντιπρόεδρος της Βουλής των Σερβοβοσνίων.

Ο Dodik, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία με τη δυτική υποστήριξη, μετά την αποστασιοποίησή του από την εν καιρώ πολέμου ηγεσία της RS, σήμερα επαινεί την ηγεσία του Κάρατζιτς, λέγοντας ότι δεν διέταξε τα εγκλήματα και κατηγορώντας τα δικαστήρια του ΟΗΕ για μεροληψία εναντίον των Σέρβων.

[Σ.Σ.: Παρεμπιπτόντως, αυτό το μαϊμού Πανεπιστήμιο, που δεν έχει καμία σχέση με το κανονικό Πανεπιστήμιο του Σαράγεβο, έχει δώσει πολλά διδακτορικά και πολλά πτυχία σε Ελληνες, κάποιοι εκ των οποίων έχουν σταδιοδρομήσει κατέχοντας σήμερα πανεπιστημιακές έδρες, ενώ είναι κοινό μυστικό ότι τα πτυχία εκεί πωλούνταν και αγοράζονταν. Ενα σκάνδαλο πρώτης γραμμής, με το οποίο ποτέ κανείς δεν έχει ασχοληθεί].

Την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος της Σερβίας Tomislav Nikolic συναντιέται με τον Πούτιν και κλείνουν δουλειές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για νέα σύγχρονα βαρέα ρωσικά όπλα που θα εγκατασταθούν στη Σερβία, για να ισοφαριστεί η απώλεια ‘ζωτικού χώρου’ της Ρωσίας με την ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ, ενώ δεν αμελούν στο κοινό ανακοινωθέν να αναφερθούν στο Κόσοβο και στο πως η Ρωσία θα βοηθήσει τη Σερβία να το ανακτήσει πίσω.

Πάρα πολλοί φοβούνται επανάληψη των προ 20 ετών γεγονότων. Οι ακροδεξιοί που κυβερνούν το κρατίδιο-γκάνγκστερ, το θεμελιωμένο επάνω στη βία, την εθνοκάθαρση και στους μαζικούς τάφους, όπως και οι κρυφοακροδεξιοί ηγέτες της Σερβίας, (ο Πρόεδρος Tomislav Nikolic και ο Πρωθυπουργός Aleksandar Vucic προέρχονται και οι δύο από το φασιστικό κόμμα του Βόγιτσλαβ Σέσελι) δείχνουν ξανά τα δόντια τους, απειλούν σαν κοινοί εκβιαστές και λένε καθαρά πως δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα. Στο μυαλό τους υπάρχει πάντα η ιδέα της ‘Μεγάλης Σερβίας’, αλλά η αλλαγή συνόρων δεν γίνεται ποτέ αναίμακτα. Γίνεται μόνο με πόλεμο και με αίμα, με θηριωδίες και με τραγωδίες.
Αν, λοιπόν, υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να γίνουν ξανά τα ίδια πράγματα όπως πριν 25 χρόνια, αυτή τη φορά δεν πρέπει να επιτρέψουμε την άγνοια, που οδηγεί στην υποστήριξη, που οδηγεί στη βοήθεια και στο να οπλιστούν καλύτερα οι δολοφόνοι και οι σφαγείς αμάχων. Και αυτό θα μπορέσει να γίνει μόνο αν μπορέσουμε να δούμε την αλήθεια, επιτέλους.
Αν βρεθούν πάλι παλλοί να πουν «Δεν ήξερα», απλά θα είναι σαν να δηλώνουν επίσημα ότι είναι εν γνώσει τους συνένοχοι και συνεργοί στα εγκλήματα, ακριβώς όπως ήταν και πριν 20-25 χρόνια.

Αλλωστε, οι αμετανόητοι Σέρβοι θεωρούν την δημιουργία της Republika Srpska την μεγαλύτερη σύγχρονη ‘διπλωματική επιτυχία’ της Σερβίας, με τη διαφορά πως δεν ήταν και τόσο ‘διπλωματικός’ ο τρόπος δημιουργίας της σερβοβοσνιακής οντότητας: προηγήθηκε μια γενοκτονία για να φτιαχτεί το κράτος-γκάνγκστερ, κανείς δεν πρέπει να το ξεχνάει αυτό.

 

Διαβάστε όλα τα επιχειρήματα που χρειάζονται για να στείλουμε στα σκουπίδια την σερβική προπαγανδιστική αφήγηση και τις αισχρές πλαστογραφίες, ‘Οι ελληνικοί μύθοι για την γιουγκοσλαβική τραγωδία 1991-1995 και οι αλήθειες που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ: Οταν ο θύτης παριστάνει το θύμα’.

Η επινοημένη αφήγηση για τη δεκαετία του 1990 του ολοκληρωτικού εθνικιστικού καθεστώτος των Μιλόσεβιτς-Κάρατζιτς-Μλάντιτς-Σέσελι-συζύγου Μιλόσεβιτς, πως δήθεν «η κακιά δύση επιτέθηκε στους καλούς και αμυνόμενους Σέρβους και διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία» κ.ο.κ., ήταν μια ιστορική πλαστογραφία και ένας προπαγανδιστικός μύθος, που όμοιός του μάλλον δεν υπήρξε άλλος στο τέλος του 20ού αιώνα.

[…]

Οποιος μιλάει για τα γεγονότα στην πρώην Γιουγκοσλαβία και ‘ξεχνάει’ να αναφέρει τη λέξη ‘Μεγάλη Σερβία’, όποιος αποφεύγει να μιλήσει για το οργανωμένο σχέδιο εθνοκαθάρσεων, όποιος επιδεικτικά αγνοεί το μνημόνιο (‘μεμοράντουμ’) του 1986 της Σερβικής Ακαδημίας, το RAM Plan, τη γραμμή ‘Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica’, τους ‘έξι στρατηγικούς στόχους του σερβικού έθνους’, το έγγραφο με τον τίτλο ‘Variants A and B’, -και ειδικά για το θέμα Βοσνία και Σρεμπρένιτσα-, το τελεσίγραφο της 17 Απριλίου 1992, τη ‘ντιρεκτίβα 7’ και τη ‘ντιρεκτίβα 7.1’, και φυσικά όποιος ‘ξεχνάει’ να μιλήσει για τη ‘Velika Srbija’, τότε είτε είναι αστοιχείωτος και δεν ξέρει τα γεγονότα, είτε είναι συνειδητός ψεύτης και παραχαράκτης και θέλει να κρύψει το ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ προσχεδιασμένο ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΟ σχέδιο της σερβικής φασιστικής ηγεσίας να διαλύσει τη χώρα και να καταλάβει τα καλύτερα κομμάτια για τον εαυτό της, αφού πρώτα προβεί στα χειρότερα ναζιστικού τύπου εγκλήματα: Επεκτατική επιθετικότητα, με μέσο τον εξοντωτικό ρατσισμό, στη χειρότερη μορφή τους.

Τη Γιουγκοσλαβία δεν τη διέλυσε ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο ιμπεριαλισμός. Τη διέλυσε ο εθνικισμός. Ο καπιταλισμός επωφελήθηκε αργότερα.
https://xyzcontagion.wordpress.com/yugoslavia-the-whole-truth/

 


 

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ:
Διαβάστε τις νέες μεγάλες έρευνες του XYZ Contagion με θέμα ‘Οταν ο θύτης παριστάνει το θύμα‘:

– ‘Οι ελληνικοί μύθοι για την γιουγκοσλαβική τραγωδία 1991-1995 και οι αλήθειες που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ελληνικά ΜΜΕ‘.
https://xyzcontagion.wordpress.com/yugoslavia-the-whole-truth/
[Για την Short version, κλικ εδώ ‘Οταν ο θύτης παριστάνει το θύμα’]
– ‘Ολη η αλήθεια για τη Σρεμπρένιτσα: Οι οκτώ συν μία αποδείξεις για το προσχεδιασμένο της οργανωμένης σφαγής’
https://xyzcontagion.wordpress.com/2016/03/25/eight-plus-one-proof-srebrenica-organized/

Και:

– ‘Νέα αποκλειστικά στοιχεία για την συμμετοχή Ελλήνων υπηκόων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα: Οι δεσμοί αίματος του ελληνικού με τον σερβικό εθνικισμό και της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς με τη Χρυσή Αυγή’
https://xyzcontagion.wordpress.com/srebrenica-more-evidence/

Δείτε επίσης:
– ‘Χρυσαυγίτες εγκωμιάζουν γενοκτονίες και ρατσιστικές σφαγές και υπόσχονται «Noz, zica, Srebrenica» («Μαχαίρι, Σύρμα, Σρεμπρένιτσα»): Ποιοι είναι οι Σέρβοι νεοναζί επισκέπτες της οργάνωσης;;;’
https://xyzcontagion.wordpress.com/2016/03/25/golden-dawn-hymn-noz-zica-srebrenica/

 


 

Δείτε επίσης: Φάκελος Σρεμπρένιτσα

Είπαμε ότι θα στείλουμε στον εισαγγελέα τους Ελληνες εθελοντές φασίστες που πήγαν το 1995 στη Βοσνία να βοηθήσουν τους Σέρβους στις σφαγές αθώων και αμάχων και στις εθνικές εκκαθαρίσεις όπως στην Σρεμπρένιτσα -και το κάναμε.
Τους στείλαμε στον εισαγγελέα.

Ενας πρώτος στόχος, τον οποίο ελπίζαμε να καταφέρουμε αν και γνωρίζαμε τις δυσκολίες, ήταν, μετά την δημοσίευση της έρευνας και του υλικού (Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής – Νέα στοιχεία και αποκαλύψεις, για πρώτη φορά στην Ελλάδα), από τη δική μας δουλειά να γράψουν μεγάλες εφημερίδες και άλλα μέσα [Σ.Σ.: Δείτε όλες τις δημοσιεύσεις σε μεγάλα ΜΜΕ παρακάτω].

Ενας δεύτερος, σε μια γωνιά του μυαλού μας, να γίνουν ερωτήσεις στη Βουλή. Εγινε κι αυτό (Ερώτηση Βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ: Σχετικά με τη συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών και μισθοφόρων στην ανθρωποσφαγή της Σρεμπρένιτσα, 25 Ιουνίου 2015). Και η απάντηση (Η απάντηση του Υπουργείου Δικαιοσύνης στην ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα τη συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών και μισθοφόρων στην ανθρωποσφαγή της Σρεμπρένιτσα, 15 Ιουλίου 2015).

Και ο τελικός στόχος, που ομολογουμένως κανείς δεν περίμενε να συμβεί εύκολα, ήταν να γραφτεί απ’ τη δουλειά μας αναφορά στον εισαγγελέα. Τελικά δεν χρειάστηκε· οι στόχοι όλοι, όμως, επετεύχθησαν, και μία βδομάδα μάλιστα μετά την δημοσίευση της έρευνας, στις 22 Ιουνίου 2015, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών κινήθηκε και διέταξε προκαταρκτική εξέταση για το θέμα της συμμετοχής Ελλήνων υπηκόων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα:

# Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών διέταξε προκαταρκτική εξέταση για το θέμα της συμμετοχής Ελλήνων υπηκόων στη Σρεμπρένιτσα, 22 Ιουνίου 2015
https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/06/22/eisaggelia-prodikon-proanakrisi-srebrenica/

 

(προσθήκη από π.κ.) διαβάστε σχετικά κι εδώ:

Ρ.Κάραζιτς και εορτασμοί στο Βελιγράδι

Ολη η αλήθεια για τη Σρεμπρένιτσα: Οι οκτώ συν μία αποδείξεις για το προσχεδιασμένο της οργανωμένης σφαγής

 

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: