11η Ιούνη – ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατούμενους

πηγή: Athens.indymedia.org

από June11

3-3

 

Η μετάφραση του καλέσματος για την 11η Ιούνη.

 

Για την 11η Ιούνη 2015 επικεντρωθήκαμε στις μεταβολές/μεταβάσεις που

βιώνουν οι κρατούμενοι σύντροφοι μας, είτε στις ζωές τους είτε στους

αγώνες τους. Φέτος θα εστιάσουμε σε ένα διαφορετικό είδος μετάβασης –

τον μετασχηματισμό του σωφρονιστικού συστήματος – και θα εντείνουμε την

αντίσταση μας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, την απομόνωση και τις

μονάδες διαχείρισης επικοινωνίας. Οι εγκαταστάσεις υψίστης ασφαλείας

δεν αποτελούν καινούριο φαινόμενο. Για παράδειγμα, οι μονάδες

διαχείρισης επικοινωνίας απομόνωσαν τους Ewan McGowan και Andy

Stepanian για πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά, βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε

μια ιδιαίτερη περίσταση. Από τη μια υπάρχει μια έντονη επικέντρωση από

πλευράς κράτους στην εκ νέου οργάνωση των φυλακών με στόχο να ενταθεί

περαιτέρω η καταστολή των μαχητικών εγκλείστων και των κρατούμενων με

μακροχρόνιες ποινές. Από την άλλη γίνεται μια διαρκής προσπάθεια να

μειωθούν τα κόστη.

Ως απάντηση, έχει υπάρξει ένα κύμα αντίστασης και

εξέγερσης – είτε στους δρόμους είτε εντός των τειχών. Νιώθουμε

υποχρεωμένοι να συμβάλλουμε στην προσπάθεια διάχυσης του κύματος αυτού

ως ένδειξη αλληλεγγύης και υποστήριξης των φυλακισμένων φίλων και

συντρόφων μας.
Η καταστολή ενάντια στους αναρχικούς, τους αγωνιστές και τα συγγενικά

τους πρόσωπα έχει κλιμακωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Στον ελλαδικό χώρο,

η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να κρατά υπό καθεστώς

απομόνωσης τους ανυπότακτους φυλακισμένους στις φυλακές υψίστης

ασφαλείας τύπου Γ. Το ισπανικό κράτος επιχειρεί να ποινικοποιήσει την

αλληλεγγύη μεταξύ αναρχικών μέσα από μια πληθώρα αντιτρομοκρατικών

επιδρομών, συλλήψεων και θεαματικών δικών. Αναρχικοί από το Santiago

μέχρι το Kansas City έρχονται αντιμέτωποι με δεκαετίες κάθειρξης επειδή

επέλεξαν τον δρόμο της αντίστασης και επειδή αρνήθηκαν να λυγίσουν

μπροστά στις κρατικές πιέσεις. Οπουδήποτε και αν κοιτάξει κανείς, θα

δει τα σαγόνια του κράτους να προσπαθούν να κατασπαράξουν την

αντίσταση.
Όλα αυτά, ωστόσο, δεν είναι ικανά να κάμψουν ούτε το ηθικό, ούτε τους

αγώνες των συντρόφων μας. Η απάντηση των αναρχικών στην καταδίκη των

Monica Caballero και Francisco Solar σε 12 χρόνια κάθειρξη, ήταν ο

καπνός και οι σπασμένες τζαμαρίες. Ενώ το ελληνικό κράτος δείχνει τη

δύναμη του απέναντι στις οικογένειες των φυλακισμένων αγωνιστών της

Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και καταδικάζει τον Νίκο Μαζιώτη σε

ισόβια, η καταζητούμενη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα επιχειρεί αεροπειρατεία

σε ελικόπτερο με στόχο την απελευθέρωση φυλακισμένων αγωνιστών. Ενώ ο

Osman Evcan και ο Erik King μάχονται απέναντι στις απόπειρες του

κράτους να τους οδηγήσει στη λιμοκτονία επειδή αρνούνται να

καταναλώσουν κρέας, κινητοποιούνται σύντροφοι για να διασφαλιστεί η

στήριξη των αιτημάτων τους με δράσεις αλληλεγγύης. Ενώ το κράτος της

Χιλής συνεχίζει να συλλαμβάνει και να φυλακίζει αναρχικούς, μια

αδιάλλακτη μειοψηφία αντεπιτίθεται. Ενώ η πολιτεία του Ohio εξακολουθεί

να απαγορεύει την επικοινωνία του Sean Swain τα ονόματα και οι

διευθύνσεις των ιθύνοντων δημοσιεύονται στο διαδίκτυο. Ενώ στο Βέλγιο

προωθούνται καινούριες αντοτρομοκρατικές πρακτικές, ο πολύμορφος αγώνας

ενάντια στην κοινωνία του εγκλεισμού συνεχίζει απρόσκοπτος. Ενώ το

σωφρονιστικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζει τη βίαιη επιβολή

της λευκής υπεροχής και την εκκαθάριση των ανεπιθύμητων της κοινωνίας,

φυλακές από την Alabama μέχρι την Nebraska παραδίδονται στις φλόγες της

εξέγερσης. Όπου και αν κοιτάξουμε η αντίσταση ενάντια στην κοινωνία του

εγκλεισμού βαθαίνει και διαχέεται.
Η επιβολή απόλυτου ελέγχου μέσα στις φυλακές από πλευράς κράτους

ισοδυναμεί με την ύπαρξη απόλυτης »ασφάλειας» – φυλακές υψίστης

ασφαλείας, μονάδες και πτέρυγες απομόνωσης, έλεγχος, μονάδες

διαχείρισης επικοινωνίας. Στην Ισπανία οι FIES. Στην Ελλάδα οι φυλακές

τύπου Γ.
Παρόλο που οι ονομασίες ποικίλλουν, επιτελούν τις ίδιες ακριβώς

λειτουργίες. Τα ιδρύματα αυτά διαθέτουν τα ίδια εργαλεία και την ίδια

λογική με τις υπόλοιπες φυλακές στην πιο αναβαθμισμένη, όμως, εκδοχή

τους – απόλυτη απομόνωση σε μικρά δωμάτια δίχως παράθυρα 22 με 23 ώρες

την ημέρα. Περιορισμένη πρόσβαση σε τηλέφωνο. Ελάχιστη ως μηδαμινή

αλληλογραφία. Επισκεπτήρια δίχως σωματική επαφή, πράγμα που σημαίνει

πως μπορεί να περάσουν μήνες ή και χρόνια δίχως να αγγίξεις άλλον

άνθρωπο. Φύλακες, κάμερες και λογοκρισία στην αλληλογραφία διατηρούν

ένα καθεστώς μόνιμης παρακολούθησης. Οι αυθαιρεσίες της διοίκησης αλλά

και οι διάφορες άκαρπες διαδικασίες για την κατάθεση παραπόνων

δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας, εκδικητικής τμωρίας αλλά και τη

δυσκολία προσφυγής για την μεταγωγή κάποιου. Ο φυλακισμένος αναρχικός

Sean Swain εξηγεί »όσα βιώνεις έχουν σχεδιαστεί ακριβώς για να είναι

επίπονα. Έχουν σχεδιαστεί για να προκαλούν αδυναμία, εξάρτηση και

φόβο». Η ελληνίδα φυλακισμένη Αγγελική Σπυροπούλου έγραψε ότι »η

γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη

διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα

προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας… η κυριαρχία αποσκοπεί στη

διάχυση του φόβου». Τα παραπάνω κάνουν σαφές για ποιους σχεδιάζονται

και προορίζονται οι φυλακές.
Τα σωφρονιστικά ιδρύματα στις ΗΠΑ »κατοικούνται» σε μεγάλο βαθμό από

μουσουλμάνους εξτρεμιστές – κυρίως νεαρούς άνδρες που παγιδεύτηκαν από

το FBI – και μαύρους ή λατίνους που έχουν χαρακτηριστεί ως μέλη

συμμοριών. Υπάρχουν, επίσης, έγκλειστοι οι οποίοι εκφράζονται πολιτικά

αλλά και ταραχοποιοί. Το κοινό όλων των παραπάνω είναι πως αποτελούν

μια μερίδα κόσμου που το κράτος δεν θέλει να επικοινωνεί – είτε μεταξύ

τους είτε με τον έξω κόσμο. Η ύπαρξη ανατρεπτικών επικοινωνιών και

ουσιαστικών σχέσεων θα αποτελούσε απειλή για την ασφάλεια. Μπορεί στις

ΗΠΑ η ύπαρξη των μονάδων αυτών να δικαιολογείται μέσα από την απειλή

του μπαμπούλα – τρομοκράτη, σε άλλες περιπτώσεις, όμως, τα κίνητρα

είναι πιο ξεκάθαρα. Είναι σαφές πως οι φυλακές τύπου Γ στην Ελλάδα

δημιουργήθηκαν ως απάντηση στους μαχόμενους αναρχικούς, τους αντάρτες

πόλεως και άλλων επαναστατών.
Αν και οι εγκαταστάσεις υψίστης ασφαλείας αυτές έχουν ως σκοπό την

απομόνωση και τον έλεγχο των εξεγερμένων πληθυσμών, συχνά συμβαίνει το

αντίθετο – αντί να σβήσει η φωτιά της αντίστασης, δυναμώνει και

φουντώνει. Το 2013 30.000 έγκλειστοι ξεκινούν στην Καλιφόρνια απεργία

πείνας και ακολουθούν χρόνια αγώνων με πρωτοβουλία κρατουμένων στην

απομόνωση των φυλακών υψίστης ασφαλείας του Pelican Bay. Τα αιτήματα

τους αφορούσαν κυρίως τις απαράδεκτες συνθήκες του ιδρύματος και ο

αγώνας τους είχε ως αποτέλεσμα μικρές αλλά ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις

στις διαδικασίες της πολιτείας σχετικά με την απομόνωση. Η απομόνωση

απαγορεύεται πλέον στις ομοσπονδιακές φυλακές ανηλίκων. Πέρυσι, στην

Ελλάδα, έγκλειστοι πραγματοποίησαν απεργία πείνας 48 ημερών ενάντια

στην δημιουργία των φυλακών τύπου Γ, την αντιτρομοκρατική νομοθεσία και

τη βίαιη λήψη DNA που κατέληξαν στην συνθηκολόγηση της κυβέρνησης. Στην

αρχή του έτους ο Fabio Dusco επέλεξε να αντισταθεί στις απόπειρες

εξουδετέρωσης του από το κράτος και πάλεψε για τους όρους κράτησης του.

Ο Sean Swain έχει έρθει αντιμέτωπος με το χειρότερο πρόσωπο του ODRC

(κατάστημα σωφρονισμού της πολιτείας Ohio). Παρόλα αυτά εξακολουθεί να

μάχεται και να γελάει κατάμουτρα στους λογοκριτές του. Αψηφώντας τις

απόπειρες του κράτους να φιμωθεί και να τιμωρηθεί, ο Marius εξακολουθεί

να γράφει και να αγωνίζεται για την υπεράσπιση της γης, των ζώων και

των trans φυλακισμένων. Τον Μάρτη στη φυλακή Holman , τις εγκαταστάσεις

υψίστης ασφαλείας της Alabama πραγματοποιήθηκε εξέγερση με τον

τραυματισμό ενός φρουρού και του αρχιφύλακα. Οι έγκλειστοι πήραν υπό

τον έλεγχο τους ορισμένους χώρους για λίγο και ένας συμμετέχοντας στην

εξέγερση φώναξε »έχουμε κουραστεί και υπάρχει μόνο ένας τρόπος να

αντιμετωπιστεί αυτή η μαλακία. Να γκρεμίσουμε συθέμελα τη φυλακή».
Ενώ οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιβάλλουν όλο και σκληρότερες

μορφές ελέγχου μέσα στις φυλακές, την ίδια στιγμή μέσα από κοινότοπες

δηλώσεις κάνουν λόγο για μεταρρυθμίσεις και ανάπλαση των φυλακών, για

την κοινωνική ευθύνη και τα μη διαχειρίσημα μεγέθη των πληθυσμών μες

στις φυλακές. Η αναμόρφωση των φυλακών βρίσκεται στα σκαριά εδώ και

καιρό εξ αιτίας από την μια των πιέσεων των εξεγερμένων και της

συνεπακόλουθης δημοσιογραφικής κάλυψης και από την άλλη για καθαρά

οικονομικούς λόγους. Οι φυλακές είναι ακριβές, δύσκολα διαχειρίσημες

και ακατάλληλες για το καινούριο και ευέλικτο πρόσωπο κράτους και

κεφαλαίου. Οι συντηρητικοί θέλουν να μειωθούν οι δαπάνες και ο πρόεδρος

[των ΗΠΑ] έχει αποφασίσει πως οι φυλακές αποτελούν ανθρωπιστικό ζήτημα.

Παρόλα αυτά γνωρίζουμε πολύ καλά πως η συρρίκνωση του σωφρονιστικού

συστήματος δεν θα μοιάζει σε καμία περίπτωση με την απελευθέρωση που

έχουν στο μυαλό τους όσοι θέλουν να καταστραφούν οι φυλακές. Αντίθετα

θα προάγουν τον περαιτέρω εξορθολογισμό του ελέγχου – φθηνότερες ,

μικρότερες φυλακές που θα περιέχουν τις »αδιόρθωτες» περιπτώσεις,

τους απροσάρμοστους, τους μαχόμενους κρατούμενους και την ίδια στιγμή

ένα αναπτυγμένο σύστημα παρακολούθησης και »έξυπνης» κρατικής

παρέμβασης έξω από τα τείχη των φυλακών. Οι φυλακές θα αντικατασταθούν

από συστήματα γεωεντοπισμού GPS, αυστηρούς περιοριστικούς όρους,

»χαλαρή» αστυνόμευση και ιδιωτικά σώματα ασφαλείας σε κάθε κοινότητα.
Παρόλο που δεν μπορούμε να αρνηθούμε μια αμυδρή ανακούφιση όταν

βελτιώνονται οι καθημερινές συνθήκες για τους κρατούμενους, συνεχίζουμε

να βλέπουμε αυτές τις αλλαγές με καχυποψία. Γνωρίζουμε ότι ο στόχος

παραμένει ο ίδιος – όλο και πιο βίαιος κοινωνικός έλεγχος – ακόμη και

αν οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται φαίνονται πιο ήπιες. Γνωρίζουμε ότι

αυτά τα μέτρα ενώ βελτιώνουν τις συνθήκες για κάποιους, απλά

χρησιμοποιούνται για να δικαιολογηθεί η εντονότερη καταστολή εναντίον

κάποιων άλλων. Το κράτος ξεχωρίζει τα πρόβατα από τους τράγους, ενώ οι

ρεφορμιστές παρακολουθούν σιωπηλά. Αυτός ο κόσμος στηρίζεται στον

εγκλεισμό και τον κοινωνικό έλεγχο και μόνο μέσω της αντίστασης ενάντια

σ’ αυτόν και σε κάθε μορφή ελέγχου θα μπορέσουμε να αγγίξουμε κάποιες

στιγμές ελευθερίας.
Είμαστε ενάντια σε κάθε μορφή φυλακής, και παραμένουμε επιφυλακτικοί

σχετικά με το διαχωρισμό των κρατούμενων σε «πολιτικούς» και άλλους. Η

11η Ιούνη όμως έχει οριστεί συγκεκριμένα ως ημέρα αλληλεγγύης στους

αναρχικούς κρατούμενους με μακροχρόνιες ποινές. Εστιάζοντας στον

μακροχρόνιο εγκλεισμό, θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι κανένας σύντροφός

μας δε θα ξεχαστεί, ακόμη και αν είναι πίσω από τα κάγκελα για

δεκαετίες. Όταν όμως μιλάμε για μακροχρόνιο εγκλεισμό δεν αναφερόμαστε

σε κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο, μια ορισμένη χρονική διάρκεια (για

εμάς, κάθε μέρα που περνάει κάποιος στη φυλακή είναι ήδη πολύς καιρός).

Αυτό που επιθυμούμε είναι να φέρουμε στο προσκήνιο αυτούς που έχουν

χαρακτηριστεί από το κράτος ως οι πιο ένοχοι και αμετανόητοι, αυτοί που

θα αργήσουν να βγουν με αναστολή, καθώς κάποια είδη φυλάκισης θα

καταργούνται σταδιακά. Ο Marius Mason, o Marco Camenisch, η Monika και

ο Fransisco μεταξύ άλλων, αποτελούν περιπτώσεις με τις οποίες μπορούμε

να επιχειρήσουμε να αντιμετωπίσουμε το σωφρονιστικό σύστημα. Οι

ρεφορμιστικές προσεγγίσεις θα αφήσουν τους οικο-εμπρηστές, τους

σαμποτέρ ενάντια στα πυρηνικά, και τους βεβηλωτές ναών εντός των

τειχών, καταδικασμένους σε μονάδες υψίστης ασφαλείας. Έχουμε

προσπαθήσει να διαδόσουμε πληροφορίες, να εμπνεύσουμε και να

προωθήσουμε την αποκεντρωμένη αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατούμενους

με μακροχρόνιες ποινές. Η ύπαρξη ενός διάχυτου δικτύου στήριξης είναι

ζωτικής σημασίας τόσο για τη διαρκή βοήθεια στους φυλακισμένους

συντρόφους μας όσο και για την ανάπτυξη ενός ανατρεπτικού κινήματος.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο το ότι αυτό το δίκτυο δεν είναι μόνο διάχυτο αλλά

και πολύμορφο, εκφράζοντας αλληλεγγύη με πολλούς τρόπους – από ευρείες

καμπάνιες οικονομικής ενίσχυσης και στήριξης κρατουμένων και

προσπάθειες για σύνδεσή τους με επίκαιρους αγώνες, έως μαχητικές

δράσεις που συνεχίζουν τον αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την

οικολογική καταστροφή.
Όμως η δρασηριοποίηση αυτού του δικτύου σε τοπικό μόνο επίπεδο

διατρέχει τον κίνδυνο να απομονωθεί ή να βασίζεται μόνο στην ψηφιακή

«επικοινωνία». Θέλουμε να πειραματιστούμε με νέες και ευέλικτες

μεθόδους ζύμωσης και διαλόγου ώστε να αναζωογονήσουμε τον αγώνα και να

εμπλουτίσουμε τις συναντήσεις μας. Όπως το θέτει το περιοδικό Avalanche

στη θέση του για έναν νέο συντονισμό ενάντια στις φυλακές: «Αυτό το

διεθνές κάλεσμα δεν αποσκοπεί στη δημιουργία κάποιας οργάνωσης, αλλά

στη δημιουργία χώρων αλληλεπίδρασης, ανταλλαγής γνώσεων και διαλόγου.

Δεν έχουμε αμφιβολία ότι αυτό θα συμβάλλει στην ενημέρωση σχετικά με

την κατάσταση σε άλλα μέρη, δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για

παρεμβάσεις που εντάσσονται στην προοπτική της διεθνιστικής αλληλεγγύης

και του κοινού αγώνα στη δημιουργία συντονισμών μικρής διάρκειας

ανάμεσα σε διαφορετικούς αγώνες στη διεύρυνση του άτυπου χαρακτήρα μέσα

από τον οποίο προκύπτουν πρωτοβουλίες. Με αυτόν τον τρόπο, μέσω της

κοινής γνώσης των εγχειρημάτων του αγώνα, αυτή η διεθνής πρόταση έχει

ως στόχο να προκαλέσει «αφορμές για οργάνωση», αποσκοπώντας όχι στην

αριθμητική αλλά στην ποιοτική αύξηση των επαναστατικών παρεμβάσεων.»
Για αυτούς τους λόγους και πολλούς ακόμη, αποδεχόμαστε το κάλεσμα για

μια συνάντηση στην Ουάσινγκτον αυτή την 11η Ιούνη που θα συνδυάζει μια

διαδήλωση ενάντια στη σωφρονιστική υπηρεσία με την ευκαρία για συζήτηση

και ανταλλαγή ιδεών. Ελπίζουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει τις συνθήκες

για το συνδυασμό της διάχυτης τοπικής δράσης με τη συντονισμένη

δραστηριοποίηση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ενάντια στην προσπάθεια

να παρουσιαστούν οι νέες φυλακές ως «πράσινες», εμείς γνωρίζουμε ότι οι

φυλακές είναι εξ’ ορισμού τοξικές για την ανθρώπινη ζωή, τόσο λόγω των

κοινωνικών συνθηκών που δημιουργούν και συντηρούν, όσο και λόγω των

κυριολεκτικά τοξικών που βρίσκονται παντού στο χώρο όπου έχει προταθεί

να χτιστεί μια φυλακή υψίστης ασφαλείας στην κομητεία του Letcher στο

Kentucky. Όταν το κεφάλαιο έχει απομυζήσει το κάρβουνο από τις

βουνοκορφές, το κράτος ήρθε να χτίσει μια φυλακή στο κατεστραμμένο

τοπίο.
Ελπίζουμε ότι η 11η Ιούνη θα αναζωογονήσει την αλληλεγγύη για τους

συντρόφους μας που αντιμετωπίζουν τις πιο μακροχρόνιες ποινές και θα

ενδυναμώσει την αντίστασή τους ενάντια στα κλουβιά μέσα στα οποία τους

έχουν κλειδώσει. Πρόσφατοι αγώνες ενάντια στην επέκταση αυτών των

κλουβιών συνεχίζουν να αποδεικνύουν τις απεριόριστες δυνατότητες της

αλληλεγγύης. Στα ενδεχόμενα κατασκευής νέων φυλακών, μέσω της

συνεργασίας κατοίκων και κρατούμενων, όλων όσων δηλαδή θα επηρεάζοντας

σε τοπικό επίπεδο, ή στην περίπτωση των απεριγών πείνας ενάντια στις

φυλακές τύπου Γ’ στην ελλάδα, συνδέοντας κρατούμενους διαφόρων ομάδων,

αγωνιστές εκτός των τειχών και συγγενείς. Η δυνατότητα ανατροπής των

σχεδιασμών του κράτους για την ανακατασκευή των φυλακών ανοίγει ένα

άλλο μέτωπο στον αγώνα, πέρα από τη στήριξη μεμονωμένων συντρόφων και

τις προσπάθειες υποβοήθησης εξεγέρσεων στις φυλακές. Τέτοιου είδους

αγώνες πολλαπλασιάζονται αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, από την αντίσταση

ενάντια στις νέες φυλακές ανηλίκων στο Seattle ή την κατασκευή της

μονάδας «ICE» στην πόλη Gary της Indiana, έως τον αγώνα της κοινότητας

ενάντια στη μονάδα υψίστης ασφαλείας στο Kentucky. Ας ενώσουμε αυτές

τις εμπειρίες μεταξή τους για να ενδυναμώσουμε τους αγώνες μας, είτε

βρισκόμαστε εντός είτε εκτός των φυλακών που υπάρχουν σήμερα. Η

επιτυχής αντίσταση στην ανακατασκευή των φυλακών και την ύπαρξη

ιδρυμάτων υψίστης ασφαλείας και διαχείρησης επικοινωνιών, ειδικά μέσω

της συνδυασμένης δύναμης εντός και εκτός των τειχών, είναι ένα ξεκάθαρο

βήμα προς την καταστροφή των φυλακών και της κοινωνίας που τις

χρειάζεται και απαιτεί την ύπαρξή τους.
Ο αγώνας ενάντια στις φυλακές πρέπει να είναι πολύμορφος. Η στήριξη

φυλακισμένων συντρόφων απαιτεί επιμέλεια, υπομονή και χρόνο ώστε να

αναπτυχθούν πραγματικές και ουσιαστικές σχέσεις. Οι φυλακισμένοι

σύντροφοί μας παραμένουν κομμάτι του αγώνα και θα συνεχίσουμε να τους

στηρίζουμε και να συνωμοτούμε μαζί τους με οποιονδήποτε τρόπο μπορούμε.

Παράλληλα όμως θέλουμε να εξαπολύσουμε αδυσώπητες επιθέσεις στις

υποδομές και τη λογική της φυλακής, να γινόμαστε συνένοχοι σε αγώνες

μέσα και ενάντια στις φυλακές. Η 11η Ιούνη μπορεί να είναι πολλά

πράγματα: αφορμή για οικονομική ενύσχυση, ένα πεδίο για τη διάδοση του

λόγου μας και προπαγάνδιση, μια ευκαιρία για προσωπική επικοινωνία με

μακροχρόνια κρατούμενους αναρχικούς μέσω αλληλογραφίας ή τηλεφώνου, μια

παρέμβαση για την έναρξη ενός δυναμικού αγώνα ενάντια στα σχέδια

ανοικοδόμησης μιας νέας φυλακής, μια επίθεση, μια ευκαιρία να βρούμε

μια ρωγμή στα θεμέλια της κοινωνίας του εγκλεισμού και να την

εκμεταλλευτούμε.
Είτε μεμονωμένα είτε με εκατό συντρόφους, ελπίζουμε ότι θα αναλάβετε

δράση αυτή την 11η Ιούνη: ενάντια στις φυλακές και προτάσσοντας την

αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατούμενους με μακροχρόνιες ποινές.

Ευχαριστούμε για την αλληλεγγύη που δείχνετε την 11η Ιούνη ή

οποιαδήποτε άλλη μέρα. Σημαίνει τα πάντα.

Κείμενα: 1| 2| 3| 4| 5|
Δρασεις: 1| 2|
Αφίσες: 1| 2| 3| 4| 5|11/6 16:00 εκπομπή με τηλεφωνική παρέμβαση κρατουμένων με θέμα την διεθνή ημέρα αλληλεγγύης & 10/6 21:00 εκπομπή για την 11η Ιούνη


Κείμενο του Νίκου Ρωμανού

πηγή: Πυρήνας έμπρακτης Αναρχικής Αλληλεγγύης

https://i2.wp.com/abcsolidaritycell.espivblogs.net/files/2016/06/0011.jpg

“Μια συνεισφορά στην διεθνή ημέρα αλληλεγγύης για τους αναρχικούς κρατούμενους”

Πολλά έχουν ειπωθεί για την αξία της αλληλεγγύης και το καθένα έχει την σημασία του γιατί συμβάλει στην προσπάθεια νοηματοδότησης μιας έννοιας που αποτελεί βασικό συστατικό στους σχεδιασμούς και τις δράσεις μας.

Θα προσπαθήσω να αποτυπώσω με τον δικό μου τρόπο μια υπαρξιακή διάσταση της αλληλεγγύης καθαρά προσωπική. Αλληλεγγύη σημαίνει πρώτα από όλα συναισθήματα. Όμορφα, άγρια μα πάνω από όλα αυθεντικά. Συναισθήματα που αποτελούν την κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη της αναρχικής δυναμικής, που απελευθερώνουν αγαπημένους ήχους και αισθήσεις στην μητρόπολη, φωνάζοντας συνθήματα στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας φλεγόμενα μπουκάλια που στοχεύουν τους υπηρέτες της τάξης. Αλληλεγγύη δεν σημαίνει ταύτιση αλλά συνενοχή με όσους επέλεξαν να χαράξουν απελευθερωτικές πορείες στον χάρτη της αναρχικής εξέγερσης.

Είναι μια σχέση που μέσα τις αναπτύσσονται βιώματα και παράγονται κοινές επιθυμίες για την καταστροφή αυτού του κόσμου όχι σε ένα αόριστο μέλλον αλλά πρώτα από όλα μέσα μας και μετά γύρω μας. Στις εκφυλισμένες σχέσεις που παράγει, στις αναπαραστάσεις του, στα σύμβολα του, στους αξιωματούχους και τους πιστούς υπηρέτες τους.

Έχει περάσει περίπου 1.5 χρόνος από τότε που κλειδωμένος σε ένα δωμάτιο – κελί ενός νοσοκομείου με όλους τους συμβολισμούς της κρατικής επιβολής γύρω μου (πάνοπλους μπάτσους, εισαγγελικές εντολές αναγκαστικής σίτισης) έβλεπα και μάθαινα για δεκάδες υπέροχες πράξεις ανταρσίας και ανυπακοής που ξετυλίγονταν έξω στους δρόμους.

Όση αντίφαση και αν εμπεριέχει ένα τέτοιο συμπέρασμα εκείνες οι μέρες με όλη την σκληρότητα και την δυσκολία τους ήταν από εκείνες που αισθανόμουνα την καρδιά μου να χτυπάει από ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ευτυχίας και το μυαλό μου να ταξιδεύει μακριά, σε φλεγόμενους ορίζοντες χωρίς κάγκελα και αγκαθωτά συρματοπλέγματα. Από τα καμένα περιπολικά σε αστυνομικά τμήματα της Αθήνα και τις φωτιές σε οχήματα ευρωβουλευτών στις Βρυξέλλες στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης φίλων και συντρόφων έξω από τα νοσοκομεία, από τις μαχητικές διαδηλώσεις και τα οδοφράγματα πίσω από τα οποία οργισμένα βλέμματα συναντιόντουσαν μέσα από τις κουκούλες έως τις καταλήψεις δημαρχείων και πανεπιστημίων που μετατρεπόντουσαν σε χώρους αγώνα δημιουργώντας σημεία εκτροπής στην λειτουργία τους και χώρους διάχυσης των αναρχικών ιδεών. Το αίσθημα ότι η αναρχία βρίσκει τόπους και τρόπους ζωτικής ανάπτυξης της και παραμένει ζωντανή και επικίνδυνη ήταν ένα από τα πιο όμορφα και δυνατά συναισθήματα το οποίο πιστεύω αντικατοπτρίζει και την δύναμη της αλληλεγγύης.

“Έτσι θέλω να δω αυτά τα χρόνια στην φυλακή, τα θεωρώ μέρος μιας συνειδητής επιλογής, μιας επιλογής που παρ’ όλους τους γνωστούς και προφανείς περιορισμούς, επιτρέπει μια διαφορετική οπτική, όχι μόνο σχετικά με τον αγώνα ενάντια στις φυλακές, αλλά και τον αναρχικό αγώνα γενικότερα. Από αυτή την άποψη, εμείς, οι αναρχικοί κρατούμενοι δεν είμαστε απλά «φυλακισμένοι», το να μας περιορίσουν μόνο σε αυτό τον ορισμό θα ήταν σα να περιορίζουν την συνεισφορά μας, αποτρέποντας μας να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στον αγώνα για την ολική απελευθέρωση σε κάθε της πλάτος και πολυπλοκότητα.” (Francisco Solar)

Έτσι στιγμές αγώνα όπως η διεθνής ημέρα αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατούμενους δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από μια ακόμα αφορμή να ακονίσουμε την ανατρεπτική μνήμη και να θυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι ο αγώνας ενάντια στην κυριαρχία σημαίνει ταυτόχρονα και αγώνας ενάντια στις φυλακές. Γιατί οι πράξεις επίθεσης και καταστροφής στο σωφρονιστικό σύμπλεγμα αποτελούν στιγμές που η ελευθερία διαπερνάει τα σώματα μας και σπάει το καθεστώς αιχμαλωσίας που μας επιβάλλουν. Μέχρι οι ανθρώπινες χειρονομίες μεταξύ των αιχμάλωτων και των ελεύθερων συντρόφων μας να αποκτήσουν ξανά την ζεστασιά μιας αγκαλιάς, οι φωτιές και οι εκρήξεις θα αντανακλούν την επιθυμία μας να ανταμώσουμε με τους δικούς μας όρους. Μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι…

Δύναμη και αλληλεγγύη σε όλους τους αναρχικούς κρατούμενους

Νίκος Ρωμανός


Τσάκαλος Χρήστος (Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς) για την 11η Ιούνη

πηγή: Athens.indymedia.org

Η 11η Ιούνη είναι μία διεθνής μέρα αλληλεγγύης. Μία μέρα για να μην νικήσει η λησμονιά. Μία μέρα για όσους λείπουν πολλά χρόνια απ’ τον δρόμο.

Για όσους μάθαμε να μετράμε τα βήματά μας στο προαύλιο και να μοιράζουμε τη μέρα μας, ανάμεσα σε κλειδώματα και τη νύχτα μας σε καταμετρήσεις.

Παράλληλα, η 11η Ιούνη είναι μία μέρα πολέμου. Είναι μία μέρα ανταρσίας γιατί μπορεί ο νόμος και η τάξη να κυβερνούν αλλά δεν βασιλεύουν.

Η ύπαρξη αναρχικών κρατουμένων, υπενθυμίζει την ύπαρξη του αναρχικού πολέμου. Ενός πολέμου, που άλλοτε σιγοκαίει κι άλλοτε τυφλώνει τον ουρανό με τις φωτιές του.

Κάθε πόλεμος έχει απώλειες. Υπάρχουν σύντροφοι που χάθηκαν απ’τις σφαίρες των μπάτσων ή από μια βόμβα που «βιάστηκε» να εκραγεί…

Σύντροφοι που δεν θα ξαναβρεθούν πλάι μας στο επόμενο συνωμοτικό ραντεβού.

Και υπάρχουν και αυτοί που πιάστηκαν αιχμάλωτοι στο δόκανο του εχθρού. Ενός εχθρού, που βαφτίζεται δημοκρατία και εκδικείται με φυλακές και δικαστήρια.

Μία δημοκρατία που της αρέσει να περιφέρει, ως τρόπαια, τους αιχμαλώτους της από φυλακή σε φυλακή, σε ειδικές συνθήκες, φορτωμένους με δεκάδες χρόνια ποινής…

Μέσα στο κελί, συχνά σε επισκέπτεται μία ερώτηση που σε χαστουκίζει…

-«Άξιζε;»

Λένε πως αν δεν σε κυνηγάει ο εχθρός σου, τότε κάτι δεν κάνεις καλά…

Μεταγωγές, ειδικά δικαστήρια, ειδικές συνθήκες απομόνωσης, απεργίες πείνας, απαγορεύσεις επισκεπτηρίων, συλλήψεις και φυλακίσεις συγγενών, νέες υποδικίες, απόπειρες απόδρασης… αποδεικνύουν πως δεν τα παρατήσαμε…

Στην πύλη της φυλακής μπορεί να μας αφαίρεσαν την ελευθερία, όμως τον πόλεμο ενάντια στην εξουσία τον κουβαλάμε μέσα μας, σε κάθε μεταγωγή, σε κάθε έρευνα, σε κάθε κλείδωμα της πόρτας.

Κι όταν καμιά φορά οι τοίχοι της φυλακής μοιάζουν ακόμα πιο ψηλοί και όταν το κάθε κλείδωμα του φύλακα αντηχεί μέσα στο κεφάλι σου, ξέρεις πως δεν είσαι μόνος…

Ξέρεις πως δεν έτυχε απλά σε εσένα… πως δεν είναι απλά ένα πούλημα της τύχης που σε έπιασαν…

Ξέρεις πως είσαι η συνέχεια ενός νήματος, μίας ιστορίας που ξεκινάει απ’ την ανταρσία του  Σπάρτακου κι ακόμα πιο πριν.

Ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, σε κελιά στη Χιλή, σε ομηρία στο Μεξικό, σε φυλακές στις Η.Π.Α., σε καθεστώς FIES στην Ισπανία, σε αόριστη κράτηση στη Γερμανία, σε επιτήρηση σκέψης στην Ελβετία, σε ειδική πτέρυγα στην Ιταλία, σε υπόγεια απομόνωση στην Ελλάδα, σε συνθήκες βαρβαρότητας στην Ρωσία, σε αιχμαλωσία στην Πολωνία…

Κι αυτό σου δίνει δύναμη… Νιώθεις συνένοχος…

Κι όλους εμάς μας ενώνουν δεσμοί μνήμης και προοπτικής.

Μνήμη για όσους φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν πριν από εμάς, σε πιο δύσκολες εποχές και προοπτική για όσους συνεχίσουν το νήμα της ιστορίας, βαδίζοντας ενάντια στους δείκτες του ρολογιού της εξουσίας…

Η απάντηση, λοιπόν, στην ερώτηση είναι…

-«ΝΑΙ, άξιζε και χίλιες φορές να γύρναγα το χρόνο πίσω, χίλιες φορές πάλι το ίδιο θα έκανα…»

Κι αν ρωτήσει κανείς πάλι…

-«Μα η φυλακή δεν είναι ήττα;»

Η απάντηση είναι απλή…

-«Η νίκη ορίζεται απ’ την ζωή που ζεις… Για αυτό είμαστε νικητές…»

 

Τσάκαλος Χρήστος, Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/ FAI – IRF

Υπόγεια πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού

Αρχεία:

11η_Ιούνη.pdf


Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς / FAI-IRF – Για την 11η Ιούνη

πηγή: Πυρήνας έμπρακτης Αναρχικής Αλληλεγγύης

“Για την 11η Ιούνη, διεθνή ημέρα αλληλεγγύης και δράσης στους αναρχικούς αιχμαλώτους όλου του κόσμου.”

Η φυλακή έχει την τρομακτική ικανότητα να αφήνει τα δικά της ανεξίτηλα αποτυπώματα πάνω στα σώματα και τα μυαλά των κατοίκων της.

Αποτυπώματα θλίψης, απόγνωσης, απελπισίας, βίας, ασφυξίας, επιβολής. Πόρτες που κλειδώνουν και ξεκλειδώνουν κάθε μέρα ίδια ώρα με τον ίδιο ακριβώς απαίσιο θόρυβο σε έναν μονότονο ρυθμό μιας δολοφονικής καθημερινότητας που στάζει αργά και επίμονα το δηλητήριο της ακινησίας και της ματαιότητας.

Μια σύντομη περιγραφή για το απόσταγμα της σήψης που παράγει ο εγκλεισμός είναι αρκετή για να γίνει κατανοητό το μίσος που τρέφουμε για τις φυλακές.

Για αυτό και κάθε φορά που μια απόδραση πετυχαίνει, που κάποιος σωφρονιστικός δέχεται απρόσκλητη επίσκεψη, που κάποιος διευθυντής ή αρχιφύλακας πληρώνει το κόστος των άθλιων επιλογών του, οι καρδιές μας γεμίζουν με μια ξεχωριστή αίσθηση απόλαυσης και ευχαρίστησης. Γιατί η εκδίκηση για την αιχμαλωσία δεν μπορεί παρά να βρίσκει την ενσάρκωση της πάνω στην αδιάκοπη επίθεση στους αντιπρόσωπους των φυλακών.

Αν κάτι λείπει στις μέρες μας δεν είναι οι ακίνδυνες ακαδημαϊκές φλυαρίες αλλά οι όμορφες και θαρραλέες αποφάσεις συντρόφων να δημιουργήσουν εστίες οργανωμένης επιθετικής δράσης, να απαντήσουν δυναμικά στις στάχτες που έχει αφήσει πίσω της η καταστολή, να ορθώσουν το ανάστημα της αναρχίας απέναντι στους εχθρούς της.
Λείπουν οι παθιασμένες συζητήσεις για την αναγκαία πρακτική που πρέπει να οικοδομήσουμε, για τον σχεδιασμό της απορρύθμισης, σήμερα, αύριο και για όσο ο κόσμος της εξουσίας μας περιβάλλει.

Το ζητούμενο λοιπόν για όσους αισθάνονται την ασφυξία του σύγχρονου τρόπου ζωής να τους πνίγει παραμένει κοινό. Να συντονιστούμε και να χτυπήσουμε τα δαιδαλώδη πλοκάμια του κράτους, του κεφαλαίου, του πολιτισμού, της κοινωνικής απάθειας, της καθημερινής μιζέριας μέσα στις μητροπόλεις. Αναρίθμητες εχθρικές αναπαραστάσεις σε έναν εχθρικό μοτίβο ζωής το οποίο για να μπορέσουμε να καταστρέψουμε πρέπει να αντιστρέψουμε τον ρυθμό του, την κίνηση του, τον απεχθή βηματισμό του.

Ο μόνος τρόπος για να τεθεί μια τέτοια απόπειρα σε εφαρμογή ξεκινάει από τον καθένα ατομικά, από την μεγάλη απόφαση να γυρίσουμε τις εσωτερικές μας κλεψύδρες μας ώστε η ζωή μας να σταματήσει να κυλάει στους χρόνους που επιβάλει η εξουσία αλλά αντίθετα να αρχίζει στην στιγμή που θα περάσουμε στην επίθεση εναντίων της, από την επιθυμία μας να δούμε τον κόσμο της τάξης να παίρνει φωτιά μέσα από τα δικά μας χέρια και η αλληλεγγύη να γίνει το προσάναμμα για αυτή την φωτιά.

Γιατί η αλληλεγγύη είναι ορμή, είναι δύναμη. Είναι η δύναμη εκείνη που προκύπτει μέσα από την εσωτερικευμένη παραδοχή ότι όλοι είμαστε κομμάτι της αναρχικής σύγκρουσης με την εξουσία. Η παραδοχή ότι στην θέση αιχμαλωσίας που σήμερα βρίσκεται κάποιος άλλος αύριο ίσως βρισκόμαστε εμείς. Μια παραδοχή που αποτελεί στην ουσία έναν άρρηκτο δεσμό μεταξύ όλων των αναρχικών που μάχονται με όποιο τρόπο επιλέγει ο καθένας την εξουσία. Ένα δεσμό που δεν θα πρεπε να σπάει γιατί παρά τις όποιες προσωπικές διαφορές, παρά τις όποιες επιμέρους διαφωνίες αυτή η αίσθηση συνενοχής είναι πάντα εκεί. Δεν υποχωρεί. Επιμένει και παίρνει διάφορες μορφές.
Ένα πανό, μια αφίσα, μια φωτιά μέσα στην νύχτα, ένας εκκωφαντικός ήχος έκρηξης, μια ριπή ενάντια σε κάποιο εξουσιαστικό καθίκι, μια ενέργεια απελευθέρωσης κρατουμένων. Γιατί μόνο έτσι, μόνο τότε η αλληλεγγύη είναι πραγματικά το όπλο μας.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς / FAI-IRF

Μιχάλης Νικολόπουλος
Γιώργος Νικολόπουλος
Παναγιώτης Αργυρού
Δαμιανός Μπολάνο
Θεόφιλος Μαυρόπουλος
Χάρης Χατζημιχελάκης


Αφίσα αλληλεγγύης με αφορμή την 11η Ιούνη

πηγή: ΣΑΣΤΑ

11η Ιούνη ΗΜΕΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΛΛΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ.

http://i2.wp.com/mpalothia.net/wp-content/uploads/2016/06/poster-1.jpg

ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ, ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ.

Η αλληλεγγύη και το πάθος για ελευθερία είναι ικανά να γρεμίσουν κάθε φυλακή, να σβήσουν κάθε σύνορο, να εκμηδενίσουν κάθε απόσταση, να κρατήσουν αναμμένη τη φλόγα της εξέγερσης, να καταστρέψουν και να δημιουργήσουν απο την αρχή.

https://i1.wp.com/sasta.espivblogs.net/files/2016/06/front3.jpg

https://i0.wp.com/sasta.espivblogs.net/files/2016/06/rear1.png

https://i1.wp.com/sasta.espivblogs.net/files/2016/06/rear3.png

 


Ιντερνετικά μπανερ για την 11η Ιούνη και την αλληλεγγύη στους αναρχικούς αιχμαλώτους πολέμου

2-Recovered

1-3

3-3

 

 

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: