Αποπηγάδι

πηγή: Cogito ergo sum

(προσθήκη από π.κ.: με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεσθε στην πηγή του)

Αποπηγάδι – 1. Το βρόμικο κόλπο

Η ιστορία που θα αρχίσουμε να διηγούμαστε σήμερα εκτυλίσσεται στην Κρήτη, κάπου στα νότια του νομού Χανίων, στα δυτικά των Λευκών Ορέων, όπου βρίσκεται ο ορεινός όγκος του Αποπηγαδιού.

Το Αποπηγάδι είναι μια περιοχή σχεδόν άγνωστη στους μη ντόπιους, σχεδόν απλησίαστη στους τουρίστες. Μια περιοχή κατάφυτη με σπάνια ερεικοδάση και πνιγμένη σε βελανιδιές, κουμαριές καστανιές, κερασιές και πολλών άλλων ειδών δέντρα, χάρη στα άφθονα άριστης ποιότητας νερά της. Η παρθένα βλάστηση έχει καταστήσει το Αποπηγάδι χώρο ενδιαίτησης πλήθους ζώων, πολλά εκ των οποίων θεωρούνται προστατευόμενα ως απειλούμενα. Καθώς η περιοχή αποτελεί ιδανικό σταθμό των μεταναστευτικών πουλιών (γι’ αυτό άλλωστε βρίσκεται στον μεταναστευτικό τους διάδρομο), προσελκύει πλήθος μεγάλων αρπακτικών πτηνών, ανάμεσα στα οποία σπάνιοι χρυσαετοί, γυπαετοί κλπ. Πολύ λογικά, λοιπόν, η πολιτεία έχει κηρύξει ως προστατευόμενη την «Δασική έκταση ορεινού όγκου Αποπηγάδι Σελίνου» η οποία «οριοθετείται από την ισοϋψή των 900 μ. και άνωθεν αυτής, του όρους Αποπηγάδι Σελίνου Χανίων» (ΦΕΚ Δ’, 65/3-2-2006).

Κόκκινη έλλειψη: Το Αποπηγάδι των Χανίων. Όλη η περιοχή με το πράσινο χρώμα είναι προστατευμένη. Μπλέ έλλειψη: Η περιοχή με τις ανεμογεννήτριες σήμερα.

Πάμε τώρα λίγο πίσω στον χρόνο.

Το 2001, η κατασκευαστική εταιρεία Κτίστωρ ΑΤΕ υποβάλλει αίτημα στον δήμο Βουκολιών, προκειμένου να της επιτραπεί να κατασκευάσει στο Αποπηγάδι αιολικό πάρκο. Το δημοτικό συμβούλιο κάνει ομόφωνα δεκτό το αίτημα της εταιρίας και της επιτρέπει «να προχωρήσει στις απαιτούμενες μελέτες για τη δημιουργία αιολικού πάρκου στην περιοχή» για τον λόγο ότι «υπάρχει η διαβεβαίωση ότι ο Δήμος θα έχει οικονομικές απολαβές και έμμεσα οφέλη». Το πρώτο βήμα των επενδυτών για να γίνει η δουλειά ολοκληρώνεται επιτυχώς.

Στο σημείο αυτό επιβάλλεται να ανοίξουμε μια μεγάλη αλλά ενδιαφέρουσα παρένθεση. Βάσει του Ν.998/1979 (ΦΕΚ Α’ 289/29-12-1979) «Περί προστασίας των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας», όλες οι δασικές εκτάσεις τής χώρας θεωρούνται κατά τεκμήριο δημόσιες, εκτός εάν αποδειχτεί ότι είναι ιδιωτικές. Όμως, αυτό το υπέρ του δημοσίου τεκμήριο δεν ισχύει στην Κρήτη, όπου η γη τεκμαίρεται ότι ανήκει στους κατοίκους λόγω «επαναστατικού δικαίου», βάσει του Ν. 147/1914 (ΦΕΚ Α’ 25/1-2-1914). Ενώ, δηλαδή, σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα θεωρείται ότι τα εδάφη περιήλθαν στο ελληνικό κράτος λόγω της αποχώρησης των οθωμανών, στην Κρήτη θεωρείται ότι περιήλθαν στους ντόπιους επειδή έδιωξαν τους οθωμανούς κατόπιν επαναστάσεως. Συνεπώς, στην Κρήτη πρέπει να αποδείξει το κράτος ότι του ανήκει μια περιοχή (έστω και δασική), αλλιώς αυτή είναι ιδιωτική. Κρατάμε αυτή την λεπτομέρεια κατά νου, κλείνουμε την παρένθεση και επιστρέφουμε στην ιστορία μας.

Παρά την έγκριση που έδωσε το δημοτικό συμβούλιο Βουκολιών, τα χρόνια περνούν δίχως η μελέτη τής Κτίστωρ για το έργο να προχωράει. Προφανώς, η εταιρία δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει τα απαραίτητα εδάφη για να αναπτύξει τις ανεμογεννήτριές της. Ώσπου μπαίνει σε εφαρμογή το μεγάλο κόλπο. Ποιό είναι αυτό;

Από το 2004 ως το 2006, το δασαρχείο Χανίων δέχεται απανωτές αιτήσεις αποχαρακτηρισμού γεωργικών και κτηνοτροφικών εκτάσεων, συνολικής επιφανείας 2.700 στρεμμάτων. Τις αιτήσεις υποβάλλουν διάφορες κατασκευαστικές εταιρείες, όπως η Υδροαιολική Κρήτης ΑΕ (νυν Υδροαιολική Αιγαίου ΑΕ), η Αιολική Μουσούρων ΟΕ (διακριτικός τίτλος τής Παναγιώτης Λαγαδάκος και Σία ΟΕ), η Leontio Aiolos AE και η Aries Aiolos Ενεργειακή ΑΕ. Το δασαρχείο εγκρίνει τις αιτήσεις, αποχαρακτηρίζει τις εκτάσεις αυτές και τις χαρακτηρίζει ως δασικές. Για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, τηρούνται όσα προβλέπονται από τον Ν. 998/1979 (παρ’ ότι αυτός δεν έχει εφαρμογή στην Κρήτη, όπως είδαμε προηγουμένως), δηλαδή το δασαρχείο δημοσιεύει τις αποφάσεις τού αποχαρακτηρισμού, πράγμα που σημαίνει ότι οι θιγόμενοι απ’ αυτές έχουν προθεσμία δυο μήνες για να υποβάλλουν τις ενστάσεις τους.

Εννοείται ότι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι τού Αποπηγαδιού δεν πήραν χαμπάρι τις δημοσιεύσεις αυτές, οι οποίες έγιναν σε μια περιορισμένης κυκλοφορίας εφημερίδα των Χανίων (δηλαδή, σε άλλον δήμο). Χαρακτηριστικό τής προστυχιάς όλης αυτής τής ιστορίας είναι το γεγονός ότι ακόμη και σ’ αυτές τις δημοσιεύσεις το Αποπηγάδι αναφερόταν ως «Στρογγυλή Κορυφή» (στρατιωτική ονομασία), όνομα παντελώς άγνωστο στους ντόπιους. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η προθεσμία των ενστάσεων πέρασε άπρακτη και το δασαρχείο κήρυξε οριστικά τις επίμαχες εκτάσεις ως δασικές. Και, μάλιστα, ως δημόσιες δασικές, κατά πλήρη παράβαση των όσων προβλέπονται από τον Ν. 147/1914. Με αυτή την «μικρή» λεπτομέρεια, ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια, αφού ο Ν. 998/1979 δίνει δικαίωμα στα δασαρχεία να παραχωρούν τμήματα δημόσιων δασικών εκτάσεων για εκμετάλλευση κατά την κρίση τους. Τώρα πλέον, το δασαρχείο Χανίων ήταν ελεύθερο να παραχωρήσει επί ενοικίω στην ενδιαφερόμενη εταιρία την έκταση που ζητούσε.

Αποπηγάδι. Ένα αρπακτικό πλανάρει ανάμεσα στις ανεμογεννήτριες

Λεπτομέρεια: Στο παρελθόν κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι η έκταση, στην οποία αναφερόμαστε, νοικιάστηκε από τους ενδιαφερόμενους αντί 93.300 ευρώ για 99 χρόνια, με βάση την ΚΥΑ 91384/1957/7-6-2007 (ΦΕΚ Β’ 995/20-6-2007, σελ. 15602). Επειδή αυτό το ιστολόγιο έχει το ελάττωμα να μην αναπαράγει αμάσητο ό,τι σερβίρεται, βρήκε την επίμαχη ΚΥΑ και, δυστυχώς, διαπίστωσε ότι ουδεμία σχέση έχει με το θέμα και ουδεμία αναφορά κάνει σε ενοικίαση γης ή σε συγκεκριμένο αντίτιμο. Η πληροφορία μπορεί να αληθεύει αλλά η εν λόγω ΚΥΑ αναφέρεται σε αγρότες, μελισσοκόμους, παιδικές κατασκηνώσεις και φιλανθρωπικά σωματεία, όχι σε ανεμογεννήτριες. Εκτός εάν η έκταση νοικιάστηκε για να μπουν μελίσσια ή για να γίνει κατασκήνωση. Αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα για το θέμα, οποιοδήποτε στοιχείο θα γίνει δεκτό με ευχαρίστηση.

Το βρόμικο κόλπο ολοκληρώθηκε με εντυπωσιακή μαεστρία. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι τού Αποπηγαδιού είχαν χάσει την γη τους δίχως να το πάρουν χαμπάρι. Θα καταλάβαιναν ότι κάτι κακό συμβαίνει κάμποσους μήνες αργότερα, όταν θα έβλεπαν τις μπουλντόζες να πιάνουν δουλειά…

 

Αποπηγάδι – 2. Επένδυση υπό «προστασίαν»

[Οι αναγνώστες που έχουν υπ’ όψη τους την σειρά των κειμένων μας για τους Βαρδινογιάννηδες, θα έχουν αρχίσει ήδη να διαπιστώνουν αρκετά κοινά στοιχεία ανάμεσα σ’ εκείνη την ιστορία και σε τούτη που διηγούμαστε τώρα. Ας κάνουν λίγη υπομονή και τους υπόσχομαι ότι έπεται συνέχεια.]

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο 2008 κι έχουμε μείνει στο σημείο όπου μια ωραία πρωία οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι του Αποπηγαδιού διαπιστώνουν ότι έχουν χάσει την γη τους. Φυσικά, αρχίζουν οι διαμαρτυρίες, οι προσφυγές, οι μηνύσεις κλπ. Παράλληλα, στις 23/12/2009 η «Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα» καταθέτει στην ΡΑΕ έγγραφη ένσταση, την οποία κοινοποιεί και στο υπουργείο περιβάλλοντος. Κι ενώ οι Αποπηγαδιώτες μιλούν πλέον για «πράσινο καπιταλισμό» και κάνουν ό,τι μπορούν, ξοδεύοντας χιλιάρικα και χιλιάρικα, η εταιρεία συνεχίζει απτόητη το έργο της, με την προστασία τού νόμου.

Αποπηγάδι, 14/2/2010: Σύλληψις επικινδύνου τρομοκράτου

Λεπτομέρεια πρώτη. Πριν μπουν κάπου ανεμογεννήτριες, επιβάλλεται να μετρηθεί ο άνεμος με τοποθέτηση ανεμολογικών ιστών. Στο Αποπηγάδι, προκειμένου να μη πάρουν τίποτε χαμπάρι οι ντόπιοι, αυτοί οι ιστοί δεν μπήκαν από εργάτες της εταιρίας αλλά από φοιτητές «στα πλαίσια έρευνάς τους για το πανεπιστήμιο», όπως είπαν στους ντόπιους. Προφανώς, έχουμε μπροστά μας άλλη μια περίπτωση όπου πανεπιστημιακός δάσκαλος χρησιμοποιεί τους φοιτητές του για να κάνει μια μικρή «δουλίτσα» με κάποια εταιρεία.

Οι δικηγόροι των κατοίκων διαπιστώνουν ότι η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, που έχει υποβάλει η εταιρία και έχει εγκριθεί (φυσικά, αλλιώς το έργο θα ήταν παράνομο), αναφέρει δυο καραμπινάτα ψεύδη: πρώτον, ότι η περιοχή δεν είναι προστατευμένη και, δεύτερον, ότι τα εδάφη είναι ασβεστολιθικά άρα δεν υπάρχουν εκτεταμένα υδάτινα αποθέματα. Οι κάτοικοι προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ζητούν την ακύρωση του έργου. Τον Μάιο του 2010, το ΣτΕ διατάσσει την προσωρινή διακοπή των εργασιών, έως ότου ληφθεί η τελική απόφαση. Όμως, όταν τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου το ΣτΕ συζητά κανονικά την υπόθεση, δεν διαπιστώνεται κάτι μεμπτό, οπότε η προσφυγή απορρίπτεται και τα έργα μπορούν να συνεχιστούν.

Κομβικό ρόλο στην τελική απόφαση του ΣτΕ έπαιξαν οι εκθέσεις κάποιων ειδικών, τις οποίες υπέβαλε η εταιρία. Οι εκθέσεις αυτές βασίστηκαν σε μελέτες εξ αποστάσεως και πιστοποιούσαν ότι το έργο δεν επιβαρύνει το περιβάλλον. Από την πλευρά τους, οι κάτοικοι υπέβαλαν υπόμνημα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, το οποίο πιστοποιούσε ακριβώς το αντίθετο. Κατά παράδοξο τρόπο, ο δασολόγος-ορνιθολόγος Γιάννης Αρνέλλος, αν και μέλος τής Ε.Ο.Ε., διαχωρίζει την θέση του και συντάσσει υπόμνημα που βολεύει την εταιρία, υποστηρίζοντας ότι η περιοχή δεν βρίσκεται στον μεταναστευτικό διάδρομο των πουλιών. Ο Αρνέλλος επιμένει στον ισχυρισμό του, ακόμη κι όταν αυτός καταρρίπτεται τόσο από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης όσο και από το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Η στάση τού Αρνέλλου έχει λογική εξήγηση: ο επιστήμονας εργάζεται στην εταιρία για την οποία έκανε την μελέτη.

Στο μεταξύ, το υπουργείο περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής παραδέχεται ότι οι περισσότερες δημοσιεύσεις των αποφάσεων τού δασαρχείου Χανίων δεν έγιναν σύννομα και διατάσσει την επανάληψή τους. Οι νέες δημοσιεύσεις γίνονται μέσα στο 2011 και οι κάτοικοι έχουν πλέον την ευκαιρία να υποβάλλουν τις ενστάσεις τους κανονικά. Μόνο που τώρα πια οι πρώτοι τρεις «σβούροι» (όπως λένε οι ντόπιοι τις ανεμογεννήτριες) έχουν ήδη στηθεί.

Βέβαια, το στήσιμο αυτών των ανεμογεννητριών δεν ήταν εύκολη δουλειά για την εταιρία. Οι κάτοικοι έδωσαν σκληρό αγώνα για να το εμποδίσουν, είτε βάζοντας το χέρι βαθειά στην τσέπη για να καταθέσουν προσφυγές και να πληρώσουν δικηγόρους είτε ακόμη και ξαπλώνοντας μπροστά στις μπουλντόζες. Από την μεριά της, η εταιρία κατέθεσε σωρεία μηνύσεων κατά όσων εμπόδιζαν με οποιονδήποτε τρόπο τις δουλειές της. Πάνω από 60 κάτοικοι συνελήφθησαν και ταλαιπωρήθηκαν στα δικαστήρια επί δυο χρόνια, ώσπου τελικά αθωώθηκαν (*). Οι μπροστάρηδες του αγώνα των κατοίκων έγιναν στόχοι τραμπούκων, οι οποίοι ποτέ δεν αποκαλύφθηκαν. Κάποιοι που επιχείρησαν να φυτέψουν δέντρα σε χώρο που είχε ξεχερσώσει η εταιρία, μηνύθηκαν για «παράνομη δενδροφύτευση» από το… δασαρχείο (!!), το  οποίο μήνυσε κι έναν 70χρονο επειδή έκοψε δυο υπεραιωνόβιες ξεραμένες καστανιές, που βρίσκονταν μέσα στο χωράφι του και τις είχε φυτέψει ο παππούς του.

Επί σειρά ετών η περιοχή αστυνομοκρατείται, με διμοιρίες ενστόλων να προστατεύουν την «επένδυση». Τα ΜΑΤ είναι πάντα εκεί, μέρα και νύχτα, για να συνοδεύουν τα φορτηγά, τα μηχανήματα και τις μπετονιέρες. Μέχρι και για να πάει κάποιος στην στάνη του ν’ αρμέξει τα γίδια του, πρέπει να συνοδεύεται από αστυνομικό. Η αυθαιρεσία χτυπάει κόκκινο. Για παράδειγμα, στις 20/5/2010 αστυνομικοί εισβάλλουν χωρίς ένταλμα στο σπίτι τού Λευτέρη Παναγιωτάκη στα Παλιά Ρούματα, επιχειρώντας να συλλάβουν τον ίδιο και τον αδελφό του Σπύρο. Ο παραλογισμός των αρχών φτάνει σε τέτοιο σημείο ώστε απαγορεύεται ακόμη και το μάζεμα ρίγανης, ραδικιών και λοιπών εδώδιμων χόρτων και βοτάνων, με το αιτολογικό τής… προστασίας τού φυσικού κάλλους τής περιοχής!!

Λεπτομέρεια δεύτερη. Η ερευνήτρια δημοσιογράφος Νέλλυ Ψαρρού (σ.σ.: κρατήστε αυτό το όνομα) κάνει λόγο για κάποιον κάτοικο του Αποπηγαδιού (δεν αναφέρει όνομα, προφανώς για να τον προφυλάξει), ο οποίος ήταν από τους μπροστάρηδες του αγώνα. Σύμφωνα με την Ψαρρού, στην αρχή οι επενδυτές επιχείρησαν να τον δωροδοκήσουν προσφέροντάς του είτε 140.000 ευρώ είτε μια υψηλή θέση στην εταιρία. Όταν απέτυχαν, το γύρισαν στον εκφοβισμό. Κάποια στιγμή, ο εν λόγω κάτοικος συνελήφθη από αστυνομικούς για άγνωστο λόγο και, τελικά, βρέθηκε στο νοσοκομείο με ραγισμένα πλευρά. Χωρίς να αμφισβητώ την Ψαρρού, οφείλω να σημειώσω ότι δεν κατάφερα να διασταυρώσω την παραπάνω πληροφορία.

Παράλληλα με το μαστίγιο, η εταιρία έβαλε μπρος και το καρότο, στην προσπάθειά της να απλώσει τις δουλειές της (θα δούμε αργότερα ποιες ακριβώς είναι αυτές) και σε άλλα εδάφη. Έχοντας το Αποπηγάδι ως προηγούμενο, πλησιάζει κτηνοτρόφους στα γύρω χωριά, ζητώντας να νοικιάσει την γη τους για μερικές ψωροδεκάρες από τα εκατομμύρια ευρωπαϊκών επιδοτήσεων που εισπράττει. Το μοτίβο είναι απλό: «δώστο μας με το καλό και θα πάρεις και κάτι, αλλιώς θα το χάσεις όπως οι αποπηγαδιώτες και δεν θα πάρεις μία». Την συνέχεια μπορούμε να την φανταστούμε: μόλις η εταιρία εξασφαλίσει πρόσβαση στα εδάφη που την ενδιαφέρουν, κάποιοι θα καταθέσουν στο δασαρχείο αιτήσεις για να αλλάξει ο χαρακτηρισμός αυτών των εκτάσεων από κτηνοτροφικές σε δημόσιες δασικές…

Αποπηγάδι, 8/4/2010: Κάτοικοι σταματούν μπουλντόζα με τα κορμιά τους. Συνελήφθησαν όλοι, προσήχθησαν δύο.

Ίσως αναρωτιέται ο αναγνώστης γιατί η εταιρία θέλει τόσες εκτάσεις, παρά τα 2.700 στρέμματα στα οποία αναφερθήκαμε χτες. Υπομονή και όλες οι απορίες θα λυθούν.


 

Αποπηγάδι – 3. Ένας ξεροκέφαλος δασολόγος

Χτες, κλείσαμε αφήνοντας να αιωρείται μια απορία σχετική με το τι τις ήθελε τόσες εκτάσεις η εταιρία. Για να την απαντήσουμε, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), που είχε υποβάλει η εταιρία στην αρχή. Σημειωτέον ότι το γραφείο περιβάλλοντος της περιφέρειας αρνήθηκε να χορηγήσει αντίγραφο της εν λόγω ΜΠΕ στους κατοίκους, κατά παράβαση του νόμου και παρ’ ότι εκείνοι είχαν έννομο συμφέρον, αναγκάζοντάς τους να προσφύγουν στον εισαγγελέα ώστε να το αποκτήσουν με εισαγγελική εντολή.

Αποπηγάδι: η συστοιχία των «σβούρων» και ο πλάτους 10-12 μέτρων δρόμος που πληγώνουν το βουνό.

Η ΜΠΕ αποκάλυψε μερικές ομορφιές. Πρώτα-πρώτα, η εταιρία ζητούσε άμεση παραχώρηση 84 στρεμμάτων για εγκατάσταση μόλις τριών ανεμογεννητριών, στις οποίες αναφερθήκαμε χτες και οι οποίες, προφανώς, προορίζονταν να λειτουργήσουν κατευναστικά στις αναμενόμενες διαμαρτυρίες (κάτι σαν «εν τάξει, μωρέ, δεν έγινε και τίποτε τραγικό»). Όμως, η ίδια ΜΠΕ, λίγο πιο κάτω, έκανε μνεία και για το σύνολο των αρπαγμένων 2.700 στρεμμάτων, αφού προέβλεπε πλήρη ανάπτυξη ενός πραγματικού δάσους εκατό «σβούρων». Για τον λόγο αυτό, η ΜΠΕ πρότεινε την κατασκευή ενός νέου δρόμου μήκους 5,1 χιλιομέτρων και πλάτους τεσσάρων μέτρων, ο οποίος θα φτιαχνόταν με εκχέρσωση και διαμόρφωση παρθένου εδάφους. Βέβαια, υπήρχε ήδη ένας τέτοιος στενός χωματόδρομος, ο οποίος οδηγούσε στον χώρο όπου θα στήνονταν οι τρεις ανεμογεννήτριες αλλά η εταιρία ήθελε να κατασκευάσει τον δικό της, ιδιωτικό δρόμο, τον οποίο δεν θα είχε κανείς άλλος δικαίωμα να χρησιμοποιεί.

Όπως είπαμε, η ΜΠΕ εγκρίθηκε και το έργο έγινε, παρά τις διαμαρτυρίες και τον αγώνα των κατοίκων. Και ο δρόμος φτιάχτηκε ως ιδιωτικός, μόνο που έμοιαζε περισσότερο με αεροδιάδρομο, αφού το πλάτος του ξεπερνούσε τα 10 μέτρα και σε πολλά σημεία του έφτανε και τα 12, ενώ τα μπάζα πετάχτηκαν στις διπλανές χαράδρες, κατά παράβαση κάθε νόμου που ρυθμίζει τα σχετικά με την απόρριψή τους.

Το 2011, η εταιρία υποβάλλει νέα ΜΠΕ για ένα καινούργιο έργο στην περιοχή. Αυτή την φορά θέλει να φτιάξει ένα υβριδικό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο! Όπως εξηγεί η αρχιτέκτων Βάνα Σφακιανάκη (μέλος του «Παγκρήτιου Δικτύου ενάντια στις Βιομηχανικές ΑΠΕ»), ένα τέτοιο εργοστάσιο χρειάζεται δυο υδροταμιευτήρες σε διαφορετικό ύψος, ώστε να παράγεται ρεύμα με την πτώση του νερού από τον ψηλότερο στον χαμηλότερο ενώ, με την βοήθεια των ανεμογεννητριών, το νερό θα επιστρέφει στον πάνω υδροταμιευτήρα. Εξυπακούεται ότι για να δουλέψει όλο αυτό το σύστημα, χρειάζονται νερά. Έτσι, η δεύτερη ΜΠΕ της ίδιας εταιρίας, σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη, παρ’ ότι είναι υπογραμμένη από τον ίδιο μηχανικό, παρουσιάζει το Αποπηγάδι ως περιοχή με πολλά νερά, άρα κατάλληλη για την επένδυση! Μια επένδυση που προβλέπει το στράγγισμα σχεδόν του Αποπηγαδιού, είτε με γεωτρήσεις είτε με απάντληση των ρεμάτων Αγριομέλισσας και Σπινιώτη, προκειμένου να γεμίσουν οι ταμιευτήρες.

Εκείνη την εποχή, στο δασαρχείο Χανίων εργάζεται ένας ξεροκέφαλος διδάκτωρ δασολόγος με αναπτυγμένη οικολογική ευαισθησία και υψηλό αίσθημα καθήκοντος, ο Κώστας Πενταράκης. Ο Πενταράκης έχει ταχθεί ανεπιφύλακτα υπέρ της προστασίας τού δασικού και ιστορικού πλούτου όχι μόνο του Αποπηγαδιού αλλά ολόκληρης της περιοχής μέχρι το φαράγγι της Σαμαριάς και κάνει ό,τι μπορεί υπέρ αυτού του σκοπού. Πραγματοποιεί απανωτές αυτοψίες, βεβαιώνει παραβάσεις, πιστοποιεί παρανομίες. Πάντα ενυπόγραφα, στις 25/6/2007 εισηγείται την μη επέκταση του νταμαριού και την εκπόνηση ειδικής ΜΠΕ για την περιοχή αλλά η εισήγησή του μπαίνει στο αρχείο δίχως καν να συζητηθεί. Ως αντίδραση, ο Πενταράκης συντάσσει δασική μελέτη για την βιοποικιλότητα της περιοχής, την οποία καταθέτει στην υπηρεσία του στις 6/11/2007 ενώ είναι από τους πρώτους που εισηγούνται την ανακήρυξη του Αποπηγαδιού σε προστατευμένη περιοχή. Οι χωματόδρομοι πλάτους τεσσάρων μέτρων ανοίχτηκαν με βάση δική του εισήγηση από το 2005 και με δική του αυτοψία διαπιστώθηκε το 2010 η καθ’ υπέρβαση κατασκευή δρόμου πλάτους 10-12 μέτρων εκ μέρους της εταιρίας.

Ο Πενταράκης δεν ήταν δυνατόν να κάνει δεκτή την δεύτερη ΜΠΕ της εταιρίας. Την απορρίπτει αμέσως ως οικολογικά απαράδεκτη με εισήγηση που υποβάλλει στις 14/12/2010. Λίγες μέρες αργότερα, η υπηρεσία τον απομακρύνει από την υπόθεση και δίνει τον φάκελλο σε άλλον υπάλληλο. Ο ξεροκέφαλος δασολόγος επιμένει. Στέλνει έγγραφα, συντάσσει υπομνήματα, συμμετέχει σε κινητοποιήσεις, οργανώνει συσκέψεις, κινητοποιεί περιβαλλοντικές οργανώσεις, ενημερώνει το υπουργείο, μιλάει σε δημοσιογράφους και, γενικά, κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει το οικολογικό έγκλημα που σχεδιάζεται.

Ο ξεροκέφαλος δασολόγος Κώστας Πενταράκης

Στις 12 Μαρτίου 2011, ο Κώστας Πενταράκης φεύγει από τα Χανιά για να πάει στην Ροδωπού, ένα χωριουδάκι στην ομώνυμη χερσόνησο στα βόρεια του νομού. Δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ εκεί. Εξαφανίζεται δίχως να αφήσει πίσω το παραμικρό ίχνος. Οι έρευνες για την ανεύρεσή του κρατούν 14 ολόκληρους μήνες, ώσπου, στις 9 Μαΐου 2012 εντοπίζεται το αυτοκίνητό του (ένα Suzuki Baleno) στο βάθος μιας χαράδρας 300 μέτρων στην περιοχή Ζούρβα, ανάμεσα στα χωριά Μεσκλά και Θέρισσος, στους πρόποδες των Λευκών Ορέων, δηλαδή σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν όπου υποτίθεται πως πήγαινε. Το πτώμα του βρίσκεται στην θέση του οδηγού σε προχωρημένη σήψη.

Η υπόθεση δημιουργεί πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Για παράδειγμα, πώς βρέθηκε και τί δουλειά είχε ο Πενταράκης στην Ζούρβα; Επίσης, πώς γίνεται και επί 14 μήνες δεν είχαν πάρει χαμπάρι το αυτοκίνητο τόσοι και τόσοι κτηνοτρόφοι που βόσκουν τα γίδια τους στην περιοχή; Τεσσεράμισυ χρόνια αργότερα, ο θάνατος του ξεροκέφαλου δασολόγου παραμένει άλυτο μυστήριο, όσο κι αν η αστυνομία έκλεισε τον φάκελλο, μιλώντας για ατύχημα ή αυτοκτονία. Το μόνο που δεν παραμένει μυστήριο είναι το ποιοι ανάσαναν βαθειά απ’ αυτόν τον θάνατο…

 

Αποπηγάδι – 4. Στα πλοκάμια της EdF

Θα έχετε παρατηρήσει ότι σ’ αυτή την σειρά κειμένων γίνεται αόριστα λόγος για μια «εταιρία», δίχως αυτή να κατονομάζεται. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή τού γράφοντος για να μη μπερδευτεί ο αναγνώστης επειδή στα διάφορα στάδια της όλης διαδικασίας εμφανίζονται πέντε διαφορετικές εταιρίες, τις οποίες αναφέραμε στο πρώτο σημείωμα της σειράς. Ας βάλουμε τώρα τα πράγματα σε μια σειρά, μιας και όλες αυτές οι εταιρίες έχουν ένα κοινό γνώρισμα: εκπροσωπούνται από τους ίδιους ανθρώπους, τον Γιώργο Φακίδη (ίδρυσε την Κτίστωρ το 1995) και τον Μανώλη Νικηφοράκη (αφεντικό τής Υδροαιολικής Κρήτης).

Στην Γαλλία υπάρχει μια εταιριούλα που λέγεται Electricité de France (EdF). Στην χώρα μας αναφέρεται συχνά ως «ΔΕΗ Γαλλίας», μόνο που στην Γαλλία αυτή η εταιριούλα δεν παίζει με ψιλικαντζήδικα λιγνίτη και εργοστασιάκια της πλάκας (τύπου Πτολεμαΐδας και Μεγαλόπολης) αλλά με εξήντα πυρηνικούς αντιδραστήρες. Για να καταλαβαίνουμε τα μεγέθη, ας σημειώσουμε ότι η EdF θεωρείται ο μεγαλύτερος παραγωγός ρεύματος της Ευρώπης ενώ, μαζί με τις θυγατρικές της, ίσως ξεπερνάει και τον γίγαντα που λέγεται Gazprom. Ενδεικτικά, ας αναφέρουμε ότι τον Μάιο του 2009 η EdF μαζί με την αγγλική Centrica αγόρασαν την βελγική Société de Production d’ Electricité αντί 1,3 δισ. ευρώ, σχεδιάζοντας την κατασκευή τεσσάρων νέων πυρηνικών αντιδραστήρων στην Αγγλία. Δυο μήνες αργότερα, η EdF έκλεισε συμφωνία με την ιταλική Enel για κατασκευή τεσσάρων ακόμη πυρηνικών αντιδραστήρων στην Ιταλία. Και, βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον συνεταιρισμό της με την Gazprom για την κατασκευή τού South Stream. Πραγματικός γίγαντας!

Χάρτης με όλες τις εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας του ομίλου EdF μόνο στην Γαλλία.

Απορία (με μπόλικο φαρμάκι): Εδώ και χρόνια, έχουν λυσσάξει πολλοί, ντόπιοι και ξένοι, με το «μονοπώλιο» και το «μέγεθος» της ΔΕΗ και παλεύουν να την κομματιάσουν ώστε «να ανοίξει η αγορά ενέργειας» και να μπουν οι ιδιώτες στο παιχνίδι, επειδή τάχατες κάτι τέτοιο θα λειτουργήσει υπέρ του καταναλωτή. Μήπως θα ήθελε κάποιος απ’ αυτούς τους -δήθεν μορφωμένους αλλ’ απλώς πουλημένους- υπερασπιστές των συμφερόντων τού καταναλωτή να μας πει δυο λόγια για το μονοπώλιο και το μέγεθος της EdF; Κάποιος; Γιατί δεν βλέπω χεράκια να σηκώνονται, καλέ;

Φυσικά, αυτός ο κολοσσός δεν θα μπορούσε να περιοριστεί στα πυρηνικά εργοστάσια κι έτσι ίδρυσε μια θυγατρική, την Electricité de France – Energies Nouvelles (EdF-EN), η οποία δραστηριοποιείται στην «πράσινη ενέργεια». Με την σειρά της, η EdF-EN ίδρυσε τις δικές της θυγατρικές σε μια σειρά χωρών, μεταξύ των οποίων και την EdF-EN Hellas στην Ελλάδα. Ε, λοιπόν, οι πέντε εταιρίες που έκαναν παιχνίδι στο Αποπηγάδι, είναι θυγατρικές αυτής της τελευταίας, η οποία έχει αναδειχτεί στον νούμερο ένα παίκτη στο ελληνικό «πράσινο» παιχνίδι.

Παρένθεση. Με μια απλή επίσκεψη στον ιστότοπο της EDF-EN Hellas διαπιστώνουμε ότι στην «ομπρέλλα» της βρίσκονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, 49 (!) ελληνικές θυγατρικές εταιρίες, σπαρμένες στο σύνολο σχεδόν της ελληνικής επικράτειας, που ασχολούνται με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ανάμεσά τους και μια με την επωνυμία «ΔΕΗ – EdF Ανανεώσιμες», για την οποία θα ήθελα να ήξερα μερικά πραγματάκια παραπάνω αλλά δεν είναι του παρόντος. Όσες απ’ αυτές τις εταιρείες ασχολούνται με αιολικά, έχουν τον ίδιο διευθύνοντα σύμβουλο (τον Vincent Giron) και τον ίδιο λογιστή (την Finas AE). Κλείνει η παρένθεση.

Η EdF-EN Hellas ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2005 και αμέσως έβαλε μπρος την υλοποίηση των ήδη εγκεκριμένων σχεδίων τής Κτίστωρ ΑΤΕ. Παράλληλα, μέσω των θυγατρικών που προαναφέραμε, άρχισε να σπέρνει ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά σε όλη την χώρα. Εννοείται ότι στο θεάρεστο έργο της είχε συμπαραστάτη την πολιτεία. Για παράδειγμα, το έργο στο Αποπηγάδι εγκαινίασε ο τότε γενικός γραμματέας τού υπουργείου ανάπτυξης Νίκος Στεφάνου. Ο υπουργός ανάπτυξης Δημήτρης Σιούφας προτίμησε να εγκαινιάσει ένα άλλο έργο τής εταιρίας, αυτό στην Μαλαβριά Διδύμων του Κρανιδιού. Αξίζει να κάνουμε εδώ μια στάση για να σημειώσουμε μερικά στοιχεία πάνω σ’ αυτό το τελευταίο έργο που εγκαινίασε ο ίδιος ο υπουργός στις 21/10/2005:

Σύμφωνα με το Euro2day, το πάρκο των Διδύμων θα είχε ισχύ 36 MW και η επένδυση θα έφτανε τα 37,6 εκατ. ευρώ. Για τα 30 MW, το έργο εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα» (ΕΠΑΝ) του Γ’ ΚΠΣ, με συνολική δημόσια δαπάνη (επιχορήγηση) 8,7 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα 6 ΜW εντάχθηκαν στον Αναπτυξιακό Νόμο και χρηματοδοτήθηκαν κατά 35% απ’ αυτόν. Με απλά λόγια, δηλαδή, από τα 37,6 εκατ. της επένδυσης, τα 12,3 προήλθαν από επιχορηγήσεις που έδωσε το «σπάταλο» και «ανίκανο» κράτος.

Επειδή, λόγω δουλειάς, έχω την τύχη να γνωρίζω ιδιαίτερα καλά τα περί ΕΠΑΝ του Γ’ ΚΠΣ (ειδικά σε περιοχές όπως η Πελοπόννησος) και τα περί Αναπτυξιακού, μπορώ να σημειώσω μια μικρή λεπτομέρεια από το χρηματοδοτικό σχήμα τού έργου: το 40% των απαιτούμενων κεφαλαίων θα προερχόταν από δάνεια. Δηλαδή, από τα 37,6 εκατ. ευρώ, τα 15 θα τα έβαζαν οι τράπεζες. Βεβαίως, δεν γνωρίζω τους όρους αυτού του δανεισμού αλλά η πείρα μου λέει ότι μάλλον δεν θα ήσαν ιδιαίτερα δυσμενείς. Βάλτε τώρα αυτά τα 15 εκατομμύρια δίπλα στα 12,3 των επιχορηγήσεων και θα διαπιστώσετε ότι οι επενδυτές θα έβαζαν από την τσέπη τους μόνο 10,3 εκατ. ευρώ, δηλαδή μόλις το 27,4% του συνολικού ποσού. Τελικά, το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας δεν έφτασε ούτε τα 4,5 εκατ. ευρώ (για την ακρίβεια: 4.490.000), με τα ίδια κεφάλαια να αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο μέσω κερδών που αποθεματοποιούνται.

Στην ομιλία του κατά την ημέρα των εγκαινίων, ο Δημήτρης Σιούφας σημείωσε ότι «σημαντικά είναι τα οφέλη του έργου για την τοπική κοινωνία, τόσο με τις νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν, όσο και μέσω των ποσών που θα διατεθούν στους φορείς Τοπικής Αυτοδιοίκησης από το 2% των ακαθάριστων εσόδων του σταθμού για έργα ανάπτυξης και βελτίωσης της ποιότητας ζωής των κατοίκων τους». Σήμερα, είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε ποια είναι αυτά «τα οφέλη του έργου για την τοπική κοινωνία». Μετά την ολοκλήρωση των κατασκευών, απέμειναν ΤΡΕΙΣ θέσεις εργασίας!! Όσο για το ανταποδοτικό όφελος του 2% επί τζίρου, ας δημιουργηθεί πρώτα το αρμόδιο όργανο που θα επιβλέπει την τήρηση τέτοιων όρων (σαν εκείνο το 1,5% που θα έδιναν τα κανάλια για παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών) κι ύστερα το συζητάμε.

Αιολική Διδύμων, θυγατρική της EdF-EN Hellas: Κεφάλαιο 4.490.000 – εργαζόμενοι 3.

Και τώρα που πήραμε μια εικόνα για το τι σόι πράγμα είναι αυτή η EdF και για το πως σφίγγει όλο και περισσότερο την χώρα στα πλοκάμια της, ας κάνουμε μια προσπάθεια να επισημάνουμε τα αποτελέσματα αυτού του «πράσινου» οργασμού στον οποίο επιδίδεται. Κατ’ αρχήν, η εταιρία επεκτείνεται επενδύοντας ψίχουλα (ας είναι καλά οι επιδοτήσεις και τα κάθε λογής προγράμματα για την… ανάπτυξη), όταν τα επενδύει κι αυτά. Βλέπετε, όταν έχεις στήσει μόνο στην Ελλάδα ένα πλέγμα 50 εταιριών, δεν είναι καθόλου δύσκολο να αποφύγεις ακόμη και τα ψίχουλα, μιας και δεν είναι καθόλου δύσκολο να υπερτιμολογήσεις το κόστος εγκατάστασης ή μια άυλη δαπάνη όπως π.χ. ένα λογισμικό ιδιοκτησίας τής μητρικής που πουλιέται σε 50 «πελάτες». Πόσο μάλλον όταν και οι 50 «πελάτες» έχουν τον ίδιο λογιστή με την μητρική…

Εξ ίσου σημαντικό -αν όχι σημαντικώτερο- όφελος για μια εταιρία που σπέρνει αιολικά σε όλη την επικράτεια, είναι η νομή των εδαφών στα οποία εγκαθίστανται οι ανεμογεννήτριες. Λέγαμε χτες ότι στον δρόμο που έφτιαξε η εταιρία στο Αποπηγάδι, απαγορεύεται να περνούν οι απλοί πολίτες. Κατά την ίδια έννοια, η δυτική πλευρά τής Ικαρίας είναι κατά ένα μεγάλο τμήμα της απρόσιτη στον κόσμο, λόγω των εγκαταστάσεων του υβριδικού εργοστασίου που έχει γίνει εκεί. Οι τεράστιοι χώροι που δεσμεύονται, φράσσονται, φυλάσσονται και παρακολουθούνται με κάμερες και κάθε είδους συστήματα ασφαλείας. Έτσι, ο έλεγχος και η χρήση όλων αυτών των εδαφών ξεφεύγουν από τις τοπικές κοινωνίες αλλά κι από το ίδιο το κράτος και περνούν στην εξουσία των «επενδυτών». Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Ο αναγνώστης ας δώσει τις απαντήσεις μόνος του…

 

Αποπηγάδι – 5. Το παράδειγμα της Ικαρίας

Το Ελ Ιέρο (El Hierro, ισπ.: Ο Σίδηρος) είναι το μικρότερο και πιο απομακρυσμένο νησί των Καναρίων, με 10.000 κατοίκους, οι οποίοι μέχρι πρό τινος ηλεκτροδοτούνταν από ένα μικρό πετρελαιικό σταθμό. Επειδή το κόστος ήταν υψηλό, πάρθηκε απόφαση να δημιουργηθεί ένα υβριδικό υδροηλεκτρικό έργο, αποκλειστικά για τις ανάγκες του ίδιου του νησιού. Ως πλεονέκτημα θεωρήθηκε η ύπαρξη ενός σβησμένου ηφαιστιακού κρατήρα, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άνω ταμιευτήρας. Το έργο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2009 και πέντε χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 2014, έγιναν τα εγκαίνια και μπήκε σε λειτουργία. Το συνολικό κόστος έφτασε σχεδόν τα 80 εκατ. ευρώ.

Μια χρονιά πριν ξεκινήσουν οι ισπανοί το έργο στο Ελ Ιέρο, ξεκινάγαμε εμείς ένα αντίστοιχο έργο στην Ικαρία. Τον Οκτώβριο του 2008, λοιπόν, η ΔΕΗ-Ανανεώσιμες έβαζε τον θεμέλιο λίθο ενός υβριδικού υδροηλεκτρικού στην δυτική πλευρά της Ικαρίας, το οποίο θα κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες των 8.500 κατοίκων του νησιού, με τα εξής δεδομένα (σε παρένθεση τα αντίστοιχα νούμερα του Ελ Ιέρο): Δυο μικροί υδροηλεκτρικοί σταθμοί (ένας) συνολικής ισχύος 4,15 MW (11,32 MW) παράγουν ρεύμα με την πτώση των υδάτων από έναν άνω ταμιευτήρα 80 χιλ. κυβικών (379,6 χιλ.). Το νερό συγκεντρώνεται σε έναν κάτω ταμιευτήρα επίσης 80 χιλ. κυβικών (150 χιλ.) και επιστρέφει στον άνω, με την βοήθεια ρεύματος που παράγουν 3 ανεμογεννήτριες (5), συνολικής ισχύος 2,7 MW (11,5 MW). Την εκτέλεση ανέλαβε η ΕΝΕΤ ΑΕ και ο σχεδιασμός προέβλεπε ότι το έργο θα έμπαινε σε λειτουργία μέχρι το τέλος τού 2012. Σημειωτέον ότι αυτό ήταν το πρώτο υβριδικό υδροηλεκτρικό που αναλάμβανε να εκτελέσει η εταιρία, άρα δεν είχε προηγούμενη εμπειρία.

Οι εγκαταστάσεις του υβριδικού τής Ικαρίας. Κίτρινο: άνω ταμιευτήρας (Πέζι), πράσινο: κάτω ταμιευτήρας (Τσακάδες), μπλε: σταθμοί παραγωγής (Προεσπέρα), κόκκινο: αιολικό πάρκο (Στραβοκουντούρα)

Ο αρχικός προϋπολογισμός τού έργου ήταν 23 εκατ. ευρώ αλλά σύντομα αναπροσαρμόστηκε στα 40 εκατομμύρια. Όμως, παρ’ ότι επρόκειτο για μια δουλειά σαφώς μικρότερου όγκου από εκείνη του Ελ Ιέρο, τίποτε δεν πήγαινε σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα. Ώσπου, τον Φεβρουάριο του 2012, ήρθε το μεγάλο πλήγμα: η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης Απάτης (Office de Lutte Anti-Fraude, OLAF) διαπίστωσε ότι η ρεμούλα οργίαζε και απένταξε το έργο από το ΕΣΠΑ (*). Φυσικά, μόλις έκλεισε η κάνουλα των επιχορηγήσεων, το έργο σταμάτησε, ενώ είχε ολοκληρωθεί σχεδόν κατά το ήμισυ. Ενάμισυ χρόνο αργότερα, στις 30/7/2013, η ΔΕΗ-Ανανεώσιμες αποφάσισε την αύξηση του κεφαλαίου της κατά 43,6 εκατ. ευρώ ενώ τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς προχώρησε και σε νέα αύξηση κεφαλαίου κατά 11,625 εκατ. ευρώ, προκειμένου να βρει λεφτά για την ολοκλήρωση των έργων που είχε ξεκινήσει.

Κι ενώ οι ισπανοί στο Ελ Ιέρο άρχισαν το 2009 και τελείωσαν το 2014, εμείς βάλαμε μπρος το 2008 ένα σαφώς μικρότερο έργο και ακόμη το παλεύουμε. Δηλαδή, όχι ακριβώς το παλεύουμε, αφού το έχουμε παρατήσει τελείως! Πριν δυο μήνες, ο σύλλογος Προεσπέρας Ικαρίας έστειλε εξώδικα σε ΔΕΗ και ΕΝΕΤ καταγγέλλοντας «την εδώ και 21 μήνες πλήρη παύση των εργασιών» και καθιστώντας υπεύθυνες τις εταιρίες για οποιαδήποτε βλάβη προκύψει απ’ αυτή την εγκατάλειψη. Σχετική ερώτηση κατέθεσε στην βουλή το ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 2015 ενώ και ο δήμαρχος του νησιού Στέλιος Σταμούλος έστειλε σχετική επιστολή διαμαρτυρίας στον πρωθυπουργό, στον υπουργό περιβάλλοντος, στον περιφερειάρχη κλπ.

Στο μεταξύ, η Ειδική Υπηρεσία Επιθεώρησης Περιβάλλοντος του ΥΠεΚΑ, μετά από καταγγελίες (**), προβαίνει τον Φεβρουάριο του 2011 σε αυτοψία η οποία καταλήγει σε ηχηρότατο χαστούκι προς τις εταιρίες, εφ’ όσον διαπιστώνει ότι:

  • Βρισκόταν σε εξέλιξη διαδικασία απόκρυψης στοιχείων σχετικά με την πρόκληση ρύπανσης, όπως ίχνη χρησιμοποιημένων ορυκτελαίων, διενέργεια παράνομης καύσης ελαστικών, φίλτρων λαδιού και σκουπιδιών στην περιοχή Προεσπέρα.
  • Είχαν απορριφθεί χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια που είχαν διαρρεύσει προς το ρέμα που διαπερνά τα χωριά Προεσπέρα και Κάτω Προεσπέρα.
  • Μεγάλες ποσότητες αδρανών υλικών απορρίπτονταν στον αιγιαλό και στη θάλασσα ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας με αποτέλεσμα την καταστροφή του παράκτιου και θαλάσσιου οικοσυστήματος.
  • Έχουν πραγματοποιηθεί διαπλατύνσεις των δημοτικών οδών και απορρίψεις των εκσκαφών στις παρυφές του φαραγγιού της Χάλαρης (***).
  • Παρατηρήθηκε αδράνεια των τοπικών υπηρεσιών.

Τις διαπιστώσεις υπογράφει η τότε ειδική γραμματέας τού υπουργείου (υποψήφια βουλευτής το 2012 με τους Οικολόγους-Πράσινους και νυν πρόεδρος του «Παρατηρητηρίου Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη») Μαργαρίτα Καραβασίλη, η οποία καλεί με έντονο ύφος την περιφέρεια, το υπουργείο, την Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου, τον δήμο και το λιμεναρχείο να πάρουν άμεσα μέτρα. Και η αγανακτισμένη Καραβασίλη καταλήγει:

Μετά τα παραπάνω θεωρούμε απαράδεκτο έργα και δραστηριότητες που κατά κύριο λόγο αποσκοπούν στην προστασία του περιβάλλοντος (…) να εκτελούνται παραβιάζοντας κάθε σχετική νομοθεσία και να δημιουργούν σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις και προς αυτή την κατεύθυνση η εταιρία υποχρεούται να λάβει άμεσα όλα τα μέτρα πρόληψης, σύμφωνα με την περιβαλλοντική της αδειοδότηση καθώς και τα αναγκαία μέτρα αποκατάστασης κάθε περιβαλλοντικής ζημιάς που θα διαπιστωθεί (…)

Η -αλλοιωμένη πια- βορειοδυτική ακτή της Ικαρίας. Ακρη αριστερά ο κάποτε ειδυλλιακός Νας (το αρχαίο λιμάνι Ταυροπόλιον) και πίσω του το πληγωμένο φαράγγι της Χάλαρης. Άκρη δεξιά ο ημιτελής κάτω ταμιευτήρας.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να προσθέσουμε περισσότερα για να αντιληφθεί ο αναγνώστης την μοίρα που περίμενε το Αποπηγάδι και τους λόγους για τους οποίους πάλεψε με αυταπάρνηση ο Κώστας Πενταράκης. Αν όλα πάνε καλά, στο επόμενο σημείωμα θα ολοκληρώσουμε, προσθέτοντας μερικές ακόμη ομορφιές.

 

Αποπηγάδι – 6. Με την βοήθεια του Υψίστου

Μπορεί ο αγώνας των κατοίκων να μην απέτρεψε την εγκατάσταση και λειτουργία των πρώτων (;) τριών ανεμογεννητριών στο Αποπηγάδι αλλά η ακατάβλητη θέλησή τους σίγουρα έχει λειτουργήσει ως φρένο στα σχέδια της εταιρίας για κατασκευή υβριδικού εργοστασίου στην περιοχή. Κι επειδή δεν είναι δυνατόν ολόκληρη EdF να κάτσει να ασχολείται με τρεις «σβούρους» στην μέση του πουθενά, η εταιρία άρχισε από πέρυσι να ψάχνει τρόπο απεμπλοκής της από το έργο. Στην προσπάθειά της αυτή φαίνεται ότι έρχεται αρωγός της ο… Ύψιστος! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις αρχές τής δεκαετίας του ’60, ο τότε επίσκοπος και κατοπινός μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης συνέλαβε την ιδέα δημιουργίας ενός εκκλησιαστικού κοινωφελούς ιδρύματος, της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης (ΟΑΚ). Ο Γαλανάκης εξασφάλισε χρηματοδότηση από την Ευαγγελική Εκκλησία της Γερμανίας κι άρχισε να χτίζει το πρώτο κτήριο της ΟΑΚ, σε μια έκταση 60 στρεμμάτων που είχε χαρακτηριστεί με Βασιλικό Διάταγμα ως «εξαιρέτου κάλλους». Στις 13/10/1968 έγιναν τα περίλαμπρα εγκαίνια. Το δεύτερο κτήριο κατασκευάστηκε με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ελληνικού κράτους, τα δε εγκαίνιά του έγιναν στις 12/11/1995 από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Οι εγκαταστάσεις της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων.

Σύμφωνα με την ίδια την ΟΑΚ, «βασική της αποστολή είναι η διαλογική μαρτυρία και η λειτουργική διακονία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο ως εκ τούτου, είναι αφιερωμένη στην καλλιέργεια του πνεύματος του διαλόγου ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στις άλλες ομολογίες και θρησκείες και γενικότερα ανάμεσα στην πίστη, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Εμπνευσμένη από την πλατωνική παράδοση του συμφιλοσοφείν, η ΟΑΚ φιλοδοξεί να αποτελεί ένα χώρο διαλόγου και πνευματικής ανταλλαγής στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων». Με άλλα λόγια, το ήδη αναγνωρισμένο ως ΜΚΟ κοινωφελές ίδρυμα που λέγεται ΟΑΚ έχει πνευματικούς σκοπούς.

Όμως, ο Γαλανάκης δεν είχε μόνο πνευματικές ανησυχίες. Παρ’ ότι το 1971 εκλέχτηκε μητροπολίτης Γερμανίας και επέστρεψε στην μητρόπολη Κισσάμου και Σελίνου το 1981, το 1978 συνέλαβε την ιδέα ίδρυσης μιας εταιρείας λαϊκής βάσης. Σύντομα η πολυμετοχική αυτή εταιρία πήρε σάρκα και οστά και το 1980 η Εταιρία Ανάπτυξης Αποκορώνου ΑΕ (ΕτΑνΑπ) βγήκε στην αγορά, εμφιαλώνοντας και διαθέτοντας το γνωστό νερό «Σαμαριά». Από το 2000, η ΕτΑνΑπ έχει γίνει θυγατρική μιας άλλης εταιρίας λαϊκής βάσης, της ΑΝΕΚ.

Το 2013, στα 102 του χρόνια πια, ο Γαλανάκης άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο. Πριν περάσουν δυο χρόνια από τον θάνατό του, η ΟΑΚ αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και σε έναν τομέα εκτός του πνεύματος: στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Έτσι έβαλε μπρος σχέδιο ίδρυσης μιας ακόμη εταιρίας λαϊκής βάσης, με σκοπό «την αξιοποίηση και εκμετάλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας», στην οποία θα συμμετείχαν η ΟΑΚ, η ΕτΑνΑπ και η Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων. Η εκδήλωση για την υπογραφή του πρωτόκολλου συνεργασίας των τριών εταιριών πραγματοποιείται στις 18/4/2015 στο Κολυμπάρι των Χανίων, με την παρουσία τού υπουργού οικονομίας και υποδομών Γιώργου Σταθάκη. Επί κεφαλής της επιτροπής που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας το εγχείρημα, μπαίνουν ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης και ο επίσκοπος Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος Ανδρονικάκης. Οι πρώτες δαπάνες τής εκκολαπτόμενης «Ενεργειακής Συνεταιριστικής Εταιρίας Κρήτης (ΕΣΕΚ)» προβλέπεται να καλυφθούν ως επί το πλείστον από την ΟΑΚ και το Ινστιτούτο Θεολογίας και Οικολογίας.

Παρένθεση. Σύμφωνα με τον ιστοσελίδα του, το Ινστιτούτο Θεολογίας και Οικολογίας ιδρύθηκε από την ΟΑΚ το 1991 «ως ανταπόκριση στην πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς αντιμετώπιση των οικολογικών προβλημάτων και της προστασίας της Θείας Δημιουργίας» και «αναπτύσσει τη δραστηριότητά του καλλιεργώντας το διάλογο ανάμεσα στην Οικολογία και τη Θεολογία ως έννοιες αλληλένδετες με κοινή αφετηρία και κοινή επιδίωξη την αειφορία με άξονα τον σεβασμό στις μελλοντικές γενεές». Τώρα, το πώς προστατεύεται η «Θεία Δημιουργία» με τα υβριδικά ή με την κατάληψη των βουνών από «σβούρους» είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Κλείνει η παρένθεση.

Φυσικά, το σχέδιο της ΟΑΚ δεν πέρασε απαρατήρητο από τους κατοίκους και το μαχητικό «Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα κατά των βιομηχανικών ΑΠΕ», οι οποίοι ξεσηκώθηκαν. Για να ηρεμήσει τα πνεύματα. ο γενικός διευθυντής της ΟΑΚ δήλωσε ότι «στους βασικούς σκοπούς της νέας εταιρείας δεν θα περιλαμβάνεται η διεκδίκηση νέων αδειών για εγκατάσταση αιολικών πάρκων ή άλλων μονάδων παραγωγής ενέργειας». Δυστυχώς για τον Ζορμπά, γρήγορα διέρρευσε ότι η νέα εταιρία σκόπευε να αγοράσει από την EdF τόσο τις τρεις ανεμογεννήτριες του Αποπηγαδιού όσο και τις άδειες για την κατασκευή δύο υβριδικών εργοστασίων.

Έτσι, όταν οι εκπρόσωποι της νέας εταιρείας προγραμμάτισαν στις 3/2/2016 εκδήλωση στην Κάνδανο, προκειμένου να προπαγανδίσουν την εταιρία τους και να προσελκύσουν μετόχους από την τοπική κοινωνία, βρέθηκαν μπροστά σε μια ογκώδη συγκέντρωση διαμαρτυρομένων πολιτών, η οποία δεν τους άφησε ούτε στο κτήριο όπου θα γινόταν η εκδήλωση να μπουν, με αποτέλεσμα να φύγουν άπρακτοι. Οι αγανακτισμένοι κάτοικοι είναι κατηγορηματικοί:

  • Αν νομίζουν οι εμπνευστές της λαϊκής εξαπάτησης ΑΠΕ, που ενεργούν ως τσιράκια των εταιρειών, ότι με αυτό τον τρόπο θα παραπλανήσουν, εξαπατήσουν και θα κάμψουν τον παγκρήτιο πλέον ξεσηκωμό ενάντια στην πράσινη απάτη και το ξεπούλημα γης και νερών, γελιούνται.Βαφτίζουν τις βΑΠΕ «φιλικές και οικολογικές» επειδή θα είναι «λαϊκής βάσης» και μέσω της Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης καλούν τους πιστούς να συμμετάσχουν σε μια επένδυση που μπορεί να αποδειχθεί φούσκα.
  • Υπόσχονται φτηνό ρεύμα από μια πανάκριβη «επένδυση» που κανέναν δεν θα συνέφερε χωρίς τις υπέρογκες κρατικές επιδοτήσεις (με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών), χωρίς τον νόμο που υποχρεώνει την ΔΕΗ να αγοράζει πανάκριβα το τυχαίο και διαλείπον ρεύμα που εγχέουν οι ΑΠΕ στο δίκτυο δημιουργώντας προβλήματα στα εργοστάσια, χωρίς το χαράτσι υπέρ ΑΠΕ στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος (ΕΤΜΕΑΡ).
  • Υπόσχονται οφέλη για την κοινωνία ενώ οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι εταιρείες που παράγουν τις ΑΠΕ και εκείνοι που στα χέρια τους περνάνε σαν ώριμο φρούτο οι «εταιρείες λαϊκής βάσης». Όπως έγινε με την ΑΝΕΚ, τις Μινωϊκές και άλλες εταιρείες στις οποίες τόσοι άνθρωποι επένδυσαν το υστέρημα και ελπίδες τους.
  • Στο όνομα του Θεού, των τοπικών κοινωνιών και του οικολόγου Οικουμενικού Πατριάρχη, θα πουλάνε ρεύμα από ΑΠΕ που θα έχουμε πληρώσει με τους φόρους μας και θα επιδοτούμε αδρά με τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Και ας μην ξεχνάμε: όσο πιο πολλές ΑΠΕ εγκαθίστανται τόσο πιο πολύ ακριβαίνει το ρεύμα.

Ο Ζορμπάς επιμένει ότι η εταιρία, ως λαϊκής βάσης, δεν θα εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα ή τις πολυεθνικές αλλά θα νοιάζεται για τους πολίτες και το περιβάλλον κι όχι για τα κέρδη. Όμως, ο Κωστής Πετράκης, μέλος του «Παγκρήτιου Δικτύου» είναι αποκαλυπτικός:

Πρόκειται για το ίδιο έργο που είδαμε παλαιότερα και με αντίστοιχη πρωτοβουλία της Περιφέρειας Κρήτης. Ολες αυτές οι ιδέες φέρνουν από το παράθυρο και πάλι τα σχέδια για επέλαση στις βουνοκορφές του νησιού. Σήμερα λένε πως δεν θέλουν καινούργιες άδειες, ωστόσο ήδη αυτές που έχουν εκδοθεί από τη ΡΑΕ σαρώνουν όλο το νησί, φτάνοντας μέχρι και τα 6.000 μεγαβάτ. Κάθε εταιρεία έχει σκοπό το κέρδος και οι ορέξεις δεν σταματάνε ποτέ.

Χάρτης της Κρήτης με τις εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων και υβριδικών σταθμών. Με κίτρινο χρώμα οι θέσεις των έργων που βρίσκονται στο στάδιο της αξιολόγησης. [πηγή: ΡΑΕ]

Ο αριθμός που δίνει ο Πετράκης είναι σωστός και γι’ αυτό τρομακτικός, αποδεικνύοντας ότι η Κρήτη έχει καταντήσει βορά των κερδοσκόπων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΔΜΗΕ, η ζήτηση αιχμής σε ολόκληρο το νησί δεν έχει ξεπεράσει καμμιά χρονιά τα 650MW, ενώ οι προβλέψεις λένε πως μέχρι το 2026 δεν πρόκειται να υπερβεί τα 760MW. Αυτό σημαίνει ότι ο σχεδιασμός είτε είναι άναρχος και ευνοεί σε «αρπαχτές» είτε γίνεται με το σκεπτικό ότι το περίσσευμα θα μεταφέρεται εκτός Κρήτης μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου.

Κάπου εδώ, με την παρουσίαση της ευλογημένης από τον Ύψιστο προσπάθειας δυο εκκλησιαστικών φορέων και μιας τράπεζας να σώσουν το περιβάλλον, λογάριαζα να κλείσω τούτη την σειρά. Επειδή, όμως, κατά το σαββατοκύριακο πήρα μερικές  πολύ ενδιαφέρουσες επιστολές στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, θα κλείσω αύριο, πρώτα ο θεός.

 

Αποπηγάδι – 7. Ένας εμπρησμός, ένα ΣτΕ και μερικές διευκρινίσεις

Στα προηγούμενα σημειώματα είδαμε όσα διεκτραγωδούνται εδώ και κάμποσα χρόνια στο Αποπηγάδι. Φυσικά, ιστορία δεκαπέντε χρόνων δεν μπορεί να χωρέσει σε λίγα ιστολογικά κείμενα. Πολύ περισσότερο δε που μια τέτοια ιστορία μπορεί να έχει διάφορες παραλλαγές, ανάλογα με ποιο στόμα την διηγείται.  Ας προσθέσουμε, λοιπόν, δυο-τρεις ψηφίδες ακόμη, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να σχηματίσει πληρέστερη άποψη.

(Α) Λίγο πριν τις 4 το πρωί της Δευτέρας 7 Φεβρουαρίου 2011 εκρήγνυται εμπρηστικός μηχανισμός στα γραφεία τής «Κτίστωρ», στην οδό Μίνωος του Ηρακλείου, προκαλώντας περιορισμένης έκτασης ζημιές. Την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «Αντάρτικοι Σχηματισμοί Ηρακλείου». Σύμφωνα με την προκήρυξή της, η οργάνωση έδειξε μ’ αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη της στους «συντρόφους» τής «Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς», που δικάζονταν εκείνες τις ημέρες στον Κορυδαλλό, ενώ για την ίδια την επίθεση λέει:

Επιτεθήκαμε στην Κτίστωρ ΑΤΕ γιατί αποτελεί τον δούρειο ίππο, μέσω του οποίου μια πολυεθνική εταιρία κολοσσός (EDF) εισέβαλε στο νησί σε άριστη συνεργασία με τοπικούς ξεπουλημένους άρχοντες, ελληνική αστυνομία και δικαστική εξουσία, με βία και τρομοκρατία απέναντι στους κατοίκους του Αποπηγαδιού, διεκδίκησε και κέρδισε εδάφη που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να της ανήκουν. Έτυχε να ζήσουμε στην εποχή του μεγάλου ξεπουλήματος όπου όλοι θα πρέπει να υποταχτούμε στα μεγάλα συμφέροντα, οπότε το έργο αυτό θα το ξαναδούμε με επόμενο υποψήφιο το Καστέλι πεδιάδο. Δυο είναι οι επιλογές: υποταγή ή αντίσταση. 

Η ιστορία έδειξε για πολλοστή φορά ότι τέτοιες μεμονωμένες ενέργειες δεν εξυπηρετούν το λαϊκό συμφέρον και πως ό,τι πέτυχαν οι κάτοικοι, το πέτυχαν με τον μαζικό αγώνα τους κι όχι με βόμβες. Αναρωτιέμαι, όμως… αφού θέλω να βάλω βόμβα, γιατί να την βάλω στα γραφεία και όχι στους ίδιους τους «σβούρους», να έχω και άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα;

Κουβάρα, Άνδρος. Ο παράνομα ανοιγμένος δρόμος προς τους αγίους Σαράντα.

(Β) Στις 10 Ιουλίου 2012 δημοσιεύεται η υπ’ αριθ. 2499 απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία επιτρέπει (υπό προϋποθέσεις) την ανάπτυξη εγκαταστάσεων ΑΠΕ ακόμη και σε αναδασωτέες περιοχές. Κατά περίεργο τρόπο, τον επόμενο χειμώνα ξεσπούν ανεξήγητες πυρκαγιές στην Άνδρο, τόσο στον κεντρικό ορεινό όγκο που περιλαμβάνεται στο δίκτυο Natura 2000 όσο και στο νότιο τμήμα του νησιού που ανήκει σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ). Εντελώς συμπτωματικά, κάποιοι είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για εγκατάσταση ανεμογεννητριών στις συγκεκριμένες περιοχές. Επίσης, εντελώς συμπτωματικά, την ίδια περίοδο διανοίγεται παράνομα δρόμος μήκους 8 χιλιομέτρων και πλάτους 5 και πλέον μέτρων για να διευκολύνει την οδική πρόσβαση σε κάποιο ξωκλήσι στην κορυφή των αγίων Σαράντα. Ακόμη πιο συμπτωματικά, η εν λόγω περιοχή είχε προταθεί για ανάπτυξη αιολικού πάρκου.

Η μεγαλύτερη σύμπτωση, όμως, είναι άλλη. Αρκετόν καιρό πριν το ΣτΕ εκδώσει την παραπάνω απόφαση, τον Οκτώβριο του 2010, η πρώην νομική σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου κ. Γλυκερία Σιούτη, μιλώντας σε ημερίδα τής Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), έδειξε να μη καταλαβαίνει την «μανία» κάποιων να προστατεύουν τα δάση, εφ’ όσον «πάνω από το 95% των αιολικών πάρκων στην ηπειρωτική Ελλάδα αναπτύσσονται σε δασικές εκτάσεις». Παράλληλα, η κ. Σιούτη υποστήριξε μερικά πρωτόγνωρα πράγματα, με κορυφαία τα εξής δύο: (α) «δεν είναι σωστό να αποκλείεται η εγκατάσταση μονάδων ΑΠΕ σε περιοχές υψηλής περιβαλλοντικής προστασίας» (!!) και (β) «είναι παράλογο να αξιώνει κανείς να ολοκληρωθεί η αναδάσωση, προκειμένου να επιτραπεί η κατασκευή μονάδων ΑΠΕ, που σημαίνει ότι θα πρέπει να κοπούν κάποια από τα δέντρα, τα οποία στο μεταξύ θα έχουν αναπτυχθεί». Κατά διαβολική σύμπτωση, η κ. Σιούτη παρέστη στο ΣτΕ κατά την εκδίκαση της υπόθεσης που οδήγησε στην απόφαση 2499/2012 ως εκπρόσωπος μιας από τις τρεις εταιρείες που ήθελαν να στήσουν ανεμογεννήτριες στα καμμένα.

Τελευταία λεπτομέρεια: η κ. Σιούτη έχει διατελέσει μέλος του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου και είναι πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Δικαίου Περιβάλλοντος.

(Γ) Ο δασολόγος Γιάννης Αρνέλλος, στον οποίο αναφερθήκαμε στο δεύτερο σημείωμα αυτής της σειράς, επικοινώνησε με το ιστολόγιο για να παράσχει μερικές ενδιαφέρουσες διευκρινίσεις και εξηγήσεις, τις οποίες υποχρεούμαστε και να αναφέρουμε και να λάβουμε υπ’ όψη μας. Αντιγράφω από το e-mail του μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

  • Τα υπομνήματα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας (…) είναι ασαφή, γενικόλογα και πολύ μικρά. Αναδεικνύουν έντονα ότι ψάχνουν την μέση λύση μεταξύ των επιστημονικών δεδομένων και του να μην στραφούν οι κάτοικοι εναντίον τους και τίποτε άλλο. Αν το μουσείο και η ΕΟΕ είχαν πραγματικά στοιχεία εναντίον του έργου θα τα υποστήριζα και εγώ. Θεωρώ σημαντικό ότι στο ΣΤΕ κρίθηκαν όλα τα υπομνήματα και το ΣΤΕ αποφάσισε, όχι εγώ που το συνέταξα. (…) Ακόμα και στην περίπτωση που είχα λάθος, η ευθύνη δεν έρχεται μόνο σε εμένα αλλά βαραίνει και τους συντάκτες των δύο άλλων υπομνημάτων που δεν ανέδειξαν το όποιο λάθος μου. Σημειώνω ότι επικοινώνησα με τους συντάκτες των υπομνημάτων (έχω συνεργαστεί με το Μουσείο και διατηρώ φιλικές σχέσεις με πολλούς) και, αφού τους ενημέρωσα για το ότι συντάσσω υπόμνημα, ενημερώθηκα πλήρως για τα δεδομένα που χρησιμοποίησαν και τους ενημέρωσα για τα αντίθετα επιχειρήματά μου, έτσι ώστε να έχουν τον χρόνο να αντιδράσουν αν ήθελαν.
  • Η εταιρία που συνεργάστηκα είχε (σ.σ.: υπογράμμιση του επιστολογράφου) μια πιο «αγνή» προσέγγιση στις ΑΠΕ. Συμφωνήσαμε ότι οι μελέτες που θα έκανα θα εξέταζαν κριτήρια αποκλεισμού καθώς και κριτήρια αξιολόγησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων (πέραν των απαιτήσεων της νομοθεσίας), συμφωνήσαμε ότι σε περίπτωση που εμφανιζόταν κριτήριο αποκλεισμού αυτομάτως θα εγκατέλειπαν το έργο χωρίς καμία υποχρέωση από την μεριά μου να παραδώσω στοιχεία. Σε περίπτωση που εμφανίζονταν κριτήρια αξιολόγησης θα γινόταν πλήρης διερεύνηση των λύσεων και κατόπιν θα επιλεγόταν η πιο αποτελεσματική ανεξαρτήτως κόστους. Υποθέτω ότι κατανοείς ότι τέτοια συμφωνία δεν γίνεται αποδεκτή από «αρπακτικά».
  • Θεωρώ ότι η χωροθέτηση των ΑΠΕ δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη της το ιδιοκτησιακό καθεστώς των θέσεων προτεινόμενης εγκατάστασης με την ίδια λογική που η χάραξη ενός κύριου δρόμου δεν μπορεί να αποκτάει στροφές για να μην περάσει από το κτήμα του ενός ή του άλλου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλέβει το κράτος τις περιουσίες των ανθρώπων αλλά πρέπει είτε να τους αποζημιώνει είτε να τους δίνει αντίστοιχη περιουσία αλλού.
  • Για το έργο στο Αποπηγάδι (τρεις ανεμογεννήτριες) δεν είχα συντάξει ορνιθολογική μελέτη γιατί δεν το ζήταγε η νομοθεσία, όμως είχα κάνει ουσιαστική έρευνα στα πλαίσια της συμφωνίας μου με την εταιρία. Αυτός είναι ο λόγος που μπορούσα να συντάξω το υπόμνημα. Στην συγκεκριμένη μελέτη υπέγραψα για τις τεχνικές προδιαγραφές του δρόμου που διανοίχτηκε γιατί απαίτησε η Δ/νση Δασών Χανίων υπογραφή δασολόγου μελετητή.

Τέλος, ο Γιάννης Αρνέλλος επισημαίνει: «Στο πρώτο κείμενό σου έχεις μία φωτογραφία με ένα όρνιο να πετάει πάνω από ανεμογεννήτριες. Αυτό το πάρκο δεν είναι το Αποπηγάδι. Είναι ένα πάρκο ανατολικά του Αποπηγαδιού το οποίο βρίσκεται πραγματικά σε πέρασμα όρνιων και μεγάλων αρπακτικών, ίσως το πιό σημαντικό πέρασμα βορρά-νότου στα Χανιά. Το συγκεκριμένο πάρκο βρίσκεται σε επαφή με πεδίο τροφοληψίας του γυπαετού. Επίσης βρίσκεται σε επαφή με την οδό Χανιά-Σούγια. Ακριβώς στην θέση με την καλλίτερη θέα (βλέπει και Κρητικό και Λιβυκό) έχει εννέα ανεμογεννήτριες προς την πλαγιά του Αποπηγαδιού και έξι με επτά από την άλλη πλευρά. Αυτό το πάρκο κατασκευάστηκε πολύ γρήγορα και χωρίς καμία αντίδραση. Καμία απολύτως. Όταν ρώτησα το τμήμα περιβάλλοντος για το πώς πήρε άδεια αφού βρίσκεται σε επαφή με πεδίο τροφοληψίας γυπαετού, μου ανέφεραν ότι τα διαχειριστικά σχέδια για τον γυπαετό δεν ανέγραφαν πουθενά τα όρια των πεδίων τροφοληψίας. Αυτό ήταν επιλογή του υπεύθυνου του Μουσείου για το πρόγραμμα του γυπαετού για να μην ενοχλούνται τα πουλιά από περίεργους».

Η ανατολική κορυφογραμμή τού Ψηλορείτη. Στα κρητικά βουνά είναι σπαρμένοι πάνω από 650 «σβούροι»

Νομίζω πως ήρθε η στιγμή να ολοκληρώσω. Όχι, όμως, χωρίς να ευχαριστήσω και δημοσίως τον Κωστή Πετράκη, ο οποίος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά μου και μου έστειλε αντίγραφο από το πρωτόκολλο εγκατάστασης με το οποίο παραχωρείται η εκμετάλλευση των 84 στρεμμάτων τού Αποπηγαδιού από την περιφέρεια στην «Αιολική Μουσούρων ΑΕ» αντί 93.366,67 ευρώ (σχετική αναφορά είχαμε κάνει στο πρώτο σημείωμα της σειράς).

Το κερασάκι βάλτε το μόνοι σας, βρίσκοντας κάπου μια ώρα και σαράντα λεπτά για να δείτε το ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ «ΣΤαγώνες» της Νέλλυς Ψαρρού και άλλα 35 λεπτά για να δείτε πολλά από όσα διαβάσατε εδώ στο ντοκυμανταίρ «Αποπηγάδι: σήμερα εμείς, αύριο εσείς«. Κι όπως λένε και οι αποπηγαδιώτες: Ο αγώνας συνεχίζεται!

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: