Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας

πηγή: Anarchypress

(προσθήκη από π.κ.): με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου, μεταφέρεσθε στην πηγή του.

Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας (Μέ­ρος Α΄)

«Η CNT πά­ντα φώ­να­ζε να ε­πι­κε­ντρω­θούν οι έ­ρευ­νες στους δρά­στες, πι­στεύ­ο­ντας ό­τι ή­ταν πρά­κτο­ρες των μυ­στι­κών υ­πη­ρε­σιών και ό­τι το κρά­τος ή­θε­λε να δυ­σφη­μί­σει τη CNT σε μια ε­πο­χή που ή­ταν η αιχ­μή της α­ντι­πο­λί­τευ­σης ε­νά­ντια στο νό­μο Moncloa (Κοι­νω­νι­κό Συμ­βό­λαιο της Ι­σπα­νί­ας)». (Solidaridad Obrera)

«Η CNT ε­πα­να­ε­πι­βε­βαιώ­νει τους ι­σχυ­ρι­σμούς της ό­τι η υ­πό­θε­ση Scala ή­ταν πνευ­μα­τι­κό τέ­κνο του υ­πουρ­γεί­ου ε­σω­τε­ρι­κών, μα­γει­ρεύ­τη­κε α­πό την α­στυ­νο­μί­α και υ­λο­ποι­ή­θη­κε μέ­σω των υ­πη­ρε­σιών ε­νός χα­φιέ, του Joaquin Gambin. Μό­νο μια α­πο­κά­λυ­ψη ό­λων αυ­τών των υ­παι­νιγ­μών θα θε­ω­ρού­νταν α­λη­θι­νά ά­ξια διε­ρεύ­νη­σης» (ό.π.)

«Πώς μπο­ρώ ε­γώ (που πεί­στη­κα να συμ­με­τέ­χω σε μια α­πο­στο­λή) να δι­κα­στώ χω­ρίς οι α­νώ­τε­ροί μου να α­πο­κα­λύ­ψουν την α­πο­στο­λή που μου εί­χαν α­να­θέ­σει;» (Joaquin Gambin Hernandez, CAMBIO 16: 19.12.83)

H Πρά­ξη

Στις 1.15 το με­ση­μέ­ρι στις 15 Γε­νά­ρη 1978, λί­γο με­τά από μία δυ­ναμική πο­ρεί­α της CNT με 10.000 ά­το­μα, πο­ρεί­α ε­νά­ντια στις ερ­γα­τι­κές συμ­φω­νί­ες του Moncloa, κά­που αλ­λού στην πό­λη, αρ­κε­τά «ά­γνω­στα ά­το­μα» πέ­τα­ξαν βόμ­βες μο­λό­τοφ στο νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο La Scala στην πε­ριο­χή Paseo de San Juan της Βαρ­κε­λώ­νης. Τέσ­σε­ρις ερ­γά­τες που έ­κα­ναν ερ­γα­σί­ες συ­ντή­ρη­σης στο κέ­ντρο ε­κεί­νη την ώ­ρα πέ­θα­ναν α­πό την ε­πί­θε­ση. Δύ­ο α­πό τους νε­κρούς, ο Ramon Egea και ο Diego Montero, α­νή­καν στο σο­σια­λι­στι­κό συν­δι­κά­το UGT. Οι άλ­λοι, ο Juan Manuel Lopez και ο Bernabe Bravo Betarano, ή­ταν μέ­λη του α­ναρ­χι­κού συν­δι­κά­του της CNT, που διορ­γά­νω­νε την πο­ρεί­α ε­κεί­νη την η­μέ­ρα. Το 75% του νυ­χτε­ρι­νού κέ­ντρου α­νή­κε στη CNT.

Η α­στυ­νο­μί­α αρ­χι­κά α­να­κοί­νω­σε ό­τι η ε­πί­θε­ση εί­χε υ­λο­ποι­η­θεί α­πό έ­να κο­μά­ντο 8 μελ’ων των CNT, FAI και Aναρ­χι­κής Νε­ο­λαί­ας (FIJL). Μέ­σα σε 12 ώ­ρες α­πό τον ε­μπρη­σμό, 150 ε­λευ­θε­ρια­κοί εί­χαν συλ­λη­φθεί, και 8 μέ­λη της CNT εί­χαν κα­το­νο­μα­στεί ως υ­πεύ­θυ­νοι για την ε­πί­θε­ση στη Scala. Τέσ­σε­ρις απ’ αυ­τούς (Jose Cuevos Carado, Luis Munoz Garcia, Arturo Palma Seguia και Francirco Javier Caradas Garcon) ή­ταν α­πό τους πρώ­τους συλ­λη­φθέ­ντες. Αρ­γό­τε­ρα κα­τα­δι­κά­στη­καν συ­νο­λι­κά σε 52,5 χρό­νια φυ­λά­κι­σης γι’ αυ­τή την ε­πί­θε­ση. Άλ­λοι 4 κα­τά­φε­ραν να δια­φύ­γουν της σύλ­λη­ψης και εκ­δό­θη­καν ε­ντάλ­μα­τα σύλ­λη­ψης. Οι τρεις, Gonzalez Garcia, Martinez Perez και Fortiz Gil πέ­τυ­χαν να φύ­γουν σε Ι­τα­λί­α και Ι­σπα­νί­α. Μό­νο ο τέ­ταρ­τος, ο Joaquin Gambin Hernandez ή­ταν ε­ντο­πί­σι­μος α­πό την α­στυ­νο­μί­α, αλ­λά δεν συ­νε­λή­φθη.

Οι συλ­λή­ψεις ή­ταν έρ­γο του α­στυ­νο­μι­κού ε­πι­θε­ω­ρη­τή Jose Maria Escuerdo Tejada, διευ­θυ­ντή του α­ντι-α­ναρ­χι­κού α­πο­σπά­σμα­τος της Κε­ντρι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας Πλη­ρο­φο­ριών στη Μα­δρί­τη, με 18 χρό­νια στο σώ­μα. Ο Escuerdo πή­γε α­ε­ρο­πο­ρι­κώς λί­γες ώ­ρες με­τά την ε­πί­θε­ση, για να πε­τύ­χει τον «αιφ­νι­δια­σμό», να ο­μο­λο­γή­σουν οι δρά­στες. Αυτό που δεν ή­ξε­ρε κα­νείς, ε­κεί­νο τον και­ρό, ή­ταν ό­τι η ε­πι­τυ­χί­α του ο­φει­λό­ταν στη σκιώ­δη δου­λειά ε­νός πλη­ρο­φο­ριο­δό­τη… του Joaquin Gambin.

Για­τί κα­τη­γο­ρή­θη­κε η CNT

Η με­γά­λη α­ναρ­χι­κή δια­δή­λω­ση στη Βαρ­κε­λώ­νη την η­μέ­ρα της ε­πί­θε­σης στη Scala ή­ταν η πρώ­τη δη­μό­σια δια­δή­λω­ση α­πό τό­τε που η CNT έ­γι­νε νό­μι­μη συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση. Εί­χε ε­πι­μεί­νει στην πα­ρα­νο­μί­α ως τη βα­σι­κή πη­γή α­ναρ­χι­κής α­ντί­στα­σης στη στρα­τιω­τι­κή δι­κτα­το­ρί­α του Φράν­κο α­πό τό­τε που κη­ρύ­χθη­κε πα­ρά­νο­μη στο τέ­λος του ι­σπα­νι­κού εμ­φύ­λιου το 1939. Πα­ρά την ά­γρια κα­τα­στο­λή που εί­χε στό­χο να σπά­σει το ορ­γα­νω­μέ­νο κί­νη­μα των ερ­γα­τών, η CNT ε­πι­βί­ω­σε σαν α­ναρ­χο-συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση, α­να­δυό­με­νη «α­πό τις κα­τα­κόμ­βες» (ό­πως το έ­θε­σαν οι Times), με­τά το θά­να­το του Φράν­κο το 1976, προς έκ­πλη­ξη των δη­μο­σιο­γρά­φων και ι­στο­ρι­κών πα­γκό­σμια, που έ­γρα­φαν για χρό­νια ό­τι το α­ναρ­χι­κό κί­νη­μα στην Ι­σπα­νί­α εί­ναι «α­πό και­ρό νε­κρό». Η CNT ή­ταν η τε­λευ­ταί­α συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση που α­να­γνω­ρί­στη­κε νό­μι­μα α­πό τη «νέ­α δη­μο­κρα­τί­α» της Ι­σπα­νί­ας, και στο πρώ­το κύ­μα εν­θου­σια­σμού με­τά το θά­να­το του Φράν­κο, έ­φτα­σε να έ­χει 300.000 μέ­λη. Την ε­πο­χή της ε­πί­θε­σης στη Scala, εθε­ω­ρείτο ξα­νά α­πό την κυ­βέρ­νη­ση σαν η μό­νη σο­βα­ρή ε­πα­να­στα­τι­κή α­πει­λή στην πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα στην Ι­σπα­νί­α. Το μό­νο συν­δι­κά­το που δη­μό­σια α­ντι­τί­θε­το στην πο­λι­τι­κή συ­ναί­νε­σης και τους α­ντι-ερ­γα­τι­κούς νό­μους της νέ­ας δη­μο­κρα­τί­ας, που (ό­πως ο Φράν­κο πριν απ’ αυ­τούς) σκό­πευαν να εν­σω­μα­τώ­σουν τα ερ­γα­τι­κά συν­δι­κά­τα στη δο­μή του κρά­τους, σαν πρα­κτο­ρεί­α δια­χεί­ρι­σης της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης και δια­τή­ρη­σης της βιο­μη­χα­νι­κής ει­ρή­νης.

Ο τό­τε υ­πουρ­γός ε­σω­τε­ρι­κών, Rudolfo Martin Villa, συ­χνά δή­λω­νε δη­μό­σια ό­τι η πραγ­μα­τι­κή α­πει­λή στην στα­θε­ρό­τη­τα στην Ι­σπα­νί­α δεν ή­ταν η «Ε­ΤΑ και οι βόμ­βες της», αλ­λά «η Συ­νο­μο­σπον­δια­κή συν­δι­κα­λι­στι­κή κάρ­τα» της CNT. Με­τά την ε­πί­θε­ση στη Scala, δεν έ­κρυ­ψε τη χα­ρά του. Πο­τέ δεν έ­κρυ­ψε την α­νη­συ­χί­α του για την αυ­ξα­νό­με­νη ε­πιρ­ρο­ή της CNT, και εί­χε δη­λώ­σει σε συ­νέ­ντευ­ξη τύ­που στις 31 Ια­νουα­ρί­ου 1978, ό­ταν η α­στυ­νο­μί­α εί­χε κα­το­νο­μά­σει τους φε­ρό­με­νους ως ε­μπρη­στές, «αυ­τή η πρά­ξη α­πό α­ναρ­χι­κές ο­μά­δες στη Βαρ­κε­λώ­νη με εν­δια­φέ­ρει ι­διαί­τε­ρα ε­πει­δή πά­ντα εί­χαν μια ε­νο­χλη­τι­κή ε­πί­δρα­ση στην ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη». Το έ­γκλη­μα στη Scala ή­ταν η ι­δα­νι­κή ευ­και­ρί­α για την ι­σπα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να δια­λύ­σει το α­διάλ­λα­κτο α­ναρ­χι­κό συν­δι­κά­το ως μια μά­ζω­ξη «τρο­μο­κρα­τών» και έ­τσι να ε­γκλη­μα­το­ποι­ή­σει την α­ντί­θε­σή της στο νό­μο Moncloa.

Στις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 1981 τα χα­μό­γε­λα πρέ­πει να πά­γω­σαν στα πρό­σω­πα των Martin Villa και του ε­πι­θε­ω­ρη­τή Escuardo. Ο Joaquin Gambin συ­νε­λή­φθη α­πό την α­στυ­νο­μί­α με­τά α­πό σύ­ντο­μους πυ­ρο­βο­λι­σμούς στον σι­δη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό της Valencia, ό­ταν έ­νας έ­λεγ­χος ρου­τί­νας πα­ρε­μπό­δι­σε τον Gambin να πά­ει να που­λή­σει κά­τι ό­πλα. Ό­ταν ή­ταν κρα­τού­με­νος προ­σπά­θη­σε να α­γο­ρά­σει την ε­λευ­θε­ρί­α του α­πει­λώ­ντας να δη­μο­σιεύ­σει ντο­κου­μέ­ντα που α­πο­δείκνυαν τη δρά­ση του ως πλη­ρο­φο­ριο­δό­τη των μυ­στι­κών υ­πη­ρε­σιών. Ο ι­σχυ­ρι­σμός της CNT ό­τι ο Gambin ή­ταν έμ­μι­σθος προ­βο­κά­το­ρας της α­στυ­νο­μί­ας, και ο πραγ­μα­τι­κός αυ­τουρ­γός της ε­πί­θε­σης στη Scala, ξαφ­νι­κά έ­γι­νε α­ξιό­πι­στος στην κοι­νω­νί­α.

Αλ­λά ο Gambin, ο «δη­μό­σιος κίν­δυ­νος Νο 1», o κρί­κος που έ­λει­πε στην υ­πό­θε­ση της Scala, α­πέ­τυ­χε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει την α­πει­λή του. Για τα ε­πό­με­να δύ­ο χρό­νια το στό­μα του έ­μει­νε κλει­στό, ό­ντας κρα­τού­με­νος στις φυ­λα­κές της Α­λι­κά­ντε, πε­ρι­μέ­νο­ντας να έ­χουν α­πο­τέ­λε­σμα τα λό­για του, ό­πως στο πα­ρελ­θόν και οι προ­στά­τες του μέ­σα στο Α­ντι-α­ναρ­χι­κό Α­πό­σπα­σμα να έρ­θουν να τον σώ­σουν ξα­νά. Η τύ­χη του στα­μά­τη­σε τε­λι­κά. Ή­ταν πια ε­μπό­διο α­κό­μα και για τον Escuerdo. Ό­ταν το Δε­κέμ­βριο του 1983 φά­νη­κε ό­τι οι πρώ­ην ερ­γο­δό­τες του τον ά­φη­σαν έρ­μαιο, άρ­χι­σε τε­λι­κά να δί­νει τη δι­κή του εκ­δο­χή για την υ­πό­θε­ση Scala, και την κα­ριέ­ρα του σαν πλη­ρο­φο­ριο­δό­τη της α­στυ­νο­μί­ας, στο ι­σπα­νι­κό πε­ριο­δι­κό Cambio 16, μό­λις μια ε­βδο­μά­δα πριν πά­ει στο α­κρο­α­τή­ριο για να δι­κα­στεί.

Ο Προ­βο­κά­το­ρας της Scala

Ο Joaquin Gambin Hernandez, γνω­στός ως «El Grillo» (ο Γρύ­λος) ή Cesar (55), συ­νε­λή­φθη για πρώ­τη φο­ρά στην η­λι­κί­α των 17. Ό­ταν βγή­κε α­πό τη φυ­λα­κή, εί­χε ή­δη ε­κτί­σει 28 χρό­νια της ζω­ής του α­πό ‘δω κι α­πό ‘κει πί­σω α­πό τα κά­γκε­λα. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις εί­χε συμ­με­τά­σχει σε α­πο­τυ­χη­μέ­νες α­πό­πει­ρες α­πό­δρα­σης, αλ­λά πε­ριέρ­γως –πα­ρά το ό­τι εί­χε α­πο­κτή­σει ό­νο­μα στον τύ­πο και μέ­σα στις φυ­λα­κές σαν «θρύ­λος στις α­πο­δρά­σεις»– δεν τι­μω­ρή­θη­κε πο­τέ γι’ αυ­τές τις α­πό­πει­ρες α­πε­λευ­θέ­ρω­σης. Ό­ταν ή­ταν στις φυ­λα­κές Modelo της Βαρ­κε­λώ­νης το 1977, εί­χε συ­να­ντή­σει α­ναρ­χι­κούς κρα­τού­με­νους. Α­νά­με­σά τους ή­ταν ο Jose Cuevas και αρ­κε­τοί άλ­λοι σύ­ντρο­φοι που εί­χαν συλ­λη­φθεί σε μια α­πό τις συ­νη­θι­σμέ­νες ε­πι­χει­ρή­σεις της α­στυ­νο­μί­ας ε­νά­ντια στη CNT και το ε­λευ­θε­ρια­κό κί­νη­μα στην Κα­τα­λω­νί­α.

Ο Gambin τε­λεί­ω­σε την ποι­νή του και α­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε, ε­πι­στρέ­φο­ντας στο πα­τρι­κό του στην πό­λη Μούρ­θια. Ε­κεί, ι­σχυ­ρί­ζε­ται, τον προ­σέγ­γι­σε έ­νας α­ξιω­μα­τι­κός της α­στυ­νο­μί­ας, ο Jose «Pepe» Martin (πρώ­ην ε­πι­θε­ω­ρη­τής με την Κοι­νω­νι­κή Τα­ξιαρ­χί­α, την Ει­δι­κή Μο­νά­δα της Ι­σπα­νί­ας) και του προ­σέ­φε­ρε μια α­πλή ε­πι­λο­γή: «ή θα συ­νερ­γα­στείς μα­ζί μας», εί­πε ο Martin στον πρώ­ην κα­τά­δι­κο, «ή δε θα σε α­φή­σου­με ή­συ­χο». Στις συ­νε­ντεύ­ξεις του στο Cambio 16, o Gambin ε­ξή­γη­σε, «δεν εί­χα ε­πι­λο­γή. Φυ­σι­κά προ­τί­μη­σα να συ­νερ­γα­στώ με την α­στυ­νο­μί­α απ’ το να πά­ω πί­σω στη φυ­λα­κή και να σα­πί­σω». Μια ε­βδο­μά­δα αρ­γό­τε­ρα ι­σχυ­ρί­ζε­ται ό­τι ο Marin τον συ­νέ­στη­σε στον ε­πι­θε­ω­ρη­τή Escuerdo (control No. Α-1260-GO-7553), διευ­θυ­ντή του Α­ντι-α­ναρ­χι­κού Α­πο­σπά­σμα­τος στην Κε­ντρι­κή Τα­ξιαρ­χί­α Πλη­ρο­φο­ριών και ο Escuerdo τού έ­δω­σε 30.000 πε­σέ­τες για τις υ­πη­ρε­σί­ες του και το κω­δι­κό ό­νο­μα «Cesar» με το ο­ποί­ο θα δού­λευε και τον κα­θο­δή­γη­σε στο πως να διεισ­δύ­σει σε α­ναρ­χι­κούς κύ­κλους στην Κα­τα­λω­νί­α, για να ορ­γα­νώ­σει ε­ντυ­πω­σια­κές δρά­σεις για τη δό­ξα των α­νω­τέ­ρων του α­στυ­νο­μι­κών.

Ε­κεί­νο τον και­ρό, το 1977, ο Gambin έ­κα­νε αί­τη­ση να μπει στη CNT στη Μούρ­θια, αλ­λά η ορ­γά­νω­ση το α­πέρ­ρι­ψε. Αρ­γό­τε­ρα έ­γι­νε δε­κτός, πα­ρά τις υ­πο­ψί­ες ό­τι ή­ταν α­να­ξιό­πι­στος. Βα­σι­ζό­με­νος στις ε­πα­φές που έ­κα­νε ό­ταν ή­ταν στη φυ­λα­κή, α­κο­λού­θη­σε τις ε­ντο­λές του Escuerdo και πή­γε στη Βαρ­κε­λώ­νη ό­που, στις 10 Ια­νουα­ρί­ου 1978, πή­γε α­πρό­σκλη­τος στο σπί­τι του Jose Cuevas, ζη­τώ­ντας να γί­νει δε­κτός. Ε­κεί γνώ­ρι­σε άλ­λους α­ναρ­χι­κούς, φί­λους του Cuevas. Ο Jose Cuevas και οι φί­λοι του ή­ταν οι πρώ­τοι που συ­νε­λή­φθη­σαν αρ­γό­τε­ρα, ό­ταν ο Gambin ορ­γά­νω­σε τον ε­μπρη­σμό στη Scala. Ο Cuevas συ­νε­λή­φθη σε έ­να ση­μεί­ο που ή­ξε­ρε μό­νο ο ί­διος και ο Gambin. «Γι’ αυ­τή την πλη­ρο­φο­ρί­α», εί­πε ο Gambin στο Cambio 16, «μού έ­δω­σαν 100.000 πε­σέ­τες σαν ει­δι­κή α­πο­ζη­μί­ω­ση. Μου υ­πο­σχέ­θη­καν το φεγ­γά­ρι και τ’ ά­στρα, αλ­λά με­τά δεν εί­δα ού­τε μια πε­σέ­τα».

Με­ρι­κές ε­βδο­μά­δες με­τά την ε­πί­θε­ση στην Scala, ό­ταν δη­μό­σια κα­το­νο­μά­στη­κε ως έ­νας α­πό τους αυ­τουρ­γούς του ε­γκλή­μα­τος και θε­ω­ρη­τι­κά κα­τα­ζη­τού­με­νος α­πό την α­στυ­νο­μί­α, ο Gambin κλή­θη­κε στη Μα­δρί­τη για να συ­να­ντή­σει τους α­στυ­νο­μι­κούς προ­ϊ­στα­μέ­νους του. Το Α­ντι-α­ναρ­χι­κό Α­πό­σπα­σμα εί­χε δε­χτεί σφο­δρή κρι­τι­κή για το ό­τι δεν κα­τά­φε­ρε να α­πο­τρέ­ψει τον ε­μπρη­σμό του Scala, που οι ί­διοι εί­χαν ορ­γα­νώ­σει και υ­λο­ποι­ή­σει! Ο Gambin ε­νη­με­ρώ­θη­κε ό­τι έ­πρε­πε να στρω­θεί μια και­νούρ­για δου­λειά ε­να­ντί­ον των α­ναρ­χι­κών για να α­πο­κα­τα­στή­σει το κύ­ρος τους.

O προ­δό­της της ERAT

Μια ο­μά­δα α­ναρ­χι­κών ερ­γα­τών στο ερ­γο­στά­σιο αυ­το­κι­νή­των της SEAT εί­χε για κά­ποιο και­ρό α­ντι­στα­θεί στα πλαί­σια ε­νός ερ­γα­τι­κού α­γώ­να που γι­νό­ταν στη SEAT, μέ­σω της έ­νο­πλης α­παλ­λο­τρί­ω­σης. Η ο­μά­δα ο­νο­μα­ζό­ταν ERAT, ή Ερ­γα­τι­κός Ε­πα­να­στα­τι­κός Στρα­τός Υ­πο­στή­ρι­ξης, και η δου­λειά του Gambin ή­ταν να δο­κι­μά­σει να διεισ­δύ­σει στην ERAT. Με­ρι­κές μέ­ρες με­τά την ε­πί­σκε­ψή του στο Α­ντι-α­ναρ­χι­κό Α­πό­σπα­σμα, ο Gambin δέ­χθη­κε την ε­πί­σκε­ψη του ε­πι­θε­ω­ρη­τή Escuerdo στην παν­σιόν Cordoba της Μα­δρί­της, για να ορ­γα­νώ­σουν τις λε­πτο­μέ­ρειες της ε­πί­θε­σης ε­νά­ντια στην ERAT. Ο Escuerdo πλή­ρω­σε τον Gambin 20.000 πε­σέ­τες για τα έ­ξο­δα, του πή­ρε α­πο­τυ­πώ­μα­τα και του ζή­τη­σε κά­ποιες φω­το­γρα­φί­ες. Με­ρι­κές ώ­ρες αρ­γό­τε­ρα έ­νας α­πό τους ά­ντρες του Escuerdo έ­φε­ρε στον Gambin μια ο­λο­καί­νουρ­για α­στυ­νο­μι­κή ταυ­τό­τη­τα με τη φω­το­γρα­φί­α του και τα α­πο­τυ­πώ­μα­τά του με το ό­νο­μα του Joaquin Fernandez Sanz.

Ο Escuardo έ­δω­σε λε­πτο­με­ρείς ε­ντο­λές στον Gambin, σύμ­φω­να με τις α­πο­κα­λύ­ψεις που έ­κα­νε ο ί­διος στο Cambio 16. Τα πράγ­μα­τα κα­νο­νί­στη­καν έ­τσι ώ­στε να έρ­θει σε ε­πα­φή με τον Juan «El Barbas», τον Gabriel Botifoll, και έ­ναν υ­πάλ­λη­λο με το ό­νο­μα Carlos, για τους ο­ποί­ους η α­στυ­νο­μί­α είχε υποψίες ό­τι εί­χαν ι­δρύ­σει την ERAT.

Προ­σποιού­με­νος το μέ­λος της GRAPO στους μα­χη­τές της ERAT, ο Gambin έ­στρω­σε το δρό­μο του στην ο­μά­δα και συμ­με­τεί­χε (εν γνώ­σει της α­στυ­νο­μί­ας) σε μια λη­στεί­α στο σού­περ-μάρ­κετ Catalesa. Φέ­ρε­ται ε­πί­σης να έ­χει πά­ρει μέ­ρος σε αρ­κε­τές α­κό­μα λη­στεί­ες της ERAT σε ε­πι­χει­ρή­σεις και ε­ται­ρί­ες.

Ε­κεί­νο τον και­ρό άρ­χι­σε να κυ­κλο­φο­ρεί σε κύ­κλους της CNT ό­τι ο Gambin ή­ταν χα­φιές της α­στυ­νο­μί­ας και προ­βο­κά­το­ρας, του ο­ποί­ου η δου­λειά ή­ταν να δυ­σφη­μί­σει το α­ναρ­χι­κό κί­νη­μα. Ο ε­πι­θε­ω­ρη­τής Escuerdo ήρ­θε στη Βαρ­κε­λώ­νη και συμ­βού­λε­ψε τον Gambin να κου­βα­λά­ει έ­να ό­πλο στη ζώ­νη για την προ­σω­πι­κή α­σφά­λειά του. Ο Gambin τον ά­κου­σε και με­τα­τρά­πη­κε σε κι­νη­τό ο­πλο­στά­σιο. Τον Α­πρί­λιο του 1978 ο Escuerdo ε­πέ­στρε­ψε στη Βαρ­κε­λώ­νη για να δώ­σει στον Gambin ο­δη­γί­ες της τε­λευ­ταί­ας στιγ­μής. Ή­ταν το κα­τώ­φλι της α­στυ­νο­μι­κής ε­πι­χεί­ρη­σης με στό­χο την ERAT. Α­πό φό­βο μή­πως οι δι­κα­στές α­φή­σουν κά­ποιους ύ­πο­πτους ε­λεύ­θε­ρους λό­γω έλ­λει­ψης στοι­χεί­ων, ο Gambin θα φύ­τευε έ­να πι­στό­λι και κά­ποια χρή­μα­τα κά­τω α­πό το κρε­βά­τι του Gabriel Botifoll, τον ο­ποί­ο η α­στυ­νο­μί­α θε­ω­ρού­σε αρ­χη­γό της ERAT. Με το τυ­πι­κό κλα­ψου­ρί­στι­κό του ύ­φος, ο Gambin αρ­γό­τε­ρα πα­ρα­πο­νέ­θη­κε στο Cambio 16: «το “ψω­μί”, πε­ρί­που 40.000 πε­σέ­τες απ’ αυ­τά, έ­πρε­πε να τα βά­λω απ’ την τσέ­πη μου».

Η σύλ­λη­ψη της ERAT, που ή­ταν πιο ση­μα­ντι­κή και α­πό τις συλ­λή­ψεις για τη Scala, ε­πι­βε­βαί­ω­σε τις ό­ποιες υ­πο­ψί­ες των α­ναρ­χι­κών στην Κα­τα­λω­νί­α χω­ρίς κα­μί­α αμ­φι­βο­λί­α. Λί­γες μέ­ρες με­τά τις συλ­λή­ψεις του Gabriel Botifoll και των άλ­λων φε­ρό­με­νων ως με­λών της ERAT, η CNT κυ­κλο­φό­ρη­σε κά­ποια φυλ­λά­δια που α­πο­κή­ρυτ­ταν τον προ­βο­κά­το­ρα και χα­φιέ της αστυνομίας, που προ­σπα­θού­σε να γί­νει τρο­χο­πέ­δη στην ε­ξά­πλω­ση του ε­λευ­θε­ρια­κού κι­νή­μα­τος. Ε­κτε­θει­μέ­νος τώ­ρα στα μά­τια των α­ναρ­χι­κών, και κα­τα­ζη­τού­με­νος α­πό τα ι­σπα­νι­κά δι­κα­στή­ρια για την α­νά­μει­ξή του στον ε­μπρη­σμό τού κέ­ντρου La Scala, ο Gambin ζή­τη­σε ά­με­σα μια συ­νά­ντη­ση με τους α­στυ­νο­μι­κούς του προ­ϊ­στα­μέ­νους. Κλή­θη­κε σε έ­να ρα­ντε­βού στο κα­φέ La Paloma, α­πέ­να­ντι α­πό το κτί­ριο της DGS στο Puerto del Sol της Μα­δρί­της. Ε­κεί, ο Escuerdo και το α­φε­ντι­κό του Manuel Gomez de Sandoval, πρό­τει­ναν στον Gambin να ε­ξα­φα­νι­στεί για λί­γο. Με συ­στά­σεις του Sandoval, ο Gambin βρή­κε δου­λειά στις αρ­χές του κα­λο­και­ριού του 1978 στο ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ο των α­δερ­φών Perret στο Benicasim (Castellon).

Από το αγ­γλι­κό πε­ριο­δι­κό Anarchy, σει­ρά 2, τ. 38, 1985

Με­τά­φρα­ση:  Α­ναρ­χι­κός Πυ­ρή­νας ΞΑ­ΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟ­ΜΟΥΣ

Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 134, Ιανουάριος 2014

 

Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας (Μέρος β΄)

O «βρώ­μι­κος πό­λε­μος»ε­να­ντί­ον της Ε­ΤΑ

Στο με­τα­ξύ, ο δι­κα­στι­κός που χει­ρι­ζό­ταν την υ­πό­θε­ση Scala, μπρο­στά στην α­που­σί­α του Gambin, του ά­σκη­σε δί­ω­ξη για α­πεί­θεια και ε­ξέ­δω­σε έ­νταλ­μα για την σύλ­λη­ψή του. Για άλ­λη μια φο­ρά ο φυ­γό­δι­κος κα­τά­σκο­πος κα­τέ­φυ­γε στον Escuerdo για βο­ή­θεια. Η συμ­βου­λή του Escuerdo «με χτύ­πη­σε σαν τρέ­λα» δή­λω­σε στο Cambio 16. «Ή­θε­λαν να πά­ω στη χώ­ρα των Βά­σκων με άλ­λα 3 ά­το­μα για να σκο­τώ­σου­με μέ­λη της Ε­ΤΑ. Αλ­λά αι­σθάν­θη­κα ό­τι αυ­τό ή­ταν έ­να κόλ­πο για να με κα­θα­ρί­σουν. Και αρ­νή­θη­κα». Α­πό τό­τε, ι­σχυ­ρί­ζε­ται, η συ­μπε­ρι­φο­ρά των α­δερ­φών Perret (που ή­ταν και οι ί­διοι α­να­μιγ­μέ­νοι στον «βρώ­μι­κο πό­λε­μο» ε­να­ντί­ον της Ε­ΤΑ ως πρά­κτο­ρες της α­στυ­νο­μί­ας, ό­πως και στε­νά συν­δε­δε­μέ­νοι με τη μα­φί­α) α­πέ­να­ντί του άλ­λα­ξε προς το χει­ρό­τε­ρο. Πα­ρά τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες πε­ρί α­θω­ό­τη­τάς του, πά­ντως, ο Gambin δεν α­πέρ­ρι­ψε αυ­τή την «τρέ­λα» του Escuerdo, αλ­λά συ­νέ­βη το α­ντί­θε­το, ό­πως φαί­νε­ται και α­πό την ε­ξο­μο­λο­γη­τι­κή του συ­νέ­ντευ­ξη στο Cambio 16. Υ­πάρ­χουν α­πο­δεί­ξεις ό­τι αυ­τός και οι α­δερ­φοί Perret συμ­με­τεί­χαν σε του­λά­χι­στον μί­α έ­νο­πλη ε­πί­θε­ση ε­να­ντί­ον υ­πο­στη­ρι­κτών της Ε­ΤΑ. Η ε­πί­θε­ση, που έ­γι­νε σε έ­να μπαρ στο Hendayes στα νό­τια της Γαλ­λί­ας στις 28 Νο­εμ­βρί­ου 1980, ά­φη­σε 2 ά­το­μα νε­κρά και άλ­λα 20 τραυ­μα­τι­σμέ­να. Οι Clement και Gilbert Perret κα­τη­γο­ρή­θη­καν, με βά­ση στοι­χεί­α, αρ­γό­τε­ρα α­πό τη γαλ­λι­κή α­στυ­νο­μί­α γι’ αυ­τή την ε­πί­θε­ση, ό­πως και για άλ­λες που έ­γι­ναν ε­να­ντί­ον της Ε­ΤΑ σε γαλ­λι­κό έ­δα­φος.

«Μια μέ­ρα με­τά το τη­λε­φώ­νη­μα του Escuerdo που πε­ρί­με­να ώ­στε να του α­να­φέ­ρω ό­σα εί­χαν κά­νει ο Clement και ο Gilbert», εί­πε στο Cambio 16, «και για τη σχέ­ση τους με τις (ει­δι­κές) υ­πη­ρε­σί­ες, μια ο­μά­δα α­στυ­νο­μι­κών και α­στυ­νο­μι­κί­νων έ­φτα­σαν στο ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ο ο­πλι­σμέ­νοι σαν α­στα­κοί. Τους κα­θο­δη­γού­σε ο Antonio Gonzalez Pacheo, γνω­στός ως «Billy El Nino» (Billy the Kid) που φο­ρού­σε μια φόρ­μα φορ­τη­γα­τζή και δεν α­πο­χω­ρι­ζό­ταν μια τσά­ντα του τέ­νις, ό­που κου­βα­λού­σε έ­να πο­λυ­βό­λο». Ο Gambin αρ­γό­τε­ρα α­να­κά­λυ­ψε ό­τι η ά­φι­ξη της α­στυ­νο­μί­ας ή­ταν για την προ­στα­σί­α των Clement και Gilbert Perret. Κά­ποιος έ­δω­σε την πλη­ρο­φο­ρί­α ό­τι μέ­λη της Ε­ΤΑ ή­ταν στην πε­ριο­χή, με σκο­πό να τους ε­ξο­ντώ­σουν.

Αυ­τό πι­θα­νώς ή­ταν το πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός που έ­κα­νε τον Gambin να α­πο­χω­ρή­σει. «Τους ζή­τη­σα να με ε­ξο­φλή­σουν και εί­δα, προς έκ­πλη­ξή μου, ό­τι το έ­κα­ναν χω­ρίς δι­σταγ­μό, και μά­λι­στα, με γεν­ναιο­δω­ρί­α. Ώ­ρες αρ­γό­τε­ρα, ό­ταν προ­σπά­θη­σα να αλ­λά­ξω έ­να χαρ­το­νό­μι­σμα των 1000 πε­σε­τών για να α­γο­ρά­σω μια μπύ­ρα α­να­κά­λυ­ψα ό­τι ή­ταν πιο πλα­στό απ’ ό­τι οι α­δερ­φοί Perret. Το ί­διο έ­γι­νε και με το χαρ­το­νό­μι­σμα των 100 γαλ­λι­κών φρά­γκων που μου εί­χαν δώ­σει προ­φα­σι­ζό­με­νοι ό­τι δεν εί­χαν αρ­κε­τό ι­σπα­νι­κό συ­νάλ­λαγ­μα». Αυ­τό που δεν έ­μα­θε πο­τέ ο Gambin, σύμ­φω­να με το Cambio 16, ή­ταν ό­τι τα λε­φτά με τα ο­ποί­α τον πλή­ρω­ναν τό­σο γεν­ναιό­δω­ρα οι α­δερ­φοί Clement και Gilbert Perret ή­ταν μέ­ρος παρ­τί­δας 600 ε­κα­τομ­μυ­ρίων πλα­στών πε­σε­τών που δό­θη­καν το 1971 σε «ερ­γο­λά­βους» στη Μασ­σα­λί­α α­πό τον Jose Miguel Benaran Ordenana (ψευ­δώ­νυ­μο «Argala»), μέ­λος του ε­πι­τε­λεί­ου της Ε­ΤΑ!

Ε­πι­κή­δειοι και συλ­λή­ψεις

Τώ­ρα, χω­ρίς με­τρη­τά, με τους α­ναρ­χι­κούς να τον ψά­χνουν και με έ­να έ­νταλ­μα στην πλά­τη του, ο Gambin έ­ψα­χνε να βρει έ­να δρό­μο να ξε­φύ­γει. Έ­μα­θε για το θά­να­το ε­νός θεί­ου του, του Joaquin Gambin Gonzalez. O πλη­ρο­φο­ριο­δό­της άρ­πα­ξε γρή­γο­ρα την ευ­και­ρί­α για να πα­ρου­σιά­σει το θά­να­το αυ­τό ως δι­κό του. Στις 5 Μαρ­τί­ου 1979 η ε­φη­με­ρί­δα της Μούρ­θια Hoja de Lunes α­να­κοί­νω­νε τον ε­πι­κή­δειό του κα­λώ­ντας σε προ­σευ­χές για την ψυ­χή του α­πο­θα­νό­ντος. Πά­ντως, η α­να­κοί­νω­ση ή­ταν ε­πι­δέ­ξια κα­τα­σκευα­σμέ­νη ώ­στε να δί­νει την ε­ντύ­πω­ση ό­τι ο α­πο­θα­νών ή­ταν ο πλη­ρο­φο­ριο­δό­της και κα­τά­σκο­πος Gambin. Μέ­λη της CNT που πα­ρα­κο­λού­θη­σαν την κη­δεί­α φά­νη­κε να τσι­μπά­νε το δό­λω­μα. Ο Gambin θε­ω­ρού­νταν νε­κρός. Α­πό έ­να λό­φο κο­ντά στο νε­κρο­τα­φεί­ο El Espinardo, ο «α­πο­θα­νών» πα­ρα­κο­λου­θού­σε ή­συ­χα την κη­δεί­α του, νο­μί­ζο­ντας ό­τι εί­ναι α­σφα­λής. «Ή­ταν αυ­τό που πά­ντα ή­θε­λα», θυ­μά­ται ο Gambin για το Cambio 16, «να ξε­θω­ριά­σω μην α­φή­νο­ντας κα­νέ­να ί­χνος».

Την ε­πό­με­νη μέ­ρα ο Gambin α­πέ­συ­ρε ό­λες τις κα­τα­θέ­σεις του και ε­πι­σκέ­φθη­κε έ­ναν πλα­στι­κό χει­ρούρ­γο για να αλ­λά­ξει τη μύ­τη και το πρό­σω­πό του, αλ­λά­ζο­ντας την εμ­φά­νι­σή του. Τό­τε, ό­πως το θέ­τει αι­νιγ­μα­τι­κά στο Cambio 16, «χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις σχέ­σεις που εί­χε α­κό­μα σε κά­ποιους πο­λι­τι­κούς κύ­κλους», α­πέ­κτη­σε μια πλα­στή ταυ­τό­τη­τα με το ό­νο­μα «Manuel Garcia Gomez». Το Μά­ιο τα­ξί­δε­ψε στο Βα­για­δο­λίδ, με­τά στην Πα­μπλό­να, Βε­ρό­να και Μα­δρί­τη… με­τά πί­σω στη Βαρ­κε­λώ­νη και τη Σε­βίλ­λη.

Στις 27 Ο­κτω­βρί­ου ο Gambin προ­σπά­θη­σε να κα­τα­χρα­στεί χρή­μα­τα α­πό το υ­πο­κα­τά­στη­μα της Banco Exterior de Espana στο Έλ­τσε, αλ­λά πιά­στη­κε α­πό την α­στυ­νο­μί­α να κα­τέ­χει έ­να πε­ρί­στρο­φο και πλα­στά χαρ­τιά, και α­πο­κα­λύ­φθη­κε η πραγ­μα­τι­κή του ταυ­τό­τη­τα. Μό­λις έ­φτα­σε στη φυ­λα­κή έ­στει­λε δύ­ο τη­λε­γρα­φή­μα­τα: έ­να στον Jose Maria Escuerdo στο Τμή­μα Α­πα­τών της Τρά­πε­ζας της Ι­σπα­νί­ας και έ­να στον Manuel Gomez de Sandoval, ε­πι­κε­φα­λής της Κε­ντρι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας Πλη­ρο­φο­ριών. Το α­πο­τέ­λε­σμα ή­ταν θαυ­μα­τουρ­γό. Ε­βδο­μά­δες αρ­γό­τε­ρα, το έ­νταλ­μα σύλ­λη­ψής του για τρο­μο­κρα­τί­α α­να­κλή­θη­κε, ό­πως και η κα­τη­γο­ρί­α για α­πά­τη στην Τρά­πε­ζα της Ι­σπα­νί­ας και α­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε με εγ­γύ­η­ση 50.000 πε­σε­τών.

Ο Gambin τώ­ρα ε­πέ­βλε­πε την κη­δεί­α του για δεύ­τε­ρη φο­ρά. Στις 24 Ιου­λί­ου 1980, η βα­σκι­κή ε­φη­με­ρί­δα Egin α­να­κοί­νω­νε, μέ­σω του Πρα­κτο­ρεί­ου Ει­δή­σε­ων Efe, ό­τι το «Αυ­τό­νο­μο Ε­λευ­θε­ρια­κό Κο­μά­ντο» εί­χε ε­κτε­λέ­σει τον Joaquin Hernandez, με ψευ­δώ­νυ­μο «El Grillo», στα νό­τια της Γαλ­λί­ας. «Τον σκο­τώ­σα­με ε­πει­δή ή­ταν προ­βο­κά­το­ρας και χα­φιές της α­στυ­νο­μί­ας», έ­γρα­φε η προ­κή­ρυ­ξη που δη­μο­σιεύ­τη­κε στην φι­λι­κά προ­σκεί­με­νη προς την Ε­ΤΑ ε­φη­με­ρί­δα Egin, «και για τη σκευω­ρί­α ε­να­ντί­ον ε­πα­να­στα­τών ερ­γα­τών σε προ­βο­κά­τσιες της α­στυ­νο­μί­ας ό­πως η υ­πό­θε­ση Scala».

Ο Gambin πα­ρα­δέ­χτη­κε στο Cambio 16: «Η προ­κή­ρυ­ξη, που ο τύ­πος δη­μο­σί­ευ­σε τό­τε, δό­θη­κε στο πρα­κτο­ρεί­ο Efe α­πό ε­μέ­να, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος έ­να τα­ξί­δι μου στην Αν­δόρ­ρα, ό­που ε­ντο­πί­στη­κα α­πό κά­ποιους πα­λιούς γνω­στούς που α­νή­καν στη CNT».

Τί­πο­τα δεν α­κού­στη­κε για τον Gambin με­τά το δεύ­τε­ρο «θά­να­τό» του, ώ­σπου στις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 1981 τον στα­μά­τη­σαν σε έ­λεγ­χο στο σι­δη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό της Βα­λέν­θια, ως ύ­πο­πτο ε­μπο­ρί­ας ό­πλων. Δεν πα­ρα­δό­θη­κε εύ­κο­λα και τραυ­μα­τί­στη­κε στην πλά­τη, κο­ντά στη σπον­δυ­λι­κή στή­λη, και στο πό­δι, πριν συλ­λη­φθεί. Οι μπά­τσοι βρή­καν ό­τι κου­βα­λού­σε πέ­ντε χει­ρο­βομ­βί­δες! Στάλ­θη­κε ξα­νά στη φυ­λα­κή, και μό­νο ό­ταν το Cambio 16, που ε­ρευ­νού­σε την υ­πό­θε­ση Scala για αρ­κε­τούς μή­νες, α­να­κά­λυ­ψε ό­τι ο πλη­ρο­φο­ριο­δό­της ή­ταν α­κό­μη ζω­ντα­νός, και ή­ταν ο ί­διος άν­θρω­πος που συ­νε­λή­φθη με­τά α­πό την α­νταλ­λα­γή πυ­ρο­βο­λι­σμών στο σι­δη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό της Βα­λέν­θια, που οι αρ­χές δη­μό­σια πα­ρα­δέ­χτη­καν την ταυ­τό­τη­τα του συλ­λη­φθέ­ντα, του Gambin, του βομ­βι­στή της υ­πό­θε­σης Scala. Για μια α­κό­μη φο­ρά, ο Gambin άρ­χι­σε να στέλ­νει γράμ­μα­τα και τη­λε­γρα­φή­μα­τα στους πρώ­ην προ­στά­τες του στην α­στυ­νο­μί­α, α­πει­λώ­ντας να α­πο­κα­λύ­ψει τη συ­νερ­γα­σί­α του με το Α­ντι-Α­ναρ­χι­κό Α­πό­σπα­σμα, ε­πι­συ­νά­πτο­ντας και αρ­χεί­ο με ντο­κου­μέ­ντα-α­πο­δεί­ξεις της μυ­στι­κής υ­πη­ρε­σίας του: τη­λε­γρα­φή­μα­τα, πλα­στά χρή­μα­τα, φω­το­γρα­φί­ες, πλα­στά δελ­τί­α α­στυ­νο­μι­κής ταυ­τό­τη­τας, και άλ­λα έγ­γρα­φα που του έ­δω­σαν οι μπά­τσοι. Αλ­λά αυ­τή τη φο­ρά οι α­πει­λές του δεν εί­χαν α­πή­χη­ση.

Α­πό το κε­λί του στις φυ­λα­κές υ­ψί­στης α­σφα­λεί­ας Modelo της Βαρ­κε­λώ­νης, ό­που ζή­τη­σε ο ί­διος να με­τα­φερ­θεί, ο Gambin ε­ξή­γη­σε την α­πό­φα­σή του να μι­λή­σει τε­λι­κά, την πα­ρα­μο­νή της κα­θυ­στε­ρη­μέ­νης δί­κης για την συμ­με­το­χή του στην ε­πί­θε­ση στο Scala:

Cambio 16: «Για­τί α­πο­φά­σι­σες να μι­λή­σεις με­τά α­πό τό­σα χρό­νια;»

Gambin: «Ε­πει­δή έ­νι­ψαν τα χέ­ρια τους για μέ­να. Για τους πε­ρα­σμέ­νους 59 μή­νες εί­χα την ελ­πί­δα ό­τι τα α­φε­ντι­κά της α­στυ­νο­μί­ας που με στρα­το­λό­γη­σαν θα με ξέ­μπλε­καν. Δεν εί­ναι προς το συμ­φέ­ρον τους να μου γυ­ρί­σουν την πλά­τη. Έ­τσι, για αυ­τά τα πέ­ντε χρό­νια πε­ρι­πλά­νη­σης, κι­νού­με­νος συ­νέ­χεια α­πό το έ­να ση­μεί­ο στο άλ­λο σαν κτή­νος κυ­νη­γη­μέ­νο, ζού­σα προ­ση­λω­μέ­νος στη σκέ­ψη ό­τι στο τέ­λος οι μπά­τσοι Escuerdo και Sandoval θα έρ­χο­νταν να με βο­η­θή­σουν. Αλ­λά ό­ταν συ­νε­λή­φθην στη Βα­λέν­θια και εί­δα ό­τι κα­νείς δεν α­πα­ντού­σε στα γράμ­μα­τα και στα τη­λε­γρα­φή­μα­τά μου, οι ψευ­δαι­σθή­σεις θρυμ­μα­τί­στη­καν. Δεν θέ­λω να τι­μω­ρη­θώ για δο­λο­φο­νί­α. Τα χέ­ρια του Joaquin Gambin Hernandez δεν εί­ναι λε­ρω­μέ­να με αί­μα».

Cambio 16: «Για­τί ζή­τη­σες να με­τα­φερ­θείς σε κε­λί υ­ψί­στης α­σφα­λεί­ας;»

Gambin: «Ε­πει­δή με θέ­λουν νε­κρό. Έ­χουν ε­πι­κη­ρύ­ξει το κε­φά­λι μου. Α­πει­λού­μαι α­πό κά­θε πλευ­ρά. Για τους α­ναρ­χι­κούς εί­μαι έ­νας τε­ρα­τώ­δης χα­φιές, ο προ­βο­κά­το­ρας του «Scala», και η μα­φί­α θέ­λει να σιω­πή­σω α­πό φό­βο μή­πως βγά­λω τα ά­πλυ­τα της α­στυ­νο­μί­ας στη φό­ρα. Αλ­λά αυ­τό που δεν κα­τέ­φε­ρε η πεί­να να κά­νει για πά­νω α­πό 30 χρό­νια δε θα το κα­τα­φέ­ρει ού­τε μια ο­μά­δα α­ναρ­χι­κών ού­τε τέσ­σε­ρις μπά­τσοι. Ή θα μι­λή­σω ή θα πε­θά­νω».

Το τέ­λος του δρό­μου

Η δεύ­τε­ρη δί­κη της υ­πό­θε­σης Scala άρ­χι­σε με αυ­στη­ρά μέ­τρα α­σφά­λειας το Δε­κέμ­βριο του 1983. Σε κά­λε­σμα της CNT, πε­ρί­που 100 ά­το­μα α­πό το συν­δι­κά­το συ­γκε­ντρώ­θη­καν έ­ξω α­πό το Πα­λά­τι της Δι­καιο­σύ­νης στη Βαρ­κε­λώ­νη, πα­ρά τις πα­ρε­νο­χλή­σεις της α­στυ­νο­μί­ας, φέ­ρο­ντας πλα­κάτ που έ­γρα­φαν «οι συ­νω­μο­σί­ες ε­να­ντί­ον της CNT κα­τα­στρώ­νο­νται στο υ­πουρ­γεί­ο ε­σω­τε­ρι­κών. Η υ­πό­θε­ση Scala εί­ναι μια α­στυ­νο­μι­κή προ­βο­κά­τσια».

Κα­τα­θέ­το­ντας, ο Gambin ι­σχυ­ρί­στη­κε στην υ­πε­ρά­σπι­σή του: «… Μου εί­χε α­να­θέ­σει η α­στυ­νο­μί­α να πα­ρα­κο­λου­θώ τις α­ναρ­χι­κές ο­μά­δες στη Βαρ­κε­λώ­νη».

Ο Jose Cuevas, έ­νας απ’ αυ­τούς που εί­χαν ο­δη­γη­θεί στο πρώ­το δι­κα­στή­ριο, με βά­ση τις κα­τα­θέ­σεις του Gambin στο Α­ντι-Α­ναρ­χι­κό Α­πό­σπα­σμα, με­τα­φέρ­θη­κε α­πό το κε­λί του στις φυ­λα­κές για να κα­τα­θέ­σει για τη δί­ω­ξή του. Πα­ρά τις ε­πα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειες της έ­δρας να σιω­πή­σει, δή­λω­σε στο δι­κα­στή­ριο: «ο Gambin ήρ­θε στο σπί­τι μου με δύ­ο βα­λί­τσες και έ­να σα­κί­διο και μου εί­πε ό­τι ή­ταν ε­μπο­ρι­κός α­ντι­πρό­σω­πος για α­νταλ­λα­κτι­κά ψυ­γεί­ων σε ε­παγ­γελ­μα­τι­κό τα­ξί­δι. Στο κα­φέ σα­κί­διο, κου­βα­λού­σε μια πε­ρί­ερ­γη συ­σκευ­ή που μου εί­πε ό­τι ή­ταν δείγ­μα που χρη­σι­μο­ποιού­σε στη δου­λειά του. Μου πρό­σφε­ρε ε­πί­σης έ­να 38ά­ρι πε­ρί­στρο­φο και το αρ­νή­θη­κα ε­πει­δή δεν χρεια­ζό­μουν κα­νέ­να ό­πλο».

«Ό­ταν με συ­νέ­λα­βε η α­στυ­νο­μί­α, μου έ­δει­ξαν το 38ά­ρι πε­ρί­στρο­φο και το κα­φέ σα­κί­διο ό­πως και έ­να σχέ­διο της συ­σκευ­ής που εί­χε μέ­σα, με σκο­πό να μου δεί­ξουν τη σύν­δε­σή τους με τον Gambin. Στο σχέ­διο ή­ταν γραμ­μέ­νο «Scala, υ­λι­κό ο­πλι­σμού». Αυ­τά τα α­ντι­κεί­με­να δεν εμ­φα­νί­στη­καν πο­τέ ξα­νά. Πώς εί­ναι δυ­να­τόν;»

«Έ­χω κα­τα­δι­κα­στεί σε 17 χρό­νια βά­σει μιας δή­λω­σης που υ­πο­γρά­φη­κε με βα­σα­νι­στή­ρια, α­που­σί­α ο­ποιασ­δή­πο­τε α­πό­δει­ξης. Τα δι­κα­στή­ρια δεν εί­χαν διά­θε­ση να ε­ρευ­νή­σουν…» (Solidaridad Obrera, Ια­νουά­ριος 1984).

Η πλα­στή ταυ­τό­τη­τα που εκ­δό­θη­κε στο ό­νο­μα «Joaquin Fernandez Sanz», μα­ζί με α­πο­δεί­ξεις τα­χυ­δρο­μεί­ων και πι­στο­ποι­η­τι­κά προς τον ε­πί­τρο­πο της α­στυ­νο­μί­ας, πα­ρου­σιά­στη­καν ε­πί­σης στο δι­κα­στή­ριο σαν α­πό­δει­ξη του ό­τι ο Gambin ή­ταν στο μι­σθο­λό­γιο (payroll) της α­στυ­νο­μί­ας.

O Gambin κρί­θη­κε έ­νο­χος για τις κα­τη­γο­ρί­ες της κα­τα­σκευ­ής ε­κρη­κτι­κών και συμ­με­το­χής σε δια­δή­λω­ση κα­τέ­χο­ντας ό­πλα, και κα­τα­δι­κά­στη­κε σε 7 χρό­νια κά­θειρ­ξης, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι ο ει­σαγ­γε­λέ­ας εί­χε ζη­τή­σει να κα­τα­δι­κα­στεί σε 16 χρό­νια. Α­μέ­σως με­τά την κα­τα­δί­κη, ο Gambin εί­πε στο Cambio 16: «εί­μαι τε­λεί­ως μπερ­δε­μέ­νος. Η α­στυ­νο­μί­α με πί­ε­σε να δου­λέ­ψω με τρο­μο­κρα­τι­κές ο­μά­δες εκ μέ­ρους της. Μου εί­παν ό­τι έ­πρε­πε να μην κι­νή­σω υ­πο­ψί­ες και τώ­ρα με πε­τά­νε ε­πει­δή έ­κα­να αυ­τό που μου ζή­τη­σαν».

Η Solidaridad Obrera σχο­λί­α­σε: «Αυ­τός ο «μι­κρός άγ­γε­λος» που καυ­χιέ­ται για 32 κα­τα­δί­κες, χω­ρίς να υ­πο­λο­γί­σου­με αυ­τή τώ­ρα που μας εν­δια­φέ­ρει, έ­χει ο­μο­λο­γή­σει ό­τι ή­ταν πλη­ρω­μέ­νος πλη­ρο­φο­ριο­δό­της της α­στυ­νο­μί­ας με πλα­στά χαρ­τιά που βγή­καν α­πό ε­πί­ση­μα κα­νά­λια και ό­τι διείσ­δυ­σε σε κα­τα­λα­νι­κές α­ναρ­χι­κές ο­μά­δες των ο­ποί­ων πέ­τυ­χε τη διά­λυ­ση το 1977. Με­τά το ε­πει­σό­διο στο Scala –χω­ρίς να α­παλ­λα­γεί με­τά α­πό δύ­ο δί­κες– ε­ξα­φα­νί­στη­κε, για να ξα­να­εμ­φα­νι­στεί μό­νο με­τά α­πό με­ρι­κούς μή­νες, διεισ­δύ­ο­ντας και προ­δί­δο­ντας την ERAT, πράγ­μα για το ο­ποί­ο πα­ρα­δέ­χε­ται ό­τι πλη­ρώ­θη­κε με 20.000 πε­σέ­τες α­πό τον ε­πι­θε­ω­ρη­τή του Α­ντι-Α­ναρ­χι­κού Α­πο­σπά­σμα­τος, Jose Maria Escuerdo Teje­do», (Solidaridad Obrera, Ια­νουά­ριος 1984).

Από το αγ­γλι­κό πε­ριο­δι­κό Anarchy, σει­ρά 2, τ. 38, 1985

Με­τά­φρα­ση:  Α­ναρ­χι­κός Πυ­ρή­νας ΞΑ­ΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟ­ΜΟΥΣ

Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 135, Φεβρουάριος 2014

Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας (Μέρος Γ΄)

H CNT υ­πο­βάλ­λει αί­τη­μα δι­κα­στι­κής έ­ρευ­νας ε­νά­ντια στην α­στυ­νο­μί­α

https://anarchypress.files.wordpress.com/2017/07/scala-4.jpg?w=490Tον Ια­νουά­ριο του 1984 η Solidaridad Obrera α­να­κοί­νω­σε: «Ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της CNT στην Κα­τα­λω­νί­α α­να­κοί­νω­σε σε πρό­σφα­τη συ­νέ­ντευ­ξη τύ­που (23 Δε­κεμ­βρί­ου 1983) την πρό­θε­ση τού συν­δι­κά­του να εκ­δώ­σει α­πό­φα­ση για δι­κα­στι­κή έ­ρευ­να ε­νά­ντια στις α­στυ­νο­μι­κές αρ­χές, βά­σει του ό­τι τα ευ­ρή­μα­τα που δέ­χθη­κε το 3ο τμή­μα του ε­παρ­χια­κού α­νώ­τα­του δι­κα­στη­ρί­ου, με η­με­ρο­μη­νί­α 17 Δε­κεμ­βρί­ου 1983, α­να­γνω­ρί­ζουν ρη­τά ό­τι ο Joaquin Gambin Hernandez ε­νερ­γού­σε ως πλη­ρο­φο­ριο­δό­της της α­στυ­νο­μί­ας, εί­χε πλα­στά χαρ­τιά α­πό τις αρ­χές για να διευ­κο­λυν­θεί στη δρά­ση του σαν πλη­ρω­μέ­νος χα­φιές της.

«Αν και η CNT θε­ω­ρεί τον Gambin ως φυ­σι­κό αυ­τουρ­γό της κα­τα­σκευ­ής των ε­κρη­κτι­κών, η πα­ρα­δο­χή αυ­τή δεν έ­χει γί­νει α­πό το δι­κα­στή­ριο, ε­πει­δή η πα­ρα­δο­χή θα ή­ταν νο­μι­κά έκ­θε­τη για άλ­λους που έ­χουν κα­τα­δι­κα­στεί γι’ αυ­τό (εί­ναι ή­δη κρα­τού­με­νοι), α­φού το αί­τη­μα της υ­πε­ρά­σπι­σης για μη δί­κη εί­χε τό­τε α­πορ­ρι­φθεί.

Πέ­ρα α­πό την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα του «έρ­γου» του, η χρή­ση ε­νός πλη­ρο­φο­ριο­δό­τη μπο­ρεί να ερ­μη­νευ­θεί σαν πα­ρα­βί­α­ση του άρ­θρου 18 του συ­ντάγ­μα­τος που ο­ρί­ζει τη δια­φά­νεια και ε­χε­μύ­θεια προ­σώ­πων που δρουν νό­μι­μα, φυ­σι­κών ή νο­μι­κών, ό­πως η CNT. Σ’ αυ­τό το πα­ρά­δειγ­μα, η α­στυ­νο­μί­α, με τη χρή­ση ε­νός πλη­ρω­μέ­νου εν­διά­με­σου, έ­κα­νε πα­ρά­νο­μη διείσ­δυ­ση στο συν­δι­κά­το, κά­τι που αλ­λοιώς θα ή­ταν α­δύ­να­το (πα­ρα­βιά­ζο­ντας ε­ντο­λή δι­κα­στη­ρί­ου), δε­δο­μέ­νου του νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος της ορ­γά­νω­σης. Το έ­γκλη­μα της πα­ρά­νο­μης διείσ­δυ­σης έ­γι­νε μέ­σω ε­νός κα­κό­βου­λου α­τό­μου και αυ­τή η α­πά­τη συ­νι­στά ποι­νι­κά κο­λά­σι­μη πρά­ξη.

Ε­ρω­τώ­με­νος α­πό δη­μο­σιο­γρά­φους για­τί η CNT δεν έ­κα­νε ι­διω­τι­κή α­γω­γή στην υ­πό­θε­ση Gambin, ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας δή­λω­σε ό­τι η ευ­και­ρί­α χά­θη­κε τις μέ­ρες που ο Jose Bondia (1) (πρώ­ην γραμ­μα­τέ­ας της ε­θνι­κής ε­πι­τρο­πής που τώ­ρα α­πο­πέμ­φθη­κε α­πό την ορ­γά­νω­ση στην Κα­τα­λω­νί­α) την α­πέρ­ρι­ψε ε­πει­δή έ­κα­νε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μό­νος του με τη σο­σια­λι­στι­κή κυ­βέρ­νη­ση με σκο­πό να δια­σφα­λί­σει την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση ε­λευ­θε­ρια­κών κρα­του­μέ­νων… δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που, φυ­σι­κά, α­πε­δεί­χθη­σαν ά­καρ­πες…» Solidaridad Obrera, Νο. 140, Ια­νουά­ριος 1984)

Ό­σο για τον Jesus Fortes Gil, έ­ναν άλ­λο κα­τη­γο­ρού­με­νο στην υ­πό­θε­ση Scala, που συ­νε­λή­φθη στη Ρώ­μη τον Ια­νουά­ριο του 1982 και εκ­δό­θη­κε στην Ι­σπα­νία στις αρ­χές του 1985, πα­ρά την με­γά­λη κα­μπά­νια που έ­γι­νε α­πό το διε­θνές α­ναρ­χι­κό κί­νη­μα, τε­λι­κά α­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε με εγ­γύ­η­ση με­τά α­πό πε­ρί­που 3 χρό­νια φυ­λά­κι­σης. Ο Maite Fabres, ε­πί­σης φυ­λα­κι­σμέ­νος για την υ­πό­θε­ση, α­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε χω­ρίς ε­ξη­γή­σεις. Και οι δυο εί­ναι θύ­μα­τα δι­κα­στι­κής παρωδίας (2).

Και για τον Escuerdo;

O Jose Maria Escuerdo Tejada, ο τα­λα­ντού­χος μα­θη­τής του «υ­περ­μπά­τσου» Roberto Conesa, έ­τυ­χε κα­λύ­τε­ρης τύ­χης, α­πό τη μα­ριο­νέ­τα του τον Gambin. Φυ­σι­κά και δεν α­πο­πέμ­φθη­κε α­πό το σώ­μα, ό­πως άλ­λοι α­πό τη «σχο­λή Conesa» της α­στυ­νό­μευ­σης, αλ­λά ο Escuerdo ω­φε­λή­θη­κε α­πό την ά­νο­δο του PSOE στην ε­ξου­σί­α. Ο Rafael del Rio, ο νέ­ος γε­νι­κός διευ­θυ­ντής της α­στυ­νο­μί­ας, τον ε­ντό­πι­σε κα­τά τη θη­τεί­α του στα κε­ντρι­κά της α­στυ­νο­μί­ας στη Βαρ­κε­λώ­νη και τον διό­ρι­σε διευ­θυ­ντή της Κε­ντρι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας Πλη­ρο­φο­ριών. Οι Σο­σια­λι­στές εί­χαν α­να­δεί­ξει έ­ναν α­πό τους βα­σι­κούς αυ­τουρ­γούς του μα­κε­λειού στo Scala στη θέ­ση του νού­με­ρο δύ­ο της α­ντι-τρο­μο­κρα­τι­κής εκ­στρα­τεί­ας.

_________________

  1. O Jose Bondia α­πο­μα­κρύν­θη­κε α­πό γραμ­μα­τέ­ας της Ε­θνι­κής Ε­πι­τρο­πής της CNT-AIT τον Ια­νουά­ριο του 1983 ε­πει­δή εί­χε κρυ­φές ε­πα­φές με τη λε­γό­με­νη «α­να­και­νι­σμέ­νη CNT» ή τους Renovadas (μια α­ντι-CNT/AIΤ ο­μά­δα που έ­φυ­γε α­πό τη CNT-AIT για να φτιά­ξει το δι­κό της συν­δι­κά­το το Δε­κέμ­βριο του 1979), αλ­λά και με τη «Σο­σια­λι­στι­κή» κυ­βέρ­νη­ση και το PSOE σε διευ­θυ­ντι­κό ε­πί­πε­δο. Ο Bondia έ­κλε­ψε μι­κρο-φιλ­μ α­πό τα αρ­χεί­α της CNT-AIT, α­πέ­τυ­χε να ε­πι­στρέ­ψει βί­ντε­ο α­πό την Ε­θνι­κή Συ­νε­δρί­α­ση της CNT-AIT και ά­φη­σε το συν­δι­κά­το με έ­να χρέ­ος 40.000 λι­ρών Αγ­γλί­ας. Τώ­ρα εί­ναι ε­ξέ­χων α­ντί­πα­λος της CNT-AIT με την ψευ­δή «α­να­και­νι­σμέ­νη CNT» που σχη­μα­τί­στη­κε α­πό τους Renovadas και μια μι­κρή ο­μά­δα α­τό­μων που εί­χαν εκ­διω­χθεί α­πό τη CNT-AIT, σε έ­να χρη­μα­το­δο­τού­με­νο α­πό το κρά­τος συ­νέ­δριο στη Μα­δρί­τη (το ο­ποί­ο προ­στά­τευαν 200 α­στυ­νο­μι­κοί) κα­τά τον Ιού­νιο του 1984.

Ο χρό­νος της «διά­σπα­σης» της CNT το 1979 παίρ­νει μια ι­διαί­τε­ρη ση­μα­σί­α αν τη δει κα­νείς στο παρασκήνιο της υ­πό­θε­σης Scala, και τις α­νω­τέ­ρω δη­λώ­σεις του τό­τε υ­πουρ­γού ε­σω­τε­ρι­κών Martin Villa ε­νά­ντια στη CNT. Εί­ναι α­πλή σύ­μπτω­ση ό­τι η διά­σπα­ση της CNT στο 5ο συ­νέ­δριο (με το πρό­σχη­μα του ζη­τή­μα­τος αν το συν­δι­κά­το θα συμ­με­τεί­χε στις ε­κλο­γές, δη­μιούρ­γη­σε ερ­γα­τι­κά συμ­βού­λια – Comites de Empresa – που α­ξιο­λο­γού­νται α­πό τη CNT-AIT ως ι­σο­δύ­να­μο της εν­σω­μά­τω­σης στο κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, πά­νω στη γραμ­μή των πα­λιών φα­σι­στι­κών συν­δι­κά­των της CNS υ­πό τον Φράν­κο) συ­νέ­βη τό­σο κο­ντά χρο­νι­κά με μια α­στυ­νο­μι­κή συ­νω­μο­σί­α που ορ­γα­νώ­θη­κε στο υ­πουρ­γεί­ο ε­σω­τε­ρι­κών, και της ο­ποί­ας οι βα­σι­κοί αυ­τουρ­γοί α­πο­λάμ­βα­ναν της προ­στα­σί­ας της σο­σια­λι­στι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης; Ο σκο­πός της ο­ποί­ας ή­ταν να πα­ρου­σιά­σει την α­ντι­πο­λί­τευ­ση της CNT στο Νό­μο Moncloa σαν δου­λειά «τρο­μο­κρα­τών»; Τό­σο η κυ­βέρ­νη­ση του PSOE ό­σο και ο τύ­πος έ­χουν κυ­νι­κά μα­νι­που­λά­ρει την α­νά­δυ­ση των Renovadas για να α­πο­δυ­να­μώ­σουν την α­ντι­πο­λί­τευ­ση της CNT-AIT στους νέ­ους α­ντι-ερ­γα­τι­κούς νό­μους, και έ­χουν χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την ύ­παρ­ξη των «δύ­ο CNT» ε­πί­σης σαν μια δι­καιο­λο­γί­α για να μην ξα­να­πλη­ρώ­σουν στη CNT-AIT πε­ρί­που 12 ε­κα­τομ­μύ­ρια αγ­γλι­κές λί­ρες «πα­τρι­μό­νια», σαν α­πο­ζη­μί­ω­ση για την πε­ριου­σί­α που έ­κλε­ψε ο Φράν­κο α­πό το συν­δι­κά­το στο τέ­λος του εμ­φύ­λιου. Αρ­κε­τά εν­δια­φέ­ρον εί­ναι ό­τι ο αρ­χη­γός του συν­δι­κά­του ψυχαγωγίας των Renovadas, Casas (πρώ­ην μέ­λος της CNS, της κά­θε­της έ­νω­σης του Φράν­κο) εί­ναι γνω­στός φί­λος του Martin Villa, υ­πουρ­γού ε­σω­τε­ρι­κών την ε­πο­χή της υ­πό­θε­σης Scala.

Πέ­ρα α­πό τον Bondia, πολ­λοί α­πό τους θια­σώ­τες της φυ­γής των Renovada α­πό τη CNT-AIT μπο­ρούν να ε­ντο­πι­στούν σε διά­φο­ρες κα­θο­λι­κές, τρο­τσκι­στι­κές, ή φι­λο-κυ­βερ­νη­τι­κές ο­μά­δες που συ­νέρ­ρε­αν μέ­σα στη CNT τον και­ρό της γορ­γής ε­ξά­πλω­σης του συν­δι­κά­του με­τά το θά­να­το του Φράν­κο. Ο Carlos Ramos, πρώ­ην γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας των Renovadas, ή­ταν μέ­λος της Accion Catholica, μιας ι­η­σου­ί­τι­κης ορ­γά­νω­σης που α­ντι­τί­θε­το στην ΑΙΤ και προ­ω­θού­σε την ι­δέ­α της συγ­γέ­νειας της CNT με τη Χρι­στια­νι­κή Ερ­γα­τι­κή Διε­θνή, CMT. Ο Ramos εί­ναι τώ­ρα «Γραμ­μα­τέ­ας των Πα­τρι­μό­νιων» στην «ε­πα­νε­νω­μέ­νη CNT». Ε­πί­σης ε­ξέ­χον μέ­λος της «ε­πα­νε­νω­μέ­νης CNT» εί­ναι ο Luis Altabble, έ­να άλ­λο ε­ξέ­χον μέ­λος της Accion Catholica. O Jose M. Berro, δεύ­τε­ρος Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας των Renovadas και πρώ­ην μέ­λος της τρο­τσκι­στι­κής ο­μά­δας Liberacion. Και ο Antonio Perez Canales, κά­πο­τε γραμ­μα­τέ­ας της Ε­θνι­κής Ε­πι­τρο­πής CNT-AIT, αλ­λά πρώ­ην μέ­λος της Accion Communista και βε­τε­ρά­νος του κομ­μου­νι­στι­κού συν­δι­κά­του CC.OO. Ο Carlos Martinez, πρώ­τος Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας των Renovadas, έ­χει τώ­ρα α­νοι­χτά ε­νω­θεί με το κυ­βερ­νόν σο­σια­λι­στι­κό PSOE και το συν­δι­κά­το του την UGT, μα­ζί με άλ­λα πρώ­ην μέ­λη των Renovadas στη Βα­λέν­θια.

  1. Έ­να πρό­σφα­το τεύ­χος της Solidaridad Obrera, ορ­γά­νου της CNT-AIT στην Κα­τα­λω­νία, δη­μο­σί­ευ­σε μια προ­κή­ρυ­ξη α­πό την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Ε­πι­τρο­πή Κρα­τού­με­νων της CNT-AIT σχε­τι­κά με την υ­πό­θε­ση Scala:

Προ­κή­ρυ­ξη που δεν θέ­λουν να δη­μο­σιεύ­σουν οι άλ­λες ε­φη­με­ρί­δες

Μια μι­κρή ση­μεί­ω­ση σε μό­νο μια ε­φη­με­ρί­δα της Βαρ­κε­λώ­νης ε­νη­μέ­ρω­σε το κοι­νό στις 11 Μαΐου για την α­να­στο­λή των πρά­ξε­ων ε­να­ντί­ον του συ­ντρό­φου Jesus E. Fortes Gil για την υ­πο­τι­θέ­με­νη συμ­με­το­χή του στον ε­μπρη­σμό του Scala.

Τί­πο­τα δεν α­να­φέρ­θη­κε για το «δια­χει­ρι­στι­κό λά­θος» που εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα να μεί­νει αυ­τός ο σύ­ντρο­φος στη φυ­λα­κή για τρί­α ο­λό­κλη­ρα χρό­νια. Τρί­α χρό­νια κα­τά τα ο­ποί­α ο Maite Fabres κρα­τή­θη­κε πα­ρά­νο­μα ό­πως και δυο άλ­λοι για τον ί­διο λό­γο. Αυ­τό εί­ναι το ο­δυ­νη­ρό τί­μη­μα που ε­μείς οι α­νυ­πε­ρά­σπι­στοι πο­λί­τες πρέ­πει να πλη­ρώ­νου­με για τα κα­πρί­τσια του κρά­τους.

Ο τύ­πος α­ντα­να­κλά πι­στά την υ­πο­τα­γή του στις δη­μό­σιες και οι­κο­νο­μι­κές ε­ξου­σί­ες κα­λύ­πτο­ντας με μια α­πλή ση­μεί­ω­ση έ­να τέ­τοιο ε­γκλη­μα­τι­κό γε­γο­νός τού να χά­σει έ­νας άν­θρω­πος τρί­α χρό­νια α­πό τη ζω­ή του/της για τα ε­παί­σχυ­ντα συμ­φέ­ρο­ντα του κρά­τους. Συμ­φέ­ρο­ντα που, ό­πως βλέ­που­με για άλ­λη μια φο­ρά, δεν στα­μα­τούν σε κα­μί­α κα­τά­χρη­ση, α­το­μι­κή ή συλ­λο­γι­κή.

Πά­ντως, α­πό ’δω και πέ­ρα, θα συ­νε­χί­σου­με να κα­ταγ­γέλ­λου­με αυ­τά τα ε­γκλή­μα­τα και θα συ­νε­χί­σου­με να κα­λού­με για την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση αυ­τών που υ­πο­φέ­ρουν α­πό την α­διά­κρι­τη δί­ω­ξη της διοί­κη­σης. Για να εί­μα­στε α­κρι­βείς, αυ­τοί που υ­πο­φέ­ρουν α­κό­μα α­πό τη στέ­ρη­ση της ε­λευ­θε­ρί­ας τους για κά­τι που διέ­πρα­ξαν οι υ­πη­ρε­σί­ες α­σφα­λεί­ας του κρά­τους και της α­στυ­νο­μί­ας και που πλη­ρώ­νουν γι’ αυ­τό με έ­ναν κα­φκι­κό τρό­πο εί­ναι οι:

Arturo Palma
Jose Cuevas
Javier Canadas
Permanente Pro-Presos
CNT-AIT
Regional Catana
15 Μά­η 1985
(Solidaridad Obrera No.160, Μά­ιος 1985)

Από το αγ­γλι­κό πε­ριο­δι­κό Anarchy, σει­ρά 2, τ. 38, 1985
Με­τά­φρα­ση: Α­ναρ­χι­κός Πυ­ρή­νας ΞΑ­ΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟ­ΜΟΥΣ

Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 136, Μάρτιος 2014

Διεθνής Μέρα Εργατών: Διαδήλωση της CNT στο Μπιλπάο το 2010 (φώτο από εδώ)

Advertisements

Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: