Niall Scott: Αναρχισμός και Υγεία

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cambridge Quarterly of Healthcare Ethics 27. Ο Niall Scott είναι αναπληρωτής καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασαϊρ και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Εισαγωγή

Οι τρόποι με τους οποίους η αναρχική σκέψη μπορεί να συνεισφέρει δημιουργικά, ακόμη και να προσφέρει λύσεις, στον υπάρχοντα διάλογο γύρω από την υγεία είναι θέμα που έχει κερδίσει ελάχιστη προσοχή στην βιοηθική. Στους αναρχικούς κύκλους, η υγεία αποτελεί σημαντικό κομμάτι των πολύ ευρύτερων προκλήσεων που ακτιβιστές και οργανωτές δείχνουν στην καθιερωμένη σύγχρονη, τοπική και διεθνή κοινωνία. Ομιλίες γύρω από το κλίμα, τη χρήση καυσίμων, τη διατροφή, την ασθένεια, το τρόπο ζωής, την επίπτωση της συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας, και το περιβάλλον είναι τμήματα πολλών αναρχικών προβληματισμών για το σημερινό κόσμο, αλλά που σπάνια μπαίνουν κάτω από το ζήτημα της υγείας.

Αυτές οι ανησυχίες για τον αναρχισμό, είναι σε μεγάλο βαθμό, όχι απλά αμφισβήτηση για την εξουσία, την ιεραρχία, τους θεσμούς, και τις δομές· σε μεγάλο βαθμό αφορούν επίσης την υγεία. Από την αρχή, μπορεί να δει κάποιος η σχέση του αναρχισμού με την υγεία είναι τεράστιο θέμα, και ένα σύντομο άρθρο όπως αυτό δεν αρκεί. Ο σκοπός μου είναι να δημιουργήσω ερωτήματα, να δημιουργήσω περιβάλλοντα, και ελπίζω, να ξεκινήσω ένα διάλογο πάνω στις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που υπάρχουν για έρευνα γύρω στο πεδίο του αναρχισμού και της υγείας. Θα ασχοληθώ περισσότερο με την δημιουργία ενός πλαισίου  συζήτησης παρά με συγκεκριμένα επιχειρήματα για την μια ή την άλλη μορφή αναρχισμού σε σχέση με την υγεία. Χρησιμοποιώ τον όρο «αναρχισμός» ευρέως, και αναγνωρίζω πως τα ζητήματα που παρουσιάζονται εδώ θα φέρουν διαφορετικές απαντήσεις και αντιμετωπίσει ανάλογα με το ποια αναρχική θεωρία έχει κάποιος. Κάνοντάς το αυτό, θεωρώ πως κάθε αναρχική προσέγγιση στην υγεία πρέπει να εστιάζει στις αξίες της αυτονομίας, της υπευθυνότητας, της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Δεν μπαίνω σε λεπτομερή συζήτηση γύρω από τις φιλοσοφικές επιπτώσεις της διατήρησης αυτών των αξιών, αλλά απλά τις παρουσιάζω ως αφετηρία για περεταίρω συζήτηση.

Ορίζοντας τον Αναρχισμό

Ο αναρχισμός είναι ένα πολιτικό κίνημα και οπτική που είναι αντίθετο με την ιεραρχική εξουσία της κυβέρνησης και άλλων εξαναγκαστικών θεσμών. Έχει μακρά και πολύπτυχη ιστορία, και οι αναρχικές πρακτικές έχουν υπάρξει πολύ πριν ο ίδιος ο όρος αποκτήσει κάποια αξία. Ο Pierre Joseph Proudhon μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρώτος «αυτοχαρακτηριζόμενος αναρχικός», είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη φράση του «κάθε ιδιοκτησία είναι κλοπή» και «αναρχία είναι τάξη». Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, ο αναρχισμός αναπτύχθηκε σε κανονικό κοινωνικό και πολιτικό κίνημα. Ο πρίγκηπας Pyotr Kropotkin έδωσε τον πρώτο πλήρως επεξηγηματικό ορισμό του αναρχισμού στην Encyclopaedia Britannica, λέγοντας πως είναι «το όνομα που έχει δοθεί σε μια αρχή ή αξία ζωής και συμπεριφοράς υπό την οποία η κοινωνία υπάρχει δίχως κυβέρνηση». Ο αναρχισμός είναι ένα ευρύ κίνημα που προωθεί την ελευθερία και τον ατομισμό από την μια, και τον κοινοτικό κολεκτιβισμό από την άλλη· ωστόσο, κάθε μορφή του στηρίζει την εύρεση λύσεων από τα κάτω παρά την επιβολή τους από τα πάνω προς τα κάτω.

Ίσως και να ισχύει πως η ευρεία και στερεοτυπική εικόνα του αναρχικού να μην είναι εκείνη κάποιου που να ενδιαφέρεται άμεσα με την υγεία, αλλά αυτό απέχει από την πραγματικότητα, όπως δείχνει ο Richard Cleminson στο έργο του πάνω στον ισπανικό αναρχισμό. Στην πράξη, αυτή η στερεοτυπική εικόνα είναι απόλυτα εσφαλμένη, και κάποιος απλά πρέπει να ρίξει μια ματιά στο ακτιβιστικό και αναρχικό ενδιαφέρον πάνω στην υγεία για να δει πως πολλά αναρχικά ζητήματα συνδέονται με στενά με θέματα υγείας, είτε αφορούν δημόσια, κοινωνικά, παγκόσμια, ή ατομικά θέματα υγείας. Συχνά μπαίνουν κάτω από διαφορετικούς τίτλους – κλιματική αλλαγή, οικολογία, και χρήση ανανεώσιμης ενέργειας για να αναφέρω μερικά – και υπάρχουν αναρίθμητες ομάδες πίεσης και ακτιβιστικά δίκτυα σε παγκόσμιο επίπεδο που συνειδητά στηρίζουν την αναζήτηση του ισότιμου δικαιώματος και της αυτονομίας στην υγιεινή ζωή. Για παράδειγμα, ο διάλογος γύρω από το fracking (υδραυλική ρωγμάτωση) ως πηγή για ενέργεια βασισμένη στον άνθρακα μπορεί να ιδωθεί με όρους ενός ουσιώδους ενδιαφέροντος γύρω από την ανθρώπινη και περιβαλλοντική υγεία. Για να είμαστε πιο ακριβείς, υπάρχει μια καταγραφή του ενδιαφέροντος που έχει ο αναρχισμός πάνω στην υγεία, αλλά πρέπει να αναζητηθεί σε διαδικτυακά φόρουμ και σε φυλλάδια, και μπορεί να διαπιστωθεί σε διαμαρτυρίες. Ακόμη και στις απαρχές της αναρχικής σκέψης, ο Ρώσος αναρχικός ακτιβιστής Mikhail Bakunin αναγνώρισε την υγεία ως βασικό ζήτημα, συμπεριλαμβανόμενης της αντίθεσης του στην χρήση της ιατρικής ως μέσου για την απόκτηση χρηματικού κέρδους. Αναφέρει επίσης πως η υγεία μπορεί να επιτευχθεί σε κοινοτικό πλαίσιο:

«Πρώτα είναι φυσικά οι ιατρικές υπηρεσίες, που θα είναι δωρεάν για όλους του κατοίκους της κοινότητας. Οι γιατροί δεν θα είναι σαν καπιταλιστές, που προσπαθούν να αποσπάσουν το μεγαλύτερο κέρδος από τους ατυχείς ασθενείς τους. Θα είναι  εργαζόμενοι της κοινότητας και θα αναμένεται από αυτούς να φροντίζουν όλους όσους έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες τους. Η ιατρική φροντίδα όμως είναι η μόνο η θεραπευτική πλευρά της επιστήμης της ιατρικής γροντίδας· δεν αρκεί να φροντίζεις τους ασθενείς, είναι επίσης αναγκαίο να προλαμβάνεις την ασθένεια. Αυτή είναι η πραγματική λειτουργία της υγιεινής».

Η θέση μου είναι πως μια αναρχική προσέγγιση στην υγεία μπορεί να ανακτήσει την υγεία ως κοινό αγαθό. Έχουμε μια ευκαιρία και ευθύνη να προσφέρουμε δημιουργικούς τρόπους σκέψης για την προώθηση της υγείας που αποδυναμώνει το κρατικό και ιδιωτικό μονοπώλιο πάνω σε αυτή την δημόσια ανάγκη. Ούτε το κράτος, ούτε ο ιδιωτικός τομέας είναι απαραίτητα ικανές για να παρέχουν την πιο αποτελεσματική διανομή των αναγκών και πόρων υγείας. Τα κίνητρα και των δύο είναι ύποπτα, βασισμένα σε συνδυασμούς αυτοδιαιώνισης και κέρδους. Οι φτωχοί, οι ασθενείς, και οι μη υγιείς συχνά είναι οι πιο αποκλεισμένοι άνθρωποι στην κοινωνία, και περιθωριοποιούνται ακόμη περισσότερο από τους κρατικούς και εταιρικούς σκοπούς. Η περιεκτική και κοινοτιστική φύση του αναρχισμού έχει ως στόχο να αντιμετωπίσει μετωπικά τέτοια ζητήματα, αλλά με λύσεις από τα κάτω αντί για από τα πάνω. Ωστόσο, υπάρχει πολύ μικρή κριτική ενασχόληση στις δυνατότητες που παρέχονται από τη δημιουργική και αναρχική σκέψη στην βιβλιογραφία της βιοηθικής.

Αυτονομία και Υπευθυνότητα

Τι είδους αξίες μπορεί να φέρει στο διάλογο ο αναρχισμός; Πρώτα θα μιλήσω για κάποιες αξίες που αναγνωρίζονται αλλού στην ιατρική ηθική. Για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα, το πεδίο της βιοηθικής στην ηθική εκπαίδευση και ως αποτέλεσμα η εκπαίδευση των επαγγελματιών της υγείας έχει επηρεαστεί έντονα (αλλά όχι αποκλειστικά) από την αμερικάνικη προσέγγιση στις βασικές αρχές της ηθικής (Principlism). Η θεωρία των Tom Beauchamp και James Childress βασίζεται γύρω από ένα σύνολο αρχών: αυτονομία, ωφελείν, μη βλάπτειν, και δικαιοσύνη. Αυτές όχι μόνο προσφέρουν ΄΄ένα θεωρητικό θεμέλιο για την προσέγγιση των ηθικών προβλημάτων όπως συναντιούνται στη πράξη, αλλά και ως φιλοσοφική αντιμετώπιση που επιδιώκει να οδηγήσει κάποιους σε λύσεις  βασισμένες στην εξισορρόπηση αυτών των αξιών, καθώς μπορεί να υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση. Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, είναι αντικείμενο κριτικής και διαλόγου, και κάποιος μπορεί συχνά να βρει εναλλακτικές αξίες να συζητιούνται. Για παράδειγμα, η κίνηση για την ανάπτυξη μιας πιο ευρωπαϊκής προσέγγισης που παρουσιάζεται και συζητείται στην βιβλιογραφία, εκφράζει αλληλεγγύη, πρόληψη και αξιοπρέπεια. Ο Matti Häyry έχει πει πως η η προώθηση ενός συνόλου ευρωπαϊκών αξιών πρέπει να αφορά αρχή της κουβέντας αντί την επιβολή  ενός συνόλου αξιών ή την καταστολή ενός συνόλου αξιών από ένα άλλο. Η Έκθεση Ηθικής και Δημόσιας Υγείας του Επιτροπής της Νάφιλντ αναγνωρίζει κάποιες αρχές στο όνομα ενός φιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης. Αναγνωρίζει την αυτονομία, την αποφυγή του βλάπτειν και την κοινωνία ως αξίες που ενισχύουν την επιδίωξη της υγείας. Ωστόσο, δίνει σημαντικό ρόλο στο κράτος στην προώθηση της δημόσιας υγείας, θεωρώντας πως ο όρος «διαχείριση» είναι αρκετή για να απομακρύνει τις εξαναγκαστικές επιρροές και το πατερναλισμό, και πως η πολιτική υγείας πρέπει να είναι συμβατή με τις απόψεις της δημόσιας γνώμης. Από μια αναρχική οπτική, κάθε αναφορά στο ρόλο του κράτους θα σημαίνει πάντοτε ένα καμπανάκι κινδύνου. Αυτή η οπτική θα ασχοληθεί με ερωτήματα όπως: Πως ο κόσμος θα αποκτήσει την παιδεία και την πληροφόρηση  για να δράσει με ένα τρόπο που προωθεί την υγεία ως αγαθό που δεν είναι δεσμευμένο από τις προβληματικές επιρροές του ιατρικού διαλόγου και την κρατική, εταιρική και θεσμική εξουσία; Μελετώντας την δυναμική που έχει ο αναρχισμός στην ακτιβιστική συνεισφορά στην υγεία και το έντονο ενδιαφέρον του στην αναγνώριση της υγείας ως πεδίο μάχης όπου η εξουσία και το κράτος μπορούν να αμφισβητηθούν, οι αναρχικοί είναι σε θέση να πάρουν ενεργό μέρος σε αυτή την κριτική εξερεύνηση του είδους των αξιών που έχουν σημασία στην επιδίωξη της υγείας γενικότερα.

Είναι ξεκάθαρο πως μια από τις βασικές που προωθούνται μέχρι στιγμής είναι η αυτονομία, και μι δεύτερη που μπορούμε να αναγνωρίσουμε είναι η υπευθυνότητα. Η αναρχική προώθηση της αυτονομίας είναι ιδιαίτερα προσαρμοσμένη για την στήριξη ερωτημάτων πάνω σε ανησυχίες γύρω από την υγεία, επειδή αναγνωρίζει την υγεία ως κάτι που αξίζει να διεκδικηθεί από μόνη της και όχι ως αντικείμενο οποιαδήποτε μορφής εργαλειακής σκέψης.  Ακόμη πιο σημαντικό, αντιμετωπίζει την υγεία ως προαπαιτούμενο για την αυτονομία. Όταν η υγεία κάποιου βλάπτεται, το ίδιο συμβαίνει και στην ικανότητα κάποιου να είναι αυτόνομος. Αναμφίβολα, αυτονομία και υγεία υπάρχουν ε μια διμερή σχέση μεταξύ τους. Όπου η αυτονομία ορίζεται μόνο ως η δυνατότητα για λογικό αυτοδιάθεση, μπορεί να είναι ιδιαίτερα περιοριστική, στο ότι απαιτεί το βάρος της κρίσης του ότι ένα άτομο είναι ικανό να κάνει συγκεκριμένο είδος επιλογών. Όπως το θέτει η Anne J. Davis, στο πεδίο της ιατρικής φροντίδας, η πνευματική ικανότητα συχνά εξαρτάται από το μάτι του θεατή. Έχει σημασία έτσι, να βρούμε μια νέα αντίληψη της αυτονομίας που δεν επικαλείται αμέσως την ικανότητα για την έκφραση κρίσης, αλλά που αντίθετα είναι πραγματικά αυτοδιαθετική και στηρίζει ένα άτομο στην επιδίωξη των στόχων ζωής αυτού του ατόμου και την υγεία ως αγαθό. Μια ανοιχτή προσέγγιση στην αυτονομία επιτρέπει το διάλογο, την διαφωνία, και τη διαφορά. Η Davis μας υπενθυμίζει πως η αυτονομία είναι ηθικό αγαθό, αλλά δεν πρέπει να γίνει ηθική εμμονή. Ένα τέτοιο αγαθό, σε συνδυασμό με την υγεία, εξ ανάγκης δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς στην απομόνωση, αντίθετα ένα αγαθό που μπορεί να αποκτηθεί στην κοινότητα.

Η κατανόηση της αυτονομίας έχει ένα πρόβλημα: Η ένταση μεταξύ της και της κοινότητας. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που έχει εμφανιστεί στην αναρχική σκέψη και κίνημα ήδη από τις πρώτες του μέρες. Ο Enrico Malatesta, σε ένα δοκίμιο στον ατομικιστικό και στον συλλογικό αναρχισμό, δεν διαπίστωσε έντονες διαφορές μεταξύ των αλληλέγγυων στόχων του συλλογικού αναρχισμού και των στόχων της ελευθερίας του ατομικιστικού αναρχισμού εκτός από, κάπως χιουμοριστικά διατυπωμένη, την θέση πως η δικαιοσύνη και η ισότητα και η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθούν μέσα από τον ατομικιστικό αναρχισμό.  Ο Murray Bookchin αναφέρεται στην ένταση μεταξύ ατομικιστικού και συλλογικού αναρχισμού ως ανεπίλυτη, συγκρίνοντας τον αναρχισμό της μόδας με τον κοινωνικό αναρχισμό. Σε ένα διάλογο, ωστόσο, που επίσης δεν είναι άγνωστος με την ιατρική ηθική, όπου αυτή η διαφορά εκφράζεται μέσα από συζητήσεις που αφορούν τις κοινοτιστικές και τις ατομικιστικές προσεγγίσεις στην υγεία. Αυτές, εν μέρει, αρθρώνουν ερωτήματα στο βαθμό στον οποίο το κράτος με ποια νομιμοποίηση μπορεί να νομοθετήσει για την ατομική υγεία και επιλογές του τρόπου ζωής ή ερωτήματα πάνω στην αντίθεση μεταξύ αυτονομίας και καλοσύνης, όπου ο αλτρουισμός μπορεί να απαιτεί κάποιος να δράσει προς το συμφέρον του άλλου και να περιορίσει τους ατομικούς στόχους κάποιου. Ωστόσο αυτές οι συγκρούσεις συχνά συμβαίνουν όταν οι αξίες εργαλειοποιούνται, ή όταν μια αξία υποτάσσεται ως αρχή στην επιδίωξη μιας άλλης. Αυτό είναι ξεκάθαρο στις συζητήσεις για την δημόσια υγεία, για παράδειγμα, η αμφισβήτηση σχετικά με την εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος και των επιπτώσεων του στην ατομική υγεία ή σε κοινότητες, από την οικογένεια, το χώρο εργασίας, ως την κουλτούρα των pub/café· ή όπως θα αναλύσω περισσότερο, το θέμα της φθορίωσης του πόσιμου νερού.

Αλληλεγγύη και Κοινότητα

Επιπλέον με την αυτονομία και την υπευθυνότητα, ο διάλογος και η κριτική στους αναρχικούς κύκλους αφορούν την παρούσα κατάσταση των θεμάτων υγείας εστιάζονται στην προώθηση των αξιών της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Αυτές στηρίζονται συχνά μέσα από την οργάνωση και την συγκέντρωση σε κολεκτίβες υγείας και ομάδες διαμαρτυρίας και πίεσης. Η αξία της αλληλεγγύης μπορεί να είναι ισχυρό εργαλείο για να χρησιμοποιηθεί σχετικά με την υγεία και την επιδίωξη ενός κοινού αγαθού. Ο William Rehg ορίζει την αλληλεγγύη ως «μια αξία ανθρώπινης σχέσης, ιδιαίτερα τον συνδετικό κοινωνικό δεσμό που κρατά μια ομάδα ανθρώπων μαζί σε μια σχέση που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τους ίδιους πως είναι μέρος και αξία». Ο Rehg, ωστόσο, αρνείται πως μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη που περιλαμβάνει αδιαπραγμάτευτα κοινωνικά αγαθά. Φυσικά σε έναν ανοιχτό ορισμό όπως αυτός, η αλληλεγγύη αφορά ένα ευρύ φάσμα από αξίες, ακόμη και ανάρμοστες, που μπορεί να ασπάζονται συλλογικά κάποιες ομάδες. Η αλληλεγγύη αναφορικά την υγεία απαιτεί την συνεργασία άλλων αξιών για να του δώσουν μια ουσιαστική κανονιστική δύναμη. Αυτή η δύναμη μπορεί να επιτευχθεί όπου η υγεία αντιμετωπίζεται ως ένα αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό και κοινό αγαθό. Είναι κάτι το οποίο έχουμε όλοι κοινό. Το κανονιστικό βάρος που απαιτείται για να στηριχθεί η αλληλεγγύη μπορεί προσφερθεί με την έκφραση των αξιών της αυτονομίας, της κοινότητας, και της υπευθυνότητας έχοντας στο μυαλό το στόχο της υγείας.

Εκεί που το αναρχικό επιχείρημα μπορεί να πετύχει, λειτουργεί σε πεδία που ήδη συμπληρώνουν κάποιους από τους στόχους που αναφέρονται. Η αναρχική σκέψη, ιδιαίτερα η αναρχοσυνδικαλιστική ή αναρχοκομμουνιστική σκέψη, μπορεί να βρουν πολλά κοινά με την κοινοτιστική προσέγγιση στην υγεία. Για παράδειγμα, ο Michael Parker έχει αναφέρει πως αναφορικά με την ψυχική υγεία, χρειαζόμαστε μια υγιή προσέγγιση μεταξύ κοινοτήτων και χρηστών υπηρεσιών, με τη μορφή της εύρεσης τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ των αναγκών των ατόμων και εκείνων της ανάγκης συνολικά. Στην ψυχική υγεία, σκέψεις εξισορρόπησης την ανάγκη για ασφάλεια και υγεία της κοινότητας και να είναι σε θέση να συμπληρώσει τις ανάγκες και να προωθεί την αυτονομία εκείνων με δυσκολίες ψυχικής υγείας. Επιτίθεται την αυτονομία στην ελευθεριστική προσέγγιση ηθικών αξιών σε ιατρική και μέριμνα των Beauchamp και Childress, καθώς αυτή, μαζί με την δικαιοσύνη, το μη βλάπτειν, και το ωφελείν μειώνει την λήψη αποφάσεων στη σφαίρα του αποστασιοποιημένου στοχαστικού ατόμου. Δεν λαμβάνει υπόψιν τις ευκαιρίες και τα πλαίσια των κοινοτήτων μέσα στις οποίες υπάρχουν αυτές οι αναζητήσεις. Ο Michael Parker πιστεύει πως, ενάντια στην αύξηση των απαιτήσεων για ατομικά δικαιώματα, αυτές οι ηθικές αξίες για αυτονομία, δικαιοσύνη, μη βλάπτειν και ωφελείν δεν μπορούν να έρθουν δίχως τις αντίστοιχες ευθύνες, και πως λύσεις σε ηθικά προβλήματα δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές με κανένα άλλο όρο πέρα από αυτό των κοινωνικών σχέσεων και την επιδίωξη τρόπων ζωής που περιλαμβάνουν την συμμετοχή με άλλους. Η κοινοτιστική περίπτωση, όπως και η αναρχική, αναγνωρίζει πως τα προβλήματα υγείας είναι κοινά προβλήματα. Ωστόσο πιστεύω πως η αναρχική σκέψη μπορεί να προσθέσει στις κοινοτιστικές ιδέες με την εμπειρία και το ενδιαφέρον κυρίως στην στήριξη εκείνων των φτωχών, ασθενών και μη υγειών που έχουν περιθωριοποιηθεί και αποκλειστεί από τις κοινότητες. Δυστυχώς, οι φτωχοί, οι άρρωστοι και οι μη υγιείς, αντιμετωπίζονται συχνά μέσα από τον αποκλεισμό, παρά με την ένταξη· μπορούμε να σκεφτούμε πως οι ασθενείς αντιμετωπίζονται σαν να έχουν ποινικοποιηθεί για τις συνθήκες τους. Ο τρόπος με τον οποίο όσοι έχουν ανάγκη και οι ασθενείς, και το κανονικό και το μη κανονικό κατηγοριοποιούνται και αποκλείονται μας έχει κάνει να συμμετέχουμε σε μια παγκόσμια ανοιχτή φυλακή. Ο αναρχισμός, στην αντίθεση του με την εξουσία και την ιεραρχία, έχει την ευκαιρία να εξασφαλίσει πως η κοινότητα θα γίνει ένα νέο σημείο αναφοράς για ένα συγκεκριμένο είδος συνοχής που πρέπει να συντηρηθεί με κάθε κόστος αναφορικά με το «πρόβλημα» των μη υγειών και των αρρώστων. Ο αναρχισμός στην προώθηση της μόνιμης επανάστασης είναι και πρέπει να είναι πάντοτε αφοσιωμένος στην καταστροφή  των δομών εξουσίας , ώστε να μεγιστοποιήσει την ενσωμάτωση, ωστόσο να διατηρεί μια αίσθηση του τοπικού, στις κοινότητες. Ο αναρχισμός, ως κίνημα για την κοινωνική αλλαγή, έχει την ευκαιρία να φέρει τη λύση στη σχέση μεταξύ αυτονομίας και κοινότητας, καθώς η υγεία είναι ένα αδιαπραγμάτευτο αγαθό, ένα κοινό αγαθό, και κοινή ανάγκη που δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εργαλειοποίησης ή συμβιβασμού.

Ένα Προβληματικό Παρελθόν, Αλλά Ένα Υποσχόμενο Μέλλον

Όπως αναφέρθηκε, η αναρχική σκέψη πάντοτε συνδέονταν με ένα ενδιαφέρον για την ανθρώπινη υγεία, τόσο ατομική όσο και δημόσια. Ωστόσο, η ιστορία του έχει μια σκοτεινότερη πλευρά. Όπωςε μας πληροφορεί ο Cleminson, το ισπανικό αναρχικό κίνημα την δεκαετία του 1860 ενδιαφέρονταν ενεργά για την υγεία, αλλά το πρωταρχικό του ενδιαφέρον ήταν το ερώτημα της «βελτίωσης της ποιότητας της ζωής του πληθυσμού», και στενά συνδεδεμένη με την ευγονική σκέψη της εποχής. Αν και ο Robert Allerton Parker, που επινόησε τον όρο «έλεγχος γεννήσεων» στήριζε την σεξουαλική ελευθερία των γυναικών σε μια σαρκαστική σκληρή επίθεση στον μεσοαστικό αμερικάνικο φεμινισμό, πολλές από αυτές τι πρώιμες αναρχικές ιδέες και προκλήσεις τελικά είχαν μπλεχτεί με ευγονικές ιδέες. Η Margaret Sanger, που δημοσίευσε επιστολές στην εφημερίδα Mother Earth της Emma Goldman, από την μια ήταν υπέρμαχος την ελευθερία των γυναικών, αλλά από την άλλη ήταν υποστηρίκτρια της ευγονικής. Στο δοκίμιο της Ένα Σχέδιο για την Ειρήνη, υποστήριζε έπρεπε να υπάρξει η εφαρμογή μιας: «αυστηρής και άκαμπτης πολιτικής στειρώσεων και διαχωρισμού στο βαθμό του πληθυσμού του οποίου η προγονική γραμμή επιμολύνθηκε ή του οποίου η κληρονομιά είναι τέτοια που μη αποδεκτά γνωρίσματα μπορεί να περάσουν στους απογόνους».

Στην ίδια έκδοση το ενδιαφέρον της ήταν στραμμένο στην υγεία της γυναίκας, συνδέοντας την απόλυτα με την επιδίωξη της ειρήνης:

«Το τρίτο βήμα θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή στην υγεία της μητέρας, να δει πως γυναίκες  που υποφέρουν από φυματίωση, νόσο της καρδιάς ή των νεφρών, τοξική βρογχοκήλη, γονόρροια, ή όποια ασθένεια όπου η συνθήκη της εγκυμοσύνης διαταράσσει την υγεία τους θα τίθενται κάτω από δημόσιες νοσοκόμες για να καθοδηγούνται σε πρακτικές, επιστημονικές μεθόδους αντισύλληψης για να προστατέψουν τις ζωές τους – μειώνοντας έτσι την μητρική θνησιμότητα. Τα παραπάνω βήματα μπορεί να μοιάζουν να θέτουν έμφαση σε ένα πρόγραμμα υγείας αντί σε δασμούς, δικαιοστάσια και χρέη, αλλά πιστεύω πως η εθνική υγεία είναι ο πρώτος κρίσιμος παράγοντας σε κάθε πρόγραμμα ειρήνης».

Ωστόσο, ο Pyotr Kropotkin, μέσα από τα έντυπα της Goldman, στράφηκε εναντίον της στείρωσης των ανίκανων, ζητώντας να γίνουν περισσότερα στην έρευνα και στη μελέτη των κοινωνικών ριζών και αιτιών των ασθενειών εκείνων που ήταν ο στόχος όσων ήταν πρόθυμοι να προωθήσουν την στείρωση ως λύση. Προς υπεράσπιση των φτωχών, των εργατών, και των περιθωριοποιημένων, ρωτά ποιος πρέπει να θεωρηθεί ανίκανος στην επιδίωξη ενός λειτουργικού σοσιαλισμού; Αυτοί είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που όχι μόνο θα θεμελίωναν τον σοσιαλισμό, αλλά επίσης θα ωφελούνταν από τις υγιεινές περιβαλλοντικές συνθήκες: «Και έπειτα μόλις διατυπωθούν τα ερωτήματα για το ποιος είναι ανίκανος, δεν νομίζεται πως το ερώτημα του ποιοι είναι οι ανίκανοι έρχεται στο προσκήνιο; Ποιος πράγματι; Οι εργάτες ή οι αργόσχολοι; Οι γυναίκες του λαού, που βυζαίνουν οι ίδιες τα παιδιά τους, ή οι κυρίες που είναι ανίκανες για μητρότητα επειδή δεν εκτελούν τα καθήκοντα μιας μητέρας; Εκείνοι που παράγουν εκφυλισμένους στις παράγκες ή οι εκείνοι που παράγουν εκφυλισμένους στα παλάτια;»

Υπάρχει παράδοση πάνω στο ζήτημα της αυτοοργάνωσης, της αυτονομίας, και της υγείας, στην Βρετανία που αξίζει να αναγνωριστεί, στην οποία η αναρχική δημιουργική σκέψη ξεκίνησε τις ιδέες που τελικά χρησιμοποιήθηκαν στην αρχική ανάπτυξη του Εθνικού Συστήματος της Υγείας (NHS). Το Κέντρο Υγείας Πέκχαμ, δημιουργημένο το 1935, διευθύνονταν με αρχές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αναρχικές: «Για πολλούς από εμάς η εμπειρία του Πέκχαμ ήταν ενός μοναδικού εργαστηρίου αναρχίας, ήταν μια μελέτη της ζωντανής δομής της κοινωνίας, εξερευνώντας αρχές οργάνωσης της κοινωνίας, εξερευνώντας αρχές οργάνωσης εφαρμόσιμες όχι μόνο στην υγεία, αλλά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής πρόνοιας, στην στέγαση και πάνω από όλα στην οργάνωση της εργασίας».

Δυστυχώς ήταν η έλευση του μεταπολεμικού NHS που έφερε το τέλος του. Ο David Goodway θυμάται το κίνημα ως τέτοιο που στόχευε σε πέντε συνθήκες: αλλαγές στην υγεία, συμβουλευτική, να αποτελείται από οικογένεια (μόνο) και τοπικά μέλη, οικονομικές συνεισφορές από μέλη στο κέντρο, και το χτίσιμο και η διατήρηση της αυτονομίας. Ήταν αυτή η αφοσίωση σε αυτά οδήγησαν που οδήγησε στην καταστροφή του πειράματος, καθώς η εστίαση του στην διοικητική αυτονομία και στα μέλη αντί σε ελεύθερη και ανοιχτή πρόσβαση, και στην καλλιέργεια της υγείας αντί της αντιμετώπισης, δεν ταίριαζε με την κατεύθυνση που πήρε το μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας.

Παρόλα αυτά, οι ιδέες αναφορικά με τις κολεκτίβες της υγείας και μια κοινή προσέγγιση στην υγεία, στο οποίο τα άτομα μπορεί να είναι ειδήμονες όσον αφορά τα δικά τους σώματα, όπου ανακαλύπτονται εκ νέου, και αυτές οι «ανακαλύψεις» συνεχίζουν ως σήμερα. Άνθρωποι περιθωριοποιημένοι (μέσω της έλλειψης πρόσβασης και/ή ανέχειας για παράδειγμα) και που δεν ακούγονται στα δημόσια και ιδιωτικά συστήματα υγείας, μπορούν να ωφεληθούν από την γνώση άλλων, συμπεριλαμβανομένων επαγγελματιών εξειδικευμένων ειδικών, αντί απλά να υποτάσσονται στις αρχές της κλινικής ως κέντρου της ειδίκευσης. Ένα από πολλά καλά παραδείγματα τέτοιας εμπλοκής σε μια κοινωνία που είναι ιδιαίτερα συμβιβασμένη αναφορικά με την εταιρική θηλειά  που περιορίζει την πρόσβαση στην ιατρική φροντίδα έρχεται από την Συμμαχία για την Υγεία της Ίθακα στις Ηνωμένες Πολιτείες, που περιγράφει τον εαυτό του ως μια «τοπικά ελεγχόμενη μη κερδοσκοπική ασφάλεια υγείας». Προσφέρει υγειονομική προστασία για εκείνους που δεν μπορούν να βρουν την αναγκαία ιατρική μέριμνα εξαιτίας του κόστους των ιατρικών υπηρεσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες για τους ανασφάλιστους και υποασφαλισμένους. Με την συγκέντρωση των πόρων και των υλικών και των ιατρικών ικανοτήτων, και συνυπολογίζοντας την δυνατότητα του ασθενή να πληρώσει ή όχι, αυτή η κολεκτίβα υποσκάπτει την θηλιά του ιδιωτικού τομέα ασφάλισης πάνω στη ζωή των ανθρώπων. Η οικονομική διαθεσιμότητα γίνεται δυνατή με το άνοιγμα χώρου για τους ανθρώπους να ανταλλάξουν υπηρεσίες που απαιτούνται μέσω ανταλλαγής, προσφοράς χρόνου, κοινοτικής υπηρεσίας, πιστώσεις κατ’ οίκον επισκέψεων, όπως και φυσικά νομίσματα. Η έμφαση είναι στην τοπική προμήθεια, και μια ελεύθερη κλινική υπάρχει ως αποτέλεσμα της επιτυχίας του ταμείου υγείας. Μέσα από την στήριξη εκπαιδευτικών πρωτοβουλιών, όπως η Συμμαχία για την Υγεία της Ίθακα και το Παζάρι Ευεξίας (Wellness Fair), η έμφαση μπαίνει στην μείωση του κόστους με την προώθηση υγειών επιλογών ζωής. Εδώ υπάρχει ένα παράδειγμα αναρχικών αρχών σε δράση:  αυτονομία και συλλογική κοινοτικοκεντρική σκέψη, που εργάζονται αλληλέγγυα και αρμονικά. Επιπλέον, παραδείγματα αυτόνομων κινημάτων υγείας για την νέα σκέψη γύρω από την υγεία σε ολόκληρο το κόσμο μπορούν να βρεθούν σε ένα τεύχος του Development από το 2005, κάτω από το τίτλο «Παράθυρο στο Κόσμο», όπου μια σειρά από κινήματα υγείας καταγράφονται, πολλά από τα οποία προωθούν την αυτονομία, την συλλογική συμμετοχή, και τα θέματα γυναικείας υγείας.

Εταιρικά Προβλήματα, Κρατικά Προβλήματα

Η αναρχική σκέψη προωθώντας κολεκτιβιστικές προσεγγίσεις αντισταθμίζει άμεσα το ρόλο του κράτους στην φροντίδα. Αυτός είναι ένας ρόλος που έχει διαβρωθεί από τις ιδιωτικά κίνητρα και τη χρήση της υγείας ως μηχανισμό για την εξασφάλιση της διαιώνισης της κρατικής εξουσίας· είναι δύσκολο να δούμε ακόμη και ποια υπάρχοντα κομμάτια του συστήματος πρόνοιας μπορούν να σωθούν. Δίχως αμφιβολία, από αναρχική πλευρά, ο οργανωμένος ιδιωτικός συνεταιρισμός έθνους κράτους για την επένδυση στην υγεία είναι ένας από τους τρόπους που το κράτος καταφέρνει να διατηρήσει την τάξη. Είναι ένα μάλλον ισχυρό μίγμα: το πολιτικό παντρεμένο με το καπιταλιστικό σύστημα με τον υποτιθέμενο σκοπό να φροντίσει μια ανθρώπινη ανάγκη. Η εταιρική εισβολή και η ατζέντα ιδιωτικοποιήσεων της υγείας  συχνά αποτελούν κεντρικές ειδήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι συνδυασμένοι στόχοι του κράτους, της βιομηχανίας, και θεσμών που στηρίζουν κρατιστικές και εταιρικές ιδεολογίες στην υγεία μοιάζουν ανυπέρβλητες. Η Έκθεση Ηθικής και Δημόσιας Υγείας του Επιτροπής της Νάφιλντ, δημοσιευμένη δέκα χρόνια πριν, είναι γεμάτη με παρατηρήσεις και υποδείξεις που περιλαμβάνουν το ρόλο του κράτους και του ατόμου στην επιδίωξη της υγείας. Παρουσιάζει ένα φάσμα ηθικών θέσεων και καίριων παραδειγμάτων (λοιμώδη νοσήματα, αλκοόλ και καπνός, παχυσαρκία, και φθορίωση) ως πεδία που κράτος, κοινότητα, άτομα και βιομηχανία παίζουν ρόλους στην προώθηση της δημόσιας υγείας. Η έκθεση λέει πως κινείται προς το να ευνοήσει την ευθύνη της κοινότητας αντί της ελευθερίας του ατόμου, αλλά στηρίζει το ρόλο του κράτους ως διαχειριστή της υγείας. Υπό αυτό το μοντέλο, η έκθεση της Επιτροπής της Νάφιλντ επιμένει πως το κράτος έχει ευθύνη να προσφέρει τις συνθήκες υπό τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν υγιείς ζωές. Ο σκοπός που εξυπηρετεί αυτό το έγγραφο είναι μια καλή ένδειξη των πεδίων όπου η αναρχική σκέψη μπορεί να απαντήσει, τόσο αρνητικά όσο και θετικά. Σύμφωνα με τον Goodway, η κρατική και εταιρική υγεία διαιωνίζει την φτώχια και την ασθένεια, καταστρέφει την αμοιβαία βοήθεια, και εξυπηρετεί στο να φέρει την εξάρτηση και την υποτέλεια. Ο αναρχισμός επιμένει πως ούτε ο κρατικός, ούτε ο ιδιωτικός τομέας είναι απαραίτητα ικανοί στο να προσφέρουν την πιο αποτελεσματική ικανοποίηση των αναγκών υγείας και τη διανομή των πόρων. Αυτό συμβαίνει επειδή τα κίνητρα και των δύο είναι ύποπτα, βασίζονται στο συνδυασμό της αυτοδιαιώνισης και του κέρδους. Αγωγές παρά θεραπείες επιτρέπουν την διατήρηση της εμπορικής επιτυχίας  της φαρμακευτικής βιομηχανίας, και, επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος της φαρμακευτικής έρευνας στρέφεται προς τις απαιτήσεις του τρόπου ζωής των πλούσιων κοινωνιών. Το Υπουργείο Διεθνούς Ανάπτυξης του Ηνωμένου Βασιλείου στο δίκτυο του για την χρηματοδότηση έρευνας αναγνωρίζει (αν και σε υποσημείωση με αναφορά στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) πως 46 φορές περισσότερα χρήματα δαπανήθηκαν στην έρευνα για το Viagra από ότι για την ελονοσία. Επιπλέον, υπό τα ιατρικά μοντέλα υγείας και ασθένειας, «Καθημερινά περιστατικά μετατρέπονται σε ιατρικά προβλήματα, ήπια συμπτώματα αντιμετωπίζονται ως σοβαρά και κινδυνεύουν να μετατραπούν σε ασθένειες».

Η κρατική και εταιρική εμπλοκή με την υγεία μπορεί να προκαλέσει την επιβολή ιδεών πάνω στη κοινή γνώμη που περιορίζει την πραγματική αυτονομία και την ικανότητα να ληφθούν αποφάσεις για την υγεία πάνω στη βάση της ανοιχτής πρόσβασης στην πληροφορία. Η Tash Gordon και η Becs Griffiths πιστεύουν γενικότερα πως μέσα από την προώθηση φόβων και κινδύνων για την ιατρική και την υγεία, αυτές εξελίσσονται σε αυτοεμμονές, συχνά καλύπτοντας τις πολιτικές πηγές των προβλημάτων υγείας. Ατομικοποιώντας την υγεία τόσο στο ιατρικό όσο και στο πολιτικό μέτωπο κάνει τους καταναλωτές την πηγή των ιατρικών προβλημάτων και επίσης τους δίνει την απόλυτη ευθύνη για να δράσουν πάνω στο θέμα της υγείας. Ωστόσο παραδόξως για πολλούς, υπάρχει μηδενική αυτονομία στην λήψη αποφάσεων για την υγεία τους· ο κρατικός και/ή ο ιδιωτικός τομέας προσφέρουν την οδό προς την καλή υγεία. Μια αναρχική προσέγγιση μπορεί να ανοίξει την πόρτα για μεγαλύτερη αυτονομία στην υγεία, αλλά στο πλαίσιο της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Επιθέσεις στην αυτονομία πραγματοποιούνται ακόμη και όταν κυβερνητικές πρωτοβουλίες μεταμφιέζονται ως πρωτοβουλίες για την υγεία· για παράδειγμα, η φθορίωση του πόσιμου νερού ως μια προσπάθεια καταπολέμησης της τερηδόνας εμφανίζεται ως μια προσπάθεια για μαζική χορήγηση φαρμάκων δίχως λαμβάνοντας την συναίνεση από το κόσμο. Η Βρετανική Εταιρεία Φθορίωσης προωθεί το επιχείρημα του John Harris υπέρ της φθορίωσης ως την «άποψη του επαγγελματία φιλοσόφου». Ο Harris αντιμετωπίζει το θέμα της φθορίωσης ως κάτι που εστιάζει στις αξίες της αυτονομίας και του ωφελείν. Αντιμετωπίζει το ωφελείν ως την αρχή που προωθεί την δράση για λογαριασμό των άλλων, και την αυτονομία ως το ότι τα άτομα έχουν την άδεια να ελέγχουν τις δικές τους ζωές και πεπρωμένα με συμβατότητα με το να έχουν και οι άλλοι παρόμοιο έλεγχο πάνω στις ζωές τους. Αυτοί οι αμφιλεγόμενοι ορισμοί της αυτονομίας και του ωφελείν, ωστόσο και η σύγκρουσή τους βασίζεται κυρίως στο ότι είναι και οι δυο αντιληπτές εργαλειακά· δηλαδή, ως ένα μέσο για ένα άλλο σκοπό, στην περίπτωση αυτή  με το σκοπό να είναι η υποστήριξη προς την φθορίωση του νερού, θεωρώντας πως δεν κάνει κακό σε κάποιον που το καταναλώνει. Μιλώντας πιο σωστά, η αυτονομία δεν είναι αρχή από μόνη της, αλλά το να δείχνεις σεβασμό για την αυτονομία είναι. Η δυνατότητα για να δρα κάποιος ευεργετικά εξαρτάται επιπλέον στο να δρα ένας παράγοντας αυτόνομα· για αυτό, υπάρχουν εννοιολογικά προβλήματα που απαιτούν βαθύτερη ανάλυση. Ακόμη χειρότερα, δεν παρουσιάζεται καμιά εναλλακτική στο επιχείρημα του Harris για την φθορίωση. Με παρόμοιο τρόπο, αν και η Έκθεση Ηθικής και Δημόσιας Υγείας του Επιτροπής της Νάφιλντ προσφέρει μια πιο αναλυτική περιγραφή αναφορικά με τις οφέλη και τα ρίσκα της φθορίωσης, αυτά εστιάζουν στην φθορίωση από ότι στην αξία της προώθησης καλύτερης εκπαίδευσης και διατροφικής αλλαγής, και στην μείωση της ανέχειας σε περιοχές όπου η τερηδόνα είναι πιο συχνή. Με παραπλανητικό τρόπο, κάτω από το τίτλο «εναλλακτικές επιλογές», αναλύονται εναλλακτικές φθοριώσεις! Μπορεί να θεωρηθεί έτσι, πως η πληροφορία που επιτρέπει μια αυθεντικά αυτόνομη επιλογή είναι απούσα εκεί που είναι περισσότερο αναγκαία, σε περιοχές όπου κάποιος μπορεί να αναγκαστεί να ρωτήσει και να ψάξει για πληροφορίες για την φθορίωση.

Η αναρχική προσέγγιση με την προώθηση του υγιεινού τρόπου ζωής αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο τον ατομικιστικό καταναλωτισμό, αλλά προσφέρει μια εννοιολογική φόρτιση, όχι μόνο στην υγεία, αλλά επίσης στην πολιτική σκέψη, καθώς κοιτά την κοινότητα και τις συλλογικές προσπάθειες που πρέπει να αφήσουν χώρο για την αυτονομία. Ένας δύσκολος αντίπαλος κάνει την εμφάνιση του εδώ: ο συνδυασμός της καταναλωτικής υγείας μαζί με την κυβερνητική εξουσία. Η υγεία στο παρόν πλαίσιο που ζούμε έχει πάψει να είναι ένα κοινό αγαθό και έχει γίνει δημόσιο αγαθό αναμιγμένο με πανίσχυρο οικονομικό συστατικό. Δηλαδή η υγεία αντιμετωπίζεται ως δημόσιο αγαθό στο ότι η πρόσβαση στην περίθαλψη με όρους ιατρικής φροντίδας περιλαμβάνει την αναδιανομή πόρων που έχουν συγκεντρωθεί μέσω φορολόγησης και/ή ασφάλισης. Ιδανικά, ένα δημόσιο αγαθό μόλις παραχθεί δεν πρέπει να χρειάζεται επιπλέον κόστος από τον χρήστη, αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον με την περίθαλψη· η φορολόγηση δεν καλύπτει το κόστος της παροχής υγείας, και ο ιδιωτικός τομέας τώρα σε μεγάλο βαθμό εμπλέκεται σε αυτή μέσα από την ασφαλιστική και φαρμακευτική βιομηχανία, και τις συνεργασίες δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στην παροχή περίθαλψης.

Ένα θετικό παράδειγμα που έχει έρθει στην περίθαλψη που συμπληρώνει την αναρχική σκέψη εντοπίζεται στην περίθαλψη που επικεντρώνεται στον ασθενή. Αυτή προωθεί την αυτονομία, την υπευθυνότητα, και την κοινότητα, όπως το ότι «τη συμμετοχή του ασθενή στην απόφαση των σωστών πλάνων θεραπείας, όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες και η θέληση τους». Όροι όπως «ενδυνάμωση επιλογής» και «συμμετοχή» έρχονται στο προσκήνιο στη σχέση μεταξύ ασθενή και γιατρού/φροντιστή. Ο ασθενής έρχεται ξανά στο επίκεντρο, και η προσοχή δίνεται στον θεραπευτή, δίνοντας και στους δύο την φωνή που τους αξίζει. Στο άρθρο της Alison Zucca και των συνεργατών της εξισώνεται το «ρώτα τον ασθενή τι θα ήθελε» με την επίτευξη ποιότητας φροντίδας. Η βασική κρίσιμη και πρακτική προσπάθεια στην επικεντρωμένη στον ασθενή φροντίδα εντοπίζεται στα πεδία της ψυχικής υγείας και στους ηλικιωμένους και στην γηριατρική φροντίδα. Για παράδειγμα, στο πεδίο της άνοιας, η επικεντρωμένη στον ασθενή φροντίδα έχει μετατοπιστεί από τον ασθενή απλά να είναι ένα σύνολο σημείων και συμπτωμάτων, στο να δέχεται φροντίδα το πρόσωπο. Η έρευνα στη χρήση πολυαισθητηριακών περιβαλλόντων δείχνει την θετική εμπειρία των θεραπευτών με ασθενείς με αισθητηριακή στέρηση που αντιδρούν καλά στα ερεθίσματα. Επιπλέον, στην έρευνα αυτή, έχει γίνει σαφές πως όχι μόνο η προσοχή στη φωνή του ασθενή δημιουργεί μια ποιο ανθρώπινη φροντίδα, αλλά και ο θεραπευτής αρχίζει να αποφεύγει τις αποκτηνωτικές επιπτώσεις της ιδρυματοποίησης με το να σκέφτεται πιο δημιουργικά για την ανάγκη του ασθενή. Η επικεντρωμένη στον ασθενή φροντίδα βελτιώνει την κοινωνικοποίηση και την προσωπική αλληλεπίδραση και προσωπική φροντίδα, και μειώνει τη χρήση της τιμωρίας και την εμφάνιση λεκτικής και φυσικής κακοποίησης. Τι μπορεί να επιτευχθεί αν αυτός ο τρόπος σκέψης προχωρήσει ακόμη περισσότερο; Ακούγοντας την φωνή του ασθενή, και με μια προσέγγιση που μπορεί να αντιμετωπίσει τους ασθενείς ως ειδικούς πάνω στο σώμα τους, σε διάλογο με τους ειδικούς, προωθεί την ισότητα μεταξύ του ασθενή και του θεραπευτή με το να καταρρίψει άχρηστες γνωστικές ιεραρχίες, και προτιμώντας το διάλογο.

Καταληκτικά Συμπεράσματα

Σ’ αυτό το σύντομο άρθρο, έχω περιγράψει κάποια πεδία όπου η δυνατότητες των αναρχικών προσεγγίσεων στην υγεία μπορούν να φέρουν ενδιαφέρουσες οπτικές στα τωρινά προβλήματα στην υγεία, και όπου δημιουργικές λύσεις μπορεί να βρεθούν που να ανατρέπουν τον εταιρικό και κρατικό έλεγχο. Μια από αυτές είναι η έμφαση στην ενσωμάτωση αντί στον αποκλεισμό των αρρώστων και των μη υγειών· μια ακόμη είναι η εισαγωγή ιδεών αναφορικά με την υγεία που είναι βασισμένη στην αυτονομία, την υπευθυνότητα, την αλληλεγγύη, και την κοινότητα. Η αναρχική σκέψη μπορεί επίσης να εκφράσει το δύσκολο μονοπάτι μεταξύ ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος. Πιστεύω πως ο αναρχισμός έχει να προσφέρει πολλά στο κεντρικό διάλογο πάνω στην βιοηθική και την υγεία, και υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο για παραπέρα έρευνα.


Σας ακούμε...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: