Category Archives: ΔΙΑΠΛΟΚΗ

Η ποινικοποίηση της αντίστασης στα μεγαπρογιέκτος

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός
Θεμέλιος λίθος της αποικιακής κυριαρχίας ήταν πάντα η Ανάπτυξη, έννοια που υπονοούσε την αναγκαιότητα ενσωμάτωσης όλου του κόσμου στο δυτικό οικονομικό σύστημα, στο οποίο ο καπιταλισμός υποτίθεται ότι παράγει αυξανόμενη οικονομική μεγέθυνση. Στην σημερινή εποχή, όσες κοινωνίες έχουν απομείνει έξω από την εμβέλεια του, υποχρεώνονται να ακολουθήσουν τη συνταγή της μεταμόρφωσης που επιβάλλει το ισοπεδωτικό εξορυκτικό – ενεργειακό μοντέλο ως μονόδρομος ανάπτυξης και ως ο μόνος έγκυρος τρόπος ανθρώπινης ύπαρξης.
Τα λεγόμενα μεγαπρογιέκτος είναι η πιο τερατώδης έκφραση της παραπάνω σύλληψης της ανάπτυξης. Μεγκαπρογιέκτος σημαίνει γιγαντισμός. Σημαίνει μεγάλη διάρκεια κατασκευής και επένδυση υπέρογκων χρηματικών ποσών για έργα που εξυπηρετούν σκοπούς, όπως την παραγωγή ενέργειας (πετρελαιαγωγοί, υδροηλεκτρικά φράγματα, θερμοηλεκτρικές εγκαταστάσεις, αιολικά πάρκα), την εξαγωγή μεταλλευμάτων με ανοικτές εξορύξεις μεγάλης κλίμακας και τη διεύρυνση αγροτοβιομηχανικών εκτάσεων, κυρίως με την επιβολή μονοκαλλιεργειών ζαχαροκάλαμου, σόγιας, αφρικανικού φοίνικα, κ.ά.
Η επέλαση των μεγαπρογιέκτος πλαισιώνεται με επιχειρήματα τεχνικοεπιστημονικής φύσης. Εκπρόσωποι των εταιριών, κυβερνητικοί φορείς και Μ.Μ.Ε. επικεντρώνουν όλες τις συζητήσεις σε επιστημονικά δεδομένα, αριθμούς και στατιστικές, στοιχεία αποστειρωμένα και αποκομμένα από το κοινωνικό και πολιτισμικό τους πλαίσιο, τα οποία, περισσότερο συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν. Ταυτόχρονα, ακυρώνουν ολόκληρους πληθυσμούς που αντιστέκονται, παρουσιάζοντας τους ως γραφικούς και αδαείς χωριάτες που δε θέλουν την πρόοδο. “Τι ξέρετε εσείς; Είστε επιστήμονες για να έχετε άποψη; Είστε ειδικοί;”

Σύμφωνα με μία γνωστή φράση του Καστοριάδη, «ο αληθινός κριτής ενός σπαθιού δεν θεωρείται ο σιδηρουργός που το έχει σχεδιάσει, αλλά ο ξιφομάχος που το χρησιμοποιεί». Στη δημοκρατία των μεγαπρογιέκτος αυτό αντιστρέφεται, καθώς αφαιρείται από τους πολίτες το δικαίωμα της επιφύλαξης, της αμφιβολίας και του ελέγχου απέναντι σε όσα τους παρουσιάζονται ως αδιάσειστες αλήθειες. Στα δημόσια ζητήματα που αφορούν όλους και όλες, καθ’ ύλην αρμόδιοι είναι πλέον οι τεχνοκράτες.
Ωστόσο, γύρω από τις συγκρούσεις που προκύπτουν, δε διακυβεύεται απλώς ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο. Η εναντίωση, ιδιαίτερα των ιθαγενών λαών στην επέλαση του εξορυκτικού – ενεργειακού καπιταλισμού, αναδεικνύει δύο διαμετρικά αντίθετες θεωρήσεις της ανάπτυξης: από τη μία τις «εδαφικές διευθετήσεις της ζωής», που έχουν ως κέντρο και βασική προϋπόθεση την προστασία της Μητέρας Γης και από την άλλη «τα μεγαπρογιέκτος του θανάτου».
megaproyectos-teliko

Μεγαπρογιέκτος σε εξέλιξη (Πηγή: Environmental Atlas Justice)

Η ματαιότητα της νομικής οδού
Οι τοπικές κοινωνίες μπαίνουν, λοιπόν, σε μία σύγκρουση που δεν επέλεξαν, αλλά πρέπει να δώσουν τη μάχη για να υπερασπιστούν τη γη και το μέλλον τους. Συνήθως ξεκινούν με την προσφυγή σε νομικές διαδικασίες και διοικητικά όργανα. Αυτό όμως, είναι ένα παιχνίδι με άνισους όρους και με ασυμμετρία δυνάμεων. Παίζουν σε ένα γήπεδο, του οποίου τους κανόνες δεν κατέχουν. Δεν ξεκινάει από την ίδια αφετηρία ένας ταπεινός χωρικός που ζει σε μία απομονωμένη κοινότητα, με μία πολυεθνική, που διαθέτει στρατιές καλοπληρωμένων δικηγόρων για να την υπερασπιστούν. Οι ιδιωτικές εταιρίες, όχι μόνο έχουν εξασφαλίσει την ανοχή ή τη συνενοχή της κεντρικής και τοπικής εξουσίας, ώστε να απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας και να μη λογοδοτούν για τις επιπτώσεις των έργων τους, αλλά δεν είναι και σπάνιο, οι ίδιοι οι νομικοί σύμβουλοι τους να υπαγορεύουν την περιβαλλοντική νομοθεσία, ακόμα και την εργατική. Αυτό άλλωστε σημαίνει «πλαίσιο ευνοϊκό για επενδύσεις».
Για το λόγο αυτό, είναι λίγες οι περιπτώσεις δικαστικής δικαίωσης. Συνήθως αυτή έρχεται όταν ένα ζήτημα έχει λάβει δημοσιότητα και ασκείται διεθνής πίεση σε κάποια κυβέρνηση, ή όταν υπάρχει έντονη κινηματική δράση, εντός και εκτός συνόρων. Ο συνδυασμός τέτοιων παραγόντων ήταν που οδήγησε πρόσφατα σε νίκη την κινητοποίηση ιθαγενών κοινοτήτων στη Βραζιλία, ενάντια στην καναδική Toronto Belo Sun Mining, όταν ομοσπονδιακό δικαστήριο διέταξε την ανάκληση της άδειας της εταιρίας για εξορύξεις στον ποταμό Xingu.
Η βιομηχανία της ποινικοποίησης
Σε πολλές περιπτώσεις, μόλις αντιληφθούν τη ματαιότητα ή την ανεπάρκεια της νομικής οδού, οι τοπικές κοινωνίες υιοθετούν δυναμικούς τρόπους κοινωνικής ανυπακοής. Η ανυπακοή αυτή συχνά είναι βίαιη. Το επιχείρημα υπέρ αυτής της μορφής εναντίωσης διατυπώνεται ως εξής: οι ειρηνικές ενέργειες είναι ανώφελες απέναντι σε μια αυταρχική εξουσία, η οποία, εκμεταλλευόμενη το νομικό σύστημα, ή τη συντριπτική ισχύ της βίας της, εύκολα τις εξουδετερώνει. Η βίαιη ανυπακοή νομιμοποιείται λόγω του ότι υπερασπίζεται το γενικό συμφέρον, ενάντια σε πρακτικές, πολιτικές και νόμους που το αντιμάχονται.
Είτε είναι ειρηνική είτε πιο μαχητική, η αντίσταση των τοπικών κοινωνιών στιγματίζεται και ποινικοποιείται. Δεν μιλάμε πλέον για ατιμωρησία των ισχυρών, για «λαμόγια στο απυρόβλητο», αλλά για τη μετατροπή θυμάτων σε ενόχους και ενεργών υποκειμένων που αγωνίζονται, σε εγκληματίες. Τα περιστατικά ποινικοποίησης δεν είναι μεμονωμένα αλλά συνθέτουν μία γενικευμένη και συστηματική πρακτική. Η «βιομηχανία» των ποινικών διώξεων των υπερασπιστών της γης, η οποία αντικαθιστά ή συμπληρώνει την απροκάλυπτη φυσική βία, συνιστά πλέον ένα παγκόσμιο φαινόμενο, εντός του οποίου, η Λατινική Αμερική κατέχει τα πρωτεία.
Αυτή τη στιγμή το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων στη Λατινική Αμερική (OCMAL) καταγράφει 142 ανοικτές υποθέσεις ποινικοποίησης μόνο γύρω από έργα εξόρυξης χρυσού. Σε περιοχές της Αμαζονίας, κυρίως στην Κολομβία και το Περού, αλλά και σε συγκεκριμένες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, όπως είναι η Ονδούρα, η Γουατεμάλα και η Νικαράγουα, όπου οι συγκρούσεις τα τελευταία χρόνια θυμίζουν εμπόλεμες ζώνες, το ρεπερτόριο των κατασταλτικών πρακτικών είναι πλούσιο και πολυεπίπεδο:
Προσαρμογή του νομοθετικού πλαισίου. Η διεύρυνση του πεδίου των ποινικά κολάσιμων πράξεων, η ευκολία με την οποία επιβάλλονται καθεστώτα εξαίρεσης, η δημιουργία νέων τύπων εγκλημάτων, οι διώξεις βάσει τρομονόμων, ο περιορισμός του δικαιώματος στη διαμαρτυρία, είναι ενδεικτικές τακτικές με τις οποίες επιδιώκεται η φίμωση ή η εξάλειψη όσων αγωνίζονται ενάντια στα μεγαπρογιέκτος. Εδώ το παράλογο είναι το εξής: παρ’ όλο που θεωρητικά σε μία δημοκρατία, κριτής της νομιμότητας της εξουσίας είναι οι πολίτες, στην πράξη εκείνος που κρίνει αν είναι νόμιμη η εναντίωση των πολιτών προς την εξουσία, είναι η ίδια η εξουσία.
Καταχρηστικές μηνύσεις είτε από κρατικούς φορείς είτε από στελέχη των εταιριών. Μηνύσεις οι οποίες, πέρα από το ότι καταλήγουν σε δίκες ιδιαίτερα δαπανηρές, εξαντλούν τους αγωνιζόμενους και αποδυναμώνουν τις δυνατότητες τους για κινηματική δράση. Πολλές από τις κατηγορίες είναι για κοινά εγκλήματα, όπως καταστροφή περιουσίας ή παρακώλυση κυκλοφορίας εξαιτίας ενεργειών φθοράς σε μεγαπρογιέκτος.
Για παράδειγμα στον Παναμά, ο Manolo Miranda, ηγέτης των ιθαγενών Ngäbe, καθώς και άλλα δύο μέλη της κοινότητας, της οποίας η γη πλημμύρισε εξαιτίας της κατασκευής του υδροηλεκτρικού φράγματος Barro Blanco, αντιμετωπίζουν ποινή μέχρι δύο ετών φυλάκισης για την κατάληψη των εγκαταστάσεων της εταιρίας GENISA τον Ιούνιο του 2015. Σε μια άλλη περίπτωση, στο Περού τον περασμένο Δεκέμβρη, 18 ιθαγενείς Αϋμάρα κατηγορήθηκαν για διατάραξη κοινής ειρήνης και ένας από αυτούς καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκισης.
aymaras

«Οπισθοδρομικοί» Αϋμάρας συμπαραστέκονται στους συλληφθέντες συντρόφους

Κατασκοπεία και στενή επιτήρηση. Μυστικές έρευνες, παρακολουθήσεις, τηλεφωνικές υποκλοπές, αυθαίρετες συλλήψεις, έφοδοι σε σπίτια αγωνιστών ή γραφεία οργανώσεων με ή χωρίς εισαγγελική εντολή, κλοπή ή κατάσχεση σκληρών δίσκων υπολογιστών και πληροφοριών (οι οποίες έπειτα θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των ίδιων των οργανώσεων), μπλοκάρισμα τραπεζικών λογαριασμών, είναι μερικές πολύ διαδεδομένες τακτικές.
Απονομιμοποίηση ολόκληρων κινημάτων. Φορείς της δυσφήμισης που εξαπολύει το Κράτος ενάντια σε κοινωνικές οργανώσεις ή κοινότητες συνολικά, είναι κυβερνητικά στελέχη, υπουργοί, ακόμα και πρωθυπουργοί. Κάτι τέτοιο έκανε κατ’εξακολούθηση ο πρώην Πρόεδρος της Κολομβίας Άλβαρο Ουρίμπε, ο οποίος στιγμάτιζε τους περιβαλλοντικούς (και όχι μόνο) αγωνιστές ως συνεργάτες των ανταρτών, μετατρέποντας τους έτσι σε στόχο των παραστρατιωτικών ομάδων.
Η κατηγορία της τρομοκρατίας είναι πλέον η πιο συχνή, όπως στην περίπτωση των ιθαγενών Μαπούτσε. Αλλά και οι ίδιες οι εταιρίες δε διστάζουν να στοχοποιούν πρόσωπα ή κοινότητες που αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια τους. Πριν από τη δολοφονία της το 2016, η Μπέρτα Κάσερες είχε δεχτεί αβάσιμες κατηγορίες από την εταιρία DESA, κατασκευάστρια του μεγαφράγματος Agua Zarca, για φθορά και αρπαγή περιουσίας. Επιπλέον, η εταιρία καλούσε την κυβέρνηση της Ονδούρας να θέσει εκτός νόμου ολόκληρο το Συμβούλιο Λαϊκών και Ιθαγενικών Οργανώσεων Ονδούρας (COPINH), στο οποίο ήταν συντονίστρια η Μπέρτα.
Στην κατεύθυνση της προπαγάνδας, Κράτος και επενδυτές έχουν τη συνδρομή των Μ.Μ.Ε., τα οποία συχνά συνδέονται με τις εταιρίες, μέσω οικονομικών χορηγιών. Ο μηντιακός αποκλεισμός των εκπροσώπων των αγωνιζόμενων, η μονόπλευρη παρουσίαση των ζητημάτων, όπως η αποκλειστική έμφαση στη δημιουργία θέσεων εργασίας που φέρνουν τα μεγαπρογιέκτος, με παράλληλη απόκρυψη ή υποβάθμιση των περιβαλλοντικών και κοινωνικών συνεπειών, συνδυάζονται με την καλλιέργεια κλίματος τρόμου και πανικού, καθώς και με τη ρατσιστική αντιμετώπιση αυτόχθονων ή αγροτικών πληθυσμών ως πολιτών τρίτης κατηγορίας. Με αυτό τον τρόπο προετοιμάζεται το έδαφος, ώστε να αποδεχτεί η κοινή γνώμη τα κατασταλτικά μέτρα.
Τι συμβαίνει όταν τα παραπάνω μέσα κριθούν ως αναποτελεσματικά; Πάντα υπάρχει το αμέσως επόμενο επίπεδο: η δολοφονία από πληρωμένους εκτελεστές («σικάριος»), από παραστρατιωτικούς ή από μέλη του στρατού και της αστυνομίας. Διακόσιες δολοφονίες περιβαλλοντικών αγωνιστών και αγωνιστριών μέσα στο 2016, καταγράφονται στην αναφορά της Global Witness, εκ των οποίων οι 120 στη Λατινική Αμερική. Εννοείται πως ο πραγματικός αριθμός είναι αδύνατο να εξακριβωθεί. Το μόνο βέβαιο είναι, ότι αυτού του είδους οι δολοφονίες, δεν υπήρχαν πριν από δύο δεκαετίες.
Τελικά, αυτή είναι η μεγάλη διαστροφή του εξορυκτικού καπιταλισμού: το να κατοικεί κανείς σε εδάφη πλούσια σε φυσικά αγαθά, από ευλογία μετατρέπεται πλέον σε κατάρα.

Tierra y Libertad

Θεμέλιος λίθος της αποικιακής κυριαρχίας ήταν πάντα η Ανάπτυξη, έννοια που υπονοούσε την αναγκαιότητα ενσωμάτωσης όλου του κόσμου στο δυτικό οικονομικό σύστημα, στο οποίο ο καπιταλισμός υποτίθεται ότι παράγει αυξανόμενη οικονομική μεγέθυνση. Στην σημερινή εποχή, όσες κοινωνίες έχουν απομείνει έξω από την εμβέλεια του, υποχρεώνονται να ακολουθήσουν τη συνταγή της μεταμόρφωσης που επιβάλλει το ισοπεδωτικό εξορυκτικό – ενεργειακό μοντέλο ως μονόδρομος ανάπτυξης και ως ο μόνος έγκυρος τρόπος ανθρώπινης ύπαρξης.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.470 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Η μεγάλη απάτη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας

πηγή: 10 Δ.Ε.ΚΑ. Δίκτυο Ενεργών Καταναλωτών

Δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο για δύο λόγους: Πρώτον γιατί δείχνει ότι αντιδράσεις κατά των ΑΠΕ  για το κόστος που προκαλούν στους καταναλωτές δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα (μάλιστα στη χώρα μας εμφανίστηκαν και με μεγάλη καθυστέρηση) και δεύτερον γιατί εξηγεί με πολύ κατανοητό τρόπο τους λόγους που η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ είναι οικονομικά ασύμφορη. Επισημαίνουμε ότι οι αναφορές του άρθρου στην πυρηνική ενέργεια αφορούν  τη Γαλλία  και  συνεπώς, αν θέλουμε να κάνουμε αναγωγή στην ελληνική πραγματικότητα,  θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το αντίστοιχο φθηνό καύσιμο για εμάς είναι ο εγχώριος λιγνίτης.
Το άρθρο το βρήκαμε στον ιστότοπο « Le blog de descartes» και η μετάφρασή του στα ελληνικά έγινε για τη σελίδα μας από τη φίλη Σόνια.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Περί Νovartis και άλλων δεινών

πηγή: Cogito ergo sum

(με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου το διαβάζετε από την πηγή του)

Τα πρόστιμα της Νovartis

Είναι γνωστό ότι σε τούτο το ιστολόγιο δεν συμπαθούμε την συνωμοσιολογία. Κατ’ επέκταση, δεν πρόκειται να παρασυρθούμε σε εικοτολογίες και φτηνιάρικες αναλύσεις για το «σκάνδαλο Novartis», το οποίο μονοπωλεί την επικαιρότητα εδώ και μια βδομάδα. Και, βέβαια, θα αφήσουμε για άλλους τις απαντήσεις σε ψευδοδιλήμματα του τύπου «μήπως το σκάνδαλο Novartis χρησιμοποιείται για να ξεχαστεί το μεγαλειώδες συλλαλητήριο ή μπας και το συλλαλητήριο στήθηκε από εκείνους που γνώριζαν ότι θα ξεσπάσει σκάνδαλο με την Novartis;».

Για να είμαι ειλικρινής, δεν σκόπευα να μιλήσω καθόλου για την Novartis. Έλα, όμως, που το σαββατοκύριακο έχω αρκετό χρόνο για ξεψάχνισμα, οπότε, αναδιφώντας στις σημειώσεις μου και σεργιανώντας στο διαδίκτυο, ανακάλυψα ένα δημοσίευμα του Ρώυτερς με ημερομηνία 27 Απριλίου 2017. Αυτό:

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «Η Νότια Κορέα δήλωσε την Πέμπτη ότι έχει επιβάλει πρόστιμο στην ελβετική φαρμακευτική εταιρεία Novartis ύψους 55,1 δισ. γουόν (48,8 εκατ. δολλαρίων) επειδή πρόσφερε ανταλλάγματα στους γιατρούς ώστε να συνταγογραφούν τα φάρμακα της εταιρείας και παράλληλα ανέστειλε την ασφαλιστική κάλυψη ορισμένων φαρμάκων τής εταιρείας». Συνεχίστε την ανάγνωση


Η Eldorado στα Paradise Papers: O χρυσός παράδεισος των Μπαρμπέιντος

πηγή: The Press Project


Με τροπολογία που πήγαν να περάσουν στα μουλωχτά: Χαρίζουν τις άδειες στους καναλάρχες

πηγή Κόντρα

Χάρισμα κάνουν στους καναλάρχες τις τηλεοπτικές άδειες ο «πολύς» Νίκος Παππάς και η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και για να μη δυσκολευτούν να κινήσουν τα «μαγαζιά» τους, τους δίνουν από πάνω και μπόνους, για να ‘χουν κεφάλαιο κίνησης, βρε αδερφέ. Αυτό γίνεται με τη μείωση του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις από 20% σε 5%, γιατί είναι «φόρος βαρύς και υπέρμετρος», όπως -«με γεμάτο το στόμα»- είπε ο  Παππάς στη Βουλή.

Πότε ακριβώς διαπίστωσε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι «είναι μεγάλα τα φορολογικά βάρη και δεν είναι καλό να έχουμε ρυθμίσεις οι οποίες βεβαιώνουν ότι κατ’ ανάγκη οι τηλεοπτικοί σταθμοί θα μπαίνουν μέσα», όπως είπε ο Παππάς; Μετά τα τελευταία παρασκηνιακά παζάρια με τους καναλάρχες, προφανώς. Γιατί μέχρι πρότινος καμάρωνε ότι χτύπησε τη διαπλοκή, υποχρεώνοντας τους καναλάρχες να πληρώσουν αυτόν τον φόρο, που μέχρι το 2015 έπαιρνε συνεχείς αναβολές. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Jo Ram & Sarah Shoraka: «Πάνω από τα κορμιά μας»

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα openDemocracy. Ο Jo Ram και η Sarah Shoraka είναι ακτιβιστές στην οργάνωση Platform. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (φώτογραφία: Alessandra Tomassi)

Στις 18 Οκτωβρίου, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη (EBRD) και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (EIB) θα ψηφίσουν για την χορήγηση δανείων ύψους 500 εκατομμυρίων δολαρίων και 2 δισεκατομμυρίων ευρώ αντίστοιχα, για την χρηματοδότηση του Νότιου Διάδρομου Φυσικού Αερίου (SGC), στον οποίο κύριος εργολάβος είναι η BP. Ο διάδρομος θα αποτελείται από μεγα-αγωγούς μήκους 3500 χιλιομέτρων που θα μεταφέρουν 16 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ανά έτος από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη. Συνεχίστε την ανάγνωση


Η πρωτοπόρος κομπίνα

πηγή: Techie Chan

Ξέρω ότι έχω υποσχεθεί ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, αλλά είπα να ξεκινήσω με ένα διήγημα οικονομικής φαντασίας έτσι για προθέρμανση.

Ήταν λοιπόν που λέτε σ’ ένα μακρινό βασίλειο ένας λαός που ευημερούσε. Κι όταν ο λαός ευημερεί παίρνει δάνεια για να υλοποιήσει τα όνειρά του, για να χτίσει το μέλλον, να κατακτήσει το παρόν. Αλλά όπως και στην παλαιά διαθήκη μετά τα πρώτα επτά τέρμινα ευημερίας, ξεκίνησαν άλλα επτά τέρμινα δυστυχίας και πολλοί από τους ονειροχτίστες σταμάτησαν να πληρώνουν τα δάνειά τους. Συνεχίστε την ανάγνωση


Fraport: η αποικιοκρατική σύμβαση

πηγή: Gogito ergo sum

(προσθήκη από π.κ.: με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεσθε στην πηγή του)

Fraport: η αποικιοκρατική σύμβαση (1)

Τις προάλλες, ο Der Spiegel αποκάλυψε ότι η γερμανική εταιρεια Fraport, στην οποία έχουμε παραχωρήσει 14 περιφερειακά αεροδρόμια για τριάντα χρόνια, δικεδικεί από το ελληνικό δημόσιο αποζημίωση 70 εκατ. ευρώ επειδή διαπίστωσε ότι στα παραχωρημένα αεροδρόμια υπάρχουν μεγάλες φθορές. Μεταξύ άλλων, η Fraport σημειώνει ότι κατέγραψε 12.200 καμμένες λάμπες, 1.287 χαλασμένους πυροσβεστήρες, 81 ελαττωματικά κλιματιστικά, εκατοντάδες σπασμένες πόρτες κλπ.

Όλα αυτά ακούγονται παράδοξα στ’ αφτιά οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου. Υποτίθεται ότι εμείς βγάλαμε τα αεροδρόμια στο σφυρί, εμφανίστηκαν κάποιοι επίδοξοι αγοραστές, εξέτασαν το πωλούμενο εμπόρευμα, το αποτίμησαν, έκαναν τις προσφορές τους και, εν τέλει, το πήρε εκείνος που έδωσε τα περισσότερα. Έτσι γίνονται οι αγοραπωλησίες σε όλον τον κόσμο: ο αγοραστής εξετάζει το πωλούμενο αντικείμενο πριν συμφωνήσει να το αγοράσει. Δεν δίνει πρώτα 1,2 δισ. και μετά διεκδικεί αποζημιώσεις 70 εκατομμυρίων, δηλαδή σχεδόν μιάμιση φορά τα λεφτά που πήραμε από την πώληση των σιδηροδρόμων!

Ηρεμήστε. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια κοινή αγοραπωλησία, άρα δεν έχει χώρο η κοινή λογική. Εδώ μιλάμε για… μεταρρυθμίσεις. Οι άνθρωποι της Fraport δεν είναι ηλίθιοι. Δεν εξέτασαν το πωλούμενο αντικείμενο διότι δεν είχαν λόγο να το κάνουν! Υπέγραψαν με το ελληνικό δημόσιο μια σύμβαση 997 σελίδων (μαζί με τα παραρτήματα), βάσει της οποίας… Αλλά καλύτερα να δούμε αυτή την περίφημη σύμβαση βήμα-βήμα, ώστε να καταλάβουμε απολύτως για ποιο πράγμα μιλάμε. Συνεχίστε την ανάγνωση


Εμποδίζοντας την επένδυση του Ελληνικού

πηγή: commonality.gr

το βρήκαμε εδώ: antigoldgr.org

του ·

Η Καθημερινή και ο ΣΚΑΪ, έμπλεοι ιερής αγανάκτησης, μας ενημερώνουν τις τελευταίες μέρες ότι και πάλι «μπαίνουν εμπόδια στη μεγάλη επένδυση του Ελληνικού», «οι αντοχές των επενδυτών δοκιμάζονται», και φυσικά επισείεται το φόβητρο της δεύτερης αξιολόγησης. Ο Νίκος Μπελαβίλας γνωρίζει πολύ καλά όλη την ιστορία της «επένδυσης» του Ελληνικού. Από το τοίχο του στο facebook αλιεύσαμε μια αφήγηση διαφορετική από αυτήν που διακινούν ποικίλοι μεσάζοντες και έμμισθοι διαμεσολαβητές…  

 

Για όσους δεν είναι γνώστες, στην εικόνα σημειώνεται, με κόκκινο κύκλο, το επίμαχο εμπόδιο από το οποίο κινδυνεύει η επένδυση του Ελληνικού.

H ναυαρχίδα του συντηρητικού Τύπου και η αντίστοιχη των τηλεοπτικών μέσων αφιέρωναν χθες πανάκριβα πρωτοσέλιδα και ώρες ειδήσεων σε αυτό: «Νέα εμπόδια στην επένδυση του Ελληνικού». Κλείνει ένας χρόνος από την περσινή συμφωνία μεταξύ επενδυτών και κυβέρνησης, εννιά μήνες από την ψήφισή της από τη Βουλή. Όμως εμπόδια παντού. Λίγα δέντρα στην παραλία, τέσσερα νεοκλασικά –ο κόκκινος κύκλος της εικόνας– και ένα κτίριο του παλιού αεροσταθμού, αυτό των ελληνικών ταινιών (ούτε ένα στρέμμα όλο κι όλο), εμποδίζουν να κατασκευαστεί το «μεγαλύτερο και ωραιότερο πάρκο της Ευρώπης», να γίνει η επένδυση των 5 δισ. ευρώ και των 70.000 θέσεων εργασίας (sic)».

Μία κοινοπραξία κολοσσός με ντόπιους, Κινέζους και Άραβες επενδυτές, βλέπει την καταστροφή προ των πυλών γιατί πέντε κτιριάκια τούς απαγορεύουν να κατασκευάσουν τον παράδεισο των 6.300 στρεμμάτων τον οποίο συμφώνησαν με τους προηγούμενους να αγοράσουν, όχι και τόσο ακριβά θα ’λεγε κανείς.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Καντάφι;

πηγή: Ελευθεριακό γυρολόι

Ο ρόλος της Γαλλίας στον πόλεμο για την Λιβύη

του Βέρνερ Ρουφ * από το Άρδην τ. 107-8 που κυκλοφορεί σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία

Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί υποδέχτηκε με μεγάλη λαμπρότητα στο Παρίσι τον Μουαμάρ Καντάφι: μια τεράστια έκταση μπροστά στα Ηλύσια Πεδία εκκενώθηκε, έτσι ώστε ο Λίβυος δεσπότης να μπορέσει να στήσει τη «λαογραφική» σκηνή της ερήμου στην καρδιά του Παρισιού. Στα ΜΜΕ παρουσιάστηκε μια φαινομενικά άθραυστη φιλία μεταξύ ανδρών, που θεμελιώθηκε κατόπιν με μια πολύ εγκάρδια επίσκεψη του Σαρκοζί στη Τρίπολη. Σχεδόν 4 χρόνια αργότερα, η Γαλλία μετατράπηκε σε ακραίο υποστηρικτή του πολέμου κατά του Λίβυου ηγέτη: Στις 16/2/2011 ξεκίνησε η εξέγερση στη Βεγγάζη. Ήδη, στις 10 Μαρτίου, ο Σαρκοζί υποδέχτηκε στο Παρίσι εκπροσώπους του «Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου» που είχε σχηματιστεί στη Βεγγάζη, και το ανεγνώρισε ως τον μοναδικό εκπρόσωπο του λαού της Λιβύης, αν και τα περισσότερα μέλη του ήταν άγνωστα, ενω ήταν άγνωστο και το ποιον εκπροσωπούσαν. Την ίδια στιγμή, η Γαλλία προσπάθησε να πάρει εντολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη, κάτι που απέρριψαν τα υπόλοιπα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ. Παράλληλα, κάλεσε το ΝΑΤΟ να επέμβει, το οποίο όμως απέρριψε, με το επιχείρημα ότι για κάτι τέτοιο χρειαζόταν μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και την πρόσκληση από την περιφερειακή οργάνωση του Αραβικού Συνδέσμου. Αμέσως, στις 11 Μαρτίου, ο Αραβικός Σύνδεσμος, που κυριαρχούνταν από τις χώρες του Κόλπου, παρείχε την απαραίτητη απόφαση. Χωρίς χρονοτριβή, στις 17 Μαρτίου, μετά την έγκριση του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία θέσπισε μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, η Γαλλία ξεκίνησε (μαζί με τη Μ. Βρετανία) τον μαζικό βομβαρδισμό λιβυκών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Στις 20 Οκτωβρίου, ο Καντάφι συνελήφθη και σκοτώθηκε. Συνεχίστε την ανάγνωση


Αν η Βουλή των Ελλήνων είναι «βόθρος»…

πηγή: Ροΐδη & Λασκαράτου Εμμονές

[…τότε τι είναι η Ιεραρχία του δεσπότη της Κοζάνης;]

Κοζάνη, 28 Σεπτεμβρίου 2012. Αγιασμός από ιερέα της Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης, των γραφείων των Ταγμάτων Εφόδου, της «σποράς των νικημένων του ’45» (Πλατεία Γιολδάση).

Μπλογκ Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές
Η Βουλή είναι το σύμβολο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν ωραιοποιούμε τίποτα, δεν αγνοούμε τις διαχρονικές θλιβερές καταστάσεις του Κοινοβουλίου, ιδιαίτερα τις σημερινές, όπου διανύει μια περίοδο μεγάλης έκπτωσης. Ο έχων θεωρίαν ταβερνιάρη Πρόεδρός της Βούτσης (πατήρ), είναι ολότελα ανάξιος των περιστάσεων και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τίποτα («Βούτσης: Δεν δέχομαι να λένε «βόθρο» τη Βουλή»), έχοντας ο ίδιος («Βούτσης: Ξέρω να χτυπάω εγώ ρε μαλ…κα!») αλλά και το κόμμα του συμβάλει συντριπτικά στην απαξίωσή της («Βούτσης: Πού έχω μπλέξει ρε π@@στη -Τι κ@@@γεροι είναι αυτοί»), ακόμη και μέσω της ανάδειξης της θυγατρός Κωνσταντόπουλου και συζύγου ευγενούς ναύτου («Σύζυγος Ζωής: Αλέξη Τσίπρα έχεις κάτι αρχ@δι@ από εδώ έως την Σιγκαπούρη») ως Προέδρου της ή της συστηματικής νομοθέτησης μέσω τροπολογιών ή μέσω των απαράδεκτων εμφανίσεων του πρωθυπουργού («Τσίπρας προς Μητσοτάκη: Δε θα έλυνες κουίζ δημοτικού», «Μου θυμίζετε ένα κουίζ που μας έβαζαν στο σχολείο «Τι είναι πιο βαρύ ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι;». Είμαι σίγουρος ότι δεν θα βρίσκατε την σωστή απάντηση κύριε Μητσοτάκη… Αυτήν την αντιπολίτευση του ό,τι κάτσει, ό,τι λάχει και έτσι και γιουβέτσι, δεν μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς»). Συνεχίστε την ανάγνωση


To διαρκές πραξικόπημα που αποκαλούν «λαϊκή εξέγερση»

πηγή: Στυξ

Όλα όσα δεν μας έχουν πει γι’ αυτά που συμβαίνουν στη Βενεζουέλα

του Κ. Μπετινάκη

  Kαθημερινά παρακολουθούμε τα δραματικά γεγονότα στη Βενεζουέλα και την πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στην κυβέρνηση των «Τσαβίστας» και την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση.
  Δεν είναι μόνον «η αγάπη στους δημοκρατικούς θεσμούς» που κάνει τα δυτικά Μέσα να προβάλλουν –με τον δικό τους τρόπο όσα τραγικά συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Προβάλλοντάς τα  ως πρώτη είδηση στον κόσμο την έκρυθμη κατάσταση στη Βενεζουέλα, ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια να απομακρυνθεί η προσοχή της κοινής γνώμης από άλλα παγκόσμια επικίνδυνα γεγονότα.
  Σε δεύτερη μοίρα –για παράδειγμα τα αντίποινα της Ουάσιγκτον στη Μόσχα που πλήττουν τους Ευρωπαίους εταίρους για το καλό της αμερικάνικης οικονομίας.
  Έχουμε λοιπόν, το «αντικειμενικό ρεπορτάζ» απ΄τη Βενεζουέλα να κλείνει –σε όλες τις μεταδόσεις- με τον συνολικό  αριθμό των νεκρών « στα επεισόδια από τότε που άρχισε η εξέγερση της αντιπολίτευσης τον Απρίλιο».

Συνεχίστε την ανάγνωση


Μένουν οι εργολάβοι που φεύγουν!

πηγή: ΜΕΤΑ

Από τη στήλη «Αλάτι & πιπέρι» του ygeionomikoi.gr

Στις 2 Μαρτίου, είχαμε δημοσιεύσει το σχόλιο «Φεύγουν οι εργολάβοι που μένουν». Ο τίτλος παρέπεμπε στο γνωστό σατιρικό τραγουδάκι, με το οποίο ο Χάρυ Κλυν διακωμωδούσε την αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΠΑΣΟΚ για τις αμερικανικές βάσεις. Υπενθυμίζουμε για τους νεότερους αναγνώστες πως το ΠΑΣΟΚ δεσμευόταν προεκλογικά (1981) να ξηλώσει τις βάσεις, αλλά τελικά ως κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία παραμονής τους, την οποία βάφτισε… συμφωνία απομάκρυνσης!

Αφορμή για το σχόλιό μας ήταν η απάντηση που είχε δώσει ο κ. Ξανθός σε ερώτηση του εκπροσώπου του ΜΕΤΑ Υγειονομικών, σχετικά με την προοπτική που έχουν οι εργαζόμενοι στις υποστηρικτικές υπηρεσίες των νοσοκομείων μετά την απομάκρυνση των εργολάβων και τη λήξη των ατομικών συμβάσεων στις 31/12/2018.

Η απάντηση του υπουργού ήταν σαφέστατη και ενδεικτική της προσχώρησης της κυβέρνησης στο νεοφιλελεύθερο μνημονιακό μπλοκ: «Εμείς πιστεύουμε ότι οι υποστηρικτικές λειτουργίες των νοσοκομείων πρέπει να εκχωρηθούν προοπτικά στην κοινωνική οικονομία. Αυτή είναι η πολιτική μας θέση. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι χρειάζονται δημόσιοι υπάλληλοι στο στενό κρατικό τομέα για να κάνουν αυτή τη δουλειά». Οι προεκλογικές εξαγγελίες για ξήλωμα των εργολάβων από τα νοσοκομεία, επαναφορά των υπηρεσιών στο δημόσιο, επανασύσταση των καταργημένων οργανικών θέσεων και προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, εγκαταλείφθηκαν.

Συνεχίστε την ανάγνωση


ο δικαστικος βραχιονας της μαφιας

πηγή: Ισότητα

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ [πρώην αντιπροέδρος του Αρείου Πάγου]

«…δεν τιμά τη δικαιοσύνη, το ότι ορισμένοι δικαστές- συνήθως θεσιθήρες και αριβίστες- επιδεικνύουν κραυγαλέο κομματικό ή και θρησκευτικό φανατισμό μεροληπτώντας ασύστολα χωρίς να κρατούν ούτε τα προσχήματα, είτε υπέρ πολιτικών συγκεκριμένου κόμματος, είτε υπέρ των θέσεων κληρικών ή μοναχών…
…υπάκουοι, οσφυοκάμπτες, διαπλεκόμενοι, συναλλασσόμενοι, κομματικά προσκείμενοι, δημοσιοσχεσίτες, συνεργαζόμενοι με θρησκευτικές σέκτες ή με συνδικαλιστές – κομματικούς τοποτηρητές…
…συγκάλυψη πολιτικών ή ποινικών ευθυνών για σκάνδαλα, εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων επωνύμων και ισχυρών, ιδίως πλουσίων επιχειρηματιών, άσκηση πιέσεων προς ακέραιους δικαστές, συνεχείς και επιτηδευμένες αναβολές κρίσιμων υποθέσεων…
Ωμές κομματικές παρεμβάσεις, πιέσεις τυραννίσκων συνδικαλιστών προς τις πολιτικές ή φυσικές ηγεσίες της Δικαιοσύνης, προαγωγές δικαστικών λειτουργών σε χαριστικές θέσεις, «διαπλοκή» και συναλλαγή» υπουργών με μεγαλόσχημους συνδικαλιστές και προώθηση «φιλοδικαστικών» μέτρων ασύμβατων με το δικαστικό λειτούργημα, πάσης φύσεως «προστασίες» δικαστών από διάφορους ιδιοτελείς προστάτες…»
http://www.koutipandoras.gr/article/poy-hsastan-kyrioi-eisaggeleis-otan-antiproedros-toy-areioy-pagoy-kathggelle-shmeia-kai-terata-sth-dikaiosynh-apokalyptikh-synenteyh Συνεχίστε την ανάγνωση


ΟΠΑΠ: Από το μεγάλο ξεπούλημα στα καζίνο της γειτονιάς – Nτοκιμαντέρ

πηγή: Unfollow

Ένα ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Μια παραγωγή του UNFOLLOW.

Ένα ντοκιμαντέρ για το πώς από το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ φτάσαμε σε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο που μπορεί να εκβιάζει κυβερνήσεις, να διαλέγει αυτό ποιος θα στελεχώνει της Ανεξάρτητες Αρχές που υποτίθεται ότι το ελέγχουν, να μεθοδεύει τη δημιουργία μικρών καζίνο στις γειτονιές της Αθήνας.

Ένα ντοκιμαντέρ που δεν θα δείτε ποτέ στην τηλεόραση, γιατί η ΟΠΑΠ ΑΕ έχει το μεγαλύτερο διαφημιστικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε άλλη ελληνική εταιρεία και τον χρησιμοποιεί για να αποσπά πολιτική επιρροή, διευκολύνσεις από όλες τις κυβερνήσεις και σιωπή από τα ΜΜΕ. Γι’ αυτό σχεδόν ποτέ δεν ακούτε για το σκάνδαλο της πώλησής του, τον τρόπο που λειτουργεί ως ιδιωτικό μονοπώλιο, τους κινδύνους από την ανεξέλεγκτη επέκταση των παγνιομηχανημάτων VLTs (“φρουτάκια»).

Διαβάστε εδώ τι θα δείτε: http://unfollow.com.gr/articles/ann/o… Συνεχίστε την ανάγνωση


Για τον Μητσοτάκη και τον κόσμο του

πηγή: Αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα

https://i0.wp.com/oktana.espivblogs.net/files/2017/07/1981_02_19.jpg

Το τελευταίο διάστημα ακούσαμε πολλά που δεν τα «βαστάει» η μνήμη. Μπαίνουμε λοιπόν κατευθείαν στο θέμα.

Καθ’ όλη την πορεία της ζωή του, ο «ψηλός» άλλαξε πολλούς εχθρούς. Όσες όμως ανίερες συμμαχίες κι αν κατάφερε να συνάψει με αριστερούς και δεξιούς τσαρλατάνους ένας έμεινε σταθερά απέναντί του: ο αγωνιζόμενος λαός. Προοδευτικοί, κομμουνιστές, αναρχικοί, εργάτες, φοιτητές, μαθητές, όλοι συγκρούστηκαν κάποια στιγμή με τον μεγαλύτερο καιροσκόπο που γνώρισε η πολιτική ζωή αυτής της χώρας. Εκείνου που  κατάφερνε πάντα να επιβιώνει, λόγω των χιλιάδων κουμπαριών και του ιδιότυπου λαϊκισμού του. Ενός «μπλοφαρίζοντος» λαϊκισμού, που υποτίθεται ότι έλεγε σκληρές αλήθειες για να δικαιολογήσει αντικοινωνικά μέτρα, αλλά στην ουσία συγκάλυπτε μια πολιτική-μια-από-τα-ίδια, με ρουσφέτια, αναξιοκρατία, διασπάθιση δημόσιου χρήματος και αύξηση των ελλειμμάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας

πηγή: Anarchypress

(προσθήκη από π.κ.): με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου, μεταφέρεσθε στην πηγή του.

Φάκελος Scala: η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας (Μέ­ρος Α΄)

«Η CNT πά­ντα φώ­να­ζε να ε­πι­κε­ντρω­θούν οι έ­ρευ­νες στους δρά­στες, πι­στεύ­ο­ντας ό­τι ή­ταν πρά­κτο­ρες των μυ­στι­κών υ­πη­ρε­σιών και ό­τι το κρά­τος ή­θε­λε να δυ­σφη­μί­σει τη CNT σε μια ε­πο­χή που ή­ταν η αιχ­μή της α­ντι­πο­λί­τευ­σης ε­νά­ντια στο νό­μο Moncloa (Κοι­νω­νι­κό Συμ­βό­λαιο της Ι­σπα­νί­ας)». (Solidaridad Obrera)

«Η CNT ε­πα­να­ε­πι­βε­βαιώ­νει τους ι­σχυ­ρι­σμούς της ό­τι η υ­πό­θε­ση Scala ή­ταν πνευ­μα­τι­κό τέ­κνο του υ­πουρ­γεί­ου ε­σω­τε­ρι­κών, μα­γει­ρεύ­τη­κε α­πό την α­στυ­νο­μί­α και υ­λο­ποι­ή­θη­κε μέ­σω των υ­πη­ρε­σιών ε­νός χα­φιέ, του Joaquin Gambin. Μό­νο μια α­πο­κά­λυ­ψη ό­λων αυ­τών των υ­παι­νιγ­μών θα θε­ω­ρού­νταν α­λη­θι­νά ά­ξια διε­ρεύ­νη­σης» (ό.π.)

«Πώς μπο­ρώ ε­γώ (που πεί­στη­κα να συμ­με­τέ­χω σε μια α­πο­στο­λή) να δι­κα­στώ χω­ρίς οι α­νώ­τε­ροί μου να α­πο­κα­λύ­ψουν την α­πο­στο­λή που μου εί­χαν α­να­θέ­σει;» (Joaquin Gambin Hernandez, CAMBIO 16: 19.12.83)

H Πρά­ξη

Στις 1.15 το με­ση­μέ­ρι στις 15 Γε­νά­ρη 1978, λί­γο με­τά από μία δυ­ναμική πο­ρεί­α της CNT με 10.000 ά­το­μα, πο­ρεί­α ε­νά­ντια στις ερ­γα­τι­κές συμ­φω­νί­ες του Moncloa, κά­που αλ­λού στην πό­λη, αρ­κε­τά «ά­γνω­στα ά­το­μα» πέ­τα­ξαν βόμ­βες μο­λό­τοφ στο νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο La Scala στην πε­ριο­χή Paseo de San Juan της Βαρ­κε­λώ­νης. Τέσ­σε­ρις ερ­γά­τες που έ­κα­ναν ερ­γα­σί­ες συ­ντή­ρη­σης στο κέ­ντρο ε­κεί­νη την ώ­ρα πέ­θα­ναν α­πό την ε­πί­θε­ση. Δύ­ο α­πό τους νε­κρούς, ο Ramon Egea και ο Diego Montero, α­νή­καν στο σο­σια­λι­στι­κό συν­δι­κά­το UGT. Οι άλ­λοι, ο Juan Manuel Lopez και ο Bernabe Bravo Betarano, ή­ταν μέ­λη του α­ναρ­χι­κού συν­δι­κά­του της CNT, που διορ­γά­νω­νε την πο­ρεί­α ε­κεί­νη την η­μέ­ρα. Το 75% του νυ­χτε­ρι­νού κέ­ντρου α­νή­κε στη CNT. Συνεχίστε την ανάγνωση


Η Θέμις τό ‘χει χάσει

πηγή: Cogito ergo sum

Ο άνθρωπος ήταν απλήρωτος από τον εργοδότη του επί επτά συναπτούς μήνες, από την πρωτοχρονιά μέχρι τέλους Ιουλίου του 2008. Κάπου εκεί αποφάσισε να πάψει να δουλεύει τζάμπα και να βρει μια άλλη δουλειά που θα του εξασφάλιζε τουλάχιστον το φαγητό του. Έτσι κι έκανε αλλά ταυτόχρονα είπε να μη χαρίσει τα κόπια του στον μπαταχτσή εργοδότη του και να τα διεκδικήσει δικαστικώς. Έστειλε, λοιπόν, στο πρώην αφεντικό του μια πανταχούσα, τόσα για τα μηνιάτικα, τόσα για τα δώρα εορτών, τόσα για το επίδομα αδείας… Αλλά και τόσα για αποζημίωση επειδή με απέλυσες.

Κάπου εκεί άρχισαν τα ωραία, «εγώ δεν σε απέλυσα, μόνος σου έφυγες άρα μη ζητάς αποζημίωση» , «εγώ δεν ήθελα να φύγω, εσύ με ανάγκασες αφού δεν με πλήρωνες», «θα σου τα έδινα αλλά είχα κάτι δυσκολίες» και τα τοιαύτα, φτάνει η υπόθεση στο δικαστήριο. Το ψάχνουν το θέμα οι δικαστές και κάνουν μια απλή σκέψη:

[Σκίτσο του Soter, 8/2/2013]

Συνεχίστε την ανάγνωση


Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική

πηγή: Cogito ergo sum

(προσθήκη από π.κ.) με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεσθε στην πηγή του.

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 1. Το ξεκίνημα

Στην ιστορία της ανθρωπότητας γίνονταν πάντοτε εγκλήματα και υπήρχαν πάντοτε εγκληματίες. Όμως, το οργανωμένο έγκλημα αποτελεί σύγχρονο φαινόμενο, το οποίο γεννήθηκε, αναπτύχθηκε και μέστωσε κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα. Μήτρα, τροφός και στήριγμά του υπήρξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, απ’ όπου επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η κυοφορία του φαινομένου άρχισε στις 17 Δεκεμβρίου 1914, όταν η πολιτειακή βουλή ενέκρινε την πρόταση του νεοϋρκέζου βουλευτή Φράνσις Μπάρτον Χάρρισον περί φορολόγησης των ναρκωτικών (Harrison Narcotics Tax Act). Το σπέρμα είχε ρίξει από το 1901 ένας καθολικός επίσκοπος, ο Τσαρλς Μπεντ. Ο Μπρεντ σύστησε μια «επιτροπή έρευνας», η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει την κίνηση των ναρκωτικών ουσιών. Μέχρι τότε, μια δόση οπιούχου με την σύριγγά του πουλιόταν σε κάθε ενδιαφερόμενο προς 1,5 δολλάριο. Ο πρόεδρος Ρούζβελτ διέβλεψε πηγή εσόδων, έβαλε μπροστά τον Μπρεντ και τον Χάρρισον και πέρασε τον «νόμο Χάρρισον», βάσει του οποίου επιβλήθηκε για πρώτη φορά ειδικός φόρος στα ναρκωτικά.

Αριστερά: Διαφήμιση για κυβάκια μορφίνης, πριν τον νόμο Χάρρισον.
Δεξιά: Φιαλίδιο με 100 δισκία ηρωίνης, μετά τον νόμο Χάρρισον.

Παρένθεση. Σε πολλά κείμενα, ο νόμος Χάρρισον αναφέρεται ως «αντι-ναρκωτικός». Πρόκειται για -συνειδητό ή ασυνείδητο- λάθος. Όπως προκύπτει και από την ονομασία του (Narcotic Tax Act), ο νόμος απλώς επέβαλε ειδικό φόρο στις ναρκωτικές ουσίες, χωρίς να απαγορεύσει στο ελάχιστο την κυκλοφορία τους. Οι απαγορεύσεις ήρθαν αργότερα, όπως θα δούμε στην συνέχεια. Κλείνει η παρένθεση. Συνεχίστε την ανάγνωση


Η αρπαγή του νερού στην Ελλάδα

πηγή: Γιάννης Παπαδημητρίου

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

Ο όρος του τίτλου (στα αγγλικά water grabbing) χρησιμοποιείται διεθνώς για να ορίσει την κατάσταση, στην οποία ισχυροί παράγοντες, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, αποκτούν τον έλεγχο ή ανακατανέμουν τη χρήση υδάτινων πόρων για τους δικούς τους σκοπούς σε βάρος των τοπικών κοινοτήτων και των οικοσυστημάτων, στα οποία έχει βασιστεί η ζωή τους. Πρόκειται για ένα πλανητικό πόλεμο με αποκορυφώματα την εκδίωξη πληθυσμών λόγω της κατασκευής μεγάλων φραγμάτων, την ιδιωτικοποίηση των αποθεμάτων του νερού και των δικτύων ύδρευσης, την υποβάθμιση και μόλυνση του νερού εξαιτίας βιομηχανικών, μεταλλευτικών και βιομηχανικής κλίμακας αγροτικών δραστηριοτήτων και τον έλεγχο των πηγών και των διασυνοριακών υδάτων για στρατιωτικούς και οικονομικούς λόγους. Δεν είναι τυχαίο που η παγκόσμια κλιματική αλλαγή βιώνεται κατά κύριο λόγο είτε ως πλημμύρα είτε ως ξηρασία, συνδέεται δηλαδή άμεσα με τη διαταραχή του θαυμαστού υδρολογικού κύκλου της φύσης. Στη χώρα μας λίγο – πολύ όλα αυτά τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Θα περιοριστώ σε μια, εκ των πραγμάτων άνιση, αναφορά με έμφαση στα λιγότερο συζητημένα. Συνεχίστε την ανάγνωση