Category Archives: ΤΕΧΝΕΣ

Μια ιστορία που συνεχίζεται

πηγή: ongoingstory (Μια ιστορία που συνεχίζεται)

OngoingStory:

μια εικονογραφημένη ιστορία για την μετανάστευση και την αλληλεγγύη //
an illustrated story about migration and solidarity //
une histoire illustrée pour la immigration et la solidarité

choose language

ελληνικά | العربية | english | farsi | français
italiano | castellano | deutsch

πρόλογος

Το κείμενο αυτού του μικρού βιβλίου γράφτηκε αυθόρμητα ένα μεσημέρι του Ιουλίου του 2016, τις ημέρες που τα Ματ εισέβαλλαν στις καταλήψεις στέγης Ορφανοτροφείου, Καρόλου Ντηλ και Νίκης στην Θεσσαλονίκη. Έκτοτε ίσως κάποια πράγματα να έχουνε αλλάξει. Τα κλειστά σύνορα όμως, ο στρατιωτικός έλεγχος της μετακίνησης, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι βίαιες επεμβάσεις κάθε είδους μπάτσων και φασιστών σε χώρους που διαμένουνε μετανάστριες-στες και οι προσπάθειες για την ηθική και φυσική εξόντωση τους γενικότερα, παραμένουν στην καθημερινή ατζέντα.
Το παρόν είναι μια κάπως διαφορετική προσπάθεια να αποτυπωθεί ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την «προσφυγική κρίση» ως κομμάτι της ολοένα αυξανόμενης έντασης των γεωπολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο και της κρατικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας όπως αυτή εκφράζεται τόσο στους πολέμους που μαίνονται στη Μέση Ανατολή και την Αφρική όσο και στην Ευρώπη της κρίσης, της Ευρώπης-Φρούριο.
Αναγνωρίζοντας εξαρχής στους αγώνες των μεταναστριών-στων για αξιοπρεπή διαβίωση και ελευθερία μετακίνησης κομμάτια από τους δικούς μας αγώνες ενάντια στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, στα καθεστώτα «ασφάλειας» και τον φασισμό ήταν αυτονόητο να θελήσουμε να σταθούμε ισότιμα δίπλα σε όσους ανθρώπους προσπαθούν να εναντιωθούν σε αυτόν τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Στο συγκεκριμένο κείμενο μπορεί η γλώσσα να είναι παιδική, τα γεγονότα που περιγράφονται όμως παραμένουν πέρα για πέρα σκληρά και αληθινά. Δεν χρειάζονται περίπλοκες λέξεις για να περιγράφούν αυτά που είναι πλέον σε όλους κατανοητά. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αντιληφθεί κοιτάζοντας γύρω του το μέγεθος της καταστροφής που έχουνε υποστεί ολόκληροι πληθυσμοί με μοναδικό τρόπο διαφυγής τον δρόμο της μετανάστευσης.
Μπορεί σε μερικούς/ες κομμάτια από αυτό το παραμύθι να φανούν σαν ένας «εξωραϊσμός» των σχέσεων που έχουνε προκύψει μεταξύ των εμπλεκόμενων αλλά και του κινήματος της αλληλεγγύης εν γένει. Ο τρόπος που οι άνθρωποι συνυπάρχουν είναι σαφώς πιο περίπλοκος. Οι επιμέρους διαφοροποιήσεις, διαφωνίες και αντιφάσεις όμως είναι κι αυτές μέρος μιας πολύμορφης δράσης, αναπόφευκτο αλλά και επιθυμητό κομμάτι των κοινών μας αγώνων. Και αυτό ήταν που κρατήσαμε σε αυτήν την ιστορία, μια ιστορία που δεν ξεκίνησε πρόσφατα (όπως σχηματικά παρουσιάζεται στο κείμενο) και σίγουρα δεν θα τελειώσει τώρα κοντά. Εξάλλου ακόμα και στα πιο σκοτεινά παραμύθια αχνοφέγγει μια στάλα ελπίδας, αυτή που μας κρατάει ακόμα δυνατούς και μας παρακινεί να συνεχίσουμε.
Η έντυπη έκδοση του βιβλίου έχει γίνει σε πέντε γλώσσες: Αραβικά, Φαρσί, Ελληνικά, Αγγλικά και Γαλλικά. Σκοπός μας ήτανε να διαπλέξουμε τις γλώσσες με τον ίδιο τρόπο που θα θέλαμε να διαπλέκονται οι πολιτισμοί. Ο διαφορετικός όμως τρόπος με τον οποίο διαβάζονται τα Αραβικά και τα Φαρσί (ξεκινώντας την ανάγνωση από αυτό που οι Δυτικοί ονομάζουν οπισθόφυλλο) σε συνδυασμό με τους οικονομικούς περιορισμούς μας αναγκάσανε να τις διαχωρίσουμε. Στην ηλεκτρονική έκδοση μπορείτε να βρείτε επίσης το παραμύθι μεταφρασμένο σε περισσότερες γλώσσες.
‘Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Κώστα Μ. για την υπέροχη εικονογράφησή του που έδωσε ζωή σε αυτήν την μικρή ιστορία.

(προσθήκη από π.κ.) η συνέχεια του παραμυθιού εδώ

Advertisements

Enzo Martucci – Το καταραμενο τραγουδι

πηγή: Ragnarok

Αχ! Γιατί να μη γεννηθώ σε ένα πειρατικό πλοίο, χαμένο στον ατελείωτο ωκεανό ανάμεσα σε τραχείς, γενναίους άνδρες που επιβιβάστηκαν με μανία, τραγουδώντας το άγριο τραγούδι της καταστροφής και του θανάτου; Γιατί να μη γεννηθώ στα αχανή λιβάδια της Νότιας Αμερικής, ανάμεσα σε ελεύθερους, άγριους γκαούτσος που δαμάζουν το φλογερό κόλτ με το “λάσο” και επιτίθενται άφοβα στον τρομερό ιαγουάρο… Γιατί; Γιατί; Τα παιδιά της νύχτας, τα αδέρφια μου, ασυμβίβαστα με κάθε νόμο και έλεγχο, θα με είχαν προσεταιριστεί. Αυτοί οι άνθρωποι, πνεύματα που διψούν για την ελευθερία και το άπειρο, θα ήξεραν πως να διαβάσουν το μεγάλο βιβλίο του μυαλού μου, ένα απόλυτα υπέροχο ποίημα πόνου και σύγκρουσης, υψηλών ιδανικών και αδύνατων ονείρων. Η διανοητική μου κληρονομιά θα ήταν ο άθικτος θησαυρός τους και στην καθάρια πηγή της σατανικής υπερηφάνειας μου και της αιώνιας εξέγερσης μου, θα οχύρωναν τη δύναμη τους, την ήδη βίαια τρανταγμένη από χίλιους τυφώνες. Αντίθετα, γεννήθηκα θανάσιμα ανάμεσα σε ένα εμετικό κοπάδι σκλάβων, που σέρνεται στη, γεμάτη γλίτσα, λάσπη όπου το κυβερνών ψέμα και η υποκρισία αντικαθιστούν το φιλί της αδελφοσύνης με τη δειλία. Γεννήθηκα στην πολιτισμένη κοινωνία και ο παπάς, ο δικαστής, ο ηθικιστής και ο μπάτσος προσπάθησαν να με γονατίσουν φορώντας μου αλυσίδες και να μεταμορφώσουν, τον ξέχειλο από ενέργεια και ζωτικότητα, οργανισμό μου σε μία ασυνείδητη και αυτόματη μηχανή για την οποί η μόνη λέξη που υπήρχε ήταν: Να υπακούς. Και όταν αντιστάθηκα με βίαια ανίκητη δύναμη και φώναξα άγρια το “όχι” μου, το ηλίθιο κοπάδι, πλατσουρίζοντας στη βρωμερή γλίτσα, εκτόξευσε τις κενές προσβολές του. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ «ΤΡΕΛΩΝ» | ενάντια στον λόγο των «λογικών»… η ταινία

πηγή: Κατάληψη «Παπουτσάδικο»

(please click here for english)

Μια ταινία που δημιουργήθηκε από την πολιτική συνέλευση της κατάληψης Παπουτσάδικο και προβλήθηκε σε εκδήλωση που έγινε στις 9 Ιούνη 2016 στην κεντρική πλατεία του Χαϊδαρίου (πλατεία Ηρώων). Παρακάτω μπορείς να την δεις online ή να την κατεβάσεις…

Λίγα λόγια για την «πορεία» της ταινίας όλο αυτό το διάστημα
…………………………………………………………………………………………
Η ταινία προβλήθηκε πρώτη φορά τον Ιούνη του 2016 στην κεντρική πλατεία του Χαϊδαρίου, 200 μέτρα από το ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο. Έκτοτε, έχει προβληθεί σε εκδηλώσεις σε αρκετούς αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις, μετά από συνεννόηση των συλλογικοτήτων με την συνέλευσή μας. Όλο αυτό το διάστημα μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε και με άλλες αυτοοργανωμένες συλλογικότητες, να βρούμε κοινούς τόπους και χρόνους με τα ίδια τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, να συζητήσουμε και να αναλύσουμε τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται η ταινία, τα ζητήματα που δεν καταπιάνεται, τα ζητήματα που μας αφορούν. Για τους λόγους αυτούς κάναμε εξαρχής την επιλογή να μην δημοσιεύσουμε αμέσως την ταινία, αλλά να δώσουμε στους εαυτούς μας αυτόν τον χρόνο. Η ταινία πλέον είναι ελεύθερα προσβάσιμη στο διαδίκτυο, κάτι που όμως δεν σημαίνει ότι αυτός ο «προηγούμενος» κύκλος συναντήσεων και συζητήσεων έχει κλείσει. Θέλουμε η ταινία να εξακολουθήσει να αποτελεί αφορμή για κοινούς τόπους και χρόνους, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να συμβεί αυτό και για όσους/ες επιλέξουν να τους δημιουργήσουν χωρίς εμάς. Συνεχίστε την ανάγνωση


Τζον κερνάει, Τζον πίνει. Αρκετά, από τον Γιάννη Κατσιλάμπρο

πηγή: ioanniskatsilabros.gr

Το χρονικό και η ανάγκη διακοπής μίας συνεχιζόμενης παγκόσμιας εκμετάλλευσης

Αγαπητέ κύριε Τζον,

είμαι εκείνος ο φτωχός, που αποκαλείς ανιψιό σου, από την Ελλάδα,

εκείνος που τείνει να γίνει γραφικός, κάθε φορά που σου θυμίζει ότι δεν είναι ανιψιός, αλλά προπάππους σου.

Την επιστολή αυτή, αν και την απευθύνω σε εσένα, στην πραγματικότητα, την έγραψα για εμένα.  Είμαι απολύτως βέβαιος ότι τόσο εσύ, όσο και οι υπόλοιποι βολεμένοι και κοινωνικά απολίτιστοι συμπατριώτες σου αποκλείεται να ασχοληθούν, πόσο μάλλον να την καταλάβουν.  Κι εδώ υπάρχει μία προφανής εξήγηση.  Δεν επιθυμούν να ασχοληθούν και να καταλάβουν γιατί δεν τους συμφέρει.

Όμως, ταυτόχρονα, είμαι και απολύτως βέβαιος ότι και αρκετοί από τους δικούς μου συμπατριώτες αποκλείεται να ασχοληθούν, πόσο μάλλον να καταλάβουν.  Κι εδώ δεν υπάρχει προφανής εξήγηση.  Είναι παράλογο να μην επιθυμείς καταρχήν να ακούσεις και να κατανοήσεις την εκμετάλλευση που δέχεσαι.  Η μη προφανής, αλλά δυστυχώς παραδεκτή από την ανθρώπινη ψυχολογία εξήγηση βασίζεται στο φόβο της συνειδητοποίησης και ομολογίας μιας εκμετάλλευσης που όλοι λίγο-πολύ έχουμε διαισθανθεί.  Τον φόβο μιας συνειδητοποίησης που θα απαιτήσει αλλαγή νοοτροπίας και τελικά ανάληψη προσωπικής ευθύνης.  Και γιατί να φοβόμαστε να αναλάβουμε την προσωπική ευθύνη;

Συνεχίστε την ανάγνωση


12 ντοκιμαντέρ για τη σύγκρουση Ισραήλ – Παλαιστίνης

πηγή: Infowar

Λίγα ζητήματα είναι τόσο «αμφιλεγόμενα» ή παρερμηνευμένα όσο η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.

Η αλήθεια βρίσκεται συνήθως πάντα μπροστά στα μάτια μας αλλά ένα γιγαντιαίος μηχανισμός προπαγάνδας, με έδρα συνήθως το Ισραήλ και τις ΗΠΑ θέλουν να ξεχάσουμε ποιος είναι ο κατακτητής και ποιος ο κατακτημένος, ποιος ο έποικος και ποιος ο εκτοπισμένος.

Με τόση παραπληροφόρηση και μεροληψία στα ΜΜΕ η πιο έγκυρη πληροφόρηση γύρω από το θέμα είναι απαραίτητη για να αρχίσει ένας διαφορετικός διάλογος.

Σήμερα παρουσιάζουμε στα ελληνικά μια λίστα με ντοκιμαντέρ, που είχε συντάξει η ιστοσελίδα Film for Action για το σκοπό αυτό: Συνεχίστε την ανάγνωση


Δεν είναι δικτατορία, μάτια μου

πηγή: Γελωτοποιός

(σχόλιο από π.κ.: παλιό κείμενο και αφοπλιστικά επίκαιρο)

Ξέχνα τον Κάφκα. Ο Γιόζεφ Κ. είσαι εσύ κι η Δίκη σου έχει ξεκινήσει.

Θα ‘ρθουμε απ’ το σπίτι σου να σε πάρουμε, χωρίς καν να σου απαγγείλουμε κατηγορίες. Δεν τις χρειάζεσαι.

Είσαι ένοχος, το ‘παν στις ειδήσεις, είσαι ένοχος, το ‘γραψαν οι εφημερίδες, είσαι ένοχος, το διέταξε ο πρωθυπουργός, είσαι ένοχος, το λέει η ΕΥΠ, είσαι ένοχος, το ξέρει η αστυνομία κι η γειτόνισσα.

Είσαι ένοχος, και το ξέρουμε καλά αυτό, γιατί παρακολουθούσαμε τα τηλεφωνήματα σου, διαβάζαμε τα σχόλια σου και καταχωρούσαμε τις αναρτήσεις σου.

Είσαι ένοχος και καλύτερα να ετοιμαστείς. Να βγάλεις τις πιτζάμες σου, να φιλήσεις τα παιδιά σου και πρόσεχε να τα κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς στην αγκαλιά σου, γιατί όταν τα ξαναδείς, όταν θα μπορέσεις να τα αγκαλιάσεις ξανά, θα έχουν περάσει πολλά χρόνια. Συνεχίστε την ανάγνωση


Βραδυφλεγείς​:​Ανάφλεξη (δίσκος free download)

πηγή: Βραδυφλεγείς​:​Ανάφλεξη

Οι Βραδυφλεγείς: ανάφλεξη είμαστε ένα αναρχικό συγκρότημα από την Κέρκυρα. Ξεκινήσαμε να παίζουμε κάπου στα μέσα του 2014 με σκοπό να κάνουμε διασκευές πολιτικών τραγουδιών, κάτι που σύντομα εξελίχθηκε στο να γράφουμε τη δική μας μουσική πάνω στους αρχικούς στίχους, τους οποίους και έχουμε κρατήσει ως έχουν γιατί θεωρούμε πως ακόμα και αν φαίνονται σε κάποιον/α παρωχημένοι , αποτυπώνουν μια συνέχεια τόσο της κοινωνίας όσο και του πολιτικού τραγουδιού.

Θεωρούμε πως σε μία πολιτική μπάντα πρέπει τα μέλη της να έχουν και ανάλογη παρουσία.Όσοι συμμετέχουμε στο συγκρότημα έχουμε πολλάκις συναντηθεί σε κινηματικές διαδικασίες και συνελεύσεις, δρούμε μαζί πολιτικά και αυτό είναι που σε συνδυασμό με το αμιγώς πολιτικό των τραγουδιών, κάνει την μπάντα όχι απλά πολιτική, αλλά και στρατευμένη. Όχι θεωρώντας πως η μουσική (δημιουργία εν γένει) αρκεί ή θα φέρει την επανάσταση, αλλά είναι ένας ακόμα τρόπος για να πούμε πράγματα, είναι ένας ακόμα τρόπος για να υπάρχουμε. Συγχρόνως πρέπει να τονίσουμε πως το στρατευμένο δεν αναιρεί την ανάγκη της δημιουργίας, της έκφρασης. Συνεχίστε την ανάγνωση


Γιατί η σιωπή και γιατί ο χρυσός

πηγή: Αδέσποτος σκύλος

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

giati

Κρύφτηκα για με βρίσκουν εύκολα τ’ αδέρφια μου
Ακούω τις νότες του θεού που με ονειρεύεται
Ο αφαλός μου σε κανένα ουρανό δεν είδε φως
Το χωριό που δεν υπάρχει στο χάρτη ψάχνω
Τη μάνα μου, που άφησε το χέρι μου και χάθηκα
Εδώ όπου σμίγουν όλες οι σιωπές
μόνο ο δικός μου θόρυβος ακούγεται


Coda: Το πολυβραβευμένο animation για μια χαμένη ψυχή που συναντά τον Θάνατο [ΒΙΝΤΕΟ]

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

Η μικρού μήκους ταινία του Alan Holly, Coda, έχει κερδίσει συνολικά 18 βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.
Η πολυβραβευμένη animation ταινία μιλά για το τέλος της ζωής και δείχνει τη διαπραγμάτευση μιας χαμένης ψυχής με τον Θάνατο, πριν τελικά αποδεχθεί τη μοίρα της…

A lost soul stumbles drunken through the city. In a park, Death finds him and shows him many things.

 

 

 

 

andcodafilm.com
andmapsandplans.com
twitter.com/andmapsandplans
facebook.com/andmapsandplans
Contact: hello@andmapsandplans.com


Έξι χρόνια χωρίς το κόκκινο μαντήλι

πηγή: Cogito ergo sum

Ήταν μια μέρα σαν ετούτες που διανύουμε τώρα, πριν έξι χρόνια. 17 Απρίλη 2011. Κυριακή των Βαΐων. Στις παρέες συζητούσαμε ακόμα για τον Μανώλη Ρασούλη, που μας είχε αφήσει έναν μήνα νωρίτερα, όταν ήρθε το καινούργιο, χειρότερο χαμπέρι, πάλι από την Θεσσαλονίκη. Ο Νίκος Παπάζογλου είχε φύγει στα 63 του χρόνια για να συναντήσει τον φίλο και συνεργάτη του.

Εκείνη την ημέρα, ο Παπάζογλου πέθανε τυπικά, για ληξιαρχικούς λόγους. Η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικά είχε πεθάνει δυο χρόνια νωρίτερα, στις 9 Μαΐου 2009, όταν οικονομικά προβλήματα τον ανάγκασαν να κλείσει το «Αγροτικόν», το στούντιο που είχε φτιάξει ο ίδιος. Ο ίδιος έκανε και τις παραγωγές, βάζοντας στα βινύλια την ένδειξη «Παραγωγή: Στρογγυλοί δίσκοι» και σήμα ένα… κουλούρι Θεσσαλονίκης. Πριν το κλείσει, πρότεινε στην πολιτεία να της το χαρίσει και να το λειτουργήσει εκείνη ως μουσικό σχολείο και ως χώρο εκπαίδευσης νέων μουσικών. Η προσφορά του απορρίφθηκε και ο Νίκος αναγκάστηκε να πετάξει τα πάντα στην ανακύκλωση. Δεν θα συνερχόταν ποτέ απ’ αυτή την στενοχώρια. Λίγο καιρό αργότερα διαγνώστηκε ο καρκίνος…

Olympians, 1967: Ο τραγουδιστής τού συγκροτήματος Πασχάλης Αρβανιτίδης υπηρετεί την θητεία του στο ναυτικό και τον αναπληρώνει για έναν ολόκληρο χρόνο ο 19χρονος Νίκος Παπάζογλου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


«Οι βροχοποιοί» Εκδόσεις Διάδοση

το βρήκαμε εδώ: Άπατρις

Μια αναδρομή στους αγώνες των φυλακισμένων από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως το ’90.

Με όχημα τις αφηγήσεις έξι διαφορετικών ανθρώπων, φωτογραφίες και δημοσιεύματα της εποχής το ντοκιμαντέρ αυτό επιχειρεί να αναδείξει τις συνθήκες εγκλεισμού κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Από την πρώτη γυναικεία εξέγερση στον Κορυδαλλό (1980) μέχρι τις αντίστοιχες σε Κέρκυρα (1987) και Πάτρα (1990) περιγράφονται οι σχέσεις ποινικών-πολιτικών, οι πρώτες ζυμώσεις, οι επαφές, οι επικοινωνίες και το δίκτυο που δημιουργήθηκε μέσα και έξω από τους τοίχους της φυλακής. Γενιές διαφορετικής κουλτούρας και αδικημάτων, που ύψωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες, τα βασανιστήρια και τις απομονώσεις. Γενιές που δεν ξέχασαν τους αγώνες τους, γενιές που θυμούνται και θυμίζουν.

Συμμετέχουν: Βλάσης Ψοφάκης, Σοφία Κυρίτση, Χρήστος Ρούσσος, Αθηνά Αλεξίου, Δημήτρης Μελέτης, Θόδωρος Τσουβαλάκης

 


«Οι λαχειοπώλες τ’ ουρανού» εκδόσεις διάδοση

το βρήκαμε εδώ: Άπατρις

Οκτώ αφηγήσεις που επαναφέρουν στο προσκήνιο την κοινωνική ιστορία της Ελλάδας του ’60-’70. Από τους αγώνες των οικοδόμων το ’61, τις δυναμικές διαδηλώσεις του Ιούλη του ’65 και τους αντιδικτατορικούς αγώνες, στην μεταπολίτευση των εργοστασιακών σωματείων, των καταλήψεων χώρων εργασίας και των κινημάτων αμφισβήτησης. Μια απόπειρα αναβίωσης του κοινωνικού και πολιτικού κλίματος μιας εποχής που χάρισε την πλούσια παρακαταθήκη της στους αγωνιζόμενους του σήμερα και τους αγώνες που έρχονται.


Η ιστορία της «Ευδοκίας»

πηγή: Cogito ergo sum

Το ιστολόγιο φαίνεται πως επηρεάζεται τόσο από την άνοιξη όσο κι από την ατμόσφαιρα και τις παραδόσεις που σέρνουν κοντά τους τούτες οι μέρες. Έτσι, τό ‘χει συνήθειο κάθε μεγαλοβδόμαδο ν’ αφήνει παράμερα την πολιτική, την οικονομία και όλα τα άλλα «σοβαρά» θέματα που μας μαυρίζουν ολοχρονίς την ψυχή και να χάνεται στους κόσμους τής ποίησης και της μουσικής, σε ιστορίες που έγιναν στίχοι, σε ποιήματα και τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες, που έχουν πίσω τους ιστορίες… Δεν βλέπω να υπάρχει σοβαρός λόγος να χαλάσουμε εφέτος μια συνήθεια που, έτσι κι αλλιώς, μ’ αρέσει.

Η σημερινή μας ιστορία εκτυλίσσεται κάπου στις αρχές τής δεκαετίας τού ’70. Ο 21χρονος Γιώργος Κουτούζης από την Νέα Ερυθραία δουλεύει σε οικοδομή αλλά σήμερα έχει μια σοβαρή υποχρέωση και πρέπει να λείψει. Επειδή ξέρει ότι ο εργολάβος θα «στραβώσει» αν μείνει πίσω η δουλειά, έχει φροντίσει από την προηγούμενη μέρα να πάει σε ένα καφενείο τής περιοχής όπου συχνάζουν εργάτες σαν κι αυτόν και να βρει αντικαταστάτη. Όμως, ο αντικαταστάτης δεν πήγε στο γιαπί. Έτσι, όταν την επόμενη μέρα ο Κουτούζης γυρίζει στην δουλειά του, ο εργολάβος τον απολύει θυμωμένος. Έξω φρενών ο νεαρός ξαναπάει στο καφενείο να ζητήσει εξηγήσεις από εκείνον που τον κρέμασε και, κουβέντα στην κουβέντα, ο άλλος αποκαλεί τον Κουτούζη «αλήτη». Ο Κουτούζης θολώνει, τον βγάζει σηκωτό από το καφενείο και τον αρχίζει στα χαστούκια. Κάποιοι κινούνται εναντίον του αλλά ο γεροδεμένος Κουτούζης αρπάζει ένα μηχανάκι, το σηκώνει στον αέρα και απειλεί να το πετάξει σ’ όποιον πλησιάσει.

Χρήστος Ζορμπάς, Μάνος Λοΐζος, Άγνωστος, Αλέξης Δαμιανός, Κούλα Αγαγιώτου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Να ζεις περισσότερο (Alike short film)

το βρήκαμε εδώ: στον Τοίχο

Τρύφων Λιώτας 
Η ταινία μικρού μήκους «Όμοιοι» (Alike, SP, 2015) είναι μια κινουμένων σχεδίων ματιά πάνω στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Χωρίς διαλόγους και με έναν αφοπλιστικά απλό σενάριο μέσα σε 7 λεπτά καταφέρνει να αναδείξει προβλήματα και αντιφάσεις του πολιτισμού μας αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές. Κέρδισε 64 (!) βραβεία και το ντουέτο των δημιουργών της, θέλησε να την διαθέσει ελεύθερα στο ίντερνετ.
Η ιστορία απλή: Ένας πατέρας, ο Kopi (=Αντιγραφή) θέλει να μάθει στο γιό του Paste (=Επικόλληση) τον σωστό τρόπο ζωής. Αλλά ποιος είναι όμως ο σωστός δρόμος;

Ο πολιτιστικός χάρτης της Ελλάδας online με ένα κλικ!

πηγή: Εναλλακτικός

O κόμβος του Υπουργείου Πολιτισμού ΟΔΥΣΣΕΑΣ προσφέρει διαδικτυακά, μέσα από έναν εύχρηστο χάρτη, χρήσιμες πληροφορίες για Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς Χώρους σε όλη την Ελλάδα.
Οι πολλαπλές λειτουργίες του χάρτη δίνουν δυνατότητες περιήγησης σε όλους τους νομούς της χώρας και επιτρέπουν τη συλλογή διοικητικών, γεωγραφικών και πολιτιστικών πληροφοριών.
Για να πλοηγηθείτε στον πολιτιστικό χάρτη της Ελλάδας πατήστε εδώ.

Ένα ελληνικό πολιτικό θρίλερ

πηγή: στον Τοίχο

Τρύφων Λιώτας
Πρόκειται για μια ελληνική ταινία μικρού μήκους με τίτλο Άσπρο Περιλαίμιο (White Collar, 2016, GR) η οποία έχει κερδίσει ήδη βραβεία στο εξωτερικό.
Συγκεκριμένα η ταινία απέσπασε ειδική μνεία σεναρίου στο Artfools Video Festival και το δεύτερο βραβείο ξένης ταινίας στο Sand Dune International Short Film Festival.
Η σκηνοθέτης είναι η Ναταλία Λαμπροπούλου και ο σεναριογράφος – παραγωγός ο Σωτήρης Πετρίδης.
Είναι μια απόδειξη ότι στην Ελλάδα της κρίσης συνεχίζεται να παράγεται πολιτισμός και τέχνη. Το ότι δεν το βλέπουμε οφείλεται πολύ απλά στο γεγονός ότι δεν προβάλλεται από πουθενά.
Αυτό δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο γιατί ο πολιτισμός πάντοτε επιδρά τροποποιώντας και ανατρέποντας τις σταθερές του βίου: κράτος, θρησκεία και κοινωνία – αναλόγως βεβαίως με το βαθμό ένταξής του στις επιδιώξεις τους και της αξιοποιήσεώς του απ’ αυτές.
Είναι ο κριτής τους. Και φυσικά ούτε στο κράτος, ούτε στην κοινωνία αρέσει η κριτική. Η ταινία και το μήνυμά της είναι σαφώς καλύτερα από τον πολυδιαφημισμένο «Αστακό», ο οποίος προβλήθηκε σε αίθουσες, τόνοι χαρτιού ξοδεύτηκαν σε κριτικές και διθυράμβους, κόστισε πολύ περισσότερο και θεοποίησε ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Και αναφέρω τον «Αστακό» γιατί υπάρχουν οι ομοιότητες της ελληνικής παραγωγής και σκηνοθεσίας καθώς και των σεναρίων επιστημονικής φαντασίας και δυστοπίας.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον, όχι και τόσο διαφορετικό από τη σημερινή κοινωνία, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να κάνουν το οτιδήποτε για την εύρεση εργασίας. Συγκεκριμένα παίζουν ρωσική ρουλέτα για να κερδίσουν την πολυπόθητη θέση. Η μόνη διαφορά με τη σημερινή κοινωνία είναι στις σφαίρες.
Σήμερα το ρόλο των σφαιρών παίζουν οι αυτοκτονίες, η μεγάλη ανεργία, η μετανάστευση, η πείνα, η αδυναμία να δημιουργήσεις στα πιο δημιουργικά σου χρόνια νιώθοντας άχρηστος, η κατάθλιψη κοκ.
Όλα αυτά γίνονται, όπως και στην ταινία, στο όνομα του κέρδους και της «ανάπτυξης». Που για να έρθει πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί δηλαδή να υπάρχει ανεργία, φτωχοποίηση και εξαθλίωση μέσω χαμηλών ημερομίσθιων ώστε να προσελκυσθούν επενδυτές για να πάρει «μπρος» η οικονομία.
Τι είναι μερικοί θάνατοι μπροστά σε τέτοια μεγαλεία;
Δεν είναι κακό, τουναντίον, μερικές «σφαίρες» (αυτοκτονίες και μετανάστευση) δρουν θαυματουργά: μειώνουν την ανεργία…
Στο μόνο σημείο που υπάρχει διαφορά με τη σημερινή κοινωνία είναι οι θέσεις εργασίας: στο μέλλον παλεύουν για μια θέση σε τράπεζα αλλά στο παρόν οι σφαίρες πέφτουν για μια αξιοσέβαστη θέση σερβιτόρου, ντελιβερά ή το πολύ υπαλλήλου σε σουπερμάρκετ.
Η ιστοσελίδα της ταινίας εδώ.
Η ταινία εδώ.

Το παιδί του Διαδικτύου : Η ιστορία του Άαρον Σβάρτς

πηγή: Βιντεοθήκη – Αυτομόρφωση

Ο Άαρον Σβάρτς ήταν ένας Αμερικανός προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, συγγραφέας, αρχειοθέτης, πολιτικός οργανωτης και ακτιβιστής στο Διαδίκτυο.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, σημάδεψε την ιστορία του Διαδικτύου αγωνιζόμενος με κεντρικό άξονα την ανοιχτή πρόσβαση και την ελεύθερη διάδοση της γνώσης σε όλους μέσω του Ίντερνετ. Πρωτοστάτησε σε δράσεις υπέρ των ψηφιακών δικαιωμάτων και κατά της λογοκρισίας, των κρατικών παρεμβάσεων και της εμπορευματοποίησης δημοσίων εγγράφων όπως οι αποφάσεις των δικαστηρίων και οι πανεπιστημιακές δημοσιευσεις. Είχε φτιάξει και διαθέσει, με ελεύθερες άδειες, αρκετά προγράμματα ελεύθερου λογισμικού και ανοιχτών προτύπων.
Οι ιδέες και η δράση του του στοίχησαν ένα ανηλεές κυνήγι από τις αρχές και την Αμερικανική δικαιοσύνη, αντιμετωπίζοντας εξοντωτικές ποινές επειδή τόλμησε να αντιτεθεί στις αντιλήψεις του πολιτικού και του οικονομικού συστήματος για τη χρήση του Διαδικτύου και τον έλεγχο της γνώσης και της πληροφορίας.
Αυτοκτόνησε λίγο πριν τη δίκη του για την υπόθεση JSTOR, σε ηλικία 26 ετών.
To ερευνητικό ντοκιμαντέρ «The Internet’s Own Boy: The Story of Aaron Swartz» του Brian Knappenberger διατίθεται ελεύθερα (χωρίς DRM) με άδεια Creative Commons. Υποτιτλίστηκε συνεργατικά σε πολλές γλώσσες μέσα από την ανοιχτή πλατφόρμα υποτιτλισμού Amara.

The Story of Aaron Swartz Greek Subtitles Full Movie from ANONS GREECE on Vimeo.

ή
σε 8 μέρη
εδω


Δεν υπάρχει περίπτωση…

πηγή: Cogito ergo sum

… να πάψω να γελάω όποτε τους ακούω να μιλάνε για νέες αφετηρίες και νέα ξεκινήματα, για ανασυντάξεις, για ανασυστάσεις και για επανιδρύσεις. Με χρησιμοποιημένα εισιτήρια δεν πας ταξίδι και με φθαρμένα υλικά δεν φτιάχνεις τίποτε καινούργιο.

… να χωνέψω τα αμέτρητα παραμύθια για την «κρίση χρέους» που ακούω επί επτά ολόκληρα χρόνια. Παραμύθια που δεν αποσκοπούν παρά στο να με πείσουν πως εγώ είμαι ο ένοχος για τα δικά τους εγκλήματα. Το μόνο δικό μου έγκλημα είναι πως τόσα χρόνια είχα βολευτεί στον καναπέ μου και δίσταζα να κατεβώ στον δρόμο για να κλείσω τον δικό τους δρόμο. Όμως, έχω ήδη τιμωρηθεί γι’ αυτό το έγκλημα και δεν σκοπεύω να το ξανακάνω.

… να πιστέψω ποτέ ότι ο τόπος καταστράφηκε από σιδηροδρομικούς που έπαιρναν μισθό 2.500 ευρώ, από τις απαράδεκτα υψηλές συντάξεις, από τον υδροκέφαλο δημόσιο τομέα με τους ένα εκατομμύριο και πλέον υπαλλήλους, από τους τυροπιτάδες που δεν κόβουν αποδείξεις, από τους εκπαιδευτικούς που κάθονται τρεις μήνες τον χρόνο ή από τους άνεργους που καλοπερνάνε χάρη στα υψηλά επιδόματα.

10/5/1985: Προεκλογική συγκέντρωση του ΠαΣοΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο

… να ανταποκριθώ στις εκκλήσεις για ομοψυχία επειδή τάχα αυτό είναι που χρειαζόμαστε για να βγούμε από το αδιέξοδο. Δεν θα το κάνω επειδή ξέρω πως, όταν μου ζητούν ομοψυχία, ουσιαστικά μου ζητούν να καθήσω ήσυχος και να συμφωνήσω με τις επιλογές τους δίχως αντιδράσεις και διαμαρτυρίες.
Συνεχίστε την ανάγνωση


Ματωμένη Κυριακή – Bloody Sunday

πηγή: Βιντεοθήκη – Αυτομόρφωση

 

Ματωμένη Κυριακή – Bloody Sunday

Η Ματωμένη Κυριακή (ιρλ.: Domhnach Na Fola), είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα γεγονός που έλαβε χώρα στο Ντέρρυ της Βόρειας Ιρλανδίας, στις 30 Ιανουαρίου 1972.

Σε μια πορεία διαμαρτυρίας που οργανώθηκε από την Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Βόρειας Ιρλανδίας, για την κατάσταση που επικρατούσε στη Βόρεια Ιρλανδία σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην περιοχή Μπόγκσαϊντ, 26 ατομα πυροβολήθηκαν από τα μέλη του 1ου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, του οποίου ηγούνταν ο Συνταγματάρχης Ντέρεκ Ουίλφορντ και ο υποδιοικητής (αργότερα Στρατηγός) Μάικ Τζάκσον. 13 άνθρωποι, 6 εκ των οποίων ήταν ανήλικοι, πέθαναν αμέσως, ενώ άλλος ένας πέθανε ύστερα από 4½ μήνες υποκύπτοντας στα τραύματά του. Δύο άτομα τραυματίστηκαν από οχήματα του στρατού. Πολλοί μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων και δημοσιογράφων, πιστοποιούν ότι όλοι όσοι πυροβολήθηκαν ήταν άοπλοι. Πέντε από εκείνους πυροβολήθηκαν στην πλάτη.
 

Πατηστε εδω

ή
εδω
(Για να δουμε την ταινια:

1- πατάμε στο “Proceed to video”.,
2- κλείνουμε την διαφήμιση που άνοιξε
3- πατάμε στο κουμπί ‘play’ πάνω στην εικόνα
4- ξανα-κλείνουμε την διαφήμιση που άνοιξε
5- ΜΗΝ πατήσετε πουθενά αλλού )
ή

Iggy Pop: Νέο κομμάτι με άρωμα Καναδών χρυσοθήρων

πηγή: Info-war

Το «Gold», το νέο κομμάτι του Iggy Pop, που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο, είναι το soundtrack του ομώνυμου θρίλερ μυστηρίου που θα κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Ο Iggy Pop συνυπογράφει το κομμάτι μαζί με τον Danger Mouse και μάλιστα οι δύο μουσικοί είναι υποψήφιοι στις Χρυσές Σφαίρες.

 iggy_pop-360x240

Η ταινία του Stephen Gaghan αφορά έναν άτυχο επιχειρηματία και ένα γεωλόγο, που αποφασίζουν να αναζητήσουν χρυσό στις ζούγκλες της Ινδονησίας. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι βασισμένη στο σκάνδαλο του καναδέζικου ομίλου εταιρειών μεταλλευτικής δραστηριότητας, Bre-X.

Συνεχίστε την ανάγνωση