Category Archives: ΚΕΙΜΕΝΑ

Max Haiven: Καμιά Επιστροφή στην Κανονικότητα

πηγή: geniusloci2017

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην σελίδα του περιοδικού Roar και προέρχεται από το βιβλίο  Revenge Capitalism: The Ghosts of Empire, the Demons of Capital, and the Settling of Unpayable Debts του συγγραφέα. Ο Max Haiven είναι ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Λέικχεντ στο Οντάριο. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Ο ερχομός της επιδημίας του COVID-19 στις αρχές του 2020, που ακόμη εξελίσσεται σε ολόκληρο το πλανήτη καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, στο μέλλον μάλλον θα μνημονεύεται ως αλλαγή εποχής. Στον εκτεταμένο αυτό χειμώνα, καθώς κλείνουν τα σύνορα, καθώς οι καραντίνες και οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας εντείνονται, καθώς άνθρωποι υποκύπτουν και ανακάμπτουν, υπάρχει μια έντονη αίσθηση πως, όταν τελικά φτάσει η άνοιξη θα ξυπνήσουμε σε ένα δραστικά διαφορετικό τοπίο.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Niall Scott: Αναρχισμός και Υγεία

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cambridge Quarterly of Healthcare Ethics 27. Ο Niall Scott είναι αναπληρωτής καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασαϊρ και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Εισαγωγή

Οι τρόποι με τους οποίους η αναρχική σκέψη μπορεί να συνεισφέρει δημιουργικά, ακόμη και να προσφέρει λύσεις, στον υπάρχοντα διάλογο γύρω από την υγεία είναι θέμα που έχει κερδίσει ελάχιστη προσοχή στην βιοηθική. Στους αναρχικούς κύκλους, η υγεία αποτελεί σημαντικό κομμάτι των πολύ ευρύτερων προκλήσεων που ακτιβιστές και οργανωτές δείχνουν στην καθιερωμένη σύγχρονη, τοπική και διεθνή κοινωνία. Ομιλίες γύρω από το κλίμα, τη χρήση καυσίμων, τη διατροφή, την ασθένεια, το τρόπο ζωής, την επίπτωση της συμπεριφοράς στο χώρο εργασίας, και το περιβάλλον είναι τμήματα πολλών αναρχικών προβληματισμών για το σημερινό κόσμο, αλλά που σπάνια μπαίνουν κάτω από το ζήτημα της υγείας.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δεν περισσεύει καμία και κανείς

πηγή: Κατάληψη Rosa Nera (μαύρο ρόδο)

Οι πρόσφατες εξελίξεις στα ζητήματα της παγκόσμιας επιδημίας του COVID – 19 και της προσφυγιάς αποδεικνύουν πως τα διεθνή ζητήματα μπορούν να επιλυθούν μόνο με διεθνή συνεννόηση και αλληλεγγύη. Αυτή η αλληλεγγύη δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστική, κοινωνική και εργατική, ποτέ εξουσιαστική.

Αντίθετα με τα καθεστώτα υγείας του καπιταλισμού, ένα αλληλέγγυο σύστημα υγείας δεν μπορεί παρά να είναι ο στόχος μιας διεθνούς αλληλεγγύης και ανταλλαγής γνώσεων, με αναγκαία συνθήκη την εναντίωση σε ταξικές, έμφυλες και φυλετικές εξαιρέσεις από την πρόσβαση στην περίθαλψη. Σημειώνοντας ότι η υγεία για μας είναι ένα αγαθό οικουμενικό που θα πρέπει να συνυπολογίζεται σε συνάρτηση με όλα τα θέματα που αφορούν τα υπόλοιπα έμβια όντα και την οικολογία.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο μονόλογος του κορωνοϊού: «Ήρθα για να σταματήσω τη μηχανή, επειδή εσείς δεν βρίσκετε το χειρόφρενο»

πηγή: Βαβυλωνία

από το lundimatin

μετάφραση από τα γαλλικά: Θεόφιλος Βανδώρος

Αγαπητά ανθρώπινα όντα, σταματήστε να κραυγάζετε με γελοίες ιαχές πολέμου. Μη στρέφετε τις εκδικητικές ματιές σας εναντίον μου. Σβήστε τα μαβιά χρώματα του τρόμου με τα οποία ζωγραφίζετε το όνομα μου. Όλοι εμείς, τα βακτήρια και οι ιοί, από τα βάθη του μικρόκοσμου, είμαστε η αληθινή συνέχεια της ζωής πάνω στη Γη. Χωρίς εμάς δεν θα είχατε δει ποτέ το φως της ημέρας, δεν θα είχε καν δημιουργηθεί το πρώτο σας κύτταρο.

Είμαστε οι πρόγονοι σας, με τα ίδια δικαιώματα όπως οι πέτρες και τα φύκια και σίγουρα πολύ περισσότερα από τους πιθήκους. Βρισκόμαστε όπου είστε κι εσείς και όπου δεν έχετε φτάσει ακόμα. Εάν είστε ικανοί να αντιληφθείτε στο σύμπαν μόνο ό, τι σας μοιάζει, τόσο το χειρότερο για εσάς!

Συνεχίστε την ανάγνωση

8 καθήκοντα για την προστασία της κοινωνικής βάσης τώρα και μετά την τρέχουσα υγειονομική κρίση

πηγή: Αναρχική Ομοσπονδία

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου, κατά την οποία μια σειρά γενικευμένων κρίσεων ξεσπούν ταυτόχρονα και προοιωνίζονται ένα επικίνδυνο μέλλον για την κοινωνική βάση. Από την επαπειλούμενη νέα οικονομική κρίση που ερχόταν να διαδεχτεί την προσωρινή νηνεμία που ακολούθησε την εποχή των μνημονίων, την κρίση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο, την προσφυγική κρίση, έως την επιδημία που ζούμε αυτές τις μέρες.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο Κορωνοϊός και η ξεχασμένη σου κορώνα

πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/

Στη μέση του πανικού

στο μάτι του κυκλώνα

προσπάθησε

Προσπάθησε

«Ανασηκώσου απάνω από τα πολύβουα κύματα

και πιάσε μ’ ένα κλωθογύρισμα του ματιού σου»

την αλήθεια

Όση μπορείς

Όση αντέχεις

Ο στόχος προδιαγεγραμμένος

Ο ιός -κατασκευασμένος ή φυσικός- απολύτως βολικός

Οι κίνδυνοι αυτού -υπερβολικοί ή αληθινοί- στην υπηρεσία του φόβου

Άκου, άκου τις ύαινες και τους γύπες που περιμένουν να σε ξεσκίσουν

Τόλμα να ακούσεις τον φριχτό στο βασιλιά Φόβο ύμνο τους:

«Ω Φόβε, τροφέ θανάτου πριν το θάνατο

Στάσου σύμμαχος των λίγων σε αυτόν τον πόλεμο

Στάσου της κοινωνίας των πολλών “ζωντανών – νεκρών” δημιουργός

Εκείνων που δεν τολμούν πια να σκεφτούν

Εκείνων που μονάχα ακολουθούν»…

Ο στόχος προδιαγεγραμμένος

Ασφαλιστικές δικλείδες αποβλάκωσης παντού

Τα παιδιά στα κινητά

Οι γονείς στα κινητά

Τα μάτια και τα μυαλά ακίνητα

Δεν σκέφτονται κι ούτε μιλούν

Μονάχα ακούν και ακολουθούν

Κι όποιος τολμήσει τον βασιλιά Φόβο να αμφισβητήσει

κι όποιος με την κλεμμένη φλόγα προσπαθήσει την αλήθεια στο φως να δείξει

δεσμώτης Προμηθέας στον Καύκασο, πάντα για το καλό μας

Αποφυγής παράδειγμα για όλους:

Κοίτα, κοίτα

αυτή είναι η κατάληξη για όποιον τολμήσει να σκεφτεί

Κοίτα τον αετό να του ξεσκίζει κάθε μέρα το συκώτι

Κι ύστερα σκέψου

Αν αντέχεις

Αν τολμάς

Ή μήπως είναι καλύτερα να ακολουθήσεις;

Χωρίς δεύτερη σκέψη

χωρίς ούτε καν πρώτη

Δέξου την ψευτοθεία κοινωνία τους με ευλάβεια

Επικοινώνησέ την

Ο λόγος της διαταγή

Η αμφισβήτησή της ύβρης

Ναι – ναι, καλύτερα έτσι

Που καιρός τώρα πια για σκέψη…

Κι ύστερα η αμφισβήτηση θέλει και συμμάχους

αλλιώς τρελαίνεσαι

Κι εσύ δεν θέλεις να τρελαθείς, έτσι δεν είναι;

Κι ούτε να μείνεις μόνος σου

Έλα λοιπόν καλέ και εκπαιδευμένε και επαρκώς αποβλακωμένε αμνέ

έλα στο ασφαλές κοπαδάκι μας…

εσύ δεν είσαι πια λιοντάρι

έλα καλό μου προβατάκι

μη μείνεις μόνο σου

ξέρεις τι κάνει ο λύκος σε όσους δεν αγαπάνε το μαντρί…

Γι’ αυτό σου λέω

έλα καλό μου προβατάκι

μαζί με τα άλλα στη γραμμή

έτοιμο νεράκι και τροφή

έλα να παρακολουθήσεις τη σφαγή

τη δική σου σφαγή

Το βλέμμα, η σκέψη και η καρδιά

την κάθε μέρα ακίνητα στα κινητά

Την ασφάλεια κηρύσσοντας,  εξυμνούν τον Φόβο

εξασφαλίζοντας μία ζωή νεκρή…

Κοίτα πως λίγο – λίγο αισθάνεσαι καλύτερα στην απομόνωσή σου!

Που καιρός για συναναστροφές…

«Άνθρωπος – κοινωνικό ον» και λοιπές αηδίες…

«Άνθρωπος – δουλικό ον»

Αυτό κηρύσσει ο μεγάλος μας βασιλιάς

Άνθρωπος – δούλος του Φόβου

Ο στόχος προδιαγεγραμμένος

Αυτός η αιτία της υπερβολής και του πανικού

Οι αφορμές -πραγματικές ή επινοημένες- θα παρουσιάζονται

Εχθές, σήμερα, αύριο

Κορωνοϊός, Αυριοϊός, Μεθαυριοϊός

Κορωνοϊός, κόρη βουβή – τυφλός μας γιος

Αφορμές αληθινές θα μεγιστοποιούνται

            ψεύτικες θα κατασκευάζονται

Εν ανάγκη θα παράγονται

Και το σχέδιο «σαν έτοιμο από καιρό»

Όλοι οι δρόμοι καταλήγουν στο δικό τους μονόδρομο

Όπου και να πας, ότι και να γίνει

Αν ο φόβος φανεί δίκαιος (π.χ. στην περίπτωση του Κορωνοϊού κατά την οποία θα έχουμε πολλά θύματα)

τότε ο φόβος θα επιβεβαιωθεί

Ένας νέος θα προετοιμαστεί

Θα ανθίσει και θα καρποφορήσει

Αν ο φόβος δεν «ευδοκιμήσει» (π.χ. στην περίπτωση του Κορωνοϊού κατά την οποία θα έχουμε λιγότερα από τα προβλεπόμενα θύματα)

τότε ο φόβος που μας ώθησε να λάβουμε τα απαραίτητα σωτήρια μέτρα θα επιβραβευτεί

τότε ο φόβος θα επιβεβαιωθεί

Ένας νέος θα προετοιμαστεί

Θα ανθίσει και θα καρποφορήσει

Και κάπως έτσι, όλα βαίνουν ελεγχόμενα

βάση προγράμματος

Βούτυρο στο ψωμί των λίγων!

Ο κόσμος μαντρωμένος

Το χρήμα πλαστικό

Τα πάντα ελεγχόμενα

Ο φόβος φυλάει τα έρμα…

Σύνορα υψώνονται

πόλεις απομονώνονται

άνθρωποι απομακρύνονται

Που τόλμη και καιρός για αγκαλιές και φιλιά;

Που καιρός για αγάπη;

Και κάπως έτσι, όλα θα βαίνουν ελεγχόμενα

«καλώς εις βάρος μας»…

Γιατί τι να την κάνεις της ασφάλεια χωρίς την ζωή;

Θα μένεις μέσα στο σπίτι

Θα καταναλώνεις ότι σου στέλνουμε

Delivery!

Θα τρως τα συσκευασμένα

Θα πίνεις τα εμφιαλωμένα

Θα ακούς τα εγκεκριμένα

(κι αν θελήσεις να κρίνεις:

τρέχα-γύρευε για τα κρυμμένα δεδομένα…)

Όλη η ζωή σου ένα ψέμα

Τα όνειρά σου -πριν γεννηθείς- τακτικά βαλμένα

Θα πράττεις τα προδιαγεγραμμένα

Θα ερωτεύεσαι διαδικτυακά και απομονωμένα

με τον καθένα (δηλαδή με κανένα)

Και μέσα στο τίποτα και στον κανένα θα ψάχνεις εσένα

Τα μάτια του παιδιού μες στον καθρέπτη ξεχασμένα

Και ποια η αντιπρόταση;

Ποια η άμυνα;

Ποιος ήλιος να υπάρχει πίσω από τα τόσα σύννεφα;

Γράφοντας τα παραπάνω

σε μια μονάχα λύση καταλήγω

Πρώτη ανάγκη η κατανόηση πως είναι κατηφόρα

Κάθε μέρα θα ‘ναι χειρότερα και γυρισμό δεν έχει

Ο κόσμος όλος άλλαξε και χάλασε και χάθηκε

Η πορεία του μεγάλου συνόλου από παλιά, σοφά προδιαγεγραμμένη:

«Πρόσω ολοταχώς προς την απομόνωση

σε μια καθημερινότητα ζωντανή – νεκρή»

Δεύτερη ανάγκη ύστερα

ο αυτοπροσδιορισμός μας

Με έναν φίλο μας μαζί

κι ύστερα δυο και πέντε

ανάπτυξη και οργάνωση δικής μας κοινωνίας

Δική μας να ‘ναι η τροφή

δικές μας και οι ιδέες

όσο μπορούμε μακριά

απ’ τη δική τους τρέλα

όσο μπορούμε μακριά

Υγρ.: Διαβάζοντας τα παραπάνω και έχοντας δύο γονείς που ανήκουν στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες υψηλού κινδύνου, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν είμαι  ανόητος και ότι ασφαλώς και δεν θεωρώ παράλογο το να προσπαθεί κανείς να αποφύγει έναν κίνδυνο.  (Όπως άλλωστε και την κοινή γρίπη…)  Η υπαρξιακή ένσταση αφορά στην αποδοχή του επιβεβλημένου πανικού και κυρίως στη μη κατανόηση της νέας τάξης πραγμάτων.

Θα μπορούσε όλο αυτό με τον Κορωνοϊό να είναι ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα που να προδιαγράφει μελλοντικές εφαρμογές…

Ιδού τα ερευνητικά συμπεράσματα:

«Τα πειραματόζωα αφού κατανάλωσαν με επιμέλεια την τροφή, υιοθέτησαν πλήρως τις συστάσεις – διαταγές και οικειοθελώς αυτοαπομονώθηκαν.  Στον βωμό της ασφάλειας, αποσκοπώντας στη διατήρηση της ζωής, θυσίασαν την ίδια τη ζωή.»

Και η μη ζωή συνεχίζεται…


Δυστοπία

πηγή: Αγώνας της Κρήτης

Γράφει ο Παναγιώτης Ξηρουχάκης

Η δυστοπία αποτελεί ένα παρακλάδι της επιστημονικής φαντασίας που το διακρίνει το έντονο πολιτικό στοιχείο. Η σχέση βέβαια πολιτικής και επιστημονικής φαντασίας είναι πολύ ισχυρή. Η μοντέρνα πολιτική και η επιστημονική φαντασία μοιάζουν με παιδιά που μεγάλωσαν μαζί (αν και σε αυτούς που οι γνώσεις τους για επιστημονική φαντασία περιορίζονται σε χολιγουντιανές παραγωγές αυτό φαντάζει απίθανο). Από τo ξεκίνημα της επιστημονικής φαντασίας και συγκεκριμένα από τα μέσα του 19ου αιώνα, όπου το συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρεύμα κάνει την εμφάνιση του σαν διακριτός κλάδος του φανταστικού, οι πολιτικές αναφορές που συναντάμε στα κλασσικά έργα αυτού του ρεύματος δεν είναι αμελητέες.

Πιο συγκεκριμένα ο κατά πολλούς παιδικός συγγραφέας (λαθεμένα κατά την προσωπική μου άποψη) και πατέρας της επιστημονικής φαντασία Ιούλιος Βερν αφήνει να διαφανούν στο έργο του κάποιες πολιτικές απόψεις. Ήταν ανθρωπιστής δημοκράτης με συμπάθεια για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής του. Η συμπάθεια με την οποία παρουσιάζει στο «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» τον κλασσικό αρνητικό ήρωα του, τον κάπτεν Νέμο είναι ενδεικτική. Ο εκδικητής καπετάνιος που πολεμά λυσσαλέα και μέχρι το τέλος τον αγγλικό ιμπεριαλισμό είναι ένα φουτουριστικό (μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν υποβρύχια) κράμα ατομικού μηδενισμού (υπάρχει η θεωρία ότι ο Νίτσε είχε επηρεάσει τον Ιούλιο Βέρν στη δημιουργία αυτού του ήρωα) και αντιμπεριαλιστικών απόψεων.

Πάραυτα ο Βερν είναι υπεραισιόδοξος για το μέλλον της ανθρωπότητας και πιστεύει ότι η τεχνολογία και η επιστήμη οδηγούν την ανθρωπότητα σε ένα χρυσό μέλλον.

Ο πατέρας της σκοτεινής επιστημονικής φαντασίας όμως είναι ο G.Wells. Ένας ουτοπικός σοσιαλιστής βαθιά ανθρωπιστής που προειδοποιεί με όλα τα έργα του τον πλούσιο δυτικό κόσμο για τις συνέπειες που θα έχει η εκμετάλλευση των αδυνάτων από τους δυνατούς. Για παράδειγμα στο θρυλικό «Ταξίδι στο χρόνο» οι υποχθόνιοι που τρώνε τους χαζούς κατοίκους της μελλοντικής αυτής γης δεν είναι άλλοι από τους απογόνους της εργατικής τάξης που διωχτήκαν κάποτε στο παρελθόν από τους πλούσιους στον κάτω κόσμο. Αποτέλεσμα είναι αυτοί να γίνουν κανίβαλοι και να εκδικούνται φρικτά τους απογόνους της ανώτερης τάξης όταν επισκέπτονται την πάνω γη.

O G.Wells μιλάει για ένα σκοτεινό μέλλον και ανοίγει το δρόμο για να αναδυθεί το λογοτεχνικό ρεύμα της δυστοπίας.

Η δυστοπία είναι το είδος επιστημονικής φαντασίας που ασχολείται με τον μελλοντικό θρίαμβο του κράτους εις βάρος της ελευθερίας των πολιτών και την πλήρη αποδόμηση της κοινωνίας από τον φόβο της εξουσίας. Πολλοί συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με το είδος με πιο επιφανείς τον Philip Dick και τον Βallard. ;Ένα από τα πρώτα έργα δυστοπίας είναι  το «We» (1921) του Ρώσου Υevgery Zamyatin. Είναι το έργο το οποίο επηρέασε το αριστούργημα του είδους «1984» του Όργουελ.

Πιστεύω ότι είναι ίσως το μόνο είδος λογοτεχνίας που έχει τόσο πολύ δικαιωθεί από τις ιστορικές εξελίξεις τις οποίες με έμμεσο ή άμεσο τρόπο προέβλεψε. Η «δημοκρατία» του καπιταλιστικού παραδείσου (με τα γκέτο των απόκληρων και την αυξανόμενη αστυνομοκρατία) λίγο απέχει από τη μελλοντική κοινωνία του «1984» ή του «Brave new world». Η δυστοπία αποτελεί την κατεξοχήν πολιτική κατάληξη της επιστημονικής φαντασίας.

Το απολυταρχικό αντι-όραμα του Yevgery Zamyatin

669

Το «Εμείς» γράφτηκε το 1921. Δημοσιεύτηκε το 1927 σε συνέχειες σε ένα περιοδικό. Στα ελληνικά εκδόθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα τη δεκαετία του 80 και μέχρι σήμερα ήταν δυσεύρετο.Κυκλοφορεί ξανά από τις εκδόσεις «Εξάρχια».

cancer-cells

Το «Εμείς» αναφέρεται στη ζωή ενός ανθρώπου, του D-503, σε μία μελλοντική κοινωνία, όπου οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε αριθμούς.

Τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν στο Κράτος. Η πόλη έχει κατασκευαστεί εξολοκλήρου από γυαλί, το οποίο επιτρέπει στη μυστική αστυνομία να εποπτεύει τους πάντες (η διάρθρωση της πόλης είναι ανάλογη με τη φυλακή Panopticon που είχε σχεδιάσει τη ο Jeremy Bentham). Η ζωή είναι οργανωμένη για να προωθηθεί η μέγιστη παραγωγή με βάση το τευλορικό πρότυπο παραγωγής. Οι άνθρωποι φορούν πανομοιότυπα ρούχα και δεν έχουν ονόματα παρά αριθμούς. Θεωρούν έννοιες όπως ψυχή, ελευθερία, ποίηση ξεπερασμένες ,έννοιες συνώνυμες με τους πρωτόγονους. Η μόνη ηδονή βρίσκεται στην ευδαιμονία και την επιβίωση του κράτους. Ο D-503 είναι ένας μαθηματικός που εργάζεται για τη δημιουργία του Ολοκληρωτή ενός διαστημοπλοίου που θα μεταδώσει την ευτυχία, τη σοφία και τη λογική του Κράτους σε διασυμπαντικά επίπεδα…

Όμως οι αριθμοί δεν έχουν πει την τελευταία λέξη. Η επανάσταση μιας ομάδας αριθμών τα συμπαρασύρει όλα και μαζί και τον D-503.Τελευταία λύση του κράτους η λοβοτομή που επιβάλλεται στους πολίτες-αριθμούς.Παραυτά το τέλος του βιβλίου δεν είναι απαισιόδοξο. Έτσι στην τελευταία σελίδα μένουμε με ερωτηματικό για το αν οι επαναστάτες έχουν ηττηθεί πραγματικά.

Η μάχη συνεχίζεται. Βλέπουμε σε αυτή την ιστορία τα βασικά συστατικά του μυθιστορήματος της δυστοπίας. Από αυτό εδώ το έργο πήραν πολλά και ο Χάξλευ και ο Όργουελ: Παντοδύναμο κράτος που τα εποπτεύει όλα (big brother),απουσία προσωπικότητας και συναισθημάτων, θρίαμβος της επιστήμης και της λογικής εις βάρος των ενστίκτων κλπ.

Πολιτικά πιστεύω του Ζαμιατίν

Ο Ζαμιατίν αρχικά ήταν μπολσεβίκος. Με δύο συλλήψεις στο ενεργητικό του και μία εξορία έγραφε σατυρικά έργα για τον Καπιταλισμό (πχ The Islanders) και στήριξε πλήρως την οκτωβριανή επανάσταση το 1917. Μέχρι τη στιγμή που ο Λένιν επέβαλε δικτατορία των Μπολσεβίκων κάτι που ο Ζαμιάτιν θεώρησε προδοσία απέναντι στην επανάσταση. Να συμπληρώσουμε ότι στη διάρκεια του εμφυλίου οι Μπολσεβίκοι αντιμετώπισαν μεγάλη αντίσταση από αριστερά: Toν αναρχικό στρατό του Μάχνο, την εξέγερση των κόκκινων ναυτών της Κροστάνδης, τους αριστερούς Εσέρους, τις εξεγέρσεις των αγροτών κλπ.

Ο Ζαμιάτιν είναι με τους παραπάνω «αντάρτες». Αποτελεί τη λογοτεχνική έκφραση της επανάστασης μέσα στην επανάσταση. «Δεν υπάρχει τελευταία επανάσταση… οι επαναστάσεις είναι άπειρες» μας λέει ο Ζαμιάτιν και εξαπολύει το λογοτεχνικό του αντάρτικο ενάντια στους Μπολσεβίκους , τη δικτατορία τους και τα πιστεύω τους (τευλαρισμό, στρατικοποίηση, διωγμός αντιφρονούντων, υλισμός κλπ).

«Δε θέλω να αφήσω άλλους να θέλουν για μένα .Θέλω εγώ να θέλω για τον εαυτό μου». Ο Ζαμιάτιν χωρίς να ασχοληθεί πολύ με την επιστημονική φαντασία, με το έργο «We» τη σημάδεψε ανεπανόρθωτα. Προφήτεψε ουσιαστικά το Σταλινισμό. το Ναζισμό, τις δυτικές δημοκρατίες και τη δεσποτική ακρότητα κάθε απολυταρχισμού. Κατά τη γνώμη μου ξεπέρασε και τον Βερν (τον πατέρα της Επιστημονικής φαντασίας με πολλά έργα φαντασίας στο ενεργητικό του) γιατί αν ο τελευταίος έδωσε τροφή στα παιδικά όνειρα, ο Ζαμιάτιν αποτύπωσε στο έργο την απανθρωπιά της εξουσίας. Και όπως έλεγε ο Κάφκα «το καλό βιβλίο είναι αυτό που πέφτει σαν τσεκούρι στον πάγο της ψυχής μας».

Επίσης ο Ζαμιάτιν υπήρξε επαναστάτης. Έφυγε εξόριστος από τη Σοβιετική κυβέρνηση στο Παρίσι όπου πέθανε πάμφτωχος.

«Η πραγματική λογοτεχνία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δημιουργείται όχι από υπεύθυνους και αξιόπιστους επαγγελματίες αλλά από ψυχασθενείς, αιρετικούς, ονειροπόλους, επαναστάτες και σκεπτικιστές» μας λέει. Ο Βερν ήταν υπεύθυνος και αξιόπιστος επαγγελματίας. Ο Ζαμιάτιν όχι.

Όργουελ: Η δυστοπία στην υπηρεσία της εξουσίας;

Big-Bro

O Όργουελ αποτελεί την πιο μυστήρια φιγούρα στο χώρο της δυστοπίας. Το «1984» που μοιάζει απελπιστικά με το We του Ζαμίατιν αποτελεί ορόσημο στο χώρο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Όργουελ πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των τροτσκιστών και αναρχοσυνδικαλιστών. Όμως σήμερα οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες παραδέχονται ότι ο Όργουελ υπήρξε συνεργάτης τους… Τραγικό; Ποιος ξέρει την αλήθεια απόλυτα; Σίγουρα οι σταλινικοί τον μισούν θανάσιμα. Τους λέρωσε το πορτραίτο στο «Πεθαίνοντας στην Καταλωνία». Ήταν όμως και αυτός άμεμπτος;

Είναι όλα όσα ακούγονται για εκείνον σκευωρίες;

Σίγουρο είναι ότι ο Όργουελ έδωσε πληροφορίες για κομμουνιστές που θεωρούσε ότι υπήρξαν πράκτορες της ΕΣΣΔ. Άλλωστε και ο ίδιος είχε εργαστεί για λίγο σαν αστυνομικός στα νιάτα του (αξιωματούχος στην αστυνομία της Βιρμανίας). Το «1984» έγινε στη δύση το ευαγγέλιο του αντισταλινικού αγώνα. Οι καπιταλιστές το λάτρεψαν και μαζί με τη «Φάρμα των Ζώων» τα παρουσίασαν σαν αδιάσειστες αποδείξεις του απόλυτου κακού: του Σταλινισμού.

Σίγουρα ο Όργουελ έχει στο έργο του πλειάδα αντικαπιταλιστικών και αντιεξουσιαστικών στοιχείων. Πιο συγκεκριμένα το έργο του αποτελεί μια κραυγή για ελευθερία. Όμως στο τέλος της ζωής του έδειχνε να προτιμά τη Δύση (καπιταλισμός) από την Ανατολή (σταλινισμός). Είχε ταχθεί ολόψυχα στον αντισταλινικό αγώνα?

Όπως και να έχει η Δύση παρουσίασε με τρόπο που τη βόλευε το έργο του. Ποιος ξέρει την αλήθεια απόλυτα για τον Όργουελ?

Σκοτάδι Συγκεντρώσου

Gather-Darkness-1969-Pyramind-PB

Το «Σκοτάδι συγκεντρώσου» (1946) αποτελεί ένα δυστοπικό μυθιστορήμα γραμμένο από τον Fritz Leiber . O οποίος διάπρεψε αλλού (ξίφη και μαγεία) και όχι στην επιστημονική φαντασία. Παρά το ότι το συγκεκριμένο πόνημα έχει ξεχαστεί από το σύγχρονο αναγνωστικό κοινό, η μελαγχολική του ματιά το κατατάσσει στις κορυφές της δυστοπίας.

Τριακόσια χρόνια μετά από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, η ανθρωπότητα κυβερνάται από μια μυστική θρησκευτική αδελφότητα που έχει επιβάλει Θεοκρατία. Αυτή χρησιμοποιεί την επιστήμη για να εξουσιάζει. Τα επιστημονικά όμως τεχνάσματα των εξουσιαστών παρουσιάζονται σαν θεϊκές επεμβάσεις στον αναλφάβητο πληθυσμό.

Ενάντια σε αυτή την αδελφότητα που εξουσιάζει, είναι μια μυστική ομάδα μαγισσών, που δηλώνουν οπαδοί του Σατανά και που επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη για την ανατροπή της τυραννικής θεοκρατίας. Σκληρό βιβλίο που δείχνει πως η επιστήμη σαν όπλο των λίγων μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαύρο μέλλον.

Ειδικότερα όταν οι μάζες είναι αναλφάβητες και ο κάθε επιστήμονας παρουσιάζει τις απόψεις του σε αυτές σαν θέλημα θεού…

Δυστοπία και κινηματογράφος

Όσο αφορά τον κινηματογράφο το δυστοπικό μέλλον απασχόλησε πολλούς σκηνοθέτες. Άλλοι μείνανε πιστοί στο απολυταρχικό αντί-όραμα του Υevgery Zamyatin άλλοι το διαστρέβλωσαν (καλό κράτος-κακοί πολίτες) και άλλοι το εξέλιξαν σε διάφορα παρακλάδια (βιοτεχνολογικός φασισμός, έλεγχος γεννήσεων κλπ). Θα αναφέρω εδώ κάποιες ενδεικτικές ταινίες τονίζοντας όμως εξαρχής ότι είναι οι αγαπημένες του γράφοντος (ή τελωσπάντων τις θεωρώ σημαντικές για το είδος) αλλά σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται αντικειμενικά και οι καλύτερες από τους ακαδημαϊκούς του κινηματογράφου ή το κοινό (άλλωστε στις μέρες μας δεν είναι δύσκολο για κάποιον να βρει τα best του κάθε κινηματογραφικού είδους από το ΙΜDB στο internet).

THX1138

thx_01-bbd74b42b158

Η ταινία του Lucas είναι από τις λίγες δυστοπικές ταινίες που ο αγωνιζόμενος φυγάς καταφέρνει να ξεφύγει από τον όλεθρο που η εξουσία του προετοιμάζει… Είναι απ’ τα σπάνια δείγματα “happy end” στον χώρο της δυστοπίας όπου το κλασικό άσχημο τέλος του “ 1984” όπου το αποστειρωμένο κράτος είναι πανίσχυρο και πάντα νικάει, ανατρέπεται. Θα προκαλέσει σίγουρα εντύπωση σε όσους ξέρουν τον Lucas μόνο από τα Star Wars. Εδώ η συνταγή είναι διαφορετική.

Rabid

rabid-1977-poster

Στην μυθική ταινία splatter του Cronenberg από ένα νοσοκομείο διαφεύγει ένα ιός που μεταδίδεται σεξουαλικά κάνοντας τους πολίτες ζόμπι που μεταδίδουν τον ιο μέσω του σεξ. Μάλιστα στο Rabid πρωταγωνιστεί η διάσημη πορνοστάρ της εποχής Marilyn Chambers. Το τέλος φρικτό: ο στρατός θριαμβεύει εις βάρος των νυμφομανών ζόμπι και οι νεκροί πετιούνται στα σκουπιδιάρικα. Δυο χρόνια μετά το AIDS κάνει την εμφάνιση του και κάποιοι χαρακτηρίζουν τον Cronenberg προφήτη…

Threads

threads

Τι να πει κανείς για το Threads που περιγράφει τον πυρηνικό όλεθρο. Πιο μαύρη ταινία δεν γίνεται. Δε θα υπάρχει μέλλον μετά από ένα πυρηνικό πόλεμο πόσο μάλλον κοινωνία έστω δυστοπική.

Mad Max

mad_max_2_1981

Στην κλασσική τριλογία Mad Max τώρα τα πράγματα είναι περίεργα. Από τη μια στη μελλοντική κοινωνία οι κακοί είναι οι μηχανόβιοι, punks κλπ. Ο καλός είναι ο Mel Gibson πρώην μπάτσος. Σε αυτό το μέλλον επιβιώνουν οι πιο δυνατοί. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και οι πιο δημοκρατικές ταινίες στον κόσμο σε σχέση ειδικά με το “1984” και την γενικότερη παράδοση των δυστοπικών ταινιών και βιβλίων – στα Mad Max κακός σίγουρα δεν είναι το κράτος. Να τονίσω όμως εδώ ότι πράγματι στα τέλη του 70 και στις αρχές του 80 ήταν της μόδας μια δεξιόστροφη δυστοπία όπου καλοί είναι οι δικαστές (δικαστής Dredd) και οι μπάτσοι (Robocop) ενώ η κρατική εξουσία μένει σχετικά στο απυρόβλητο, καθώς προστατεύει τους καλούς πολίτες από την παρανοϊκή μάζα.

V for Vendetta

V_For_Vendetta_kissthemgoodbye_net_2784

Στο V for Vendetta τώρα, που κάποιοι χαρακτήρισαν σαν blockbuster για αναρχικούς, η μελλοντική κοινωνία που περιγράφεται δεν διαφέρει και τόσο από τη σημερινή. Η εξουσία είναι αμείλικτη και ρίχνει στο ψαχνό. Το ίδιο αμείλικτοι είναι όμως και οι επαναστάτες όταν έρθει η ώρα. Η ταινία πέρα από το ότι αποτελεί καλλιτεχνικό αριστούργημα αποτελεί και ένα παράδοξο στα χρονικά του Hollywood. Σίγουρα ότι πιο “αναρχικό” γέννησε.

Στρατιώτες του Σύμπαντος

StarshipTroopers

Στο Στρατιώτες του Σύμπαντος, μια υποτιμημένη ταινία κατά τη γνώμη μου, η κοινωνία που περιγράφεται είναι ακραία ρατσιστική – μιλιταριστική. Αξία έχουν μόνο οι οπλίτες του Αυτοκρατορικού Στρατού. Αυτοί έχουν μόνο δικαίωμα ψήφου. Οι γυναίκες υπηρετούν κανονικά και είναι ισάξιες στρατιωτικά με τους άντρες. Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Robert Heinlein που είναι βέβαια η αποθέωση του φουτουριστικού – μιλιταρισμού. Στην ταινία όμως ο μάγος Verhoeven έκανε την ανατροπή. Χρησιμοποίησε το βιβλίο ανατρέποντας το. Έτσι ο προσεκτικός θεατής θα παρατηρήσει την έξυπνη σάτιρα του Verhoeven παρουσιάζοντας τα ΜΜΕ και τον τρόπο που κάνουν την πλύση εγκεφάλου, τους οπλίτες σαν ελαφρά χαζούς και την Αυτοκρατορία σαν μια επιθετική μηχανή (σε αντίθεση με το ομώνυμο βιβλίο) που θα καταβροχθίζει τους «κακούς» του διαστήματος. Στο τρίτο στη σειρά μάλιστα Στρατιώτες του Σύμπαντος η σάτιρα του μιλιταρισμού είναι ανελέητη και όχι τόσο καμουφλαρισμένη όσο στην πρώτη ταινία.


Τζωρτζ Στάινερ – Υπέρ λογοτεχνίας

πηγή: ResPublica

Κείμενο:Αλέξανδρος Μπριασούλης

Παλαιότερα, ήταν σχετικά απλό να περιγράψει κανείς τον χαρακτήρα επαρχιωτισμού του ελληνικού πνευματικού τοπίου και να εντοπίσει την καταγωγή του: είχε να κάνει κυρίως με την έλλειψη πληροφοριών και την μεγάλη απόσταση που χώριζε την Ελλάδα από τα ευρωπαϊκά κέντρα, συνθήκες που έκαναν τα καινούρια ρεύματα να φτάνουν μπαγιάτικα και ξεθυμασμένα στην τοπική αγορά και να αφομοιώνονται τελικά χωρίς αντίσταση από την επικρατούσα δυσκίνητη νοοτροπία, χωρίς να αφήνουν κάποιο βαθύτερο στίγμα στα τοπικά πνευματικά δρώμενα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Blake Stewart: Η Άνοδος του Ακροδεξιού Πολιτισμισμού

πηγή: geniusloci2017


Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Critical Sociology. Ο Blake Stewart είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Γιόρκ του Καναδά. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Εισαγωγή

Τα τελευταία χρόνια έχουν επανεμφανιστεί θεωρητικοποιήσεις εμπνευσμένες από την κριτική θεωρία για την ακροδεξιά και το φασισμό μπροστά στον απόηχο του κύματος της ανόδου της ακροδεξιάς πολιτικής στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Ερευνητές σε όλο το φάσμα των κοινωνικών επιστημών έχουν ήδη από παλιά συνδέσει τις ακροδεξιές πολιτικές με τις εθνικιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές  τάσεις που είναι ενδογενείς στις αποικιοκρατικές δυνάμεις, συνδέοντας συχνά τις σύγχρονες αναζωπυρώσεις των αντιδραστικών πολιτικών στη Δύση με την οικονομική κρίση και το φόβο που γεννά η παγκοσμιοποίηση. Πολύ λιγότεροι, ωστόσο, έχουν διερευνήσει τα πυκνά κάθετα υπερεθνικά ελίτ δίκτυα που λειτουργούν ως μια παγκόσμια εμπροσθοφυλακή για την ακροδεξιά.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η Οικονομία της Ελευθερίας

πηγή: Provo

Η Οικονομία της Ελευθερίας

Η κατάρρευση των δικτατοριών του κρατικού καπιταλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση έδειξε ότι κάθε προσπάθεια συνδυασμού της ιδέας μιας δίκαιης κοινωνίας με τη διατήρηση του κράτους και τις σχέσεις χρημάτων-αγαθών (αγοράς) είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ο αναρχικός κομμουνισμός πρόβλεψε από την αρχή πως οι μαρξιστικές ουτοπίες θα έφταναν ακριβώς σε αυτό το τέλος. Δεν έχει κηλιδωθεί από την εμπειρία της σοσιαλδημοκρατίας και του «κομμουνισμού» του κομματικού κράτους, και επομένως δεν χρειάζεται να «συμπληρωθεί» με δάνεια από αυτά τα δόγματα τα οποία υπέστησαν πλήρη κατάρρευση.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αυτοκόλλητα #1

πηγή: ΑΝΩ ΘΡΩΣΚΩ

Αυτοκόλλητα της συλλογικότητας που κολλιούνται στις γειτονιές και τους δρόμους της Θεσσαλονίκης ως μια ακόμη προσπάθεια διάδοσης των αναρχικών απελευθερωτικών ιδεών και προταγμάτων.

https://anwthrwskw.espivblogs.net/files/2020/01/1578236535261.jpeg
Συνεχίστε την ανάγνωση

2050: Μέλλον για όλους. Μια ρεαλιστική ευτοπία! 12 θέσεις για τη μετάβαση στη μετα-καπιταλιστική κοινωνία του έτους 2050

πηγή: Τοπικοποίηση

φώτο από εδώ

Με την κλιματική καταστροφή που είναι ήδη εδώ, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, και την άνοδο της δεξιάς παντού σχεδόν, φαίνεται δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά πώς μπορεί η κοινωνία να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις όταν δεν έχει όραμα και είναι αποθαρρυμένη και παραιτημένη, χωρίς το φαντασιακό της αναγέννησής της, μέσα έστω και από τις ήδη υπάρχουσες προειδοποιητικές καταστροφές; Αυτό δεν είναι η αποστολή κάποιων-έστω προς το παρόν λίγων αιθεροβάμονων- να φαντασιωθούν ένα αισιόδοξο και ελκυστικόμέλλον, σαν διεξοδο στην σημερινή δυστοπία;Και να το προτείνουν μάλιστα στους υπόλοιπους πολλούς, από τώρα κιόλας, μήπως και τους εμπνεύσουν και τους συνεπάρουν στο δρόμο για μια ρεαλιστική υλοποίησή του; Αυτό δεν είναι το μεγάλο στοίχημα που θα χρειασθεί με επιμονή και υπομονή και σε κάθε τόπο και χρόνο να καλέσουν τους σημερινούς «απο κάτω» να το παίξουν με όρους κοινωνίας;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Iain McKay: Μια Αναρχική Κριτική στον «Αναρχο»-καπιταλισμό

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Anarchist Writers. Ο Iain McKay είναι αναρχικός, συγγραφέας και μέλος της συντακτικής ομάδας του Anarchist FAQ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που οι περισσότεροι αναρχικοί συναντούν όταν «μπαίνουν» στο διαδίκτυο είναι η ύπαρξη των αυτοαποκαλούμενων καπιταλιστών «αναρχικών». Εντοπιζόμενη κυρίως στη Βόρεια Αμερική, η ιδεολογία αυτή ισχυρίζεται πως είναι αναρχική, ενώ την ίδια στιγμή, υποστηρίζει με πάθος τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς.

Για σχεδόν όλους τους αναρχικούς, αυτό μοιάζει ως το απόλυτο οξύμωρο. Ο αναρχισμός σχετίζονταν πάντοτε με το αριστερό φάσμα, το σοσιαλισμό. Ενώ είναι αντίθετος σε κάθε μορφή κρατικού σοσιαλισμού, οι αναρχικοί πάντοτε εμφανίζονταν ως αντικαπιταλιστές, ως σοσιαλιστές. Τόσο ο Tucker όσο και ο Kropotkin θεωρούσαν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές, όπως και ο Bakunin και ο Proudhon. Αν και διαφωνούσαν για πολλά ζητήματα (όπως πως είναι καλύτερος τρόπος για το τερματισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης), όλες οι σχολές του αναρχισμού μοιράζονται μια κοινή αντίθεση στο κέρδος, το τόκο και το ενοίκιο και μια κοινή ρίζα στην κριτική του Proudhon πάνω στην ιδιωτική ιδιοκτησία.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Χριστούγεννα στη φυλακή Ήλιος και Βροχή

(Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/) 12ος/2010

A Christmas wreath hangs on the gate of a dorm for foreign prisoners in a prison in Qingpu County of Shanghai, east China Friday, Dec. 24, 2004. A Christmas party was held for the foreign prisoners here on Friday. (AP Photo/Xinhua, Chen Fei)

Πώς να αισθάνεται άραγε ένας κρατούμενος όταν πλησιάζει κάποια γιορτή;

… όταν βλέπει να γεμίζουν λίγο – λίγο γιορτινά λαμπάκια οι γύρω πολυκατοικίες; (κάτι που κάποτε συνέβαινε και στο δικό του σπίτι, μα σήμερα όχι).

… όταν βλέπει στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στις εφημερίδες μια ολόκληρη κοινωνία να γιορτάζει;

(μια κοινωνία στην οποία άνηκε κάποτε, μα σήμερα όχι…

ούτε και στις χαρές της…

ούτε καν στις λύπες της…)

… όταν το κάθε έθιμο αποτελεί τώρα πια αφορμή μονάχα για στενοχώρια;

Πώς να αισθάνεται ο κρατούμενος όταν, μαζί με τις γιορτές, βλέπει να τον ζυγώνει παντοδύναμος και ο πόνος;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πλάνητες του πνεύματος

πηγή: Provo

Πλάνητες του πνεύματος

«Κάτω από το όνομα “πλάνητες”», έλεγε ο Στίρνερ, «θα μπορούσε κανείς να εντάξει όλους εκείνους που φαίνονται στον καλό αστό ύποπτοι, εχθρικοί και επικίνδυνοι· κάθε περιθωριακός, κάθε διαφορετικός τρόπος ζωής δυσαρεστεί την μπουρζουαζία· και υπάρχουν κι οι πλάνητες του πνεύματος, οι οποίοι αισθάνονται να ασφυκτιούν κάτω από τη στέγη που κληρονόμησαν από τους πατεράδες τους, και πάνε να ψάξουν πιο μακριά για να βρουν περισσότερο χώρο και φως. Αντί ν’ αράζουν στο οικογενειακό σπήλαιο αναδεύοντας τη στάχτη του μετρημένου τρόπου σκέψης, αντί να δέχονται ως απαράβατη αλήθεια καθετί που πρόσφερε παρηγοριά και εφησυχασμό σε χιλιάδες γενιές, εκείνοι υπερπηδούν όλα τα σύνορα της παράδοσης και κυκλοφορούν εδώ κι εκεί εφοδιασμένοι με την αυθάδη κριτική τους και την αχαλίνωτη μανία τους για αμφισβήτηση. Αυτοί οι εκκεντρικοί πλάνητες αποτελούν την τάξη των άστατων, των ανήσυχων, των ευμετάβλητων, δηλαδή των προλετάριων- και ονομάζονται -όταν εκδηλώνουν την ασταθή φύση τους- απείθαρχοι, θερμοκέφαλοι, φανατικοί…».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Herman Salton: Ο Μικρός Πρίγκηπας, Φυλή και οι Πέντε Πλανήτες του Ρατσισμού

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Journal of Politics and Law Vol. 6, No. Ο Herman Salton είναι καθηγητής στο τμήμα διεθνών σπουδών του πανεπιστημίου ICU του Τόκιο και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Εισαγωγή: Μαθαίνοντας από τα παιδιά

«Έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω πως ο πλανήτης από τον οποίο ήρθε ο Μικρός Πρίγκηπας είναι ο αστεροειδής γνωστός με το όνομα Β-612. Ο αστεροειδής έχει παρατηρηθεί μέσω τηλεσκοπίου μόνο μια φορά. Αυτό έγινε από έναν Τούρκο αστρονόμο, το 1909. Μόλις έκανε την ανακάλυψη του, ο αστρονόμος την παρουσίασε στο Διεθνές Αστρονομικό Συνέδριο, με μεγάλη επισημότητα. Αλλά ήταν με τούρκικη ενδυμασία, και κανένας δεν πίστεψε όσα είπε. Ευτυχώς ωστόσο… ένας Τούρκος δικτάτορας έκανε ένα νόμο, που με την ποινή του θανάτου, οι υπήκοοί του έπρεπε να αλλάξουν σε ευρωπαϊκή ενδυμασία. Έτσι το 1920, ο αστρονόμος έκανε την παρουσίαση του ξανά, ντυμένος με εντυπωσιακό στυλ και κομψότητα. Και αυτή τη φορά όλοι πείστηκαν και δέχτηκαν την έκθεση του. Οι μεγάλοι είναι έτσι. Δεν πρέπει να τους κρατά κακία για αυτό. Τα παιδιά πρέπει να δείχνουν πάντοτε μεγάλη μακροθυμία προς τους μεγάλους ανθρώπους» Saint-Exupéry

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μαύρη Παρασκευή ξέξασπρη Εσύ και Ελεύθερος, σε πείσμα των εμπόρων

(του Γιάννη Κατσιλάμπρου. Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/)

Απεικόνιση του Μύθου του Σπηλαίου

Πρωταγωνιστής και επίδοξο θύμα

σε παιχνίδι εμποροηλεκτρονικό.

Δέχομαι επίθεση.

Οδηγώ και ρίχνονται  πάνω μου σα φλόγες.

Διέρχομαι μέσα από υπερμεγέθεις και φωταγωγημένες εμπορικές ταμπέλες. Παρενοχλούν και απαιτούν την προσοχή μου.

Στρέφω το βλέμμα αλλού.

Μα είναι και εκεί.

Είναι πλέον παντού…

Χάνω μια ζωή.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Νέο κύμα εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο

πηγή: Ξεκίνημα

Άρθρο της Σύνταξης από το νέο τεύχος του «Ξ», 502, 1 – 15 Νοέμβρη

Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο (31/10) μια σειρά από εξεγέρσεις και κοινωνικές εκρήξεις βρίσκονται σε εξέλιξη σε όλο τον κόσμο. Χιλή, Λίβανος, Ιράκ, Χονγκ Κονγκ, Καταλονία, Εκουαδόρ, Αϊτή και Ινδονησία είναι μόνο τα πιο γνωστά παραδείγματα, αλλά ο κατάλογος δεν τελειώνει εκεί και διαρκώς διευρύνεται.

Στην πραγματικότητα είμαστε μπροστά σε ένα νέο κύμα εξεγέρσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, με εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν βγει στους δρόμους. Σύμφωνα με μελέτες του πανεπιστημίου Vrije του Άμστερνταμ «τα στοιχεία δείχνουν πως ο αριθμός των διαμαρτυριών αυξάνεται και φτάνει τα επίπεδα της δεκαετίας του ’60, και είναι αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος από το 2009». Στην πραγματικότητα, ζούμε το μεγαλύτερο κύμα διεθνών κινημάτων και εξεγέρσεων από την προηγούμενη φάση της περιόδου 2008-2011, που περιλάμβανε την «Αραβική άνοιξη» (με κυριότερες εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία) και τα κινήματα των «πλατειών» (Ισπανία, Ελλάδα, Τουρκία, το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ, κα).

Συνεχίστε την ανάγνωση

bell hooks: Κατανοώντας την Πατριαρχία

πηγή: geniusloci2017

Κείμενο που είναι παρμένο από το βιβλίο The Will To Change (Atria Books, 2004). Η bell hooks (Gloria Jean Watkins) είναι συγγραφέας, ακαδημαϊκός, φεμινίστρια και κοινωνική ακτιβίστρια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Η πατριαρχία είναι η πιο απειλητική κοινωνική νόσος που επιτίθεται στο ανδρικό σώμα και πνεύμα στην κοινωνία μας. Ωστόσο οι περισσότεροι άνδρες δεν χρησιμοποιούν την λέξη «πατριαρχία» στην καθημερινότητα τους. Οι περισσότεροι άνδρες δεν σκέφτονται ποτέ για την πατριαρχία – τι σημαίνει, πως δημιουργείται και διατηρείται. Πολλοί άνδρες στη χώρα μας δεν μπορούν να συλλαβίσουν ή να προφέρουν σωστά την λέξη αυτή. Η λέξη «πατριαρχία» απλά δεν είναι μέρος της κανονικής καθημερινής σκέψης και ομιλίας. Οι άνδρες που έχουν ακούσει και ξέρουν την λέξη την συσχετίζουν με την απελευθέρωση των γυναικών, με τον φεμινισμό, και έτσι την θεωρούν άσχετη με τις δικές τους εμπειρίες. Ανεβαίνω στο βήμα διαλέξεων μιλώντας για την πατριαρχία για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Είναι μια λέξη που χρησιμοποιώ καθημερινά, και άνδρες που με ακούν να την χρησιμοποιώ με ρωτάνε συχνά τι εννοώ με αυτή.

Συνεχίστε την ανάγνωση

«Οι «αλλόθροοι» άνθρωποι…»: Ο Όμηρος διδάσκει στην πεζογέφυρα της Φρανκφούρτης | Του Ηλία Γιαννακόπουλου 17/10/19 16:01

πηγή: ΙΔΕΟπολις

iliasgiannakopoulos.blogspot.com

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

«Πλέων επί οινόπα πόντον επ΄ αλλοθρόους ανθρώπους» (Ομήρου Οδύσσεια, Α, 183-84)

Ο Σεφέρης απογοητευμένος από την Ελλάδα της εποχής του είχε αποτυπώσει αυτό το συναίσθημα με τον εμβληματικό στίχο «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».

Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που ο Έλληνας μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος όταν βρεθεί σε ξένες χώρες και αντικρύσει όχι μόνο στους χώρους των πανεπιστημίων αλλά και σε άλλους ελληνικές επιγραφές που κοσμούν με τη σκέψη τους τον περιβάλλοντα χώρο. Ταυτόχρονα, όμως, αυτές οι επιγραφές μάς υπενθυμίζουν το χρέος μας προς την παράδοση και ιδιαίτερα την ανάγκη μιας βαθιάς γνώσης του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος. Μία αρχαιομάθεια όχι στο όνομα της ανάδειξης της μοναδικότητας του ελληνικού πνεύματος αλλά της οικουμενικότητάς του. 

Συνεχίστε την ανάγνωση