Category Archives: ΚΕΙΜΕΝΑ

Pyotr Kropotkin: Η οργανωμένη εκδίκηση που ονομάζεται «Δικαιοσύνη»

πηγή: geniusloci2017 { } null

Διαθέσιμο στη σελίδα Anarchy Archives. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Το 1837, ο Adolphe Blanqui (αδελφός του επαναστάτη από τον οποίο οι μπλανκιστές πήραν το όνομά τους) έγραψε το βιβλίο, Η Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας. Παρουσίασε τη σημασία που έχει η οικονομία στην ιστορία της ανθρωπότητας για την διαμόρφωση των πολιτικών φορμών και επίσης για το χτίσιμο των σύγχρονων αντιλήψεων γύρω από το Δίκαιο, την Ηθική και τη Φιλοσοφία. Πριν από εξήντα χρόνια, φιλελεύθεροι και ριζοσπάστες επικέντρωσαν τη σκέψη τους στην πολιτική, και αγνοούσαν εντελώς τις νέες βιομηχανικές συνθήκες που γεννιόνταν μέσα από τα ερείπια του παλαιού καθεστώτος. Από τη πλευρά του Blanqui ήταν απόλυτα θεμιτό, προκειμένου να στραφεί η προσοχή πάνω στην οικονομία και πάνω στο σοσιαλιστικό κίνημα που τότε ξεκινούσε, έπρεπε να το κάνει ώστε να χτιστεί ολόκληρη η ιστορία επάνω στην οικονομία. Μια σχετική μονομέρεια ήταν αναπόφευκτη, ήταν ίσως ακόμη και επιθυμητή, για τους άλλους παράγοντες που ήταν υπό διερεύνηση, που λίγο πολύ είναι γνωστοί, δεν χρειαζόταν να μιλήσει, και όλο το βάρος της επιχειρηματολογίας του επρόκειτο να πέσει πάνω στον έως τώρα άγνωστο παράγοντα. Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Δυο κείμενα

(προσθήκη από π.κ.: 2 εξαιρετικά κείμενα που βρήκαμε στο fb, με διαφορετικό θέμα το καθένα)

πηγή: Νίνα Γεωργιάδου

Η ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΔΟΧΕΑ

Μπορεί να την πει κανείς και σκέτη εξοικείωση με τη βρώμα. Επιλέγω το πιο επιστημονικοφανές, γιατί ίσως πείθει ευκολότερα στην εποχή του φαίνεσθαι.
Μια μικρή παρένθεση στο φαίνεσθαι. Ο δολοφόνος της 13χρονης Γιαννούλας, με μια γραβάτα, δυο σταυρούς και κάμποσες χειραψίες με τις κατάλληλες παλάμες, «φάνηκε» και έπεισε ότι είναι ένας, προς χειροκρότημα, ευηπόληπτος πολίτης.
Ο Μπαρμπαρούσης, παρά το ανοιχτό κάλεσμα σε στρατιωτικό πραξικόπημα, με δυο μεταμελημένες βυζαντινολογίες που του υπέδειξαν οι δικηγοράτζες και άνευ – έτσι κι αλλιώς – αξιοπρέπειας, «φάνηκε» κι έπεισε τους δικαστές ότι είναι ένας επίσης ευηπόληπτος, αθώος και άνευ δόλου πατριώτης. Μάλιστα έπεισε τόσο για τον άδολο πατριωτισμό του και το Μακεδονικό καημό του, που ακόμη κι αν τον έβλεπαν καβάλα σε τανκ, θα ήταν σίγουρη η έδρα ότι έκανε μαθήματα οδήγησης για επαγγελματικό δίπλωμα.
Όλη η ναζιστοφάρα που ορκίζεται στο όνομα του μεγάλου σφαγέα, που νοσταλγεί τα σκοπευτήρια. που φωτογραφίζεται μπροστά από τα κρεματόρια του Άουσβιτς και της τρέχουν τα σάλια, έπεισε τόσους προσκυνητές της κάλπης ότι είναι επίσης αγνοί πατριώτες δοσίλογοι.
Ας πάμε όμως ξανά στην εξοικείωση του υποδοχέα.
Αν σταθείς δίπλα σ’ ένα βυτίο εκκένωσης βόθρων, η αρχική αίσθηση είναι εμετική. Αν παραμείνεις κάμποση ώρα στην ίδια θέση, οι υποδοχείς της όσφρησης παθαίνουν κορεσμό από τη βρώμα και το οσφρητικό νεύρο του εγκεφάλου παύει να ενοχλείται. Παραμένοντας ακόμη περισσότερο χρόνο, οι υποδοχείς εξοικειώνονται, δεν μυρίζουν πια τίποτα και αν το βυτίο δεν είναι στο οπτικό τους πεδίο, μπορεί κα να οσφραίνονται γιασεμιά.
Η εξοικείωση ήταν πάντα για τους ψυχολόγους των μαζών μια εκπληκτικά αποτελεσματική μέθοδος διαιώνισης της κακομοιριάς και πολλαπλασιασμού της φρίκης. Βοηθούντος του χρόνου, μετατρέπει το αφύσικο σε φυσικό και το αποτρόπαιο σε αποδεκτό. Η εξοικείωση οδηγεί τη νοητική επεξεργασία σε αποβλάκωση, τα συναισθήματα σε νέκρωση και τις αισθήσεις σε μαρασμό. Δημιουργεί μια καινούργια «κανονικότητα» μέσα στην οποία οι άνθρωποι , όχι μόνο σιγά-σιγά προσαρμόζονται αλλά μαθαίνουν και να την υπερασπίζονται, καθώς κάθε «κανονικότητα» παρέχει ένα είδος ασφάλειας. Για παράδειγμα, το πρώτο μνημόνιο προκάλεσε γενικευμένο σοκ. Το δεύτερο θεωρήθηκε αναπότρεπτη συνέχεια, το τρίτο αναμενόμενη εξέλιξη και από το τέταρτο και μετά το καταπίναμε , όπως το πρωινό χάπι της υπέρτασης. Λίγο πικρό κι ωστόσο μέρος της ρουτίνας.
Στους πρώτους πνιγμούς προσφύγων είχαμε μια αντίδραση «ανθρωπιστικού σοκ», συνειδησιακή αφύπνιση, ενεργοποίηση της αλληλεγγύης κλπ. Μετά τους πρώτους χίλιους πνιγμένους, περιμέναμε το «δελτίο πνιγμών» όπως το δελτίο καιρού. Μπορεί λίγο να δυσανασχετούσαμε με ένα «πάλι;» , όπως δυσανασχετεί κανείς όταν η ΕΜΥ προβλέπει κι άλλη βροχή κι η μπουγάδα δε λέει να στεγνώσει, «πάλι;»
Σε παγκόσμιο επίπεδο διαμορφώνεται μια κατάσταση περιβάλλοντος βυτίου εκκένωσης βόθρων. Ο εκφασισμός τρέχει με υπερηχητική ταχύτητα, η φτώχεια βαθαίνει σε επίπεδο λιμοκτονίας, η παλιανθρωπιά κυριαρχεί θεσμικά και οχυρώνεται μ΄ενα όλο και πιο απειλητικό νομικό οπλοστάσιο και κατασταλτικό μηχανισμό, στοχεύοντας στους λίγους πια «απροσάρμοστους». μη εξοικειωμένους. Οι άστεγοι, δυο μέτρα απ’ τα μάτια μας είναι αόρατοι, η μετανάστευση ονομάστηκε ευκαιρία και κινητικότητα, τα hot spots μας έχουν προσαρμόσει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα τηλεοπτικά love games μας εξοικειώνουν με την πορνεία-θέαμα. Ο Τραμπ χωρίζει βίαια παιδιά απ’ τους γονείς τους, τα κλείνει σε κλουβιά και σε λίγο η εξοικείωση θα μας κάνει να βλέπουμε έγκλειστες καρδερίνες.
Δε θέλω να ξεβολέψω την ήρεμή μας εξοικείωση λέγοντας ότι απ’ τα κλουβιά αυτά δεν θα βγουν ποτέ κελαϊδήσματα κι ότι αυτό που μυρίζουμε δεν είναι γιασεμί. Σκατίλα βρωμάει.

———————
πηγή: Lazaros Tak
Οι ίδιοι άνθρωποι
Οι ίδιοι άνθρωποι που κοινοποιούν αυτό (και το πιστεύουν), κοινοποιούσαν για νεκρούς στο Πισοδέρι (και το πίστευαν), κοινοποιούσαν ότι τα ΜΑΤ στην Πρέσπα ήταν Ρουμάνοι, Αλβανοί και Ρομά τζιχαντιστές (και το πίστευαν), κοινοποιούσαν ότι ο Κιμ τρώει νεογέννητα (και το πίστευαν), κοινοποιούσαν ότι οι πρόσφυγες σουβλίζουν σκυλιά και γκρεμίζουν εκκλησίες (και το πίστευαν), ότι η Pony ξαναρχίζει παραγωγή αυτοκινήτων και θα ξεχρεώσουμε (και το πίστευαν), ότι η Ζάσταβα ενώ έχει κλείσει εδώ και 20 χρόνια θα ονομάσει το νέο της μοντέλο Ελλάδα επειδή οι Σέρβοι είναι αδέλφια μας (και το πίστευαν), ότι με τα πετρέλαια θα ξεχρεώσουμε και θα μας χρωστάει όλος ο πλανήτης (και το πίστευαν), ότι οι χρυσαυγιτες περνούσαν γιαγιάδες απέναντι για να μην τις βιάσει κάνας Αφγανός στην διάβαση (και το πίστευαν), κοινοποιούσαν φωτογραφίες του Μέγκα από το Γιοχάνεσμπουργκ και έλεγαν ότι είναι στην Αθήνα (και το πίστευαν), νοσοκομεία από την Αϊτή και έλεγαν ότι είναι στην Κούβα (και το πίστευαν), κοινοποιούσαν ανάρτηση του Ανδριανόπουλου με φωτογραφία ενός νεοναζί από γερμανική σειρά και έλεγαν πως είναι πρόσφυγας (και το πίστευαν), ότι ο Βαρουφάκης κόστισε όσο το μισό ΑΕΠ της χώρας (και το πίστευαν), ότι ο Σύριζα είναι αριστεροί και κομμουνιστές (και το πιστεύουν), ότι στο Περού και στην Βολιβία είναι αρχαίοι Έλληνες έτοιμοι να μπουν στα πλοία και να έρθουν να πάρουμε όλοι μαζί την Πόλη (και το πίστευαν), ότι ο Ηρόδοτος έγραψε για τον Αλέξανδρο (και το πίστευαν), μετά από κάθε γεγονός -μετα πάντα- θυμούνταν ότι είχε πει ο Παϊσιος πως θα γίνει (και το πίστευαν), ότι κλαίει ο Θεός την Μ. Παρασκευή και ότι το άγιο φως ανάβει μόνο του και μόνο στα χέρια ορθόδοξου (και το πιστεύουν), ότι η χούντα άφησε την χώρα χωρίς χρέη (και το πιστεύουν), ότι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς όπου να ναι έρχεται με το ξανθό γένος να ξαναπάρουμε την Πόλη (και το πιστεύουν), ότι με το νανοβιογιλέκο του Άδωνι γιατρεύεται ο καρκίνος αλλά τον πολεμάνε οι φαρμακευτικές (και το πιστεύουν), ότι σε μία πύλη στην έρημο Τακλαμακάν περιμένει ο Αλέξανδρος να πλησιάσει ο Σείριος τη γη και τότε θα βγει να ματαξαναπάρουμε την Πόλη.

Μακεδονία: 2.700 χρόνια με παραμύθια και συγκρούσεις εξουσίας. Προς μια ειρηνική συνύπαρξη

πηγή: Εναλλακτικός

H πιο επαναστατική πράξη είναι πάντα να λέει κανείς δυνατά τι συμβαίνει”
(Rosa Luxemburg)

Δεν υπάρχει εθνικό ζήτημα ξεκομμένο από το κοινωνικό ζήτημα. Η σύνδεση του εθνικού με το κοινωνικό είναι προϋπόθεση τόσο για την ανάλυση και την κατανόηση του τι συμβαίνει, όσο και για το σχεδιασμό και τελικά, την ίδια την πράξη.

Οι λαοί δεν κλέβουν ιστορίες και πολιτισμούς άλλων λαών. Έχουν την δικιά τους ιστορία και πολιτισμό, που τα αγαπάνε, ενώ ταυτόχρονα αλληλεπιδρούν με άλλους πολιτισμούς. Όλα αυτά είναι συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και ιστορίας. Οι κυρίαρχες τάξεις είναι που κλέβουν τα πάντα για να διατηρούν την κυριαρχία τους πάνω στους λαούς και να τους χειραγωγούν.
«Τα έθνη όλα έχουν ιστορία. Κάθε λαός έχει και τη δική του ιστορία, βραχύχρονη ή μακρόχρονη. Όλοι οι λαοί έχουν ιστορία. Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύ καιρό πριν. Η διαδρομή του στο χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα» (Μανώλης Γλέζος, Εθνική Αντίσταση 1940-1945, τ. Α΄, Εκδ. Στοχαστής, Αθήνα, 2006).

Συνεχίστε την ανάγνωση


Καρλ Μαρξ: Η πάλη ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία

πηγή: Cogito ergo sum

Στις 20 και στις 27 Ιουνίου 1865, σε δυο συνεδριάσεις του Γενικού Συμβουλίου τής Διεθνούς Εργατικής Ένωσης, ο Καρλ Μαρξ έκανε μια διάλεξη, προκειμένου να απαντήσει στον Τζον Ουέστον, έναν εργάτη που ισχυριζόταν ότι μια αύξηση των μισθών δεν μπορεί να καλυτερεύσει την κατάσταση των εργατών και ότι η δράση των συνδικάτων πρέπει να χαρακτηριστεί ως επιζήμια. Η εν λόγω διάλεξη δημοσιεύθηκε το 1889 ως μπροσούρα με το τίτλο «Αξία, τιμή και κέρδος». Σήμερα κυκλοφορεί με τον τίτλο «Μισθός, τιμή και κέρδος».

Σ’ αυτή την διάλεξη ο Μαρξ, με έναν εξαιρετικά απλό και κατανοητό τρόπο, αναπτύσσει έννοιες όπως μισθός, παραγωγή, νομισματική κυκλοφορία, τιμές, εργατική δύναμη, υπεραξία, αξία της εργατικής δύναμης, κέρδος κλπ. Η κατανοητή γλώσσα του σε καμμιά περίπτωση δεν κάνει έκπτωση στην ανάλυση των αναπτυσσόμενων εννοιών. Έτσι, η μελέτη τού εν λόγω κειμένου γίνεται ιδιαίτερα απαραίτητη στις μέρες μας, καθώς η εργασία δέχεται την επίθεση του κεφαλαίου με τις κάθε λογής «μεταρρυθμίσεις» και «αναδιαρθρώσεις», ενώ οι διάφοροι απολογητές τού κρατούντος συστήματος επιχειρούν να ποτίσουν τα μυαλά των εργαζομένων με στρεβλώσεις της πραγματικότητας, ώστε αυτές οι αναδιαρθρώσεις να περάσουν με το λιγότερο δυνατό κόστος για το σύστημα. 

Το «Μισθός, τιμή και κέρδος» αποδομεί παμπάλαιες θεωρίες που ξανασερβίρονται ως καινούργιες και παρουσιάζει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, έστω κι αν στο μεταξύ έχει περάσει ενάμισυς αιώνας. Συνεπώς, η μελέτη του επιβάλλεται. Κι αυτή η αναγκαιότητα ίσως γίνει σαφέστερη από τις τελευταίες παραγράφους του, τις οποίες αναδημοσιεύει σήμερα το ιστολόγιο, αντιγράφοντας από την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» (υπογραμμίσεις δικές μου): Συνεχίστε την ανάγνωση


Προταγματική αφίσα

πηγή: Καθ’ οδόν

Συνεχίστε την ανάγνωση


To smarm και η ζημιά που προκαλεί

πηγή: Πρόταγμα

ένα σχόλιο πάνω στον σύγχρονο τρόπο ζωής*

 της Κρίστιν Ρόουζεν, κείμενο από το τ.10 του Προτάγματος

https://protagma.files.wordpress.com/2017/06/protagma10_ceb5cebecf89_low.jpg?w=717&h=938

(πατήστε εδώ για άνοιγμα σε PDF)

μετάφραση: Μαρουλίνα Νάζου

Αν τολμάτε, θυσιάστε λίγο από τον χρόνο σας χαζεύοντας λογαριασμούς του Instagram που ανήκουν σε δημοφιλείς αυτοαποκαλούμενους γκουρού ευεξίας και υγείας. Παρουσιάζοντας ειδυλλιακά φωτισμένες λήψεις χυλού βρώμης με βιολογικά μούρα πασπαλισμένο με σπόρους chia, μαζί με πολλές φωτογραφίες των καλογραμμωμένων κοιλιακών τους, οι εικόνες υποτίθεται ότι αποτελούν πηγή έμπνευσης. Και ποιος δεν θα θελε να μιμηθεί αυτούς τους όμορφους, χαρούμενους ανθρώπους που δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται μονίμως έξω και γυμνάζονται (και που σας παρουσιάζονται με τη βοήθεια εξελιγμένων φωτογραφικών φίλτρων όπως το Perfect 365 -ένα από τα αγαπημένα της Κιμ Καρντάσιαν-, τα οποία προσθέτουν φωτοσοπαρισμένο μακιγιάζ σε εικόνες του προσώπου σας έτσι ώστε να μπορείτε να δείχνετε εκθαμβωτικοί, κάθε φορά που ποστάρετε αυτήν τη #μόλις ξύπνησα σέλφι σας). Συνεχίστε την ανάγνωση


Murray Bookchin: Ο μύθος του κόμματος

πηγή: geniusloci2017 null { }

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fifth Estate, #393, Άνοιξη 2015. Το κείμενο είναι απόσπασμα από τη μπροσούρα του M. Bookchin «Άκου Μαρξιστή». Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (Πρώτη δημοσίευση στο provo.gr)

 

Οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν γίνονται από τα κόμματα, τις ομάδες, ή τα επιτελεία. Συμβαίνουν ως αποτέλεσμα των βαθιά ριζωμένων ιστορικών δυνάμεων και αντιφάσεων που ενεργοποιούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμα των προηγούμενων επαναστάσεων είναι ότι άρχισαν αυθόρμητα. Ανεξάρτητα αν κάποιος επιλέγει να εξετάσει τις αρχικές φάσεις της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, οι επαναστάσεις του 1848, η Κομμούνα του Παρισιού 1871, η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία, η ανατροπή του τσάρου το 1917, η Ουγγρική Επανάσταση του 1956, η Γαλλική γενική απεργία του 1968, τα αρχικά στάδια είναι γενικά τα ίδια: μια περίοδος ζύμωσης που εκρήγνυται αυθόρμητα σε ένα μαζικό κύμα. Συνεχίστε την ανάγνωση


μεγάλοι δρόμοι

πηγή: το βυτίο

Βρέθηκα στην Πολωνία σε εθνική γιορτή. 3 Μαΐου ήταν constitution day. Δεν έψαξα ποτέ τι ακριβώς είναι αυτό, ή και να έψαξα τέλος πάντων στο wikipedia, το ξέχασα αμέσως. Οπότε το πρωί της περασμένης Πέμπτης βρέθηκα σε ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της Κρακοβίας, να αράζω οκλαδόν στο πλακόστρωτο και να παρακολουθώ μια σύντομη παρέλαση. Σημαίες, στρατιωτικά ρούχα, κόσμος που παρακολουθεί απ’ το πλάι κουνώντας πλαστικά λάβαρα με τα χρώματα της πατρίδας του. Καθώς κοιτούσα, και έχοντας γλιτώσει απ’ τον αντίστοιχο εκνευρισμό και τον καταιγισμό σκέψεων και συνειρμών, που θα μου προκαλούσε η θέα του ελληνικού αντίστοιχου, έμεινα κάπως άδειος να κοιτάζω. Μετά από λίγο όλα φάνταζαν γραφικά και κάπως γελοία. Τίποτα το σοβαρό, τίποτα το δραματικό. Μπροστά μου όλη αυτή η επίκληση στην πολωνικότητα ήταν μια άχρηστη ανοησία.

32085073_2172011962825683_2450602141736239104_n.jpg

Σκέφτομαι πόσες φορές άκουσα με αληθινό ενδιαφέρον κουβέντες για την ελληνικότητα, πόσες φορές άκουσα να μου λένε άλλο πατριωτισμός, άλλο εθνικισμός, πόσες φορές κάποιος κάπου έλεγε για την ελληνική ιδιοπροσωπία. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο Συριακός Εμφύλιος, η Αντιεξουσιαστική Κριτική & τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας

πηγή: Βαβυλωνία

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

Στέφανος Μπατσής

Ας αρχίσουμε από μία παραδοχή. Τα γεγονότα του συριακού εμφυλίου πολέμου δεν αποτελούν έναν γόρδιο δεσμό που καλεί για λύση το αμφίστομο ξίφος του αντιιμπεριαλισμού ή οι αντιδραστικές θεωρήσεις της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής ανάλυσης. Αντιθέτως, παραπέμπουν σ’ ένα κουβάρι με πολλά νήματα, πολλές αφετηρίες και αβέβαιη ή και συχνά αμφίσημη κατάληξη για την ερμηνεία και την πολιτική σκέψη. Άλλωστε, η πυκνή αυτή επταετία εμφανίζει σημάδια αλλαγής παραδείγματος. Από την ίδια τη μικροφυσική και τεχνολογία του πολέμου έως την επιστροφή των σημασιών στα ελεύθερα καντόνια της Ροζάβα, τίποτα δεν μοιάζει γνώριμο και καμία βεβαιότητα δεν φαίνεται να μην μπορεί να γκρεμιστεί.

Η αμηχανία σημαντικών κομματιών της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου μπροστά σε αυτή τη ρευστότητα αποτυπώνεται όλο και συχνότερα σε άτοπα και παραδοξολογίες. Παρατηρείται μεταξύ κραυγών για τη “Νίκη στα όπλα του συριακού στρατού” και στήριξης στον κοινό άξονα “Άσαντ, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ” αλλά και μιας πρακτορολογικής και συνωμοσιολογικής ρητορικής που, δυστυχώς, όλο και συχνότερα μας επιδεικνύει τον αντισημιτισμό της. Το κείμενο αυτό, επομένως, αλλά και η εκδήλωση που συνδιοργανώνεται με κεντρικό ομιλητή τον Ζόζεφ Ντάχερ* τοποθετούνται σε μια στιγμή που ο δημόσιος διάλογος εντός των αριστερών και ελευθεριακών μικροκόσμων τείνει να εκτροχιαστεί προς θέσεις ασυνεπείς με όσα θεωρητικά πρεσβεύουν οι φορείς τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Marginalia τεύχος #3 – Το ιερό και το βέβηλο

πηγή: Marginalia

Μεταφορικά και κυριολεκτικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν στη Δύση το νέο «ιερό»: το θύμιζαν, μια εικοσαετία σχεδόν πριν, οι βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στη Σερβία. Πόσο απείχε, όμως, αυτό το «ιερό» από το βέβηλο, θα το διαπιστώναμε με αλλεπάλληλες αφορμές στο γύρισμα της χιλιετίας.

Josef Koudelka, «Exile»

«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές…»

Τ. Σ. Έλιοτ, Η Έρημη Χώρα (μτφρ.: Γ. Σεφέρης)

 

Μια από τις πιο προκλητικές γραφίδες στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, ο (δυστυχώς αμετάφραστος ακόμα στα ελληνικά) Σάμιουέλ Μόιν, μας ζητά να προσέξουμε μια «λεπτομέρεια» κρίσιμη για την ιστορία των ιδεών στη Δύση.  Το 1937, μας λέει, λίγο μόλις πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Καθολική Εκκλησία στη Ρώμη και ο Προτεσταντισμός στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ενστερνίζονται έναν λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αποσυνδέει αυτά τα τελευταία από την κοσμική «πηγή» τους – από την παράδοση της Γαλλικής Επανάστασης και, τελικά, από την ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σαν σε αντικατοπτρισμό, λίγο μετά τον πόλεμο, και με όχημα πια τα κόμματα της ανερχόμενης Χριστιανοδημοκρατίας, τα κοσμικά κράτη έρχονται να ολοκληρώσουν τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο άτομο και την οικογένεια, παραχωρώντας την ίδια στιγμή περισσότερο δημόσιο χώρο στις εκδηλώσεις χριστιανικής ευσέβειας[1].

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ricardo Flores Magon: Ο ζητιάνος κι ο κλέφτης

πηγή: Provo

Μετάφραση: Vectrum

Πηγή: Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη via The Anarchist Library

Κατά μήκος της χαρούμενης λεωφόρου κόσμος πάει κι έρχεται, αρωματισμένοι, κομψοί, προσβλητικοί. Ο ζητιάνος κολλάει στον τοίχο, το απλωμένο χέρι του μπροστά, μια δουλική παρακίνηση τρέμει στα χείλη του:

“Βοήθεια για τους φτωχούς, για την αγάπη του Θεού!” Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο καπιταλισμός είναι αντίθετoς με την ανθρώπινη φύση και τον ανθρωπισμό

πηγή: classlessdemocracy (διάλογος για την αταξική δημοκρατία)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com, 

Η τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού δεν είναι καινούργια κι ας αποτελεί έκφραση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι μόνο κρίση που αποσκοπεί στη μονοπολική αναδιάρθρωση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά, για να επιτύχει αυτό το σκοπό, λειτουργεί και ως πνευματική κρίση που αποδομεί τον τρόπο ορθολογικής σκέψης και αποσκοπεί στο να «ωριμάσει», διαμέσου του εξουσιαστικού φόβου, της υπονόμευσης της γλώσσας και της σκέψης, της παραπληροφόρησης και του αποπροσανατολισμού, την ανθρωπότητα να δεχτεί τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Δεν είναι ούτε η τελευταία κρίση, κι ας είναι ο τελευταίος κρίκος μιας ατέλειωτης σειράς κρίσεων του κεφαλαίου που προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τις παρακμιακές στάχτες του με κάποια καινούργια μορφή που θα του δίνει παράταση ζωής, έστω κι αν αυτό σημαίνει όξυνση της φτώχειας και της καταστροφικής επίδρασής του πάνω στη Φύση και στην κοινωνία, με την αποκρουστική μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ‘σκιώδους παγκόσμιας διακυβέρνησης’[1].

Συνεχίστε την ανάγνωση


Bryan Tucker: Η δομή της απολυταρχικής προσωπικότητας

πηγή: geniusloci2017 { } null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο αναρχικό/αντιεξουσιαστικό περιοδικό Fifth Estate, #400, Άνοιξη 2018. Ο Bryan Tucker είναι ακτιβιστής του αντιπολεμικού κινήματος και αναρχικός στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 

Ενώ οι περισσότεροι από μας παρακολουθούσαν τις προεδρικές εκλογές του 2016 με αποστροφή, κάποιος που είναι πολύ κοντά μου, με κοίταξε με ένα μοχθηρό χαμόγελο και είπε, «Θα ψηφίσω τον Donald Trump».

Ήταν παράδοξο. Πώς μπορούσαν να γοητεύονται από έναν ρατσιστή, ξενόφοβο, ομοφοβικό ναρκισσιστή; Έχοντας εντελώς αντίθετες απόψεις ως προς το αντικείμενο της προτίμησης τους, συνειδητοποίησα πως πολλά ανώφελα και κουραστικά επιχειρήματα ήταν πιθανό να ακολουθήσουν. Οι ρήξεις, τα δράματα, και η διακοπή σχέσεων μεταξύ φίλων και συγγενών βρίσκονται παντού στην αμερικανική κοινωνία κατά τη περασμένη χρονιά, με πολλούς να έχουν σαστίσει την αναζωπύρωση της γοητείας του απολυταρχισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Raoul Vaneigem: Ούτε σύνορα, Ούτε χαρτιά.

πηγή: geniusloci2017 { } null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα No Border Camp in Brussels. Ο Raoul Vaneigem είναι συγγραφέας και μαζί με τον Guy Debord ήταν οι βασικοί θεωρητικοί της Καστασιακής Διεθνούς. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Υπήρξε μια εποχή που ο αναρχικός Albert Libertad, έχοντας το προαίσθημα για την καφκική γραφειοκρατία και τη δικτατορία των εγγράφων, κάλεσε τους πολίτες να κάψουν τις ταυτότητες τους και να γίνουν άνθρωποι ξανά, αρνούμενοι να μετατραπούν σε ένα νούμερο, καταχωρημένο προσεκτικά των στατιστικών του κρατικού αποθέματος σκλάβων.

Οι υπάρξεις μας σήμερα είναι τόσο γεμάτες από αριθμούς που ορίζουν τις τραπεζικές πληρωμές, μισθούς, κοινωνική ασφάλιση, επιδόματα ανεργίας και συντάξεις που η ζωή δίχως χαρτιά μοιάζει το ίδιο αδύνατη και μη πρακτική, όπως και η πρόταση του Libertad για το τερματισμό αυτής του ταπεινωτικού και περιοριστικού χαρακτηρισμού του κοινωνικού κοπαδιού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Είναι επαναστατική η εργατική τάξη; | Του Zaher Baher*

πηγή: Ελευθεριακός

https://i2.wp.com/www.enallaktikos.gr/img87782_ee0c05f813308014ece3d45311c2e712.jpg

Aυτή, λοιπόν, δεν είναι μία εύκολη ερώτηση για να απαντηθεί σε ένα μικρό άρθρο όπως αυτό. Πριν πάμε παρακάτω, χρειαζόμαστε τον πραγματικό ορισμό της “εργατικής τάξης”. Ομολογώ ξανά ότι ούτε αυτό είναι εύκολο.
Υπάρχουν διάφορες έννοιες ή ορισμοί για την “εργατική τάξη”. Σύμφωνα με το αγγλικό λέξικο του Cambridge είναι “μία κοινωνική ομάδα που αποτελείται από άτομα που κερδίζουν λίγα χρήματα, συχνά πληρώνονται μόνο για τις ώρες ή τις μέρες που δουλεύουν και συνήθως κάνουν σωματική εργασία. Η εργατική τάξη (ή αλλιώς και προλεταριάτο) είναι όλοι όσοι προσλαβάνονται με μισθούς, κυρίως σε χειρωνακτικά επαγγέλματα και σε εξειδικευμένες, βιομηχανικές εργασίες. Τα επαγγέλματα της εργατικής τάξης περιλαμβάνουν εργάτες, κάποιους υπάλληλους γραφείου και τους περισσότερους ανθρώπους με θέσεις εργασίας στον τομέα παροχής υπηρεσιών”.
Ο πιο γενικός ορισμός, που χρησιμοποιείται από μαρξιστές και σοσιαλιστές, είναι ότι η εργατική τάξη περιλαμβάνει όλους αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν παρά μόνο την εργατική τους δύναμη και δεξιότητα. Με αυτή την έννοια, περιλαμβάνει και τους εργάτες και τους υπαλλήλους γραφείου, χειρωνάκτες και πνευματικά εργαζόμενους όλων των ειδών, εξαιρώντας μόνο άτομα των οποίων το εισόδημα προέρχεται από την ιδιοκτησία επιχείρησης και την εργασία άλλων.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη : 1300 τίτλοι και συνεχίζουμε…

post image

Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

https://manifesto-library.espivblogs.net

H ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη ξεπερνώντας ακόμα και τους πιο αισιόδοξους αρχικούς μας σχεδιασμούς, υπερβαίνει πλέον σε πλήθος τίτλων τον αριθμό 1300. Η βιβλιοθήκη θα εμπλουτίζεται με συνεχή ροή αναρτήσεων με νέους τίτλους σε μορφή pdf. Οι νέες εισαγωγές τίτλων εμφανίζονται με την ημερομηνία εισαγωγής-κατηγοριοποίησής τους, ως θέματα-αναρτήσεις στην αρχική σελίδα (home). Τόσο μέσω του βασικού menu όσο κυρίως μέσω της επιλογής «κατηγορίες», μπορείτε να περιηγηθείτε σε καταχωρημένους τίτλους ανα θεματική, ανα κατηγορία, υποκατηγορία και συγγραφέα/είς.

Στην ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη αναδημοσιεύουμε βιβλία, κείμενα, αναλύσεις, μπροσούρες, βιογραφίες, περιοδικά και εφημερίδες, που είτε βρίσκονται ήδη σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο, είτε μας προσφέρονται για δημοσίευση σε ψηφιακή μορφή. Στην κατηγορία «ταινιοθήκη» συγκεντρώνονται links από video και ταινίες που αναφέρονται στην παγκόσμιο αναρχικό κίνημα αλλα και με ευρύτερο ελευθεριακό περιεχόμενο.

Για απευθείας αναζήτηση συγκεκριμένων τίτλων χρησιμοποιείστε την επιλογή/μηχανή «αναζήτηση», εισάγοντας τον ζητούμενο τίτλο ή ονόματα συγγραφέων. Στη περίπτωση χρήσης της μηχανής αναζήτησης, είναι απαραίτητη η ορθογραφικά σωστή πληκτρολόγηση των λέξεων ή των ονομάτων, είτε στα αγγλικά είτε στα ελληνικά. Για να ανοίξετε και να κατεβάσετε σε μορφή pdf την κάθε έκδοση, κάντε «κλίκ» πάνω στον αντίστοιχο σύνδεσμο (link) της σχετικής καταχώρησης. Σε αρκετές καταχωρήσεις περιλαμβάνονται περισσότεροι του ενός σύνδεσμοι, όπως πχ για τις αναρτημένες περιοδικές εκδόσεις και εφημερίδες.

Πηγές άντλησης του συγκεντρωμένου ψηφιακού υλικού, αποτελούν υφιστάμενες ψηφιακές βιβλιοθήκες, sites μεταφραστικών εγχειρημάτων, blogs συλλογικοτήτων, αλλα και μεμονωμένες διάσπαρτες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Συνεχίστε την ανάγνωση


Shane Burley: 25 θέσεις πάνω στο φασισμό

πηγή: geniusloci2017 {} null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Institute for Anarchist Studies. Ο Shane Burley είναι συγγραφέας, κινηματογραφιστής και ακτιβιστής του αντιφασιστικού κινήματος από το Πόρτλαντ. Έχει γράψει το βιβλίο Fascism Today: What It Is and How to End It (AK Press, 2017). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. Πρώτη δημοσίευση στο provo.gr

 

1.

Ο φασισμός στον 21ο αιώνα είναι συνέχεια των επαναστατικών κινημάτων που διέλυσαν την Ευρώπη, καταλήγοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μέθοδοι, οι τακτικές και οι στρατηγικές έχουν αλλάξει αλλά η δυναμική της γενοκτονικής/ρατσιστικής μηχανής παραμένει, και οι ιδεολογίες έχουν συνέχεια στην ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση


Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

πηγή: Anarchypress


Κάλεσμα για συμπόρευση και ενότητα της Αριστεράς

πηγή:Alterthess

Η Ελλάδα συνεχίζει να μαστίζεται από μια μεγάλη οικονομική κρίση, τη μεγαλύτερη από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με αρνητικές επιπτώσεις όχι μόνο οικονομικές, αλλά και κοινωνικές, πνευματικές και στην υγεία των πολιτών της χώρας. Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα λιτότητας εφαρμοσμένο από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει συρρικνώσει τη μεσαία τάξη, φτωχοποιήσει την ελληνική κοινωνία, έχει οδηγήσει τους νέους στην ανεργία ή στη φυγή από τη χώρα.

Την ίδια εποχή αυξάνει το χρέος, καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό της χώρας, και βάζει ως ενέχυρο τον εθνικό πλούτο που ξεπουλιέται στους δανειστές με εξαιρετικά χαμηλό τίμημα. Μάλιστα, η τωρινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επιβαρύνεται ιδιαίτερης ευθύνης αφού οικειοποιήθηκε το μνημόνιο και φιλοδοξεί να είναι ο κύριος εκφραστής των δανειστών και των κυρίαρχων μερίδων του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου και ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας επικοινωνιακά κόλπα και αριστερή φρασεολογία, δημιουργεί αμηχανία σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Συνεχίστε την ανάγνωση


Kurt Cobb: Ο Πρωταγόρας και η Ανθρωπόκαινος Εποχή

πηγή: geniusloci2017 {null}

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Resource Insights. Ο Kurt Cobb αρθρογράφος που γράφει συχνά για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στο The Christian Science Monitor, Resillience, Common Dreams, Le Monde Diplomatique κλπ. Είναι μέλος του Arthur Morgan Institute for Community Solutions. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πρωταγόρας1 έμεινε στην ιστορία λέγοντας πως ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πάντων. Αν και δε γνωρίζουμε πολλά για τον Πρωταγόρα και τα κείμενα του πέρα από αποσπάσματα που βρίσκονται σε άλλα αρχαία κείμενα, είναι κοινή άποψη πως ο Πρωταγόρας είναι ο πατέρας του ηθικού σχετικισμού στην φιλοσοφία.

Συνεχίστε την ανάγνωση