Category Archives: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Nolen Gertz: Μηδενισμός

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Aeon. Ο Nolen Gertz είναι επίκουρος καθηγητής εφαρμοσμένης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Τβέντε και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Ο μηδενισμός είναι μια μόνιμη απειλή. Όπως αναγνώρισε η φιλόσοφος του 20ου αιώνα, Hannah Arendt, είναι καλύτερα κατανοητός όχι σαν ένα σύνολο από «επικίνδυνες σκέψεις», αλλά ως ένα ρίσκο εγγενές στην ίδια τη πράξη της σκέψης. Αν σταθούμε πάνω σε οποιαδήποτε ιδέα για αρκετό χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα του πόσο ισχυρή μοιάζει στην αρχή, ή πόσο ευρέως αποδεκτή είναι, θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε την αλήθεια του. Μπορεί επίσης να αρχίσουμε να αμφισβητούμε αν εκείνοι που αποδέχονται την ιδέα ξέρουν στα αλήθεια (ή ενδιαφέρονται) για το αν η ιδέα είναι πραγματική ή όχι. Αυτό απέχει ένα βήμα από το να σκεφτούμε γιατί υπάρχει τόσο λίγη συναίνεση για τόσα πολλά ζητήματα, και γιατί όλοι οι άλλοι μοιάζει να είναι τόσο βέβαιοι για αυτό που τώρα σου φαίνεται τόσο αβέβαιο. Στο σημείο αυτό, στο χείλος του μηδενισμού, υπάρχει μια επιλογή: είτε συνεχίζεις να σκέφτεσαι και ρισκάρεις να αποξενωθείς από την κοινωνία· ή σταματάς να σκέφτεσαι και ρισκάρεις να αποξενωθείς από την πραγματικότητα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πλάνητες του πνεύματος

πηγή: Provo

Πλάνητες του πνεύματος

«Κάτω από το όνομα “πλάνητες”», έλεγε ο Στίρνερ, «θα μπορούσε κανείς να εντάξει όλους εκείνους που φαίνονται στον καλό αστό ύποπτοι, εχθρικοί και επικίνδυνοι· κάθε περιθωριακός, κάθε διαφορετικός τρόπος ζωής δυσαρεστεί την μπουρζουαζία· και υπάρχουν κι οι πλάνητες του πνεύματος, οι οποίοι αισθάνονται να ασφυκτιούν κάτω από τη στέγη που κληρονόμησαν από τους πατεράδες τους, και πάνε να ψάξουν πιο μακριά για να βρουν περισσότερο χώρο και φως. Αντί ν’ αράζουν στο οικογενειακό σπήλαιο αναδεύοντας τη στάχτη του μετρημένου τρόπου σκέψης, αντί να δέχονται ως απαράβατη αλήθεια καθετί που πρόσφερε παρηγοριά και εφησυχασμό σε χιλιάδες γενιές, εκείνοι υπερπηδούν όλα τα σύνορα της παράδοσης και κυκλοφορούν εδώ κι εκεί εφοδιασμένοι με την αυθάδη κριτική τους και την αχαλίνωτη μανία τους για αμφισβήτηση. Αυτοί οι εκκεντρικοί πλάνητες αποτελούν την τάξη των άστατων, των ανήσυχων, των ευμετάβλητων, δηλαδή των προλετάριων- και ονομάζονται -όταν εκδηλώνουν την ασταθή φύση τους- απείθαρχοι, θερμοκέφαλοι, φανατικοί…».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Φιλήμωνας Πατσάκης: Ο μήνας που δεν άλλαξε το κόσμο

πηγή: geniusloci2017 { } null


Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην αντιεξουσιαστική εφημερίδα ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ φύλλο 44, Μάιος 2008

Το μαζικοποιημένο πλέον πανεπιστήμιο, μιας κοινωνίας σε σχετική αφθονία, δημιουργούσε έναν ιδιότυπο δημόσιο χώρο που συγκροτούσε ένα περιβάλλον διαλόγου που συμπύκνωνε ιδέες του παρελθόντος με φωνές του παρόντος σε μια κατεύθυνση αμφισβήτησης. Μια πρώτη εμβληματική φιγούρα του γαλλικού περιθωρίου που ανασύρθηκε και άσκησε σημαντική επιρροή ήταν ο Αρθούρος Ρεμπώ. Ο ποιητής της εξέγερσης ο μεγαλύτερος όλων όπως διατείνεται και ο Καμύ. «Παπάδες, προφεσόροι, αφεντικά κακώς με παραδίδετε στη δικαιοσύνη. Δεν ανήκα ποτέ σε αυτό τον λαό. Ποτέ μου δεν υπήρξα χριστιανός. Τη γενιά μου την βασάνιζαν και εκείνη τραγουδούσε. Δεν ξέρω από νόμους, δεν έχω ηθική, είμαι πρωτόγονος. Κάνετε λάθος». «Η πραγματική ζωή είναι απούσα», «εγώ είμαι κάποιος άλλος», «τον έρωτα πρέπει να τον επινοήσουμε από την αρχή». Ο σκανδαλώδης αυτός πλάνητας που «βρωμούσε ιδιοφυία» ήταν η αντισυστημική φωνή που σύνδεσε την κομούνα του 1848 με το Μάη. Μαζί του θα φωνάξουν οι εξεγερμένοι «οι ποιητές θα υπάρξουν». Άλλωστε θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης του Μπομπ Ντύλαν, του Τζιμ Μόρισον, του Τζον Λένον, της Πάτι Σμιθ κτλ.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Χριστούγεννα με τον Οντίν και πώς θα ζήσουμε χωρίς βαρβάρους

πηγή: Respublica

Κατερίνα Χατζοπούλου (21/12/2018)

Thomas Cole, The Arcadian or Pastoral State. Oil on canvas, 1834


Επανειλημμένα έχουμε ακούσει για σπουδαίους αρχαίους πολιτισμούς, που φαίνεται να έφτασαν σε ύψη τεχνολογικής εξέλιξης και κάποια στιγμή καταστράφηκαν ή χάθηκαν. Αρχαιολογικά μνημεία του παρελθόντος προκαλούν προβληματισμό όσον αφορά το πώς κατασκευάστηκαν, εφόσον ακόμη και σήμερα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη, δαπανηρή και άλλοτε ουσιαστικά ανέφικτη η ανακατασκευή τους. Έχει άλλωστε χαρακτηριστεί αλαζονική η αντίληψη ότι ο σύγχρονος πολιτισμός είναι ο πιο εξελιγμένος τεχνολογικά στην πορεία του ανθρώπινου είδους. Πρόσφατα—σε σχέση με την ιστορία του επιστημονικού και του γραπτού λόγου—έγινε ευρύτερα γνωστό ότι η παρουσία του ανθρώπου στον πλανήτη με τα βασικά χαρακτηριστικά που έχει και σήμερα όσον αφορά την ανθρώπινη συμπεριφορά και την τεχνολογική ευρηματικότητα είναι πολύ παλαιότερη από ότι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Πλέον των διακοσίων πενήντα χιλιάδων χρόνων, μέχρι πεντακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν και σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι και δύο σχεδόν εκατομμύρια χρόνια πριν.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ- Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ

πηγή: The Blast

το βρήκαμε εδώ: Μπαλοθιά

Εδώ και αρκετά χρόνια (σχεδόν μία δεκαετία) σφοδρές αντιπαραθέσεις πλήττουν τον αναρχικό ριζοσπαστικό χώρο με αφορμή την πρόσληψη της έννοιας “κοινωνία”. Έχουν γραφτεί πολλά, έχουν ειπωθεί περισσότερα, έχουν διαμορφωθεί θέσεις, έχουν χωριστεί στρατόπεδα και έχουν σημειωθεί ρήξεις, εντάσεις και συγκρούσεις Ωστόσο αυτό που περισσότερο έχει μείνει στη δημόσια σφαίρα είναι ο καπνός από τις εντάσεις και τις προστριβές που εξακολουθεί να θολώνει το πεδίο και έτσι να μεγαλώνει το βαβελικό χάσμα που προκύπτει από την αμοιβαία πολλές φορές αδυναμία κατανόησης των θεωρητικών σχημάτων κάθε πλευράς.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Evald Vasilievich Ilyenkov: Ποιος υπήρξε, λοιπόν, ο δημιουργός; (Για την κριτική στη Θρησκεία)

πηγή: Praxis Review

To κείμενο είναι το τέταρτο κεφάλαιο απο το (δυστυχώς εξαντλημένο) έργο του Ilyenkov «Τεχνοκρατία και ανθρώπινα ιδεώδη στο Σοσιαλισμό», εκδόσεις Οδυσσέας, 1976, σελ 36-48

 

Ποιός υπήρξε, λοιπόν, ο δημιουργός;

 

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσή του”, λέγεται σ’ ένα πολύ γνωστό βιβλίο, και ο άνθρωπος τον αντάμειψε με την πιο μαύρη αχαριστία, πρόσθεσε με δηκτική ειρωνεία ο συγγραφέας ενός άλλου βιβλίου. Αλλά αν αφεθούν κατά μέρος οι πνευματικές διαμάχες, και τα παραμύθια, υποστήριξε ένας τρίτος συγγραφέας, θα χρειαστεί ν’ αναγνωρίσουμε ανοικτά και καθαρά ότι ο άνθρωπος δημιούργησε το θεό, έτσι όπως δημιούργησε βιβλία και αγάλματα, καλύβες και ναούς, το ψωμί και το κρασί, την επιστήμη και την τεχνική. Και γι’ αυτό, το σκοτεινό πρόβλημα για το δημιουργό και το πρότυπο, απ’ όπου αυτός εμπνεύστηκε, βρίσκει τη λύση του σε μια αλήθεια απλή και καθαρή: ο άνθρωπος δημιούργησε τον εαυτό του και μετά την αυτοπροσωπογραφία του, στην οποία έδωσε το όνομα “θεός”.

Έτσι, στο πρόσωπο του “θεού” ο άνθρωπος γνώρισε και λάτρεψε μόνο τον εαυτό του, νομίζοντας ωστόσο ότι αναγνωρίζει ένα διαφορετικό πλάσμα, και η θρησκεία στην πραγματικότητα δεν υπήρξε τίποτα’ άλλο, παρά ένας καθρέφτης που έδειχνε στον άνθρωπο τις ίδιες του τις όψεις.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Evandro Agazzi – Για την κρίση ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου

πηγή: Respublica

Μτφρ.: Γιώργος Κουτσαντώνης

Συχνά μιλάμε για «απώλεια ταυτότητας» από την οποία υποφέρει ο άνθρωπος της εποχής μας και το νόημα που της δίνουμε είναι μια αδυναμία προσανατολισμού. Μιλάμε για μια βαθιά κρίση που έχει επηρεάσει όλα τα πλαίσια αναφοράς και αξιών εντός των οποίων οι άνθρωποι είχαν συνηθίσει να τοποθετούν τους εαυτούς τους και να δίνουν νόημα στην ύπαρξή τους. Μια ριζοσπαστική εξέταση αυτής της απώλειας ταυτότητας θα έπρεπε να ξεκινήσει με τη δυσκολία να δοθεί μια απάντηση στην ερώτηση: «Ποιος είμαι» ή γενικότερα, «Τι είναι ο άνθρωπος;» Η επίγνωση του εαυτού είναι ένα πανάρχαιο ζήτημα, το οποίο, από την κλασική αρχαιότητα, φαίνεται να συνυφαίνεται με τη έννοια της σοφίας. Το γνώθι σαυτόν για τους αρχαίους προέρχεται από τους θεούς, και αποδίδεται στο μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Εδώ όμως προκύπτει ένα μεγάλο παράδοξο. Μοιάζει προφανές ότι η αυτογνωσία είναι ένα εύκολο έργο ακριβώς γιατί δεν υπάρχει καμία παρεμβολή ανάμεσα στο υποκείμενο που γνωρίζει και στο αντικείμενο αυτής της γνώσης. Ωστόσο, αυτή η φαινομενική ευκολία μετατρέπεται σε τεράστια δυσκολία, όταν το υποκείμενο θεωρεί τη γνώση ως κάτι που απαιτεί μια ετερότητα, μια αποστασιοποίηση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου. Έτσι αυτή η «αντικειμενικοποίηση» του εαυτού γίνεται μια απεγνωσμένη προσπάθεια, που μας ωθεί να αναζητήσουμε έμμεσους τρόπους και μέσα (δηλαδή «πηγές γνώσης»).

Συνεχίστε την ανάγνωση


Κυκλοφόρησε το βιβλίο «Αφύπνιση της Κοσμικής Συνείδησης» (και για download)

πηγή: Εναλλακτικός

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις του Εργαστηρίου Σκέψης και σε ηλεκτρονική μορφή το βιβλίο «ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» (Σοφίες, Μυστικισμοί και Σκέψεις της Ανατολής), του συγγραφέα Αλέξη Καρπούζου.

Το βιβλίο διερευνά τις ανταγωνιστικές αλλά και συμπληρωματικές σχέσεις της Ανατολικής και της Δυτικής Σκέψης, αποβλέποντας στην ανάδειξη της κοσμικής σκέψης και τη συνείδηση της κοσμικής ενότητας.

Το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να το κάνετε download από την ιστοσελίδα του Εργαστηρίου Σκέψης, στην κατηγορία »βιβλία».

Κατεβάστε το βιβλίο εδώ


Για τον μύθο του ‘Εγώ’, της ‘εαυτοκτησίας’ και της ‘ιερότητας’ της ατομικής ιδιοκτησίας | Του Κώστα Λάμπου

πηγή: Εναλλακτικός

Γράφει ο Κώστας Λάμπος 

https://i2.wp.com/www.enallaktikos.gr/img83307_5ba69bb4cdfc1bce361e8ddc40687db4.jpg«Είμαστε το στολίδι, η συνείδηση και το χαμόγελο και όχι οι αφελείς και ηλίθιοι ιδιοκτήτες-κατακτητές του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος». Satsok Sopmal[2]

Ο καπιταλισμός δεν είναι πετυχημένος. Δεν είναι ευφυής, δεν είναι όμορφος, δεν είναι δίκαιος, δεν είναι ηθικός. Και δεν μας προσφέρει αυτά που υπόσχεται. Με λίγα λόγια, τον αντιπαθούμε και αρχίζουμε να τον απεχθανόμαστε. Τζον Μέιναρντ Κέινς[3]

«Όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την  εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια». Γιώργος Παξινός[4]

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ατομική Ιδιοκτησία / Αταξική Κοινωνία

πηγή: Ελευθερία ή Τίποτα

Το εισαγωγικό μουσικό απόσπασμα είναι σύνθεση του
Μπάμπη Νίκου ειδικά για την συγκεκριμένη συζήτηση και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Μια Συζήτηση (27/10/2017) Με Τον Κώστα Λάμπο.
Tον ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή της πρόσκλησής μου ώστε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση.
Επίσης τον ευχαριστώ για τα δώρα που μου προσέφερε. Συζητήσαμε με αφορμή τα βιβλία του:
– Άμεση Δημοκρατία & Αταξική Κοινωνία, εκδόσεις Νησίδες
– Η Γέννηση & Και Ο Θάνατος Της Ατομικής Ιδιοκτησίας, εκδόσεις Κουκκίδα.
Η συζήτηση έγινε στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο στα Εξάρχεια.
 Θεματολογία
– Η Απαρχή Των Ανθρώπινων Κοινωνιών (1:54)
– Με Αφορμή Την Σολώνεια «Σεισάχθεια» (Ιστορική Αναδρομή / Πολιτική Αποτίμηση) (07:34)
– Ατομική Ιδιοκτησία (Μια Ιστορική Αναδρομή) (19:38)
– Ατομική Ιδιοκτησία & Καπιταλισμός (29:45)
– Μια Έρευνα… (31:33)
– «Εαυτοκτησία» & «Ιδιωτικότητα» (Ιστορική Αναδρομή / Θεωρητική Αποτίμηση) (37:16)
– Περί Του Άνταμ Σμιθ (48:47)
– Η Συνέχεια Της Ανθρώπινης Ιστορίας (Αλληλεγγύη-Αγώνας-Αταξικότητα) (54:29)
– Ελβετικό Σύστημα & Άμεση Δημοκρατία (1:03:57)
– Άμεση Δημοκρατία & Καπιταλισμός (1:08:38)
– Περί Εννοιών & Όρων (Οικειοποίηση & Αποκειοποίηση) (1:10:35)
– Περί Της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας (1:13:16)
– Επικοινωνία & Ενέργεια (1:23:40)

 

 


Η ‘Παγίδα του Σόλωνα’, η Σεισάχθεια και η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας

πηγή: Εναλλακτικός

https://i0.wp.com/www.enallaktikos.gr/img80300_9b45a9314b5009352e970dffc3b57ba7.jpgΗ ‘Παγίδα του Σόλωνα’, η Σεισάχθεια και η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας[1]

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com

classlessdemocracy.blogspot.gr

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε, στην εκατομμυριόχρονη βασανιστική πορεία του, να επιβιώσει και να δημιουργήσει τον πολιτισμό του Εμείς, της αλληλεγγύης και της ισοκατανομής χάρη στην αντιμετώπιση της Φύσης και ιδιαίτερα του εδάφους ως ελεύθερο-κοινό αγαθό, ενώ από την σχετικά πρόσφατη βίαιη καθιέρωση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σε ανθρώπους, στο έδαφος και στα μέσα παραγωγής οδηγήθηκε στον ‘πολιτισμό’ του νοσηρού Εγώ, του ανταγωνισμού μέχρι θανάτου του αντιπάλου και συνεπώς της κοινωνικής ανισότητας με αποκορύφωμα την καπιταλιστική βαρβαρότητα η οποία το απειλεί με νέες και χειρότερες μορφές δουλείας και με εξαφάνιση.

* Συνεχίστε την ανάγνωση


Είμαστε αστρόσκονη ζωντανεμένη στο μεγάλο Εργαστήριο της γήινης Βιόσφαιρας

πηγή: classlessdemocracy

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

«Είμαστε το στολίδι, η συνείδηση και το χαμόγελο και όχι οι αφελείς

κατακτητές του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος»

Satsok Sopmal[1]

«Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και δεν θα

υπάρξουμε ξανά ποτέ και δεν είναι δυνατό να ζει κανείς ευχάριστα, αν δεν ζει

φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, όπως και δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά

και δίκαια, αν δεν ζει ευχάριστα».

Επίκουρος[2]

«Όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου

συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον

για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την

εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»

Γιώργος Παξινός[3]

«Εάν δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα μάτια μας για να βλέπουμε,

τότε θα τα χρειαστούμε για να κλάψουμε».

Ζαν Πωλ Σαρτρ[4]

Είναι πολύ συνηθισμένη η έκφραση, σύμφωνα με την οποία ‘είμαστε ό,τι τρώμε’, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται τι είναι εκείνοι που δεν έχουν να φάνε, ή εκείνοι που τρώνε ληγμένα, νοθευμένα και ακατάλληλα τρόφιμα και τέλος τι είναι οι ‘αόρατοι’, δηλαδή εκείνοι που τρέφονται από τα αποφάγια που βρίσκουν τα βράδια στα σκουπίδια των μεγαλουπόλεων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Είμαστε ό,τι φανταζόμαστε

πηγή: Γελωτοποιός

«Well I never pray, but tonight I’m on my knees
I need to hear some sounds that recognize the pain in me.»
The Verve – Bitter Sweet Symphony

~~~~~~~~~~~~~~~

Όλοι γνωρίζουμε ότι κάθε ζώο, απ’ τον ξιφία ως τον σκύλο, συμπεριφέρεται με βάση τα 4-Fs (Fighting, Fleeing, Feeding, Fucking). Ή θα επιτεθεί ή θα το σκάσει. Θα πλησιάσει για να τραφεί ή να κάνει σεξ (τα ζώα δεν γνωρίζουν ότι έτσι γίνονται τα παιδιά, είναι ορμέμφυτο).

Κι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ανάλογους διακόπτες. Όμως ο άνθρωπος, έχει ένα επιπλέον F, που συχνά επηρεάζει τη συμπεριφορά του περισσότερο απ’ τ’ άλλα τέσσερα.

F, for fantasy.

(Την ελληνική λέξη Φαντασία, στα αγγλικά την αποδίδει καλύτερα το Imagination, αλλά έτσι δεν θα είναι το πέμπτο F).

Συνεχίστε την ανάγνωση


Simone Weil: μερικές σκόρπιες σκέψεις πάνω στο πορτραίτο της «αγίας» των φιλοσόφων

πηγή: ResPublica

Το έργο της Γαλλίδας φιλοσόφου Simone Weil, πάνω στο οποίο γίνεται αναφορά σε αρκετές από τις προηγούμενες αναρτήσεις, παραμένει άγνωστο μέσα στους πολιτικούς χώρους των κυρίαρχων τάσεων και ιδεολογικών ρευμάτων. Στο άρθρο αυτό θα συζητηθεί συνοπτικά η προσφορά του στη σημερινή πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα, θα δούμε πώς μια κοινωνιολογική προσέγγιση στη σκέψη της Weil μπορεί να συνεισφέρει στην αναζήτηση καίριων απαντήσεων πάνω σε μια σειρά από επίκαιρα ζητήματα – όπως η παγκοσμιοποίηση και η απώλεια της κοινωνικής μνήμης (δηλαδή των παραδοσιακών αξιών που έχουν καθολική ισχύ σε μια κοινωνία), η μετανάστευση και ο ξεριζωμός, ο θεσμός της πολιτικής αντιπροσώπευσης και τέλος, η ίδια η ύπαρξη των πολιτικών κομμάτων -, αφήνοντας πίσω τα αδιέξοδα των βασικών πολιτικών τάσεων της εποχής μας, κυρίως του οικονομικού (και πολιτικού) φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας (και της εξάρτησης από το «θεραπευτικό» κράτος, κατά τα λόγια του Αμερικανού φιλοσόφου Christopher Lasch). Ταυτόχρονα, θα δούμε πώς η σκέψη της Weil μπορεί να συμβάλει στην εύρεση νέων προταγμάτων και εναλλακτικών επιλογών, πέρα από τα ψευδή διλήμματα που θέτουν τα δύο κυρίαρχα ρεύματα, όπως ο εθνορομαντισμός της αναδυόμενης λαϊκιστικής δεξιάς και ο φιλελεύθερος τεχνοκρατικός κοσμοπολιτισμός.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Επτά απλά μαθήματα μαρξισμού 2.0 (δεύτερος κύκλος)

πηγή: Info-war (με κλικ στον τίτλο του κάθε μαθήματος οδηγείστε στην πηγή του)

(προσθήκη από π.κ. : τα μαθήματα του πρώτου κύκλου θα τα βρείτε εδώ)

afisa
(2η προσθήκη από π.κ.: από τα παραπάνω μαθήματα, το 5ο με θέμα «Τι είναι ο πόλεμος» δεν βρέθηκε στο Info-war. Δεν γνωρίζουμε αν έγινε. Τα υπόλοιπα ακολουθούν παρακάτω.)

Συνεχίστε την ανάγνωση


Αλαίν Μπαντιού : «Όταν ματαιώνεται η επιθυμία της Δύσης, ανοίγει χώρος στο ένστικτο του θανάτου»

το βρήκαμε εδώ: Info-war

Πηγή: Κοίτα τον Ουρανό

842383-badioufinalcouleurn

Μετάφραση: Ρούλα Λαμπράκη από τη συνέντευξη που έδωσε ο Μπαντιού στη Liberation

Ο φιλόσοφος εκδίδει ένα έργο για το φονικό της 13ης Νοεμβρίου, για το οποίο αποδίδει την ευθύνη στην αδυναμία να προτείνουμε μια εναλλακτική για τον κόσμο, όπως είναι. Επισημαίνει, κυρίως, την κατάρρευση των προοδευτικών ιδεών, θύματα μιας βαθιάς κρίσης της σκέψης μετά την αποτυχία του κομμουνισμού.

Πώς να καταλάβουμε την αινιγματική ενόρμηση του θανάτου που εμπνέει τους τζιχαντιστές ; Από τους φόνους του Γενάρη μέχρι αυτούς του Νοέμβρη, καθένας ψάχνει τις κοινωνικές ή θρησκευτικές αιτίες αυτής της « ριζοσπαστικοποίησης » που, εδώ και αλλού, υποκύπτει σε μια βία αδιανόητη. Για τον φιλόσοφο Αλαίν Μπαντιού, οι επιθέσεις είναι μαζικοί φόνοι, συμπτώματα της εποχής μας, όπου βασιλεύει χωρίς όριο ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός. Στο τελευταίο του έργο, Η δυστυχία μας έρχεται από πιο μακριά : σκέψεις για το φονικό της 13ης Νοέμβρη, που βγαίνει στις 11 Γενάρη από τις εκδόσεις Fayard, θυμίζει την αναγκαιότητα να προσφέρουμε μια ιδεολογική εναλλακτική στην παγκόσμια νεολαία, που νιώθει ματαιωμένη απο ένα καπιταλισμό που δεν κρατά τις υποσχέσεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση


«Ιστορίες του κ. Κόυνερ» – Μπέρτολτ Μπρεχτ

πηγή: Αξιοπρέπεια & Αντοχή

 

Εκδόσεις: Γράμματα
Έτος: 1991

 

Φιλοπατρία, το μίσος για τις πατρίδες

 

Ο κύριος Κ. δεν είχε ανάγκη να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. «Μπορώ να πεινάσω οπουδήποτε» έλεγε. Μια μέρα όμως, πέρασε από μια πόλη κατακτημένη από τον εχθρό του τόπου όπου ζούσε. Εκεί, τον σταμάτησε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε, και τότε συνειδητοποίησε πως είχε οργιστεί με τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά κυρίως με τη χώρα του ανθρώπου, τόσο πολύ, που ευχήθηκε την εξαφάνισή της από προσώπου γης. «Μα πώς έγινα διαμιάς εθνικιστής;» αναρωτήθηκε ο κύριος Κ. «Φταίει ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά μου. Να γιατί πρέπει να εκλείψει η ανοησία: γιατί κάνει ανόητο όποιον βρεθεί μπροστά της».

 

Το ερώτημα αν υπάρχει Θεός

 

Ρώτησε κάποιον τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: «Σου συνιστώ να αναλογιστείς αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει να αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι ένα Θεό».

 

Όταν ο κύριος Κ. αγαπούσε έναν άνθρωπο

 

«Τι κάνετε όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο;» ρώτησαν τον κύρΙο Κ. «Του φτιάχνω ένα σκίτσο» είπε ο κύριος Κ., «και φροντίζω να του μοιάζει». «Ποιο; Το σκίτσο;». «Όχι, ο άνθρωπος» είπε ο κύριος Κ.

 

Η πατρότητα της σκέψης

 

Κατηγορούσαν τον κύριο Κ. πως πολύ συχνά πατέρας της Σκέψης του ήταν ο Πόθος. Και ο κύριος Κ. απάντησε: «Δεν υπήρξε ποτέ Σκέψη που να μην είχε πατέρα της κάποιον Πόθο. Και μόνο ένα πράγμα επιδέχεται συζήτηση: Ποιον πόθο; Γιατί άλλο να υποψιάζεται κανείς πως ένα παιδί δεν έχει πατέρα, κι άλλο πως η πατρότητα είναι, απλώς, δύσκολο να διαπιστωθεί».

 

Συνεχίστε την ανάγνωση


Κορνήλιος Καστοριάδης – Προϋποθέσεις της δημοκρατίας

πηγή: ResPublica

Ο Rousseau, η εκπροσώπηση και ο κυρίαρχος – Stuart Mill, η αρχαία δημοκρατία και ο κύκλος της δημιουργίας: η δημοκρατία προϋποθέτει ενεργούς πολίτες· αυτή η ενεργός συμμετοχή είναι αποτέλεσμα της δημοκρατίας – Άλλες πλευρές της θέσμισης της δημοκρατίας: η δημιουργία ενός δημόσιου χώρου και ο από κοινού χειρισμός της βίας – Η δημοσιότητα της γνώσης – Η μόνιμη λειτουργία της πόλης ως υπόθεσης που αφορά τους πάντες έχει ως αποτέλεσμα η πόλις να είναι υπόθεση που αφορά τους πάντες – Η δημιουργία ενός ουσιαστικού δημόσιου χρόνου

Πριν προχωρήσουμε περισσότερο, […] θα ήθελα να σας διαβάσω μερικά αποσπάσματα από έναν κλασικό συγγραφέα – που σίγουρα θα αναγνωρίσετε.

Μόλις οι Πολίτες σταματήσουν να θέτουν σε προτεραιότητα το ενδιαφέρον να μετέχουν στα κοινά και προτιμήσουν να συνεισφέρουν με το πορτοφόλι τους παρά με την προσωπική παρουσία τους, το κράτος πλησιάζει ήδη στην καταστροφή του. Πρέπει να εκστρατεύσουν; Πληρώνουν στρατεύματα και κάθονται σπίτι τους. Πρέπει να πάνε στη συνέλευση; Διορίζουν βουλευτές και μένουν στο σπίτι τους. Λόγω οκνηρίας και οικονομικής ευχέρειας αποκτούν εντέλει στρατιώτες για να υποδουλώνουν την πατρίδα τους και βουλευτές για να την ξεπουλούν. Συνεχίστε την ανάγνωση


Υπέρ Ανανήψεως

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

αδολεσχεία

Κυρίως σκέφτομαι πως μπορεί να λογοκρίνει κάποιος την αναλυτική σκέψη. Αφού, η αναλυτική σκέψη είναι προσέτι καταστροφική για την πίστη και τους πιστούς. Και βεβαίως η αναλυτική σκέψη είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων με τα κάθε λογής ιερατεία. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη θεωρία της εξέλιξης και να μυριστεί τις λεπτότατες αποχρώσεις της αν δεν διαθέτει αναλυτική σκέψη, αλλά και πάθος εναντίον της αποχαυνωτικής και ενστικτώδους μεταφυσικής. Το πιο εύκολο είναι να πιστέψω τη μαλακία του παπά. Να σωφρονιστώ με τις μαγγανείες του μύθου και το λιβάνι ώστε να γίνω πιστός. Δεν έχει σημασία ποιάς πίστης διατελώ κουτάβι και ποιάς μεταφυσικής υπηρετώ το στυγνό παραλογισμό. Όμως σε συνθήκες βαρβαρότητας και προχωρημένου καπιταλιστικού οίστρου η αναλυτική σκέψη αποκτά τερατική μορφή. Το λογικό και το παράλογο ζευγαρώνουν και γενούν αυταπάτες. Καταλήγοντας στη φάρσα του μεταμοντέρνου μεταμφιέζουν το καθετί σ’ αυτό που συμφέρει τον Κύριο Καπιταλιστή. Η αλήθεια είναι η αλήθεια της οικονομίας της αγοράς και ότι είναι έξω απ’ αυτή θάβεται. Ότι δεν έχει μέσα λεφτά, κέρδος και ανάπτυξη του χοντρού αστικού κώλου είναι καταδικασμένο. Οι πρώτοι που πήραν χαμπάρι όλο αυτό το διασκελισμό της πολιτικής οικονομίας ήταν οι παπάδες και οι μαφίες των θρησκειών. Είναι αυτοί που προσαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια και γι’ αυτό λειτουργούν ακραιφνώς ως τσιράκια των τραπεζών και των κυβερνήσεων. Κανένας επίσκοπος δεν τσούζεται απ’ τα μνημόνια και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αφού ως βδέλλα αρμέγει το κράτος και τους μαλάκες υπηκόους του για να επιβιώνει. Αφού η πελατεία του είναι και πελατεία της εταιρείας διαχείρισης της εργατικής δύναμης και της εταιρίας μετασχηματισμού των ανθρώπινων σχέσεων σε προϊόντα. Προϊόντα που δεν ενδιαφέρονται για την αναλυτική σκέψη άρα και για τη ζωή. Άνθρωποι που γράφουν στα παπάρια τους την αλήθεια, κυνηγώντας το θαύμα και την αριστερή ελπίδα που πουλάνε με το τσουβάλι αδίστακτοι κρετίνοι, που θέλουν πάση θυσία να βιδώσουν τον κώλο τους στην καρέκλα της εξουσίας. Η αναλυτική σκέψη είναι φύσει και θέσει επαναστατική, γι’ αυτό η Δύση την έχει κλείσει στο κλουβί της επιστήμης και των βιβλίων και συντηρεί ολόκληρο στρατό για να μη δραπετεύσει και φτάσει στην κοινωνία. Για να μη γίνουν οι εκκλησίες και τα παλάτια εν μια νυκτί γαμηστρώνες.

πηγή: Αδέσποτος Σκύλος

το βρήκαμε εδώ: Ώρα Κοινής Ανησυχίας


Δόγματα και ιδεολογίες ως μηχανισμοί πνευματικού εγκλωβισμού

 

Κώστας Πάτσης

Η βασική αρετή ενός προοδευτικού μυαλού δεν είναι ο υψηλός δείκτης ευφυΐας αλλά η αέναη επιθυμία αμφισβήτησης. Όχι μόνο των εισερχόμενων πληροφοριών αλλά και των ίδιων του των σκέψεων. Όπως τα υλικά προϊόντα υπόκεινται σε εκτενείς δοκιμασίες και βελτιώνονται ανάλογα έτσι και τα εγκεφαλικά προϊόντα οφείλουν να αμφισβητούνται και, όποτε σφάλουν, να αναθεωρούνται. Όταν η αμφισβήτηση παραμελείται, ατράνταχτα αξιώματα (δόγματα) παγιώνονται στο μυαλό και κάθε τι κτίζεται πάνω τους κληρονομεί την ισχύ τους. Όσο περισσότερο επενδύει κανείς σε αυτό το οικοδόμημα τόσο πιο σθεναρά αρνείται τη κατεδάφιση των θεμελίων του. Τα αξιώματα αυτά, εξαιρούμενα πια από κάθε αμφισβήτηση, αρπάζουν τα ινία της νόησης και χαλιναγωγούν τις σκέψεις. 

Η πίστη σε δόγματα είναι ένα είδος οικειοθελούς φυλάκισης που οριοθετεί, πλαισιώνει και απλοποιεί άγνωστες έννοιες και μηχανισμούς. Παρέχει ένα έδαφος για να σταθείς και να ξαποστάσεις. Από την άλλη, η πνευματική ελευθερία, όπως άλλωστε και κάθε ελευθερία, είναι αυστηρή, ασυμβίβαστη κι ακριβοδίκαιη . Είναι μια κατάσταση μόνιμης αναζήτησης κι αξιολόγησης δίχως διαλλείματα για χαλάρωση. Είναι μοναχική υπόθεση. Έτσι, η δογματική φυλάκιση έρχεται σαν λύτρωση, όχι μόνο επειδή ξαλαφρώνει τον μυαλό αλλά κυρίως γιατί εξαλείφει την μοναξιά. Η ζωή στη φυλακή, εξάλλου, είναι λιγότερο μοναχική από την περιπλάνηση σε ένα απέραντο σύμπαν.

Συνεχίστε την ανάγνωση