Category Archives: πολιτική-οικονομία

Συντονισμός “Covid-19: Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης

πηγή: Βαβυλωνία

Covid-19: Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης

#AntiviruSolidarityThess
#covid19mutualaid

-Άμεση δράση για υγεία και αξιοπρέπεια-

Η πανδημία του κορωνοϊού που εμφανίστηκε και μονοπωλεί την ατζέντα παγκοσμίως είναι πιθανό να καθορίσει και να μεταβάλλει στρατηγικές, πολιτικές, λόγους κυρίαρχους και αποκλίνοντες. Τα κράτη επιχειρούν να καλύψουν με επικοινωνιακά μέσα, με αυταρχισμό και ατομική ευθύνη την χρόνια απουσία συντεταγμένης ενίσχυσης της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής μέριμνας. Οι φτωχοί, οι εκμεταλλευόμενες, οι λαοί, προσπαθούν να ανοίξουν τη σκέψη και το λόγο σχετικά με το ζήτημα της ανθρωπινότητας και της αλληλεγγύης, της αναγκαιότητας της συνύπαρξης και της οργάνωσης της αλληλοβοήθειας.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Δυστοπία

πηγή: Αγώνας της Κρήτης

Γράφει ο Παναγιώτης Ξηρουχάκης

Η δυστοπία αποτελεί ένα παρακλάδι της επιστημονικής φαντασίας που το διακρίνει το έντονο πολιτικό στοιχείο. Η σχέση βέβαια πολιτικής και επιστημονικής φαντασίας είναι πολύ ισχυρή. Η μοντέρνα πολιτική και η επιστημονική φαντασία μοιάζουν με παιδιά που μεγάλωσαν μαζί (αν και σε αυτούς που οι γνώσεις τους για επιστημονική φαντασία περιορίζονται σε χολιγουντιανές παραγωγές αυτό φαντάζει απίθανο). Από τo ξεκίνημα της επιστημονικής φαντασίας και συγκεκριμένα από τα μέσα του 19ου αιώνα, όπου το συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρεύμα κάνει την εμφάνιση του σαν διακριτός κλάδος του φανταστικού, οι πολιτικές αναφορές που συναντάμε στα κλασσικά έργα αυτού του ρεύματος δεν είναι αμελητέες.

Πιο συγκεκριμένα ο κατά πολλούς παιδικός συγγραφέας (λαθεμένα κατά την προσωπική μου άποψη) και πατέρας της επιστημονικής φαντασία Ιούλιος Βερν αφήνει να διαφανούν στο έργο του κάποιες πολιτικές απόψεις. Ήταν ανθρωπιστής δημοκράτης με συμπάθεια για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής του. Η συμπάθεια με την οποία παρουσιάζει στο «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» τον κλασσικό αρνητικό ήρωα του, τον κάπτεν Νέμο είναι ενδεικτική. Ο εκδικητής καπετάνιος που πολεμά λυσσαλέα και μέχρι το τέλος τον αγγλικό ιμπεριαλισμό είναι ένα φουτουριστικό (μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν υποβρύχια) κράμα ατομικού μηδενισμού (υπάρχει η θεωρία ότι ο Νίτσε είχε επηρεάσει τον Ιούλιο Βέρν στη δημιουργία αυτού του ήρωα) και αντιμπεριαλιστικών απόψεων.

Πάραυτα ο Βερν είναι υπεραισιόδοξος για το μέλλον της ανθρωπότητας και πιστεύει ότι η τεχνολογία και η επιστήμη οδηγούν την ανθρωπότητα σε ένα χρυσό μέλλον.

Ο πατέρας της σκοτεινής επιστημονικής φαντασίας όμως είναι ο G.Wells. Ένας ουτοπικός σοσιαλιστής βαθιά ανθρωπιστής που προειδοποιεί με όλα τα έργα του τον πλούσιο δυτικό κόσμο για τις συνέπειες που θα έχει η εκμετάλλευση των αδυνάτων από τους δυνατούς. Για παράδειγμα στο θρυλικό «Ταξίδι στο χρόνο» οι υποχθόνιοι που τρώνε τους χαζούς κατοίκους της μελλοντικής αυτής γης δεν είναι άλλοι από τους απογόνους της εργατικής τάξης που διωχτήκαν κάποτε στο παρελθόν από τους πλούσιους στον κάτω κόσμο. Αποτέλεσμα είναι αυτοί να γίνουν κανίβαλοι και να εκδικούνται φρικτά τους απογόνους της ανώτερης τάξης όταν επισκέπτονται την πάνω γη.

O G.Wells μιλάει για ένα σκοτεινό μέλλον και ανοίγει το δρόμο για να αναδυθεί το λογοτεχνικό ρεύμα της δυστοπίας.

Η δυστοπία είναι το είδος επιστημονικής φαντασίας που ασχολείται με τον μελλοντικό θρίαμβο του κράτους εις βάρος της ελευθερίας των πολιτών και την πλήρη αποδόμηση της κοινωνίας από τον φόβο της εξουσίας. Πολλοί συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με το είδος με πιο επιφανείς τον Philip Dick και τον Βallard. ;Ένα από τα πρώτα έργα δυστοπίας είναι  το «We» (1921) του Ρώσου Υevgery Zamyatin. Είναι το έργο το οποίο επηρέασε το αριστούργημα του είδους «1984» του Όργουελ.

Πιστεύω ότι είναι ίσως το μόνο είδος λογοτεχνίας που έχει τόσο πολύ δικαιωθεί από τις ιστορικές εξελίξεις τις οποίες με έμμεσο ή άμεσο τρόπο προέβλεψε. Η «δημοκρατία» του καπιταλιστικού παραδείσου (με τα γκέτο των απόκληρων και την αυξανόμενη αστυνομοκρατία) λίγο απέχει από τη μελλοντική κοινωνία του «1984» ή του «Brave new world». Η δυστοπία αποτελεί την κατεξοχήν πολιτική κατάληξη της επιστημονικής φαντασίας.

Το απολυταρχικό αντι-όραμα του Yevgery Zamyatin

669

Το «Εμείς» γράφτηκε το 1921. Δημοσιεύτηκε το 1927 σε συνέχειες σε ένα περιοδικό. Στα ελληνικά εκδόθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα τη δεκαετία του 80 και μέχρι σήμερα ήταν δυσεύρετο.Κυκλοφορεί ξανά από τις εκδόσεις «Εξάρχια».

cancer-cells

Το «Εμείς» αναφέρεται στη ζωή ενός ανθρώπου, του D-503, σε μία μελλοντική κοινωνία, όπου οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε αριθμούς.

Τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν στο Κράτος. Η πόλη έχει κατασκευαστεί εξολοκλήρου από γυαλί, το οποίο επιτρέπει στη μυστική αστυνομία να εποπτεύει τους πάντες (η διάρθρωση της πόλης είναι ανάλογη με τη φυλακή Panopticon που είχε σχεδιάσει τη ο Jeremy Bentham). Η ζωή είναι οργανωμένη για να προωθηθεί η μέγιστη παραγωγή με βάση το τευλορικό πρότυπο παραγωγής. Οι άνθρωποι φορούν πανομοιότυπα ρούχα και δεν έχουν ονόματα παρά αριθμούς. Θεωρούν έννοιες όπως ψυχή, ελευθερία, ποίηση ξεπερασμένες ,έννοιες συνώνυμες με τους πρωτόγονους. Η μόνη ηδονή βρίσκεται στην ευδαιμονία και την επιβίωση του κράτους. Ο D-503 είναι ένας μαθηματικός που εργάζεται για τη δημιουργία του Ολοκληρωτή ενός διαστημοπλοίου που θα μεταδώσει την ευτυχία, τη σοφία και τη λογική του Κράτους σε διασυμπαντικά επίπεδα…

Όμως οι αριθμοί δεν έχουν πει την τελευταία λέξη. Η επανάσταση μιας ομάδας αριθμών τα συμπαρασύρει όλα και μαζί και τον D-503.Τελευταία λύση του κράτους η λοβοτομή που επιβάλλεται στους πολίτες-αριθμούς.Παραυτά το τέλος του βιβλίου δεν είναι απαισιόδοξο. Έτσι στην τελευταία σελίδα μένουμε με ερωτηματικό για το αν οι επαναστάτες έχουν ηττηθεί πραγματικά.

Η μάχη συνεχίζεται. Βλέπουμε σε αυτή την ιστορία τα βασικά συστατικά του μυθιστορήματος της δυστοπίας. Από αυτό εδώ το έργο πήραν πολλά και ο Χάξλευ και ο Όργουελ: Παντοδύναμο κράτος που τα εποπτεύει όλα (big brother),απουσία προσωπικότητας και συναισθημάτων, θρίαμβος της επιστήμης και της λογικής εις βάρος των ενστίκτων κλπ.

Πολιτικά πιστεύω του Ζαμιατίν

Ο Ζαμιατίν αρχικά ήταν μπολσεβίκος. Με δύο συλλήψεις στο ενεργητικό του και μία εξορία έγραφε σατυρικά έργα για τον Καπιταλισμό (πχ The Islanders) και στήριξε πλήρως την οκτωβριανή επανάσταση το 1917. Μέχρι τη στιγμή που ο Λένιν επέβαλε δικτατορία των Μπολσεβίκων κάτι που ο Ζαμιάτιν θεώρησε προδοσία απέναντι στην επανάσταση. Να συμπληρώσουμε ότι στη διάρκεια του εμφυλίου οι Μπολσεβίκοι αντιμετώπισαν μεγάλη αντίσταση από αριστερά: Toν αναρχικό στρατό του Μάχνο, την εξέγερση των κόκκινων ναυτών της Κροστάνδης, τους αριστερούς Εσέρους, τις εξεγέρσεις των αγροτών κλπ.

Ο Ζαμιάτιν είναι με τους παραπάνω «αντάρτες». Αποτελεί τη λογοτεχνική έκφραση της επανάστασης μέσα στην επανάσταση. «Δεν υπάρχει τελευταία επανάσταση… οι επαναστάσεις είναι άπειρες» μας λέει ο Ζαμιάτιν και εξαπολύει το λογοτεχνικό του αντάρτικο ενάντια στους Μπολσεβίκους , τη δικτατορία τους και τα πιστεύω τους (τευλαρισμό, στρατικοποίηση, διωγμός αντιφρονούντων, υλισμός κλπ).

«Δε θέλω να αφήσω άλλους να θέλουν για μένα .Θέλω εγώ να θέλω για τον εαυτό μου». Ο Ζαμιάτιν χωρίς να ασχοληθεί πολύ με την επιστημονική φαντασία, με το έργο «We» τη σημάδεψε ανεπανόρθωτα. Προφήτεψε ουσιαστικά το Σταλινισμό. το Ναζισμό, τις δυτικές δημοκρατίες και τη δεσποτική ακρότητα κάθε απολυταρχισμού. Κατά τη γνώμη μου ξεπέρασε και τον Βερν (τον πατέρα της Επιστημονικής φαντασίας με πολλά έργα φαντασίας στο ενεργητικό του) γιατί αν ο τελευταίος έδωσε τροφή στα παιδικά όνειρα, ο Ζαμιάτιν αποτύπωσε στο έργο την απανθρωπιά της εξουσίας. Και όπως έλεγε ο Κάφκα «το καλό βιβλίο είναι αυτό που πέφτει σαν τσεκούρι στον πάγο της ψυχής μας».

Επίσης ο Ζαμιάτιν υπήρξε επαναστάτης. Έφυγε εξόριστος από τη Σοβιετική κυβέρνηση στο Παρίσι όπου πέθανε πάμφτωχος.

«Η πραγματική λογοτεχνία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δημιουργείται όχι από υπεύθυνους και αξιόπιστους επαγγελματίες αλλά από ψυχασθενείς, αιρετικούς, ονειροπόλους, επαναστάτες και σκεπτικιστές» μας λέει. Ο Βερν ήταν υπεύθυνος και αξιόπιστος επαγγελματίας. Ο Ζαμιάτιν όχι.

Όργουελ: Η δυστοπία στην υπηρεσία της εξουσίας;

Big-Bro

O Όργουελ αποτελεί την πιο μυστήρια φιγούρα στο χώρο της δυστοπίας. Το «1984» που μοιάζει απελπιστικά με το We του Ζαμίατιν αποτελεί ορόσημο στο χώρο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Όργουελ πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των τροτσκιστών και αναρχοσυνδικαλιστών. Όμως σήμερα οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες παραδέχονται ότι ο Όργουελ υπήρξε συνεργάτης τους… Τραγικό; Ποιος ξέρει την αλήθεια απόλυτα; Σίγουρα οι σταλινικοί τον μισούν θανάσιμα. Τους λέρωσε το πορτραίτο στο «Πεθαίνοντας στην Καταλωνία». Ήταν όμως και αυτός άμεμπτος;

Είναι όλα όσα ακούγονται για εκείνον σκευωρίες;

Σίγουρο είναι ότι ο Όργουελ έδωσε πληροφορίες για κομμουνιστές που θεωρούσε ότι υπήρξαν πράκτορες της ΕΣΣΔ. Άλλωστε και ο ίδιος είχε εργαστεί για λίγο σαν αστυνομικός στα νιάτα του (αξιωματούχος στην αστυνομία της Βιρμανίας). Το «1984» έγινε στη δύση το ευαγγέλιο του αντισταλινικού αγώνα. Οι καπιταλιστές το λάτρεψαν και μαζί με τη «Φάρμα των Ζώων» τα παρουσίασαν σαν αδιάσειστες αποδείξεις του απόλυτου κακού: του Σταλινισμού.

Σίγουρα ο Όργουελ έχει στο έργο του πλειάδα αντικαπιταλιστικών και αντιεξουσιαστικών στοιχείων. Πιο συγκεκριμένα το έργο του αποτελεί μια κραυγή για ελευθερία. Όμως στο τέλος της ζωής του έδειχνε να προτιμά τη Δύση (καπιταλισμός) από την Ανατολή (σταλινισμός). Είχε ταχθεί ολόψυχα στον αντισταλινικό αγώνα?

Όπως και να έχει η Δύση παρουσίασε με τρόπο που τη βόλευε το έργο του. Ποιος ξέρει την αλήθεια απόλυτα για τον Όργουελ?

Σκοτάδι Συγκεντρώσου

Gather-Darkness-1969-Pyramind-PB

Το «Σκοτάδι συγκεντρώσου» (1946) αποτελεί ένα δυστοπικό μυθιστορήμα γραμμένο από τον Fritz Leiber . O οποίος διάπρεψε αλλού (ξίφη και μαγεία) και όχι στην επιστημονική φαντασία. Παρά το ότι το συγκεκριμένο πόνημα έχει ξεχαστεί από το σύγχρονο αναγνωστικό κοινό, η μελαγχολική του ματιά το κατατάσσει στις κορυφές της δυστοπίας.

Τριακόσια χρόνια μετά από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, η ανθρωπότητα κυβερνάται από μια μυστική θρησκευτική αδελφότητα που έχει επιβάλει Θεοκρατία. Αυτή χρησιμοποιεί την επιστήμη για να εξουσιάζει. Τα επιστημονικά όμως τεχνάσματα των εξουσιαστών παρουσιάζονται σαν θεϊκές επεμβάσεις στον αναλφάβητο πληθυσμό.

Ενάντια σε αυτή την αδελφότητα που εξουσιάζει, είναι μια μυστική ομάδα μαγισσών, που δηλώνουν οπαδοί του Σατανά και που επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη για την ανατροπή της τυραννικής θεοκρατίας. Σκληρό βιβλίο που δείχνει πως η επιστήμη σαν όπλο των λίγων μπορεί να οδηγήσει σε ένα μαύρο μέλλον.

Ειδικότερα όταν οι μάζες είναι αναλφάβητες και ο κάθε επιστήμονας παρουσιάζει τις απόψεις του σε αυτές σαν θέλημα θεού…

Δυστοπία και κινηματογράφος

Όσο αφορά τον κινηματογράφο το δυστοπικό μέλλον απασχόλησε πολλούς σκηνοθέτες. Άλλοι μείνανε πιστοί στο απολυταρχικό αντί-όραμα του Υevgery Zamyatin άλλοι το διαστρέβλωσαν (καλό κράτος-κακοί πολίτες) και άλλοι το εξέλιξαν σε διάφορα παρακλάδια (βιοτεχνολογικός φασισμός, έλεγχος γεννήσεων κλπ). Θα αναφέρω εδώ κάποιες ενδεικτικές ταινίες τονίζοντας όμως εξαρχής ότι είναι οι αγαπημένες του γράφοντος (ή τελωσπάντων τις θεωρώ σημαντικές για το είδος) αλλά σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται αντικειμενικά και οι καλύτερες από τους ακαδημαϊκούς του κινηματογράφου ή το κοινό (άλλωστε στις μέρες μας δεν είναι δύσκολο για κάποιον να βρει τα best του κάθε κινηματογραφικού είδους από το ΙΜDB στο internet).

THX1138

thx_01-bbd74b42b158

Η ταινία του Lucas είναι από τις λίγες δυστοπικές ταινίες που ο αγωνιζόμενος φυγάς καταφέρνει να ξεφύγει από τον όλεθρο που η εξουσία του προετοιμάζει… Είναι απ’ τα σπάνια δείγματα “happy end” στον χώρο της δυστοπίας όπου το κλασικό άσχημο τέλος του “ 1984” όπου το αποστειρωμένο κράτος είναι πανίσχυρο και πάντα νικάει, ανατρέπεται. Θα προκαλέσει σίγουρα εντύπωση σε όσους ξέρουν τον Lucas μόνο από τα Star Wars. Εδώ η συνταγή είναι διαφορετική.

Rabid

rabid-1977-poster

Στην μυθική ταινία splatter του Cronenberg από ένα νοσοκομείο διαφεύγει ένα ιός που μεταδίδεται σεξουαλικά κάνοντας τους πολίτες ζόμπι που μεταδίδουν τον ιο μέσω του σεξ. Μάλιστα στο Rabid πρωταγωνιστεί η διάσημη πορνοστάρ της εποχής Marilyn Chambers. Το τέλος φρικτό: ο στρατός θριαμβεύει εις βάρος των νυμφομανών ζόμπι και οι νεκροί πετιούνται στα σκουπιδιάρικα. Δυο χρόνια μετά το AIDS κάνει την εμφάνιση του και κάποιοι χαρακτηρίζουν τον Cronenberg προφήτη…

Threads

threads

Τι να πει κανείς για το Threads που περιγράφει τον πυρηνικό όλεθρο. Πιο μαύρη ταινία δεν γίνεται. Δε θα υπάρχει μέλλον μετά από ένα πυρηνικό πόλεμο πόσο μάλλον κοινωνία έστω δυστοπική.

Mad Max

mad_max_2_1981

Στην κλασσική τριλογία Mad Max τώρα τα πράγματα είναι περίεργα. Από τη μια στη μελλοντική κοινωνία οι κακοί είναι οι μηχανόβιοι, punks κλπ. Ο καλός είναι ο Mel Gibson πρώην μπάτσος. Σε αυτό το μέλλον επιβιώνουν οι πιο δυνατοί. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και οι πιο δημοκρατικές ταινίες στον κόσμο σε σχέση ειδικά με το “1984” και την γενικότερη παράδοση των δυστοπικών ταινιών και βιβλίων – στα Mad Max κακός σίγουρα δεν είναι το κράτος. Να τονίσω όμως εδώ ότι πράγματι στα τέλη του 70 και στις αρχές του 80 ήταν της μόδας μια δεξιόστροφη δυστοπία όπου καλοί είναι οι δικαστές (δικαστής Dredd) και οι μπάτσοι (Robocop) ενώ η κρατική εξουσία μένει σχετικά στο απυρόβλητο, καθώς προστατεύει τους καλούς πολίτες από την παρανοϊκή μάζα.

V for Vendetta

V_For_Vendetta_kissthemgoodbye_net_2784

Στο V for Vendetta τώρα, που κάποιοι χαρακτήρισαν σαν blockbuster για αναρχικούς, η μελλοντική κοινωνία που περιγράφεται δεν διαφέρει και τόσο από τη σημερινή. Η εξουσία είναι αμείλικτη και ρίχνει στο ψαχνό. Το ίδιο αμείλικτοι είναι όμως και οι επαναστάτες όταν έρθει η ώρα. Η ταινία πέρα από το ότι αποτελεί καλλιτεχνικό αριστούργημα αποτελεί και ένα παράδοξο στα χρονικά του Hollywood. Σίγουρα ότι πιο “αναρχικό” γέννησε.

Στρατιώτες του Σύμπαντος

StarshipTroopers

Στο Στρατιώτες του Σύμπαντος, μια υποτιμημένη ταινία κατά τη γνώμη μου, η κοινωνία που περιγράφεται είναι ακραία ρατσιστική – μιλιταριστική. Αξία έχουν μόνο οι οπλίτες του Αυτοκρατορικού Στρατού. Αυτοί έχουν μόνο δικαίωμα ψήφου. Οι γυναίκες υπηρετούν κανονικά και είναι ισάξιες στρατιωτικά με τους άντρες. Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Robert Heinlein που είναι βέβαια η αποθέωση του φουτουριστικού – μιλιταρισμού. Στην ταινία όμως ο μάγος Verhoeven έκανε την ανατροπή. Χρησιμοποίησε το βιβλίο ανατρέποντας το. Έτσι ο προσεκτικός θεατής θα παρατηρήσει την έξυπνη σάτιρα του Verhoeven παρουσιάζοντας τα ΜΜΕ και τον τρόπο που κάνουν την πλύση εγκεφάλου, τους οπλίτες σαν ελαφρά χαζούς και την Αυτοκρατορία σαν μια επιθετική μηχανή (σε αντίθεση με το ομώνυμο βιβλίο) που θα καταβροχθίζει τους «κακούς» του διαστήματος. Στο τρίτο στη σειρά μάλιστα Στρατιώτες του Σύμπαντος η σάτιρα του μιλιταρισμού είναι ανελέητη και όχι τόσο καμουφλαρισμένη όσο στην πρώτη ταινία.


“Εγχειρίδιο καλλιέργειας κηπευτικών ειδών για μικροκαλλιεργητές”

πηγή: Ανοικτή Βιβλιοθήκη

Τίτλος: “Εγχειρίδιο καλλιέργειας κηπευτικών ειδών για μικροκαλλιεργητές”

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Κρομμύδας

Είδος: Γεωργική καλλιέργεια

Έκδοση: Ελληνικός Γεωργικός Οργανισμός (ΕΛΓΟ) “ΔΗΜΗΤΡΑ”

Άδεια διανομής: Ελεύθερη διάθεση

Σελίδες: 14

Έτος έκδοσης: 2014

✔ Κατεβάστε το e-book: PDF


Κοινωνία & Φύση υπό την τυραννία των Αγορών – Γιάννης Μπίλλας

πηγή: Τοπικοποίηση

Picture

«Η επανανοηματοδότηση της ζωής ως ζητούμενο»: Η ομιλία του Γιάννη Μπίλλα, εκπαιδευτικού, βιοκαλλιεργητή & συγγραφέα, στη δεύτερη ημέρα του διήμερου ομιλιών και συζητήσεων με γενικό τίτλο «Κοινωνία & Φύση υπό την τυραννία των Αγορών: Το πρόβλημα και οι προτάσεις για το ξεπέρασμά του», που οργάνωσε το Εναλλακτικό Πολιτιστικό Εργαστήρι της Κέρκυρας στις 17-18 Φεβρουαρίου 2017.
Δείτε το βίντεο:



Πάμε για Κατάρρευση;

πηγή: Τοπικοποίηση

Picture

Ουσιαστικό ερώτημα: θα επιλέξουμε σαν ανθρωπότητα συνειδητά την Αποανάπτυξη ή ασυνείδητα θα πάμε για Κατάρρευση κοινωνικών και οικολογικών συστημάτων;

Ο βασικός στόχος της έννοιας της αποανάπτυξης είναι η αποαποικιοποίηση της ατομικής και κοινωνικής συνείδησης από την ιδεολογία της ανάπτυξης. Μέσα από την κριτική του μοντέλου της.Το ιδεολόγημα της ανάπτυξης κατέχει -μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και ιδίως την τελευταία 30ετία-θέση θρησκείας. Μιας θρησκείας που μας λέει ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι μια ευλογία, ότι μέσω αυτής έχουμε κοινωνική συνοχή, επαρκείς δημόσιες/κοινωνικές υπηρεσίες, υψηλά επίπεδα κατανάλωσης και πως η φτώχεια, η ανισότητα και η ανεργία θα εκλείψουν, αφού μέσα από την συνεχή ανάπτυξη θα μεταβούμε σε «κοινωνίες αφθονίας» και στον «επί γης παράδεισο».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Erich Fromm: Ένστικτα και Ανθρώπινα Πάθη

πηγή: geniusloci2017

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την εισαγωγή του βιβλίου The Anatomy of Human Destructiveness (Holt, Rinehart and Winston, 1973). Ο Erich Fromm (1900 – 1980) ήταν Γερμανός ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, κοινωνιολόγος, ανθρωπιστής και φιλόσοφος. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Η αύξηση της έντασης της βίας και της καταστροφικότητας σε εθνική και παγκόσμια κλίμακα έχει στρέψει τη προσοχή των ειδικών, αλλά και του ευρύτερου κοινού, της θεωρητικής αναζήτησης στη φύση και τα αίτια της επιθετικότητας. Μια τέτοια αναζήτηση δεν προκαλεί έκπληξη· αυτό που αποτελεί έκπληξη είναι το γεγονός  πως αυτή η ενασχόληση είναι πρόσφατη, ιδιαίτερα αφού ένας ερευνητής του μεγέθους του Freud, αναθεωρώντας την προηγούμενη θεωρία του που επικεντρώνονταν γύρω από την σεξουαλική ορμή, είχε ήδη από τη δεκαετία του 1920 διαμορφώσει μια νέα θεωρία όπου το πάθος για την καταστροφή («ένστικτο του θανάτου») θεωρείται της ίδιας δύναμης με το πάθος για αγάπη («ένστικτο της ζωής», «σεξουαλικότητα»). Το κοινό όμως συνέχισε, ωστόσο, να σκέφτεται τον φροϋντισμό κυρίως με όρους παρουσίασης της λίμπιντο ως το κεντρικού πάθους του ανθρώπου, που χαλιναγωγείται μόνο από το ένστικτο για αυτοσυντήρηση.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Colin Revolting: Οι Πολιτικές Ιδέες των Ανθρώπων Που Καθόρισαν το Punk

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Red Wedge. Ο Colin Revolting είναι αρθρογράφος, ακτιβιστής και πρώην μέλος του Rock Against Racism. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Η φοιτητική πεταλούδα που κούνησε τα φτερά της στο Παρίσι τον Μάη του 1968 οδήγησε σε ένα σεισμό που ταρακούνησε τα θεμέλια των εργοστασίων σε ολόκληρη την Ευρώπη το 1970. Από τη σκόνη που σηκώθηκε αναδύθηκε ένα άσχημο τρωκτικό που γρύλιζε που άκουγε στο όνομα punk rock.

Η δεκαετία του 1970 για το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ) ήταν μια περίοδος ανοιχτής σύγκρουσης. Ηγέτες απεργιών στέλνονταν στη φυλακή και στη συνέχεια ελευθερώνονταν μετά από μαζικές απεργίες, έφηβοι συγκρούονταν στους δρόμους μεταξύ τους, με την αστυνομία και εναντίον του στρατού στην Ιρλανδία, απεργίες ανθρακωρύχων, διακοπές ρεύματος, εβδομάδες τριών εργάσιμων, γυναίκες που πάλευαν για ίσα δικαιώματα, ανατροπή της κυβέρνησης των Συντηρητικών. Η εργατική τάξη – ηχηρή, περήφανη, και νικηφόρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η Οικονομία της Ελευθερίας

πηγή: Provo

Η Οικονομία της Ελευθερίας

Η κατάρρευση των δικτατοριών του κρατικού καπιταλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση έδειξε ότι κάθε προσπάθεια συνδυασμού της ιδέας μιας δίκαιης κοινωνίας με τη διατήρηση του κράτους και τις σχέσεις χρημάτων-αγαθών (αγοράς) είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ο αναρχικός κομμουνισμός πρόβλεψε από την αρχή πως οι μαρξιστικές ουτοπίες θα έφταναν ακριβώς σε αυτό το τέλος. Δεν έχει κηλιδωθεί από την εμπειρία της σοσιαλδημοκρατίας και του «κομμουνισμού» του κομματικού κράτους, και επομένως δεν χρειάζεται να «συμπληρωθεί» με δάνεια από αυτά τα δόγματα τα οποία υπέστησαν πλήρη κατάρρευση.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μια μπανανιά μπροστά στο τζάκι

πηγή: Κόντρα

Από την άποψη της αστικής πολιτικής, η επίσκεψη του Μητσοτάκη στο Λευκό Οίκο ήταν φιάσκο. Μην ψάχνετε άλλες αποδείξεις, ανατρέξτε στην επίσημη ιστοσελίδα του έλληνα πρωθυπουργού (primeminister.gr). Εκεί θα δείτε ότι δημοσιεύεται ένα βίντεο διάρκειας μόλις 2′:07» με τις αρχικές δηλώσεις του Τραμπ και του Κούλη. Ολα τα υπόλοιπα, ο μισάωρης διάρκειας μονόλογος του Τραμπ και οι δύο σύντομες παρεμβάσεις του Κούλη κόπηκαν.

Συνεχίστε την ανάγνωση

2050: Μέλλον για όλους. Μια ρεαλιστική ευτοπία! 12 θέσεις για τη μετάβαση στη μετα-καπιταλιστική κοινωνία του έτους 2050

πηγή: Τοπικοποίηση

φώτο από εδώ

Με την κλιματική καταστροφή που είναι ήδη εδώ, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, και την άνοδο της δεξιάς παντού σχεδόν, φαίνεται δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά πώς μπορεί η κοινωνία να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις όταν δεν έχει όραμα και είναι αποθαρρυμένη και παραιτημένη, χωρίς το φαντασιακό της αναγέννησής της, μέσα έστω και από τις ήδη υπάρχουσες προειδοποιητικές καταστροφές; Αυτό δεν είναι η αποστολή κάποιων-έστω προς το παρόν λίγων αιθεροβάμονων- να φαντασιωθούν ένα αισιόδοξο και ελκυστικόμέλλον, σαν διεξοδο στην σημερινή δυστοπία;Και να το προτείνουν μάλιστα στους υπόλοιπους πολλούς, από τώρα κιόλας, μήπως και τους εμπνεύσουν και τους συνεπάρουν στο δρόμο για μια ρεαλιστική υλοποίησή του; Αυτό δεν είναι το μεγάλο στοίχημα που θα χρειασθεί με επιμονή και υπομονή και σε κάθε τόπο και χρόνο να καλέσουν τους σημερινούς «απο κάτω» να το παίξουν με όρους κοινωνίας;

Συνεχίστε την ανάγνωση

Iain McKay: Μια Αναρχική Κριτική στον «Αναρχο»-καπιταλισμό

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Anarchist Writers. Ο Iain McKay είναι αναρχικός, συγγραφέας και μέλος της συντακτικής ομάδας του Anarchist FAQ. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που οι περισσότεροι αναρχικοί συναντούν όταν «μπαίνουν» στο διαδίκτυο είναι η ύπαρξη των αυτοαποκαλούμενων καπιταλιστών «αναρχικών». Εντοπιζόμενη κυρίως στη Βόρεια Αμερική, η ιδεολογία αυτή ισχυρίζεται πως είναι αναρχική, ενώ την ίδια στιγμή, υποστηρίζει με πάθος τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς.

Για σχεδόν όλους τους αναρχικούς, αυτό μοιάζει ως το απόλυτο οξύμωρο. Ο αναρχισμός σχετίζονταν πάντοτε με το αριστερό φάσμα, το σοσιαλισμό. Ενώ είναι αντίθετος σε κάθε μορφή κρατικού σοσιαλισμού, οι αναρχικοί πάντοτε εμφανίζονταν ως αντικαπιταλιστές, ως σοσιαλιστές. Τόσο ο Tucker όσο και ο Kropotkin θεωρούσαν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές, όπως και ο Bakunin και ο Proudhon. Αν και διαφωνούσαν για πολλά ζητήματα (όπως πως είναι καλύτερος τρόπος για το τερματισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης), όλες οι σχολές του αναρχισμού μοιράζονται μια κοινή αντίθεση στο κέρδος, το τόκο και το ενοίκιο και μια κοινή ρίζα στην κριτική του Proudhon πάνω στην ιδιωτική ιδιοκτησία.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ατομική ιδιοκτησία, ο καπιταλισμός και ‘ο πολιτισμός του θανάτου’

πηγή: classlessdemocracy

Η ατομική ιδιοκτησία, ο καπιταλισμός και ‘ο πολιτισμός του θανάτου’( Να πούμε όχι στους μύθους και στα ταμπού των εξουσιαστών)
Γράφει ο Κώστας Λάμπος
«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»,Jeremy Rifkin, Το ευρωπαϊκό όνειρο.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μαύρη Παρασκευή ξέξασπρη Εσύ και Ελεύθερος, σε πείσμα των εμπόρων

(του Γιάννη Κατσιλάμπρου. Πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/)

Απεικόνιση του Μύθου του Σπηλαίου

Πρωταγωνιστής και επίδοξο θύμα

σε παιχνίδι εμποροηλεκτρονικό.

Δέχομαι επίθεση.

Οδηγώ και ρίχνονται  πάνω μου σα φλόγες.

Διέρχομαι μέσα από υπερμεγέθεις και φωταγωγημένες εμπορικές ταμπέλες. Παρενοχλούν και απαιτούν την προσοχή μου.

Στρέφω το βλέμμα αλλού.

Μα είναι και εκεί.

Είναι πλέον παντού…

Χάνω μια ζωή.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Daniela Del Solar: Χιλή, μια οφθαλμαπάτη

πηγή: geniusloci2017

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα openDemocracy. Η Daniela Del Solar είναι δημοσιογράφος και ιστορικός. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η Χιλή ήταν, για την διεθνή κοινότητα, η χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα στη Λατινική Αμερική, συχνά παρουσιάζονταν ως παράδειγμα για τις χώρες της περιοχής. Η οικονομία της ήταν γνωστή ως το θαύμα της Χιλής που της έδωσε το προσωνύμιο ο «Ιαγουάρος της Λατινικής Αμερικής».

Η θέση που κατείχε η χώρα στη διεθνή σκηνή οδήγησε την Χιλή να είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και τη φιλοξενία δυο από τις πιο σημαντικές διασκέψεις σε διεθνές επίπεδο: του APEC (Οικονομική Συνεργασία Ασίας-Ειρηνικού) και του COP25 (Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή 2019). Ωστόσο, στα μέσα του Οκτώβρη μια κοινωνική έκρηξη στη πρωτεύουσα  που επεκτάθηκε γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα  ξάφνιασε τους πάντες. Τώρα η Χιλή αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική κρίση από την επιστροφή της στη δημοκρατία σχεδόν τριάντα χρόνια πριν με την αψεγάδιαστη εικόνα της να αρχίζει να ραγίζει.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Εξέγερση στη Χιλή: μια ολόκληρη χώρα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό

πηγή: Βαβυλωνία

αναδημοσίευση από το συντροφικό Beyond Europe

στο ρεπορτάζ και τις φωτογραφίες ο Paul Frei, στη (βιαστική) μετάφραση ο Στέφανος Μπατσής

Μια φωτιά έχει ξεσπάσει στη Νότια Αμερική. Κι ενώ στη Βραζιλία και τη Βολιβία τα τροπικά δάση καίγονται κυριολεκτικά, στην Αργεντινή έχουμε εδώ και εβδομάδες πορείες και διαμαρτυρίες ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του συντηρητικού προέδρου Μάκρι. Στο Περού ο πρόεδρος διαλύει το Κοινοβούλιο και στο Εκουαδόρ η κυβέρνηση αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα έπειτα από τις μαζικές διαδηλώσεις και τη γενική απεργία.

Μέσα σ’ αυτό το χάος, η Χιλή παρουσιάζεται ως μια ήρεμη και σταθερή χώρα, και γι’ αυτό ο δεξιός πρόεδρος και δισεκατομμυριούχος Πινέιρα ακόμη κομπάζει στις αρχές του Οκτώβρη: η Χιλή είναι «μια όαση στη μέση μιας ανήσυχης Λατινικής Αμερικής». Λιγότερο από δύο εβδομάδες αργότερα κι η αφήγηση αυτή έχει εκραγεί. Τώρα, ο Πινέιρα μιλάει για «έναν πόλεμο απέναντι σε έναν ισχυρό εχθρό».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η καταστροφή της Συρίας και η Ροζάβα

πηγή: Βαβυλωνία

του Μιχάλη Κούλουθρου

Ο πόλεμος της Συρίας είναι ένα σκηνικό αταξίας. Μιας αταξίας που χορεύει στον ρυθμό των στρατών και των όπλων που οι εθνικισμοί, οι κρατικές ιδεολογίες, οι ιμπεριαλισμοί και οι φονταμενταλισμοί θέτουν σχεδόν πάντα στο προσκήνιο. Ορίζεται με μάχες, σφαγές εναντίον αμάχων, εκτοπίσεις και προσφυγικά ρεύματα, αλλά η κάθε πλευρά εκπροσωπείται ταυτόχρονα σε θεσμικά όργανα, ενώσεις κρατών, διαπραγματευτικά τραπέζια και γραβατοφορεμένες συναντήσεις.

Το Συριακό Δημοκρατικό Συμβούλιο (SDC) που συγκροτήθηκε στη Ροζάβα και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο ανάμεσα στις δυνάμεις του Άσαντ και του τουρκικού κράτους, έθεσε έναν ορίζοντα που δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτός, παρά μόνο αν κάποιος έπαιρνε απόσταση από τις συνήθειες και τους αυτοματισμούς της γραφειοκρατικής και στρατιωτικής διαχείρισης της διεθνοπολιτικής αταξίας. Βάζοντας έναν πολιτικό ορίζοντα διαχείρισης των κοινοτήτων της, έπαιξε με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού και την ίδια στιγμή εναντίον τους. Για αυτό και δεν έγινε και ούτε πρόκειται να γίνει αντιληπτή από όσους ευθυγραμμίζονται με μιλιταριστικές στρατηγικές και γεωπολιτικά στρατόπεδα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Gilles Deleuze: Υστερόγραφο Πάνω στις Κοινωνίες του Ελέγχου

πηγή: geniusloci2017 null { }

Ιστορία

Ο Foucault τοποθέτησε τις πειθαρχικές κοινωνίες στον 18ο και στον 19ο αιώνα· έφτασαν στο απόγειο τους στις αρχές του 20ου. Σήμαναν την αρχή της οργάνωσης απέραντων οριοθετημένων χώρων. Το άτομο δεν παύει ποτέ να περνά από το ένα κλειστό περιβάλλον στο άλλο, με το καθένα να έχει τους δικούς του νόμους: πρώτα, η οικογένεια· έπειτα το σχολείο («δεν είσαι πια μέσα στην οικογένεια σου»)· μετά ο στρατώνας («δεν είσαι πια στο σχολείο»)· μετά το εργοστάσιο· από καιρό σε καιρό στο νοσοκομείο· πιθανώς στη φυλακή, η κύρια εκδοχή του οριοθετημένου περιβάλλοντος. Είναι η φυλακή που χρησιμεύει ως το αναλογικό μοντέλο: στο θέαμα μερικών εργατών, η ηρωίδα του Europa ’51 του Rossellini θα έλεγε, «Νόμιζα πως έβλεπα κατάδικους».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Μάθε μου μπάτσε γράμματα

πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/

του Γιάννη Κατσιλάμπρου

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.» (Βίκτωρ Ουγκώ)

Μία διαχρονική υπέροχη διαπίστωση, που δυστυχώς αδυνατεί να επαληθευτεί σε μία Ελλάδα που αυτοθέλητα επιμένει να παραμένει έγκλειστη, στη φυλακή του χουντικού τρίπτυχου «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια».

Και πώς αλήθεια να δραπετεύσει;

Οπισθοδρομικές εκπαιδευτικές νοοτροπίες και δάσκαλοι (με ελάχιστες φωτεινότατες εξαιρέσεις) γεννημένοι μέσα στην παρακμιακή κοινωνική φυλακή και μέσω αυτής.

Πλήρως περιορισμένοι και απαξιωμένοι.

Ευνούχοι.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η σημασία της αυτοθέσμισης στο ελευθεριακό κίνημα

πηγή: Βαβυλωνία

Yavor Tarinski

«Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί αποτελούν εκδηλώσεις και υλοποιήσεις της εξουσίας· απολιθώνονται και αποσυντίθονται μόλις η ζώσα δύναμη των ανθρώπων σταματά να τους συγκρατεί»
Χάνα Άρεντ[1]

Σήμερα ακούμε διαρκώς ότι το δυτικό πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε βαθιά κρίση, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζονται διάφοροι τρόποι επίλυσης του φαινομένου αυτού: από εκκλήσεις για ευρύτερες και βαθύτερες διεθνείς συμμαχίες έως την επιστροφή στο έθνος-κράτος. Ένα πράγμα όμως φαίνεται να ισχύει για τα περισσότερα καθεστώτα, ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό τους μανδύα: η χρεοκοπία των πολιτικών τους θεμελίων, δηλαδή της ολιγαρχικής τους δομής.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η νέα υδρόγειος σφαίρα

πηγή: στον Τοίχο

του Γιάννη Λαζάρου

Δεν πρόκειται για ιστορίες συνωμοσίας, δεν πρόκειται γα την θεωρία της επίπεδης γης, ούτε για την θεωρία της κοίλης γης πρόκειται. Απλά βλέπετε την υδρόγειο που διαμόρφωσαν σύμφωνα με το χρέος των χωρών κάποιοι. Σύμφωνα με την νέα υδρόγειο για να μην χρωστάς πρέπει να σε σκοτώνουν με όπλα βλέπε Αφγανιστάν και για να χρωστάς πρέπει να σε σκοτώνουν με «κρίση», βλέπε Ελλάδα. Οι αόρατοι δανειστές του κόσμου έχουν κάποια περιθώρια ακόμη για να δικαιώσουν τον ποιητή που έγραψε «Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη». Η Ελλάδα ανακηρύσσεται σε υπερδύναμη του νέου χάρτη πίσω από την Ιαπωνία με 182% χρέος. Πραγματικά αισθάνεσαι μια παραζάλη όταν η κουκίδα του πραγματικού χάρτη του κόσμου χρωστάει τόσα πολλά. Ένα ερώτημα που γεννιέται είναι πως έφαγαν τόσα πολλά «δανεικά» τόσοι λίγοι άνθρωποι. 

Συνεχίστε την ανάγνωση