Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΟ “ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ”

πηγή: Εξάντας (Γιώργος Αυγερόπουλος)

Αυτό το απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ «Μαθήματα από τους Βίκινγκς» της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας, δείχνει εύγλωττα και με χιούμορ την απαξίωση του πολιτικού συστήματος της Ισλανδίας. Ο διάσημος κωμικός της χώρας Γιον Γκνάρ έβαλε καταμεσής της κρίσης υποψηφιότητα για τις δημοτικές εκλογές. Ίδρυσε κόμμα με ανθρώπους χωρίς πολιτικό παρελθόν και το ονόμασε το «Καλύτερο Κόμμα». Οι προεκλογικές του υποσχέσεις ήταν μια σάτιρα της ισλανδικής πολιτικής σκηνής και περιελάμβαναν μεταξύ άλλων «δωρεάν πετσέτες σε όλες τις πισίνες» και «μια πολική αρκούδα στο ζωολογικό κήπο του Ρέικιαβικ». Την ημέρα των εκλογών και αντίθετα με όλες τις προβλέψεις οι Ισλανδοί τον ανέδειξαν δήμαρχο της πρωτεύουσας, στέλνοντας άλλο ένα ηχηρό μήνυμα στους πολιτικούς όλων των παραδοσιακών κομμάτων. Απολαύστε το!


Γιατί κομμουνισμός; Γιατί ο καπιταλισμός απέτυχε

πηγή: Info-war

Γιατί κομμουνισμός; Συνεχίστε την ανάγνωση


Παγκόσμιος καπιταλισμός ή τοπικός σχεδιασμός; (Μέρος Α΄) – (Μέρος Β΄)

πηγή: Athens.indymedia

σύντροφοι για την

Αναρχική απελευθερωτική δράση

Δημοσιεύθηκαν στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 162, Ιούλιος-Αύγουστος 2016 & φ. 164, Οκτώβριος 2016

https://anarchypress.files.wordpress.com/2017/08/cf83cf87ceb5ceb4ceb9ceb1cf83cebccf8ccf82.jpg?w=490(Μέρος Α΄)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μετάφραση ενός μικρού μέρους από το έργο του Karl Polanyi, «Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός» (The Great Transformation), που εκδόθηκε το 1944. Δεκαετίες αργότερα παραμένει εύστοχο κι επίκαιρο, σα να γράφτηκε εχθές. Η διεισδυτική του ματιά «έβλεπε» δεκαετίες εμπρός τις εξελίξεις στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αναλογία όσων αναφέρει για τη Μ. Βρετανία του τότε, με τις σημερινές εξελίξεις του «Brexit» κι όσων αναμένεται να ακολουθήσουν στο προχώρημα της παγκοσμιοποίησης. Θεωρήσαμε, λοιπόν, σημαντικό να παραθέσουμε κάποια κομμάτια του αναφερθέντος συγγραφικού του έργου. Οι εκ βάθρων διαφωνίες μας, όσον αφορά τα προτάγματα και τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, ασφαλώς και δεν μας εμποδίζουν να παρουσιάσουμε απόψεις, που, το λιγότερο, αποτελούν «τροφή» για γόνιμους προβληματισμούς. Στα επόμενα φύλλα της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ θα παραθέσουμε, όπως ήδη αναφέρθηκε, επί πλέον κεφάλαια του εν λόγω δοκιμίου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Η Αλήθεια εκτελείται τελευταία

πηγή: στον Τοίχο

του Γιάννη Λαζάρου

Αν οι εγγράμματοι διορισμένοι ταγοί  της αποκαλούμενης ακόμη Ελλάδας έριχναν μια ματιά στο Βικιλεξικό, θα είχαμε αποφύγει πολλά, οι λίγοι. Για παράδειγμα αν ο κύριος Πάκιας έριχνε μια ματιά θα διαπίστωνε πως: Το πρόσχημα, χρησιμοποιείται ως δικαιολογία ή πρόφαση αντί του πραγματικού λόγου ή σκοπού.
Απλά πράγματα που ακόμη και ένας αναλφάβητος καταλαβαίνει γιατί του τα δίδαξε η ζωή. Όμως στην προκειμένη περίπτωση έχουμε «εγγράμματους» που και το Βικιλεξικό να χρησιμοποιήσουν πάλι δεν θα καταλάβουν τίποτε, διότι η λειτουργία του εγκεφάλου τους είναι προγραμματισμένη από έμβρυα να προσκυνάνε και να εξυπηρετούν αφεντάδες. Πώς να μείνει χώρος  στον ήδη τσιπαρισμένο εγκέφαλο για άλλες σκέψεις;
Αυτά τα «ζωντανά», επειδή προορίζονται για θέσεις «εξουσίας», προκειμένου να κάνουν την δουλειά τους οι κατακτητές, πρέπει να τα φορτώνουν με πτυχία και άλλα τερτίπια για να φαίνονται εγγράμματοι και να ξεχωρίζουν από τον λαουτζίκο που δεν θα βραβευτεί ποτέ από την Ακαδημία Αθηνών, ας πούμε.
Το σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά, ειδικά στις μέρες μας, πως εκτός του ότι δεν θα δώσει σημασία κανένας στην μπαρούφα, κι αυτοί που θα αντιδράσουν, μετά από δυο τρεις μέρες θα το ξεχάσουν γιατί ο καταιγισμός που θα ακολουθήσει θα στρέψει την προσοχή τους αλλού.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Αν η Βουλή των Ελλήνων είναι «βόθρος»…

πηγή: Ροΐδη & Λασκαράτου Εμμονές

[…τότε τι είναι η Ιεραρχία του δεσπότη της Κοζάνης;]

Κοζάνη, 28 Σεπτεμβρίου 2012. Αγιασμός από ιερέα της Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης, των γραφείων των Ταγμάτων Εφόδου, της «σποράς των νικημένων του ’45» (Πλατεία Γιολδάση).

Μπλογκ Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές
Η Βουλή είναι το σύμβολο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν ωραιοποιούμε τίποτα, δεν αγνοούμε τις διαχρονικές θλιβερές καταστάσεις του Κοινοβουλίου, ιδιαίτερα τις σημερινές, όπου διανύει μια περίοδο μεγάλης έκπτωσης. Ο έχων θεωρίαν ταβερνιάρη Πρόεδρός της Βούτσης (πατήρ), είναι ολότελα ανάξιος των περιστάσεων και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τίποτα («Βούτσης: Δεν δέχομαι να λένε «βόθρο» τη Βουλή»), έχοντας ο ίδιος («Βούτσης: Ξέρω να χτυπάω εγώ ρε μαλ…κα!») αλλά και το κόμμα του συμβάλει συντριπτικά στην απαξίωσή της («Βούτσης: Πού έχω μπλέξει ρε π@@στη -Τι κ@@@γεροι είναι αυτοί»), ακόμη και μέσω της ανάδειξης της θυγατρός Κωνσταντόπουλου και συζύγου ευγενούς ναύτου («Σύζυγος Ζωής: Αλέξη Τσίπρα έχεις κάτι αρχ@δι@ από εδώ έως την Σιγκαπούρη») ως Προέδρου της ή της συστηματικής νομοθέτησης μέσω τροπολογιών ή μέσω των απαράδεκτων εμφανίσεων του πρωθυπουργού («Τσίπρας προς Μητσοτάκη: Δε θα έλυνες κουίζ δημοτικού», «Μου θυμίζετε ένα κουίζ που μας έβαζαν στο σχολείο «Τι είναι πιο βαρύ ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι;». Είμαι σίγουρος ότι δεν θα βρίσκατε την σωστή απάντηση κύριε Μητσοτάκη… Αυτήν την αντιπολίτευση του ό,τι κάτσει, ό,τι λάχει και έτσι και γιουβέτσι, δεν μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς»). Συνεχίστε την ανάγνωση


To διαρκές πραξικόπημα που αποκαλούν «λαϊκή εξέγερση»

πηγή: Στυξ

Όλα όσα δεν μας έχουν πει γι’ αυτά που συμβαίνουν στη Βενεζουέλα

του Κ. Μπετινάκη

  Kαθημερινά παρακολουθούμε τα δραματικά γεγονότα στη Βενεζουέλα και την πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στην κυβέρνηση των «Τσαβίστας» και την υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση.
  Δεν είναι μόνον «η αγάπη στους δημοκρατικούς θεσμούς» που κάνει τα δυτικά Μέσα να προβάλλουν –με τον δικό τους τρόπο όσα τραγικά συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Προβάλλοντάς τα  ως πρώτη είδηση στον κόσμο την έκρυθμη κατάσταση στη Βενεζουέλα, ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια να απομακρυνθεί η προσοχή της κοινής γνώμης από άλλα παγκόσμια επικίνδυνα γεγονότα.
  Σε δεύτερη μοίρα –για παράδειγμα τα αντίποινα της Ουάσιγκτον στη Μόσχα που πλήττουν τους Ευρωπαίους εταίρους για το καλό της αμερικάνικης οικονομίας.
  Έχουμε λοιπόν, το «αντικειμενικό ρεπορτάζ» απ΄τη Βενεζουέλα να κλείνει –σε όλες τις μεταδόσεις- με τον συνολικό  αριθμό των νεκρών « στα επεισόδια από τότε που άρχισε η εξέγερση της αντιπολίτευσης τον Απρίλιο».

Συνεχίστε την ανάγνωση


Buenaventura Durruti: O αναρχικός ηγέτης

πηγή: The Press Project

Το να διατυπώσεις σε μερικές εκατοντάδες λέξεις, την ιστορία ζωής μιας σχεδόν μυθικής φιγούρας, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μπορεί να ειπωθεί, χωρίς ίχνος υπερβολής, ότι ο Buenaventura Durruti συμβόλιζε στο πρόσωπο του, τον θαρραλέο αγώνα των επαναστατημένων εργατών και των αγροτών της Ισπανίας και ειδικότερα συμβολίζει το πνεύμα του ισπανικού αναρχισμού.

https://www.thepressproject.gr/photos/20107109_10213014385130646_1767261529_o1500043315.jpg

μικτή τεχνική του Γιώργου Μικάλεφ

Επιμέλεια: Δημήτρης Λαμπρόπουλος

Ο Buenaventura Durruti γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1896 στο Λεόν ,μια ορεινή περιοχή στην κεντρική βόρεια Ισπανία. Ο πατέρας του ήταν εργάτης των σιδηρόδρομων και χαρακτήριζε τον εαυτό του ως ελευθεριακό σοσιαλιστή.

Ο Buenaventura παράτησε το σχολείο στα 14 του χρόνια και πήγε να εργαστεί ως μαθητευόμενος μηχανικός στον σιδηροδρομικό σταθμό του Λεόν, το 1917 η Γενική ένωση εργατών (U.G.T) κήρυξε απεργία των εργατών σιδηρόδρομων του βορρά. Ο Durruti έπαιξε ενεργό ρόλο σε αυτή την απεργία , η οποία μετατράπηκε σε γενική απεργία  όταν η κυβέρνηση αρνήθηκε να αποδεχθεί τους όρους της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι εργοδότες και η Ένωση. Η γενική απεργία κράτησε τρεις μέρες και συντριβή από το Στράτο, απολογισμός ήταν 70 νεκροί ,500 τραυματίες και επιπλέον 2000 εργάτες που φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση. Η κτηνωδία του Ισπανικού κράτους είχε ένα βαθύ και διαρκή αντίκτυπο πάνω στον νεαρό Durruti.

διαβάστε τη συνέχεια από την πηγή του άρθρου


Ασήμαντες οι εξαγωγές στην Ιαπωνία – Γκεμπελίστικο σόου με τη φέτα

πηγή: Κόντρα

Σχετική εικόνα

Στις 6 Ιούλη του 2017, έγινε άλλη μία σύνοδος κορυφής ΕΕ – Ιαπωνίας. Tην ΕΕ εκπροσώπησαν οι Τουσκ και Γιούνκερ και την Ιαπωνία ο πρωθυπουργός Aμπε. Μετά τη σύνοδο ανακοινώθηκε μια συμφωνία «ελεύθερων συναλλαγών» και στενότερη πολιτική συνεργασία. Οι διαπραγματεύσεις γι’ αυτή τη συμφωνία ξεκίνησαν το 2013 (πολύ πριν οι Τσιπροκαμμένοι αναλάβουν τη διαχείρηση της καπιταλιστικής εξουσίας στην Ελλάδα) και έφτασαν τους 18 γύρους. Οπως δήλωσαν, οι ηγέτες της ΕΕ και της Ιαπωνίας έχουν θέσει ως στόχο την ολοκλήρωση της συμφωνίας στα μέσα του 2018 και την εφαρμογή της στις αρχές του 2019.

Οι εκπρόσωποι της ΕΕ δεν έχασαν την ευκαιρία να επιτεθούν στον Τραμπ, που υπεραμύνεται του προστατευτισμού, δηλώνοντας: «Επίσης [η συμφωνία] θα συμβάλει στην εδραίωση του ηγετικού ρόλου της Ευρώπης στην θέσπιση παγκόσμιων εμπορικών κανόνων και θα εκπέμψει ένα ισχυρό μήνυμα, σύμφωνα με το οποίο οι παγκόσμιες προκλήσεις αντιμετωπίζονται με συνεργασία και όχι με προστατευτισμό». Συνεχίστε την ανάγνωση


ΟΠΑΠ: Από το μεγάλο ξεπούλημα στα καζίνο της γειτονιάς – Nτοκιμαντέρ

πηγή: Unfollow

Ένα ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου. Μια παραγωγή του UNFOLLOW.

Ένα ντοκιμαντέρ για το πώς από το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ φτάσαμε σε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο που μπορεί να εκβιάζει κυβερνήσεις, να διαλέγει αυτό ποιος θα στελεχώνει της Ανεξάρτητες Αρχές που υποτίθεται ότι το ελέγχουν, να μεθοδεύει τη δημιουργία μικρών καζίνο στις γειτονιές της Αθήνας.

Ένα ντοκιμαντέρ που δεν θα δείτε ποτέ στην τηλεόραση, γιατί η ΟΠΑΠ ΑΕ έχει το μεγαλύτερο διαφημιστικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε άλλη ελληνική εταιρεία και τον χρησιμοποιεί για να αποσπά πολιτική επιρροή, διευκολύνσεις από όλες τις κυβερνήσεις και σιωπή από τα ΜΜΕ. Γι’ αυτό σχεδόν ποτέ δεν ακούτε για το σκάνδαλο της πώλησής του, τον τρόπο που λειτουργεί ως ιδιωτικό μονοπώλιο, τους κινδύνους από την ανεξέλεγκτη επέκταση των παγνιομηχανημάτων VLTs (“φρουτάκια»).

Διαβάστε εδώ τι θα δείτε: http://unfollow.com.gr/articles/ann/o… Συνεχίστε την ανάγνωση


Για τον Μητσοτάκη και τον κόσμο του

πηγή: Αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα

https://i1.wp.com/oktana.espivblogs.net/files/2017/07/1981_02_19.jpg

Το τελευταίο διάστημα ακούσαμε πολλά που δεν τα «βαστάει» η μνήμη. Μπαίνουμε λοιπόν κατευθείαν στο θέμα.

Καθ’ όλη την πορεία της ζωή του, ο «ψηλός» άλλαξε πολλούς εχθρούς. Όσες όμως ανίερες συμμαχίες κι αν κατάφερε να συνάψει με αριστερούς και δεξιούς τσαρλατάνους ένας έμεινε σταθερά απέναντί του: ο αγωνιζόμενος λαός. Προοδευτικοί, κομμουνιστές, αναρχικοί, εργάτες, φοιτητές, μαθητές, όλοι συγκρούστηκαν κάποια στιγμή με τον μεγαλύτερο καιροσκόπο που γνώρισε η πολιτική ζωή αυτής της χώρας. Εκείνου που  κατάφερνε πάντα να επιβιώνει, λόγω των χιλιάδων κουμπαριών και του ιδιότυπου λαϊκισμού του. Ενός «μπλοφαρίζοντος» λαϊκισμού, που υποτίθεται ότι έλεγε σκληρές αλήθειες για να δικαιολογήσει αντικοινωνικά μέτρα, αλλά στην ουσία συγκάλυπτε μια πολιτική-μια-από-τα-ίδια, με ρουσφέτια, αναξιοκρατία, διασπάθιση δημόσιου χρήματος και αύξηση των ελλειμμάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Deutschland Uber Alles

πηγή: Κόντρα

Κάποιες φορές η σημασία μιας είδησης βρίσκεται στο πρόσωπο που μιλάει και όχι στην ακρίβεια των στοιχείων που αναφέρει. Το ζήτημα της «ζημιάς που προκάλεσε στην οικονομία» η «περήφανη διαπραγμάτευση» των Τσιπροκαμμένων, το πρώτο εξάμηνο του 2015, μέχρι να υπογράψουν το τρίτο Μνημόνιο, έχει ξεχειλωθεί στην Ελλάδα. Κάθε φορά που μιλάει ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης, είναι… ζήτημα τιμής να κάνει και μια αναφορά σ’ αυτή τη «ζημιά». Ορισμένοι έχουν τόσο θράσος που λένε ότι για όλα τα δεινά του ελληνικού λαού φταίει αυτό το εξάμηνο των Τσιπροκαμμένων, με γκεσέμι τον εκπεσόντα άγγελο Μπαρουφάκη, και όχι τα πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής που είχαν προηγηθεί. Το ‘χουν «ξεχειλώσει» τόσο πολύ το θέμα που ο κόσμος βαριέται πια να τους ακούει, πρώτον γιατί γνωρίζει τι έκαναν και οι άλλοι πριν από τους Τσιπροκαμμένους και δεύτερον γιατί ξέρει ότι το τρίτο Μνημόνιο και τους προκαταρκτικούς του νόμους τα ψήφισαν όλοι μαζί.

Οταν, όμως, το ίδιο πράγμα το λέει ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο γερμανός πανίσχυρος γενικός διευθυντής του EFSF/ESM, αυτομάτως η ξεχειλωμένη φανέλα γίνεται είδηση πρώτης γραμμής. Γιατί ο Ρέγκλινγκ μέχρι τώρα απείχε γενικώς από πολιτικές παρεμβάσεις. Είχε τη φήμη του σοβαρού τεχνοκράτη, ο οποίος έκανε τη δουλειά του και μάλιστα με διάθεση συνεργασίας με τις ελληνικές κυβερνήσεις. Η δημόσια εικόνα του, έτσι όπως είχε φιλοτεχνηθεί στην Ελλάδα, βρισκόταν στον αντίποδα των «μισητών» Τόμσεν και Βελκουλέσκου, ακόμα και αυτού του «αχώνευτου» Ντεϊσελμπλούμ. Οταν, λοιπόν, βγαίνει ο Ρέγκλινγκ -αφού πρώτα συνεργάστηκε με τον Τσακαλώτο στο υπουργείο Οικονομικών και έγινε δεκτός από τον Τσίπρα στο Μαξίμου- και δηλώνει ότι η «περήφανη διαπραγμάτευση» του πρώτου εξάμηνου του 2015 «κόστισε» στην ελληνική οικονομία 100 δισ. ευρώ, έχουμε είδηση.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική

πηγή: Cogito ergo sum

(προσθήκη από π.κ.) με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεσθε στην πηγή του.

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 1. Το ξεκίνημα

Στην ιστορία της ανθρωπότητας γίνονταν πάντοτε εγκλήματα και υπήρχαν πάντοτε εγκληματίες. Όμως, το οργανωμένο έγκλημα αποτελεί σύγχρονο φαινόμενο, το οποίο γεννήθηκε, αναπτύχθηκε και μέστωσε κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα. Μήτρα, τροφός και στήριγμά του υπήρξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, απ’ όπου επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η κυοφορία του φαινομένου άρχισε στις 17 Δεκεμβρίου 1914, όταν η πολιτειακή βουλή ενέκρινε την πρόταση του νεοϋρκέζου βουλευτή Φράνσις Μπάρτον Χάρρισον περί φορολόγησης των ναρκωτικών (Harrison Narcotics Tax Act). Το σπέρμα είχε ρίξει από το 1901 ένας καθολικός επίσκοπος, ο Τσαρλς Μπεντ. Ο Μπρεντ σύστησε μια «επιτροπή έρευνας», η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει την κίνηση των ναρκωτικών ουσιών. Μέχρι τότε, μια δόση οπιούχου με την σύριγγά του πουλιόταν σε κάθε ενδιαφερόμενο προς 1,5 δολλάριο. Ο πρόεδρος Ρούζβελτ διέβλεψε πηγή εσόδων, έβαλε μπροστά τον Μπρεντ και τον Χάρρισον και πέρασε τον «νόμο Χάρρισον», βάσει του οποίου επιβλήθηκε για πρώτη φορά ειδικός φόρος στα ναρκωτικά.

Αριστερά: Διαφήμιση για κυβάκια μορφίνης, πριν τον νόμο Χάρρισον.
Δεξιά: Φιαλίδιο με 100 δισκία ηρωίνης, μετά τον νόμο Χάρρισον.

Παρένθεση. Σε πολλά κείμενα, ο νόμος Χάρρισον αναφέρεται ως «αντι-ναρκωτικός». Πρόκειται για -συνειδητό ή ασυνείδητο- λάθος. Όπως προκύπτει και από την ονομασία του (Narcotic Tax Act), ο νόμος απλώς επέβαλε ειδικό φόρο στις ναρκωτικές ουσίες, χωρίς να απαγορεύσει στο ελάχιστο την κυκλοφορία τους. Οι απαγορεύσεις ήρθαν αργότερα, όπως θα δούμε στην συνέχεια. Κλείνει η παρένθεση. Συνεχίστε την ανάγνωση


Η Παλαιστίνη αιμορραγεί

πηγή: ΜΕΤΑ

Από τη Ναταλί Γλέζου

Το σύνθημα «μια γη χωρίς λαό, για ένα λαό χωρίς πατρίδα», είναι η κυρίαρχη αφήγηση για τους πρωτοπόρους του πολιτικού σιωνισμού, όταν στα μέσα του 19ου αιώνα, θέτουν ως πρωταρχικό στόχο τη συγκέντρωση των απανταχού Εβραίων της διασποράς και τη δημιουργία του δικού τους κράτους, μέσα στην Παλαιστίνη.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1880, ξεκινά η σταδιακή εποίκηση που συνεχίζεται και μετά την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, έως και σήμερα.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, με την απαιτούμενη πλειοψηφία ενέκρινε το σχέδιο διχοτόμησης της Παλαιστίνης, που προέβλεπε την ίδρυση δύο ξεχωριστών κρατών, δίνοντας στο Παλαιστινιακό το 42,88 % και στο Εβραϊκό, το 56,47% . Η απόφαση απορρίφθηκε από 10 Μουσουλμανικές χώρες, την Ινδία, την Κούβα και την Ελλάδα, ενώ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, οι Παλαιστίνιοι αποτελούσαν τα 2/3 του πληθυσμού και κατείχαν το 93% του εδάφους. Συνεχίστε την ανάγνωση


Αφίσες από όλο τον κόσμο ενάντια στις επισκέψεις Νετανιάχου

πηγή: Info-war

https://i0.wp.com/info-war.gr/wp-content/uploads/2017/06/GazaProtest.jpg

Με αφορμή την προγραμματισμένη επίσκεψη Νετανιάχου στη Θεσσαλονίκη στις 15 Ιουνίου θυμόμαστε πως «υποδέχτηκαν» τον πρωθυπουργό του κράτους απαρτχάιντ σε άλλες χώρες.

Για την προγραμματισμένη επίσκεψη στην Ολλανδία στις 6 Σεπτεμβρίου

Συνεχίστε την ανάγνωση


Τρόμος στη Βρετανία: Τι γνώριζε η Τερέζα Μέι;

πηγή: The Press Project

Αυτό που δεν λέγεται στην προεκλογική περίοδο της Βρετανίας είναι το εξής: Οι αιτίες της θηριωδίας στο Μάντσεστερ, με τη δολοφονία είκοσι δύο νέων κυρίως ανθρώπων από έναν τζιχαντιστή, αποκρύπτονται προκειμένου να προστατευθούν τα μυστικά της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής.

του John Pilger*
Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στα αγγλικά στην προσωπική σελίδα του Pilger

Κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, όπως το γιατί οι υπηρεσίες ασφαλείας της MI5 δεν έκαναν τίποτα ενώ είχαν στοιχεία για τρομοκράτες και γιατί η κυβέρνηση δεν προειδοποίησε το κοινό για την απειλή και τώρα απλά υπόσχεται διεξαγωγή «εσωτερικής έρευνας».

Ο φερόμενος ως βομβιστής αυτοκτονίας, Salman Abedi, ήταν μέλος μιας εξτρεμιστικής ομάδας με το όνομα LIFG (Libyan Islamic Fighting Group) που μεσουρανούσε στο Μάντσεστερ και η οποία καλλιεργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από την MI5 για πάνω από 20 χρόνια.

Η LIFG έχει χαρακτηριστεί στη Βρετανία ως τρομοκρατική οργάνωση που αποσκοπεί «στην εγκαθίδρυση σκληρού ισλαμικού κράτους στη Λιβύη» και που «ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου εξτρεμιστικού κινήματος που εμπνεύσθηκε από την Αλ-Κάιντα».

(η συνέχεια από την πηγή του άρθρου) εδώ


Ιταλία: ζητείται διέξοδος

πηγή: Cogito ergo sum

Για την κατάσταση στην Ιταλία έχουμε γράψει σε τούτο το ιστολόγιο εδώ και πολύ καιρόΗ Ιταλία τρέμει«, 20/7/2016). Χτες, δυο οίκοι αξιολόγησης (Moody’s, DBRS) υποβάθμισαν την Banco Popular, η Monte dei Paschi έχει πάντα τα γνωστά της χάλια που όλο και χειροτερεύουν και η Veneto Banca τρίζει συθέμελα. Παράλληλα, η Πορτογαλία αγκομαχάει, η Ισπανία δεν λέει να βγει από τα αδιέξοδα και για την Ελλάδα και την Βρεττανία δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, αφού όλα είναι γνωστά.

Είναι γεγονός πως χρόνια τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση βουλιάζει σε κρίση. Μια κρίση πρωτίστως δόμησης της ευρωζώνης αλλά και γενικώτερα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Όσο κι αν σε πολλές αναλύσεις προβάλλονται οι -υπαρκτές ή μη- κόντρες βορρά-νότου, η κρίση απλώνεται παντού και είναι κυρίως κοινωνική. Από την ισχυρή Γερμανία, όπου ο εκφυλισμός της αγοράς εργασίας οδηγεί στην συνεχή διεύρυνση της κατηγορίας των φτωχών εργαζομένων, μέχρι την αδύναμη Ελλάδα της καταστροφής των εργασιακών και κοινωνικών θεσμών, αυτό που χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό τοπίο συνολικά είναι η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους μέσα από -κλασσικές ή και νεόκοπες- νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Η εθνικιστική υστερία της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ δεν σηματοδοτεί το θρίαμβο ενός εθνικού μοντέλου εξόδου από την κρίση, αλλά την αξιοποίηση μιας ιστορικής οικονομικής υπεροχής για την ενίσχυση της συμμαχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με σημαντικές κατηγορίες των μεσαίων στρωμάτων και ορισμένες κατηγορίες μισθωτών, ένα σκηνικό που, ως προς τα βασικά χαρακτηριστικά του, δεν μας είναι άγνωστο. Συνεχίστε την ανάγνωση


Θεωρίες υπέρβασης: Πέραν του κράτους

πηγή: Respublica

του Αθανάσιου Γεωργιλά

Προμετωπίδα του γάλλου χαράκτη Abraham Bosse στην έκδοση του Leviathan, Thomas Hobbes, 1651.

Κατά τον πολιτικό του ορισμό το κράτος είναι: «Ο θεσμός που αξιώνει να ασκεί ένα μονοπώλιο νόμιμης βίας στο πλαίσιο μιας ορισμένης εδαφικής επικράτειας» (Max Weber). Λέγεται πως ο Weber πήρε τον ορισμό του για το κράτος από τον Λέοντα Τρότσκι, καθώς ο ίδιος αναφέρει πως ο Τρότσκι φέρεται να είπε: «Κάθε κράτος είναι θεμελιωμένο μέσα στην βία». Πράγματι αυτό είναι σωστό και σύμφωνα με την παραπάνω διατύπωση σημαίνει πως δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος παρά μόνο μόνο μετά το 1789, και συγκεκριμένα από τον νόμο της υποχρεωτικής στράτευσης που επέβαλε για πρώτη φορά η εθνοσυνέλευση στους «Γάλλους πολίτες». Πριν το 1789 είναι δύσκολο να παρατηρηθούν μορφές κυριαρχίας που να εμπερικλείουν με ικανοποιητικό τρόπο και τα τέσσερα από τα κατηγορήματα που έθεσε ο Weber στον ορισμό του για το κράτος: μονοπώλιο, έδαφος, νομιμότητα και βία. Κυριαρχίες στην προ-νεωτερική εποχή με την μορφή imperium υπήρχαν πολλές. Καμία τους όμως δεν συμπεριέλαβε σε μια αφηρημένη μορφή και τα τέσσερα κατηγορήματα του Weber. Ο βασιλιάς δεν κατείχε ποτέ το μονοπώλιο της εξουσίας, και το μοιράζονταν με τον Θεό, ή τουλάχιστον με τους εκπροσώπους του επί της γης, και όσο αφορά το έδαφος, την νομιμότητα και την βία, αν πάρουμε μια ιδέα από τα τοπικά δικαστήρια, το εθιμικό δίκαιο και τα ένοπλα αγήματα, που διατηρούσε η κάθε κομητεία στην Ευρώπη, ή η κάθε κοινότητα και το κάθε μιλλέτ στην ανατολή, φαίνεται ξεκάθαρα πως, τουλάχιστον με βεμπεριανούς όρους, δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος παρά μόνο στην μορφή του έθνους – κράτους. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας

πηγή: Βαθύ Κόκκινο

(προσθήκη από π.κ.: με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου το διαβάζετε από την πηγή του. το άρθρο θα συνεχίσει να ενημερώνεται.)

Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας. Μέρος 1ο

Του  Γιώργου Γιαννακέλλη 

Η τακτική να παίρνεις επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα θεωρητικών και να προσπαθείς να επιχειρηματολογήσεις στα συμπεράσματα που ήδη έχεις καταλήξει, είναι τόσο παλιά όσο και οι λάσπες.
Κάποια ρήση μάλιστα λέει ότι «αν πάρεις αποσπάσματα απ’ το Ευαγγέλιο μπορείς να βγάλεις τον Χριστό Αντίχριστο».

Στην προκειμένη περίπτωση ο Ν. Μπογιόπουλος δεν χρησιμοποιεί «Τας γραφάς» αλλά τον Λένιν, τον Μαρξ, τον Τσε κ.α για να υπερασπιστεί την θέση του ΚΚΕ, που δεν είναι παρά η υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας και η πολεμική εναντίον σε όσους επιλέγουν τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.

Σε τέτοια ζητήματα, ειδικά όταν προσεγγίζεις το θέμα της λαϊκής αντιβίας και τις μορφές που εκδηλώνεται σε κάθε ιστορική εποχή, δεν είναι ότι πιο ιδανικό να παίρνεις αποσπάσματα βιβλίων και να τα χρησιμοποιείς όπως σε βολεύουν, παραγνωρίζοντας «τόπο και χρόνο» δηλαδή πότε γράφτηκαν και σε τι συνθήκες. Πόσω μάλλον όταν πολύ εύκολα μπορεί να αντικρουστούν με άλλα αποσπάσματα κειμένων των θεωρητικών που επικαλείσαι. Και αυτό θα το αποδείξουμε στην συνέχεια.

Θα «παίξουμε», δηλαδή, στο «γήπεδο» του δημοσιογράφου, αφού πούμε εκ των προτέρων ότι η αντιπαράθεση τσιτάτων –και μάλιστα λογοκριμένων όπως κάποια που παρουσιάζει ο Ν.Μ- δεν βοηθάνε τον αναγνώστη να σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη για το ζήτημα που αναφέρονται.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Αναρχικοί και σύνθεση, πρωτοπορία και ανιδιοτέλεια

το βρήκαμε εδώ: Anarchy press

https://anarchypress.files.wordpress.com/2017/05/cf80cf81cf89cf84cebfcf80cebfcf81ceafceb1-ceb1cebdceb9ceb4ceb9cebfcf84ceadcebbceb5ceb9ceb1131.jpg?w=490Ένα βασικό χαρακτηριστικό των αναρχικών και των αναρχικών ομάδων/πυρήνων είναι η σύνθεση μεταξύ τους πάνω σε ανιδιοτελή βάση, στα πλαίσια της δράσης και της συμμετοχής τους στους κοινωνικούς αγώνες για την απελευθέρωση από τα δεσμά κράτους και εξουσίας.

Οργανώνοντας τη δράση τους και τη διάχυση του λόγου τους, οι αναρχικοί αποσκοπούν στην πανανθρώπινη απελευθέρωση. Εννοείται ότι η δράση αυτή δε γίνεται για να εξυπηρετήσει κανένα απολύτως προσωπικό όφελος. Είναι χαρακτηριστικό π.χ. και γνωστό τοις πάσι, ότι σε εξουσιαστικές οργανώσεις, όπως κόμματα, κομματίδια, δημοτικές κινήσεις κτλ. υπάρχει κατά κανόνα προσωπικό όφελος που αυτό μεταφράζεται σε χρηματικές απολαβές (είτε για να γράψει κάποιος ένα κείμενο, είτε για να κολλήσει π.χ. κάποιες εκατοντάδες αφίσες), που ειδικά στην περίπτωση οργανωμένων κομμάτων με στηρίγματα σε εξουσιαστικούς θεσμούς μεταφράζεται και σε κάποιο διορισμό, μια θεσούλα βρε αδερφέ για να εξαργυρώσουν οι «αγωνισταράδες» την όποια νεανική τους συμμετοχή σε κάποιες δράσεις. ‘Άλλωστε, όπως λένε οι «βολεμένοι», «εντάξει, έκανες την επανάστασή σου στην εφηβεία, τώρα κοίταξε να κάνεις…» (εννοώντας οικογένεια, καριέρα κτλ.) Συνεχίστε την ανάγνωση


23+ Παθιασμένα ψέματα για τον ένοπλο λαϊκό αγώνα 1941 -1949

το βρήκαμε εδώ: Βαθύ Κόκκινο

Εισαγωγή

 

Το βιβλίο των Στάθη Καλύβα 1 και Νίκου Μαραντζίδη 2, Εμφύλια Πάθη, 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εμφύλιο, γνώρισε ιδιαίτερη και θετική προβολή από τα αστικά ΜΜΕ (Καθημερινή, Βήμα, Ποντίκι, αλλά και Lifo, Athens Voice κ.ά.), με αποκορύφωμα τις 4 θεματικές εκπομπές που μεταδόθηκαν από το ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, καθώς και αναγνώριση εκ μέρους του αστικού πολιτικού προσωπικού (π.χ., Ευάγγελος Βενιζέλος). Προκαταβολικά πρέπει να τονιστούν ορισμένα ζητήματα:

1. Οι 1ΟΟάδες σελίδες του βιβλίου περιέχουν σωρεία από ψέματα, που, για να τους προσδώσουν αντικειμενικότητα, τα ανακατεύουν με ορισμένα πραγματικά γεγονότα και κάποιες ορθές παραδοχές. Όμως, στο σύνολό του, το βιβλίο αποτελεί επιτομή διαστρέβλωσης των ιστορικών γεγονότων και κατασκευής «γεγονότων», αντάξια του ιδεολογικού ρεύματος στην ιστοριογραφία («νέο κύμα») που οι συγγραφείς εκφράζουν. Σε ένα μόνο ζήτημα είναι ειλικρινείς: Στο ότι υπερασπίζονται το καπιταλιστικό σύστημα ευθαρσώς, από τη σκοπιά, μάλιστα, της εκσυγχρονιστικής αντίληψης για την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Συνεχίστε την ανάγνωση