Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αλυσόδεσαν τον ελληνικό λαό στην κινεζοποίηση μέχρι το 2060

πηγή: Κόντρα

Στις διπλανές στήλες δημοσιεύουμε ολόκληρη την απόφαση του Eurogroup στις 22 Ιούνη, ώστε να μπορεί ο καθένας να τη μελετήσει και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οι εμφάσεις είναι όλες δικές μας, για να υπομνηματήσουν τα πιο σημαντικά στοιχεία αυτής της απόφασης, με την οποία αλυσοδένουν τον ελληνικό λαό στο ζυγό της κινεζοποίησης μέχρι το 2060 και παραδίδουν όλο τον κρατικό πλούτο βορά στις ορέξεις του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Εκείνο που έχει περάσει εντελώς ασχολίαστο είναι το Παράρτημα (Annex), που συνοδεύει την απόφαση και έχει τίτλο «Specific commitments to ensure the continuity and completion of reforms adopted under the ESM programme» («Ειδικές δεσμεύσεις για τη διασφάλιση της συνέχειας και της ολοκλήρωσης των μεταρρυθμίσεων που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος ΕΜΣ»). Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Νέα τραγωδία στις συντάξεις του ΟΓΑ. Κόβουν με τρικ 2,5 συντάξεις ετησίως!!

πηγή: ΜΕΤΑ

Από τον Κώστα Νικολάου, μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

Αγρότης - AgroticMall.gr

(προσθήκη από π.κ.) φωτο βρήκαμε εδώ: agroticmall

Τυχεροί οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ! Αφού, εξαιρούνται από τον επανυπολογισμό και… μόνο μετά τα 2030 θα ακολουθούν τον ΕΦΚΑ! Πλεονέκτημα λέει το υπουργείο εργασίας, το ίδιο διαλαλούν και οι «ειδικοί».

Τώρα πόσο πλεονέκτημα και πόσο τυχεροί είναι, αφού οι συντάξεις με τον ΟΓΑ είναι 346 ευρώ ενώ με τον ΕΦΚΑ είναι (450 – 530) ευρώ, θα αποδειχθεί μέσα από πραγματικά παραδείγματα, που θα παραθέσουμε. Όμως να τα πάρουμε από την αρχή.

ΟΓΑ – ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Ο ΟΓΑ ιδρύθηκε το 1961 με σκοπό να παρέχει κοινωνική προστασία στον ευάλωτο αγροτικό πληθυσμό της χώρας, με την χορηγία (δωρεάν) ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και την εθνική σύνταξη των 360 ευρώ η οποία συνεχίζει να καταβάλλεται σε ανασφάλιστους.

Το 1988 επεκτείνεται και ως φορέας προαιρετικής ασφάλισης με (3) κατηγορίες παρέχοντας ένα επιπλέον ποσό (10 ευρώ) για την 1η κατηγορία για κάθε (1) χρόνο ασφάλισης. Δηλαδή με 15 χρόνια (360 +150) 510 ευρώ σύνταξη. Συνεχίστε την ανάγνωση


Pyotr Kropotkin: Η οργανωμένη εκδίκηση που ονομάζεται «Δικαιοσύνη»

πηγή: geniusloci2017 { } null

Διαθέσιμο στη σελίδα Anarchy Archives. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Το 1837, ο Adolphe Blanqui (αδελφός του επαναστάτη από τον οποίο οι μπλανκιστές πήραν το όνομά τους) έγραψε το βιβλίο, Η Ιστορία της Πολιτικής Οικονομίας. Παρουσίασε τη σημασία που έχει η οικονομία στην ιστορία της ανθρωπότητας για την διαμόρφωση των πολιτικών φορμών και επίσης για το χτίσιμο των σύγχρονων αντιλήψεων γύρω από το Δίκαιο, την Ηθική και τη Φιλοσοφία. Πριν από εξήντα χρόνια, φιλελεύθεροι και ριζοσπάστες επικέντρωσαν τη σκέψη τους στην πολιτική, και αγνοούσαν εντελώς τις νέες βιομηχανικές συνθήκες που γεννιόνταν μέσα από τα ερείπια του παλαιού καθεστώτος. Από τη πλευρά του Blanqui ήταν απόλυτα θεμιτό, προκειμένου να στραφεί η προσοχή πάνω στην οικονομία και πάνω στο σοσιαλιστικό κίνημα που τότε ξεκινούσε, έπρεπε να το κάνει ώστε να χτιστεί ολόκληρη η ιστορία επάνω στην οικονομία. Μια σχετική μονομέρεια ήταν αναπόφευκτη, ήταν ίσως ακόμη και επιθυμητή, για τους άλλους παράγοντες που ήταν υπό διερεύνηση, που λίγο πολύ είναι γνωστοί, δεν χρειαζόταν να μιλήσει, και όλο το βάρος της επιχειρηματολογίας του επρόκειτο να πέσει πάνω στον έως τώρα άγνωστο παράγοντα. Συνεχίστε την ανάγνωση


Συμφωνία Ελλάδας-ΠΓΔΜ

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 


Εθνοκάθαρση εκ προμελέτης

πηγή: Εφσυν

Γιάφα, 7 Μαΐου 1948. Στιγμιότυπο από την «αναχώρηση» του αραβικού πληθυσμού της πόλης | ASSOCIATED PRESS

«Δεν υπάρχει χώρος για δυο λαούς σε τούτη τη χώρα» 

Γιόζεφ Βάιτς, διευθυντής του Τμήματος Γαιών του Εθνικού Εβραϊκού Ταμείου (20/12/1940)

Εβδομήντα χρόνια μετά την ίδρυση του Ισραήλ, οι επετειακοί εορτασμοί αμαυρώνονται από τη βαριά σκιά του προπατορικού αμαρτήματος που σημάδεψε τη γέννηση του σιωνιστικού κράτους: τη βίαιη εκδίωξη της πλειονότητας του τότε πληθυσμού της περιοχής, προκειμένου αυτή να εποικιστεί στη συνέχεια από την εβραϊκή διασπορά.

Μας το θυμίζουν οι απεγνωσμένες διαδηλώσεις των εγκλείστων της Γάζας, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου και θα κορυφωθούν τις ερχόμενες μέρες, κυρίως όμως η κτηνώδης αντιμετώπισή τους από τους ένστολους δεσμοφύλακες ενός ολόκληρου πληθυσμού.

Σύμφωνα με την ισραηλινή προπαγάνδα, ο εκπατρισμός των Παλαιστινίων προκλήθηκε βάσει ραδιοφωνικής «εντολής» των γειτονικών αραβικών χωρών, προκειμένου να διευκολυνθεί (και νομιμοποιηθεί) η επίθεσή τους κατά του νεογέννητου εβραϊκού κράτους.

Εξονυχιστικές έρευνες του περιεχομένου των αραβικών ραδιοφωνικών εκπομπών της εποχής, που καταγράφονταν συστηματικά από τις δυτικές και ισραηλινές υπηρεσίες, απέδειξαν ήδη από τη δεκαετία του 1950 πως ο ισχυρισμός αυτός ήταν απόλυτα ψευδής.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Murray Bookchin: Ο μύθος του κόμματος

πηγή: geniusloci2017 null { }

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fifth Estate, #393, Άνοιξη 2015. Το κείμενο είναι απόσπασμα από τη μπροσούρα του M. Bookchin «Άκου Μαρξιστή». Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (Πρώτη δημοσίευση στο provo.gr)

 

Οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν γίνονται από τα κόμματα, τις ομάδες, ή τα επιτελεία. Συμβαίνουν ως αποτέλεσμα των βαθιά ριζωμένων ιστορικών δυνάμεων και αντιφάσεων που ενεργοποιούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμα των προηγούμενων επαναστάσεων είναι ότι άρχισαν αυθόρμητα. Ανεξάρτητα αν κάποιος επιλέγει να εξετάσει τις αρχικές φάσεις της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, οι επαναστάσεις του 1848, η Κομμούνα του Παρισιού 1871, η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία, η ανατροπή του τσάρου το 1917, η Ουγγρική Επανάσταση του 1956, η Γαλλική γενική απεργία του 1968, τα αρχικά στάδια είναι γενικά τα ίδια: μια περίοδος ζύμωσης που εκρήγνυται αυθόρμητα σε ένα μαζικό κύμα. Συνεχίστε την ανάγνωση


Αφιέρωμα στον Γαλλικό Μάη του ’68

πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Αν και αρκετά χρονοβόρα διαδικασία, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναρτήσουμε στο διαδίκτυο ολόκληρο το ένθετο περιοδικό – αφιέρωμα που είχε χτες η εφημερίδα «Documento» για τον «Γαλλικό Μάη του ’68».

Εχουν περάσει πενήντα ολόκληρα χρόνια και όμως το γεγονός ότι υπήρξε μια εποχή που χιλιάδες νεολαίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Γαλλίας απαιτώντας με σαρκαστική διάθεση να έρθει η «φαντασία στην εξουσία» είναι κάτι που ακόμα και στις μέρες μας είναι σημείο αναφοράς.

Στο σχετικό αφιέρωμα μιλάνε πρωταγωνιστές αυτών των γεγονότων – παράλληλα παρακολουθούμε ιστορικές φωτογραφίες της εποχής- και ταυτόχρονα διαβάζοντας το υπάρχουν κάποιες απαντήσεις και καίρια ερωτήματα. Οπως π.χ γιατί πήγε στράφι κι αυτή η εξέγερση.

Μειονέκτημα του αφιερώματος είναι ότι αποφεύγει να αναφερθεί στην κατάληξη που είχαν ηγέτες αυτής της εξέγερσης – όπως ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ- που αφομοιώθηκαν στην πορεία και υποκλήθηκαν  στο αστικό σύστημα.

Τα κεφάλαια του αφιερώματος:

* Το χρονικό της εξέγερσης

* Νίκος Θεοδοσίου: Σημειώσεις για μια άνοιξη που δεν θέλει να τελειώσει

* Μάκης Καβουριάρης: «Ο Μάης τελείωσε επειδή δεν υπήρχε κομμα να συντονίσει όλη αυτή την εξέγερση» 

* Τέος Ρόμφος: Η φωνή της αλήθειας

* Ροβήρος Μανθούλης: Μια εξέγερση σαν έργο τέχνης

* Ζαν – Ζακ Λεμπέλ: «Η νύχτα των οδοφραγμάτων παραμένει μια στάλα αιωνιότητας»

* Γιώργος Στεφανίδης: Για τα παιδιά που τραγουδούν την γέννηση του νέου κόσμου

* Ο Μάης του ’68 μέσα από τον φακό του Μπρινό Μπαρμπε.

 

(προσθήκη από π.κ.) σχετικά κι εδώ:

Μεγάλες νύχτες, Μικρά πρωινά (Μάης ’68) – Μέρος 1ο – 8ο

Ο γαλλικός ΜΑΗΣ του ’68 – MAI ’68 a Paris [GR/FR]

 


Ορκοι πίστης στην αιωνιότητα της μνημονιακής πολιτικής

πηγή: Κόντρα

Small_img_30670
Μια ματιά στις φωτογραφίες θα σας θυμίσει ότι ο Ανχελ Γκουρία του ΟΟΣΑ είναι ένας γελωτοποιός της ιμπεριαλιστικής «αυλής», που δίνει το ίδιο σόου κάθε φορά, ανεξάρτητα ποιος είναι αυτός που έχει απέναντί του. Είτε με τον Γιωργάκη Παπανδρέου, είτε με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα, είτε με τον Τσίπρα, ο Γκουρία θα παραδώσει με θεατρικό τρόπο κάποια έκθεση του ΟΟΣΑ και θα πει τα ίδια θερμά λόγια για τον πρωθυπουργό ή τον υπουργό στον οποίο παραδίδει την έκθεση. Ο Τσίπρας, βέβαια, συμμετέχοντας «ψυχή τε και σώματι» στο σόου Γκουρία, θέλησε να κάνει το δικό του σόου. Να χρησιμοποιήσει τον Γκουρία ως ζωντανή απόδειξη του success story της κυβέρνησής του. Το έκανε και με τον Γιούνκερ πριν από μερικές μέρες. Οι αστοί πολιτικοί πάντοτε θεωρούσαν το λαό ένα κοπάδι από πρόβατα, χωρίς μνήμη και χωρίς κρίση. Ο Τσίπρας έχει απογειώσει αυτή τη λογική, γι’ αυτό και δεν μας προξένησαν καμιά εντύπωση τα όσα ειπώθηκαν στο σόου με τον Γκουρία. Πέρα από το ανύπαρκτο (για τον ελληνικό λαό, όχι για την αστική τάξη) success story, τα όσα ειπώθηκαν δεν είναι χωρίς σημασία.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο Συριακός Εμφύλιος, η Αντιεξουσιαστική Κριτική & τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας

πηγή: Βαβυλωνία

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

Στέφανος Μπατσής

Ας αρχίσουμε από μία παραδοχή. Τα γεγονότα του συριακού εμφυλίου πολέμου δεν αποτελούν έναν γόρδιο δεσμό που καλεί για λύση το αμφίστομο ξίφος του αντιιμπεριαλισμού ή οι αντιδραστικές θεωρήσεις της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής ανάλυσης. Αντιθέτως, παραπέμπουν σ’ ένα κουβάρι με πολλά νήματα, πολλές αφετηρίες και αβέβαιη ή και συχνά αμφίσημη κατάληξη για την ερμηνεία και την πολιτική σκέψη. Άλλωστε, η πυκνή αυτή επταετία εμφανίζει σημάδια αλλαγής παραδείγματος. Από την ίδια τη μικροφυσική και τεχνολογία του πολέμου έως την επιστροφή των σημασιών στα ελεύθερα καντόνια της Ροζάβα, τίποτα δεν μοιάζει γνώριμο και καμία βεβαιότητα δεν φαίνεται να μην μπορεί να γκρεμιστεί.

Η αμηχανία σημαντικών κομματιών της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου μπροστά σε αυτή τη ρευστότητα αποτυπώνεται όλο και συχνότερα σε άτοπα και παραδοξολογίες. Παρατηρείται μεταξύ κραυγών για τη “Νίκη στα όπλα του συριακού στρατού” και στήριξης στον κοινό άξονα “Άσαντ, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ” αλλά και μιας πρακτορολογικής και συνωμοσιολογικής ρητορικής που, δυστυχώς, όλο και συχνότερα μας επιδεικνύει τον αντισημιτισμό της. Το κείμενο αυτό, επομένως, αλλά και η εκδήλωση που συνδιοργανώνεται με κεντρικό ομιλητή τον Ζόζεφ Ντάχερ* τοποθετούνται σε μια στιγμή που ο δημόσιος διάλογος εντός των αριστερών και ελευθεριακών μικροκόσμων τείνει να εκτροχιαστεί προς θέσεις ασυνεπείς με όσα θεωρητικά πρεσβεύουν οι φορείς τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Marginalia τεύχος #3 – Το ιερό και το βέβηλο

πηγή: Marginalia

Μεταφορικά και κυριολεκτικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν στη Δύση το νέο «ιερό»: το θύμιζαν, μια εικοσαετία σχεδόν πριν, οι βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στη Σερβία. Πόσο απείχε, όμως, αυτό το «ιερό» από το βέβηλο, θα το διαπιστώναμε με αλλεπάλληλες αφορμές στο γύρισμα της χιλιετίας.

Josef Koudelka, «Exile»

«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές…»

Τ. Σ. Έλιοτ, Η Έρημη Χώρα (μτφρ.: Γ. Σεφέρης)

 

Μια από τις πιο προκλητικές γραφίδες στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, ο (δυστυχώς αμετάφραστος ακόμα στα ελληνικά) Σάμιουέλ Μόιν, μας ζητά να προσέξουμε μια «λεπτομέρεια» κρίσιμη για την ιστορία των ιδεών στη Δύση.  Το 1937, μας λέει, λίγο μόλις πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Καθολική Εκκλησία στη Ρώμη και ο Προτεσταντισμός στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ενστερνίζονται έναν λόγο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αποσυνδέει αυτά τα τελευταία από την κοσμική «πηγή» τους – από την παράδοση της Γαλλικής Επανάστασης και, τελικά, από την ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σαν σε αντικατοπτρισμό, λίγο μετά τον πόλεμο, και με όχημα πια τα κόμματα της ανερχόμενης Χριστιανοδημοκρατίας, τα κοσμικά κράτη έρχονται να ολοκληρώσουν τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο άτομο και την οικογένεια, παραχωρώντας την ίδια στιγμή περισσότερο δημόσιο χώρο στις εκδηλώσεις χριστιανικής ευσέβειας[1].

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ricardo Flores Magon: Ο ζητιάνος κι ο κλέφτης

πηγή: Provo

Μετάφραση: Vectrum

Πηγή: Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη via The Anarchist Library

Κατά μήκος της χαρούμενης λεωφόρου κόσμος πάει κι έρχεται, αρωματισμένοι, κομψοί, προσβλητικοί. Ο ζητιάνος κολλάει στον τοίχο, το απλωμένο χέρι του μπροστά, μια δουλική παρακίνηση τρέμει στα χείλη του:

“Βοήθεια για τους φτωχούς, για την αγάπη του Θεού!” Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο καπιταλισμός είναι αντίθετoς με την ανθρώπινη φύση και τον ανθρωπισμό

πηγή: classlessdemocracy (διάλογος για την αταξική δημοκρατία)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com, 

Η τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού δεν είναι καινούργια κι ας αποτελεί έκφραση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι μόνο κρίση που αποσκοπεί στη μονοπολική αναδιάρθρωση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά, για να επιτύχει αυτό το σκοπό, λειτουργεί και ως πνευματική κρίση που αποδομεί τον τρόπο ορθολογικής σκέψης και αποσκοπεί στο να «ωριμάσει», διαμέσου του εξουσιαστικού φόβου, της υπονόμευσης της γλώσσας και της σκέψης, της παραπληροφόρησης και του αποπροσανατολισμού, την ανθρωπότητα να δεχτεί τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Δεν είναι ούτε η τελευταία κρίση, κι ας είναι ο τελευταίος κρίκος μιας ατέλειωτης σειράς κρίσεων του κεφαλαίου που προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τις παρακμιακές στάχτες του με κάποια καινούργια μορφή που θα του δίνει παράταση ζωής, έστω κι αν αυτό σημαίνει όξυνση της φτώχειας και της καταστροφικής επίδρασής του πάνω στη Φύση και στην κοινωνία, με την αποκρουστική μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ‘σκιώδους παγκόσμιας διακυβέρνησης’[1].

Συνεχίστε την ανάγνωση


Bryan Tucker: Η δομή της απολυταρχικής προσωπικότητας

πηγή: geniusloci2017 { } null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο αναρχικό/αντιεξουσιαστικό περιοδικό Fifth Estate, #400, Άνοιξη 2018. Ο Bryan Tucker είναι ακτιβιστής του αντιπολεμικού κινήματος και αναρχικός στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. 

Ενώ οι περισσότεροι από μας παρακολουθούσαν τις προεδρικές εκλογές του 2016 με αποστροφή, κάποιος που είναι πολύ κοντά μου, με κοίταξε με ένα μοχθηρό χαμόγελο και είπε, «Θα ψηφίσω τον Donald Trump».

Ήταν παράδοξο. Πώς μπορούσαν να γοητεύονται από έναν ρατσιστή, ξενόφοβο, ομοφοβικό ναρκισσιστή; Έχοντας εντελώς αντίθετες απόψεις ως προς το αντικείμενο της προτίμησης τους, συνειδητοποίησα πως πολλά ανώφελα και κουραστικά επιχειρήματα ήταν πιθανό να ακολουθήσουν. Οι ρήξεις, τα δράματα, και η διακοπή σχέσεων μεταξύ φίλων και συγγενών βρίσκονται παντού στην αμερικανική κοινωνία κατά τη περασμένη χρονιά, με πολλούς να έχουν σαστίσει την αναζωπύρωση της γοητείας του απολυταρχισμού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Συρία: μια άλλη ματιά σε έναν εμφύλιο

πηγή: Cogito ergo sum

Η ιδέα πως η εξέγερση ενάντια στην συριακή κυβέρνηση είναι εμπνευσμένη από ένα κίνημα εκ των κάτω, το οποίο διψά για ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κράτος, είναι μύθος. Τα βασικά συστατικά στοιχεία τής αντιπολίτευσης είναι ισλαμιστές που επιδιώκουν να ιδρύσουν ένα σουνιτικό ισλαμικό κράτος στην θέση μιας συριακής κυβέρνησης την οποία απεχθάνονται για το γεγονός ότι είναι κοσμική και έχει ως ηγέτες αλαβίτες «αιρετικούς». «Στις τάξεις των ανταρτών κυριαρχούν οι ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα», γράφει η Wall Street Journal. «Υπάρχει απογοήτευση με την ανικανότητα της Δύσης να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας κοσμικής στρατιωτικής ή πολιτικής αντιπολίτευσης που θα αντικαταστήσει τον κύριο Άσσαντ», φωνάζουν οι New York Times. «Οι ισλαμικές δυνάμεις φαίνεται να ενισχύονται μέσα στην αντιπολίτευση», παρατηρεί ο Gerald F. Seib.

Πράγματι, ήδη από την αρχή της τελευταίας έκρηξης στην Συρία, η κυβέρνηση είχε πει ότι, αν και κάποιοι διαδηλωτές έχουν λογικά αιτήματα, η εξέγερση καθοδηγείται από φανατικούς Ισλαμιστές με ξένη χρηματοδότηση. Είναι κοινό μυστικό ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ (μοναρχίες που αποστρέφονται την δημοκρατία) παρέχουν όπλα στους φανατικούς ισλαμιστές ενώ Τουρκία, Ιορδανία, Ισραήλ, Γαλλία, Βρεττανία και ΗΠΑ παρέχουν επίσης υποστήριξη.

Η οικογένεια Άσσαντ το 1993. Σε πρώτο πλάνο ο τότε πρόεδρος Χαφέζ Αλ-Άσσαντ με την σύζυγό του. Πίσω τα πέντε παιδιά τους. Δεύτερος από αριστερά ο σημερινός πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσσαντ.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ούτε Θεοί – Ούτε Αφέντες: Μια Ιστορία του Αναρχισμού [Ντοκιμαντέρ]

πηγή: Provo.gr

(επιλέξτε ελληνικά από το cc)

Το ντοκιμαντέρ “Ούτε θεοί – ούτε αφέντες, μια ιστορία του αναρχισμού” βασίζεται αποκλειστικά σε αρχειακά ντοκουμέντα και συνεντεύξεις με ιστορικούς και περιγράφει την αναρχική ιστορία ως ιστορία γεγονότων από τις απαρχές ως το B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιώντας μόνο αυθεντικά πλάνα, όπως από τη μεξικάνικη επανάσταση και τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, και παραστάσεις σύγχρονων αυθεντικών ντοκουμέντων. Το ντοκιμαντέρ δεν περιορίζεται στην Ευρώπη και τα συνήθως εξεταζόμενα θέματα αλλά λαμβάνει επίσης υπόψη του τις εξελίξεις σε όλο τον κόσμο.

1ο Μέρος “Η ορμή της καταστροφής (1840-1906):

1840 – Είμαι αναρχικός

1886 – Πρωτομαγιά

1892 – Προπαγάνδα με την πράξη

1906 – Άμεση Δράση


Συνεχίστε την ανάγνωση


Raoul Vaneigem: Ούτε σύνορα, Ούτε χαρτιά.

πηγή: geniusloci2017 { } null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα No Border Camp in Brussels. Ο Raoul Vaneigem είναι συγγραφέας και μαζί με τον Guy Debord ήταν οι βασικοί θεωρητικοί της Καστασιακής Διεθνούς. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

Υπήρξε μια εποχή που ο αναρχικός Albert Libertad, έχοντας το προαίσθημα για την καφκική γραφειοκρατία και τη δικτατορία των εγγράφων, κάλεσε τους πολίτες να κάψουν τις ταυτότητες τους και να γίνουν άνθρωποι ξανά, αρνούμενοι να μετατραπούν σε ένα νούμερο, καταχωρημένο προσεκτικά των στατιστικών του κρατικού αποθέματος σκλάβων.

Οι υπάρξεις μας σήμερα είναι τόσο γεμάτες από αριθμούς που ορίζουν τις τραπεζικές πληρωμές, μισθούς, κοινωνική ασφάλιση, επιδόματα ανεργίας και συντάξεις που η ζωή δίχως χαρτιά μοιάζει το ίδιο αδύνατη και μη πρακτική, όπως και η πρόταση του Libertad για το τερματισμό αυτής του ταπεινωτικού και περιοριστικού χαρακτηρισμού του κοινωνικού κοπαδιού. Συνεχίστε την ανάγνωση


Είναι επαναστατική η εργατική τάξη; | Του Zaher Baher*

πηγή: Ελευθεριακός

https://i2.wp.com/www.enallaktikos.gr/img87782_ee0c05f813308014ece3d45311c2e712.jpg

Aυτή, λοιπόν, δεν είναι μία εύκολη ερώτηση για να απαντηθεί σε ένα μικρό άρθρο όπως αυτό. Πριν πάμε παρακάτω, χρειαζόμαστε τον πραγματικό ορισμό της “εργατικής τάξης”. Ομολογώ ξανά ότι ούτε αυτό είναι εύκολο.
Υπάρχουν διάφορες έννοιες ή ορισμοί για την “εργατική τάξη”. Σύμφωνα με το αγγλικό λέξικο του Cambridge είναι “μία κοινωνική ομάδα που αποτελείται από άτομα που κερδίζουν λίγα χρήματα, συχνά πληρώνονται μόνο για τις ώρες ή τις μέρες που δουλεύουν και συνήθως κάνουν σωματική εργασία. Η εργατική τάξη (ή αλλιώς και προλεταριάτο) είναι όλοι όσοι προσλαβάνονται με μισθούς, κυρίως σε χειρωνακτικά επαγγέλματα και σε εξειδικευμένες, βιομηχανικές εργασίες. Τα επαγγέλματα της εργατικής τάξης περιλαμβάνουν εργάτες, κάποιους υπάλληλους γραφείου και τους περισσότερους ανθρώπους με θέσεις εργασίας στον τομέα παροχής υπηρεσιών”.
Ο πιο γενικός ορισμός, που χρησιμοποιείται από μαρξιστές και σοσιαλιστές, είναι ότι η εργατική τάξη περιλαμβάνει όλους αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν παρά μόνο την εργατική τους δύναμη και δεξιότητα. Με αυτή την έννοια, περιλαμβάνει και τους εργάτες και τους υπαλλήλους γραφείου, χειρωνάκτες και πνευματικά εργαζόμενους όλων των ειδών, εξαιρώντας μόνο άτομα των οποίων το εισόδημα προέρχεται από την ιδιοκτησία επιχείρησης και την εργασία άλλων.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Κill ‘em’ all: Η ελληνοσερβική φιλία, η σφαγή στη Βοσνία, και η ελπίδα μοιρασιάς του κράτους της Μακεδονίας

πηγή: Sarajevomag

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90, αξιοποιώντας την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός απογειώθηκε. Νοιώθοντας παντοδύναμος στα βαλκάνια, στήριξε με κάθε μέσο τον σερβικό φασισμό, με την ελπίδα ότι Βελιγράδι και Αθήνα θα μοιραστούν την επικράτεια του μακεδονικού και μέρος εκείνης του αλβανικού κράτους.
Το βίντεο αυτό δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2008, για λογαριασμό του αντιφασιστικού κινήματος, απ’ το Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους.


Shane Burley: 25 θέσεις πάνω στο φασισμό

πηγή: geniusloci2017 {} null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Institute for Anarchist Studies. Ο Shane Burley είναι συγγραφέας, κινηματογραφιστής και ακτιβιστής του αντιφασιστικού κινήματος από το Πόρτλαντ. Έχει γράψει το βιβλίο Fascism Today: What It Is and How to End It (AK Press, 2017). Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. Πρώτη δημοσίευση στο provo.gr

 

1.

Ο φασισμός στον 21ο αιώνα είναι συνέχεια των επαναστατικών κινημάτων που διέλυσαν την Ευρώπη, καταλήγοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μέθοδοι, οι τακτικές και οι στρατηγικές έχουν αλλάξει αλλά η δυναμική της γενοκτονικής/ρατσιστικής μηχανής παραμένει, και οι ιδεολογίες έχουν συνέχεια στην ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση


Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

πηγή: Anarchypress