Category Archives: ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Απ’ την ΚΥΠ (η οποία ιδρύεται σαν σήμερα το 1953) στην ΕΥΠ

πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Σαν σήμερα στις 07/05/1953 ιδρύεται η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ) υπό την διοίκηση του πράκτορα της CIA Τομ Καραμεσίνη.
Ηταν η εποχή που ο πρωθυπουργός της χώρας μας Α. Παπάγος – ο πρώην αρχιστράτηγος του ελληνικού μοναρχοφασιστικού στρατού που δεν δίσταζε να διακηρύσσει δημόσια, απευθυνόμενος στον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, «στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας» – δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μαριονέτα στα χέρια του περιβόητου Αμερικανού πρέσβη Πιουριφόι, ο οποίος ουσιαστικά διοικούσε την μπανανία – Ελλάδα.

Η ΚΥΠ η ποιο «βρόμικη» κρατική υπηρεσία από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους δεν προήλθε από παρθενογένεση. Η μήτρα της ήταν η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών – Ερευνών (ΚΥΠ-Ε), ένα δημιούργημα της CIA, με την συνδρομή Βρετανών πρακτόρων, που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του εμφυλίου πολέμου αρχικά με περιορισμένη δράση, για να γιγαντωθεί από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια.
Ηταν τότε που άρχισε να στρατολογεί χαφιέδες «πολυτελείας», με ιδιαίτερη προτίμηση σε δημοσιογράφους, για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού κομμουνιστικού κινδύνου». (Πολύ γλαφυρή η απεικόνιση αυτού του γεγονότος στην κινηματογραφική ταινία του Νίκου Τζίμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και την εμπλοκή της ΚΥΠ-Ε στην σκευωρία κατά του Μπελογιάννη και των συντρόφων του).

Ηταν η εποχή, που με ηττημένο το λαϊκό κίνημα, με φυλακές και ξερονήσια γεμάτα αγωνιστές, η αστική δικτατορία του κεφαλαίου αρχίζει να εδραιώνεται. Μαζί με την ανοιχτή τρομοκρατία και τις διώξεις προοδευτικών πολιτών, το αστικό κράτος έστησε και τους μηχανισμούς του για να «κάψει» κάθε σκέψη που αμφισβητούσε την δικιά του εξουσία. Στην κατεύθυνση αυτή ήταν απαραίτητη μια ισχυρή μυστική υπηρεσία που η οποία υπό τις οδηγίες και τη χρηματοδότηση της CIA τέθηκε στην υπηρεσία της «πάταξης του κομμουνιστικού κινδύνου».  Συνεχίστε την ανάγνωση

Advertisements

Οι 200 της Καισαριανής (μια μελέτη του Spiridione)

πηγή: Νίκος Σαραντάκος

Αύριο δεν είναι μόνο η εργατική Πρωτομαγιά ούτε μόνο η μέρα που πιάνουμε τον Μάη. Είναι και μια θλιβερή και ηρωική επέτειος -τα 74 χρόνια από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Ο τουφεκισμός των 200 στην Καισαριανή έγινε σε αντίποινα για τον σκοτωμό ενός Γερμανού στρατηγού στους Μολάους από αντάρτες. Οι 200 της Καισαριανής δεν ήταν τα μόνα θύματα: οι ταγματασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών «εφόνευσαν αυτοβούλως» άλλους 100 κομμουνιστές κρατούμενους, ένα έγκλημα που μάλλον δεν διερευνήθηκε ποτέ αφού μετά την απελευθερωση οι συνεργάτες των Ναζί συμμετειχαν στη διακυβέρνηση της χώρας.

Η εκτέλεση της Καισαριανής ήρθε πρόσφατα σε περίοπτη θέση στην επικαιρότητα χάρη στην ταινία «Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη, στην οποία βέβαια πρωταγωνιστει η ηρωική μορφή του Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Eίχαμε γράψει άρθρο για αυτή την πολύ σημαντική ταινία, και ειχαν επισημανθεί κάποιες μικρες ανακολουθίες στον καταλογο των 200 εκτελεσμένων, και πράγματι, οσο κι αν φαίνεται περίεργο -τελικά δεν νομίζω ότι ειναι περίεργο- η αλήθεια ειναι πως δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα για τα 200 ονόματα.

Ο φίλος μας ο Spiridione, που έχει προσφερει στο ιστολόγιο και άλλα άρθρα εξαιρετικής ποιότητας και τεκμηρίωσης, ενέκυψε στο ζήτημα, αντιπαρέβαλε τις πηγες και πρόσθεσε αρκετά βιογραφικά στοιχεία. Κάνω την αυτοκριτική μου που δεν μπόρεσα να συμβάλω κι εγώ στην προσθήκη στοιχείων.

Δεν θα πω περισσοτερα διότι η μελέτη του Spiridione εξ ορισμού είναι εκτενής -του δίνω τον λόγο, πρώτα ομως θέλω να σας παροτρύνω, όχι σήμερα αλλα σε βάθος χρόνου, όποτε βρίσκετε κάποιο στοιχείο για κάποιον από τους 200 του καταλόγου των εκτελεσμένων, να το προσθέτετε με σχόλιό σας, έτσι ώστε να σκιαγραφηθει η ζωή και των 200 ηρώων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο Συριακός Εμφύλιος, η Αντιεξουσιαστική Κριτική & τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας

πηγή: Βαβυλωνία

το βρήκαμε εδώ: Εναλλακτικός

Στέφανος Μπατσής

Ας αρχίσουμε από μία παραδοχή. Τα γεγονότα του συριακού εμφυλίου πολέμου δεν αποτελούν έναν γόρδιο δεσμό που καλεί για λύση το αμφίστομο ξίφος του αντιιμπεριαλισμού ή οι αντιδραστικές θεωρήσεις της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής ανάλυσης. Αντιθέτως, παραπέμπουν σ’ ένα κουβάρι με πολλά νήματα, πολλές αφετηρίες και αβέβαιη ή και συχνά αμφίσημη κατάληξη για την ερμηνεία και την πολιτική σκέψη. Άλλωστε, η πυκνή αυτή επταετία εμφανίζει σημάδια αλλαγής παραδείγματος. Από την ίδια τη μικροφυσική και τεχνολογία του πολέμου έως την επιστροφή των σημασιών στα ελεύθερα καντόνια της Ροζάβα, τίποτα δεν μοιάζει γνώριμο και καμία βεβαιότητα δεν φαίνεται να μην μπορεί να γκρεμιστεί.

Η αμηχανία σημαντικών κομματιών της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου μπροστά σε αυτή τη ρευστότητα αποτυπώνεται όλο και συχνότερα σε άτοπα και παραδοξολογίες. Παρατηρείται μεταξύ κραυγών για τη “Νίκη στα όπλα του συριακού στρατού” και στήριξης στον κοινό άξονα “Άσαντ, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ” αλλά και μιας πρακτορολογικής και συνωμοσιολογικής ρητορικής που, δυστυχώς, όλο και συχνότερα μας επιδεικνύει τον αντισημιτισμό της. Το κείμενο αυτό, επομένως, αλλά και η εκδήλωση που συνδιοργανώνεται με κεντρικό ομιλητή τον Ζόζεφ Ντάχερ* τοποθετούνται σε μια στιγμή που ο δημόσιος διάλογος εντός των αριστερών και ελευθεριακών μικροκόσμων τείνει να εκτροχιαστεί προς θέσεις ασυνεπείς με όσα θεωρητικά πρεσβεύουν οι φορείς τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Πολεμικοί ανταγωνισμοί και ταξικές αντιθέσεις (Γιατί να πάρει ο Τζώνυ τ’ όπλο του;)

πηγή: ΜΕΤΑ

Από τον Ανέστη Ταρπάγκο

Αποτέλεσμα εικόνας για war

φωτο από εδώ

Η έξαρση των πολεμικών προετοιμασιών και ανταγωνισμών στην τελευταία περίοδο, με επίκεντρο ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής (από την Ρωσία μέχρι την Αίγυπτο και από τα Βαλκάνια μέχρι το Ιράν) τείνει να γίνει κυρίαρχη διάσταση τόσο στο εσωτερικό των εμπλεκομένων χωρών όσο και στο επίπεδο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, συμμαχιών και μπλοκ. Μάλιστα στις επιμέρους χώρες (π.χ. Ελλάδα, Τουρκία, Συρία κλπ.) το ζήτημα του ενδεχόμενο επικείμενου πολέμου και των πολεμικών συγκρούσεων που διεξάγονται, τείνει πλέον να γίνει κυρίαρχο στην οικονομική και κοινωνική τους ατζέντα, θέτοντάς το σε εξαιρετικά υποδεέστερη μοίρα : Οι εθνικισμοί αναζωπυρώνονται κατά τρόπο κατακόρυφο και λειτουργούν πλέον καταλυτικά σε ένα μεγάλο μέρος των λαϊκών συνειδήσεων. Πρόκειται για διασταυρούμενους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, πράγμα που καταδεικνύει τον γενικευμένο χαρακτήρα των επιδιωκομένων γεωστρατηγικών ανακατατάξεων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Συρία: μια άλλη ματιά σε έναν εμφύλιο

πηγή: Cogito ergo sum

Η ιδέα πως η εξέγερση ενάντια στην συριακή κυβέρνηση είναι εμπνευσμένη από ένα κίνημα εκ των κάτω, το οποίο διψά για ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κράτος, είναι μύθος. Τα βασικά συστατικά στοιχεία τής αντιπολίτευσης είναι ισλαμιστές που επιδιώκουν να ιδρύσουν ένα σουνιτικό ισλαμικό κράτος στην θέση μιας συριακής κυβέρνησης την οποία απεχθάνονται για το γεγονός ότι είναι κοσμική και έχει ως ηγέτες αλαβίτες «αιρετικούς». «Στις τάξεις των ανταρτών κυριαρχούν οι ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα», γράφει η Wall Street Journal. «Υπάρχει απογοήτευση με την ανικανότητα της Δύσης να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας κοσμικής στρατιωτικής ή πολιτικής αντιπολίτευσης που θα αντικαταστήσει τον κύριο Άσσαντ», φωνάζουν οι New York Times. «Οι ισλαμικές δυνάμεις φαίνεται να ενισχύονται μέσα στην αντιπολίτευση», παρατηρεί ο Gerald F. Seib.

Πράγματι, ήδη από την αρχή της τελευταίας έκρηξης στην Συρία, η κυβέρνηση είχε πει ότι, αν και κάποιοι διαδηλωτές έχουν λογικά αιτήματα, η εξέγερση καθοδηγείται από φανατικούς Ισλαμιστές με ξένη χρηματοδότηση. Είναι κοινό μυστικό ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ (μοναρχίες που αποστρέφονται την δημοκρατία) παρέχουν όπλα στους φανατικούς ισλαμιστές ενώ Τουρκία, Ιορδανία, Ισραήλ, Γαλλία, Βρεττανία και ΗΠΑ παρέχουν επίσης υποστήριξη.

Η οικογένεια Άσσαντ το 1993. Σε πρώτο πλάνο ο τότε πρόεδρος Χαφέζ Αλ-Άσσαντ με την σύζυγό του. Πίσω τα πέντε παιδιά τους. Δεύτερος από αριστερά ο σημερινός πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσσαντ.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Έπεσε η Αφρίν – Οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πόλη

πηγή: Το Ποντίκι

Οι τουρκικές δυνάμεις και οι Σύροι αντάρτες σύμμαχοί τους εισέβαλαν στην κουρδική πόλη Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία, η οποία αποτελούσε στόχο επιχείρησης που εξαπέλυσε τον Ιανουάριο η Άγκυρα για να εκδιώξει από εκεί τους μαχητές της κουρδικής πολιτοφυλακής Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), την οποία η Τουρκία θεωρεί τρομοκρατική, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Οι τουρκικές δυνάμεις και οι Σύροι σύμμαχοί τους έθεσαν υπό τον έλεγχό τους πολλές συνοικίες και οι μάχες συνεχίζονται», στην Αφρίν, διευκρίνισε ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράμι Αμπντελραχμάν.

Και όπως φαίνεται και από τη βίντεο του πρακτορείου Anadolu στο Τwitter ύψωσαν την τουρκική σημαία.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Κill ‘em’ all: Η ελληνοσερβική φιλία, η σφαγή στη Βοσνία, και η ελπίδα μοιρασιάς του κράτους της Μακεδονίας

πηγή: Sarajevomag

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90, αξιοποιώντας την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός απογειώθηκε. Νοιώθοντας παντοδύναμος στα βαλκάνια, στήριξε με κάθε μέσο τον σερβικό φασισμό, με την ελπίδα ότι Βελιγράδι και Αθήνα θα μοιραστούν την επικράτεια του μακεδονικού και μέρος εκείνης του αλβανικού κράτους.
Το βίντεο αυτό δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2008, για λογαριασμό του αντιφασιστικού κινήματος, απ’ το Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους.


Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

πηγή: Anarchypress


Βερεστσάγκιν: Όταν τέχνη δε σημαίνει υποταγή (όπως γίνεται δυστυχώς στις μέρες μας)

(πηγη https://zerogeographic.wordpre ss.com/ )

τεύχος 22

Γράφει ο Παναγιώτης  Ξηρουχάκης
«Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας» Φράντς Κάφκα
Για αιώνες η ζωγραφική αποτελούσε τον πιο πιστό τρόπο απεικόνισης της πραγματικότητας.Οι άνθρωποι έβλεπαν μέχρι πρόσφατα στους πίνακες πολλά περισσότερα απ’ ότι βλέπουνε σήμερα. Δεν είναι τυχαίο ότι η εκκλησία χρησιμοποιούσε τους εκκλησιαστικούς πίνακες για να μορφώσει το (αγράμματο) ποίμνιο σε εκκλησιαστικά θέματα (πχ για τα πάθη του Χριστού). Οι φτωχοί άνθρωποι εκείνων των χρόνων δεν μπορούσαν να διαβάσουν και ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν κάτι ήταν μέσα από εικόνες. Η εκκλησιαστική ζωγραφική έχει ονομαστεί και «η θεολογία των αγραμμάτων» και οι αγιογραφίες τα βιβλία του λαού.
Ένας άλλος ρόλος της ζωγραφικής ήταν η απεικόνιση των μαχών κατόπιν παραγγελίας του εκάστοτε βασιλιά για να «περιγράψει» στους υπηκόους του βασιλείου τα κατορθώματά του. Αυτοί οι ζωγράφοι έχουν ονομαστεί «πολεμικοί καλλιτέχνες». Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τότε δεν υπήρχε ο κινηματογράφος, ούτε η φωτογραφία. Και η ζωγραφική ήταν ο μόνος τρόπος για την «αναπαράσταση» της πραγματικότητας.
Βέβαια αυτή η αναπαράσταση δεν ήταν ακριβής. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος ότι η απεικόνιση των μαχών γινόταν προς όφελος του βασιλιά που είχε παραγγείλλει τον πίνακα…
Η ζωγραφική λοιπόν ήταν άλλο ένα όπλο στη φαρέτρα των εξουσιαστικών μηχανισμών. Ένα όπλο προπαγάνδας, όπως είναι σήμερα τα ΜΜΕ και σε μεγάλη έκταση και ο κινηματογράφος. Το 1874 λοιπόν διοργανώνεται στο υπουργείο εσωτερικών της τσαρικής Ρωσίας έκθεση ζωγραφικής με θέμα τον δεκαετή πόλεμο του τσάρου ενάντια στις τουρκμένικες φυλές του Τουρκεστάν, μιας μεγάλης σε έκταση περιοχή της κεντρικής Ασίας. Πιο συγκεκριμένα το Τουρκεστάν είναι ο γεωγραφικός χώρος που καλύπτει σχεδόν το σύνολο της Κεντρικής Ασίας και που συνορεύει με τη Σιβηρία στα βόρεια, το Θιβέτ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Ιράν στα νότια, την έρημο Γκόμπι στα ανατολικά και τη Κασπία Θάλασσα στα δυτικά. Χωρίζεται σε δυτικό και ανατολικό Τουρκεστάν. Σήμερα μεγάλο μέρος του δυτικού τμήματός του ανήκει στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ενώ το ανατολικό τμήμα ανήκει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όσο αφορά λοιπόν στο Δυτικό Τουρκεστάν το 1865 η Ρωσία κήρυξε πόλεμο στα διάφορα εμιράτα που κυριαρχούσαν εκεί. Περιττό να πούμε ότι αυτή η περιοχή παρουσιάζονταν τότε στη Ρωσία με τα πιο μελανά χρώματα: απολίτιστη και βάρβαρη.

Τότε που ενδιαφερόμασταν για το ζώδιο του Μλάντιτς (ΕΝΟΧΟΣ σε ισόβια για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε υπέρ των θυμάτων στη Βοσνία)

πηγή: XYZ Contagion

ΕΝΟΧΟΣ ο Μλάντιτς για δέκα κατηγορίες!
Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε υπέρ των θυμάτων της γενοκτονίας στη Βοσνία και τον καταδίκασε σε ισόβια

 

Σήμερα, 22 Νοεμβρίου του 2017, είναι άλλη μια σημαντική ημέρα για τη Δικαιοσύνη, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Ισονομία. Μετά την καταδίκη του Ράντοβαν Κάρατζιτς τον Μάρτιο του 2016 (βλ. ‘ΕΝΟΧΟΣ ο Κάρατζιτς! Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε υπέρ των θυμάτων της γενοκτονίας στη Βοσνία‘ και ‘Ο Κάρατζιτς και οι Ελληνες: Η ενοχή του Κάρατζιτς και η συλλογική μας αθωότητα (Συνεργασία του ιστολογίου μας με το περιοδικό The Books’ Journal, τεύχος #66, Μάιος 2016)‘, σήμερα, στις 14.00 ανακοινώθηκε η απόφαση για τον Ράτκο Μλάντιτς (Ratko Mladic) στο Μόνιμο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία (ή όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, International Tribunal for the Prosecution of Persons Responsible for Serious Violations of International Humanitarian Law Committed in the Territory of the Former Yugoslavia since 1991, στο εξής ΔΠΔΧΓ ή ICTY). Ο 74χρονος πρώην στρατιωτικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων θα είναι ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματικός σε ολόκληρη την πρώην Γιουγκοσλαβία που θα αναγκαστεί να σταθεί όρθιος ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και να ακούσει την εναντίον του ετυμηγορία για τα εγκλήματά του.

Πρωτοχρονιά 1996. Στο αρχηγείο του σερβοβοσνιακού στρατού του Μλάντιτς, στο Han Pijesak, μια όμορφη γιορτή με τον Μλάντιτς στο τσακίρ-κέφι, φορώντας ελληνικό τσολιαδίστικο φέσι και τον Αντώνη Μήτκο να διασκεδάζουν και να χορεύουν. Το φέσι του τσολιά συναντάει την Sajkaca και τα 4 κυριλλικά 'C' του σερβικού σταυρού («Samo sloga Srbina spasava», «μόνο η ενότητα θα σώσει τους Σέρβους»).

Πρωτοχρονιά 1996. Στο αρχηγείο του σερβοβοσνιακού στρατού του Μλάντιτς, στο Han Pijesak, μια όμορφη γιορτή με τον Μλάντιτς στο τσακίρ-κέφι, φορώντας ελληνικό τσολιαδίστικο φέσι και τον Αντώνη Μήτκο να διασκεδάζουν και να χορεύουν. Το φέσι του τσολιά συναντάει την Sajkaca και τα 4 κυριλλικά ‘C’ του σερβικού σταυρού («Samo sloga Srbina spasava», «μόνο η ενότητα θα σώσει τους Σέρβους»).

 

‘Τι ζώδιο είσαι‘ ήταν η τελευταία ερώτηση του Βλάση Μπονάτσου προς στον στρατηγό τότε Ράτκο Μλάντιτς, εδώ στο 10.00′ περίπου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Εδώ Πολυτεχνείο

πηγή: dimitrisdoctor

Του Βασίλη Ραφαηλίδη

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απ’ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας τα’λεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.
Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.
Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι. Συνεχίστε την ανάγνωση


Εργατική τάξη και εργατικό κίνημα στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974

πηγή: ΜΕΤΑ

Από το Γιώργο Αλεξάτο, συγγραφέα

Φωτογραφία | Αριστοτέλης Σαρρηκώστας

Το δικτατορικό καθεστώς που επιβλήθηκε με το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 υπήρξε ταυτόχρονα τομή και συνέχεια του καθεστώτος που επικράτησε στην Ελλάδα μετά τη νίκη του αστισμού κατά τον Εμφύλιο.

Τομή, γιατί κατάργησε τον κοινοβουλευτισμό και τις –ούτως ή άλλως, περιορισμένες- δημοκρατικές λειτουργίες του μετεμφυλιακού καθεστώτος. Συνέχεια, γιατί βασίστηκε στους ίδιους ιδεολογικούς πυλώνες του αντικομμουνισμού και της εθνικοφροσύνης, καθώς και στην ίδια επιδίωξη διασφάλισης των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, έναντι της μεγάλης πλειονότητας των εργαζομένων –μισθωτών και μικροϊδιοκτητών- με την αναπαραγωγή ακόμη και ανάλογων κοινωνικών στρωμάτων – στηριγμάτων του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας: τμημάτων του κρατικού γραφειοκρατικού μηχανισμού και μέρους των μικροϊδιοκτητικών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ο χάρτης των αμερικανικών βάσεων. Σύντομα μια κοντά σου

πηγή: Info-war

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν σχεδόν 800 στρατιωτικές βάσεις σε τουλάχιστον 70 χώρες του κόσμου. Την ίδια στιγμή η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία έχουν αθροιστικά 30 βάσεις εκτός της επικράτειάς τους.

 Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Βάιν, συγγραφέα του βιβλίου Base Nation, το κόστος διατήρησης των βάσεων στοιχίζει από 85 έως 100 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο (στοιχεία 2014) ενώ αν συμοεριλάβει κανείς και το κόστος διατήρησης βάσεων κιαι στρατευμάτων σε εμπόλεμες ζώνες φτάνει τα 200 δισεκατομμύρια.
Στο βιβλίο του ο Βάιν εξηγεί πως οι στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ λειτουργούν σαν παράγοντας αποσταθεροποίησης στις περιοχές που αναπτύσσονται ενώ σε αρκετές περιπτώσεις διευκολύνουν τις επαφές της Ουάσινγκτον με αυταρχικά, δικτατορικά καθεστώτα.

Συνεχίστε την ανάγνωση


12 ντοκιμαντέρ για τη σύγκρουση Ισραήλ – Παλαιστίνης

πηγή: Infowar

Λίγα ζητήματα είναι τόσο «αμφιλεγόμενα» ή παρερμηνευμένα όσο η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης.

Η αλήθεια βρίσκεται συνήθως πάντα μπροστά στα μάτια μας αλλά ένα γιγαντιαίος μηχανισμός προπαγάνδας, με έδρα συνήθως το Ισραήλ και τις ΗΠΑ θέλουν να ξεχάσουμε ποιος είναι ο κατακτητής και ποιος ο κατακτημένος, ποιος ο έποικος και ποιος ο εκτοπισμένος.

Με τόση παραπληροφόρηση και μεροληψία στα ΜΜΕ η πιο έγκυρη πληροφόρηση γύρω από το θέμα είναι απαραίτητη για να αρχίσει ένας διαφορετικός διάλογος.

Σήμερα παρουσιάζουμε στα ελληνικά μια λίστα με ντοκιμαντέρ, που είχε συντάξει η ιστοσελίδα Film for Action για το σκοπό αυτό: Συνεχίστε την ανάγνωση


Δικαστές: η άλλη όψη της αντιτρομοκρατικής

πηγή: Athens.indymedia.org

Αποτέλεσμα εικόνας για δικαστές τέρατα σκιτσαΣε αγαστή συνεργασία με την «αντιτρομοκρατική»,  το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων απέρριψε σήμερα τις αιτήσεις αποφυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή Μ. Ο εισαγγελέας Ι, Προβατάρης που είχε προτείνει την αποφυλάκιση χρυσαυγιτων, είχε ζητήσει προηγουμένως την φυλάκιση των Ηριαννας κ Περικλή. Αυτοί που δίνουν, με αντάλλαγμα προσωπικά οφέλη, νομική κάλυψη στο έγκλημα που συντελείται τόσα χρόνια εις βάρους του λαού θα κυκλοφορούν αύριο ελεύθεροι. Η Ηριάννα, ο Περικλής και τόσοι άλλοι, όχι. Ο αγώνας για την απελευθέρωση αυτών που υφήστανται την κρατική καταστολή συνεχίζεται.

Ενημέρωση από τη συγκέντρωση στο Μοναστηράκι για Ηριάννα Β. Λ. και Περικλή Μ.

(προσθήκη από π.κ.)  σχετικά κι εδώ:

Η Δίκη της Ηριάννας (Περιγραφή)

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Οι φασίστες που κρατάνε την Ηριάννα στη φυλακή θα καταδικαστούν από την κοινωνία

Στον πρόεδρο του εφετείου… αντισταθείτε


Για τον Μητσοτάκη και τον κόσμο του

πηγή: Αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα

https://i0.wp.com/oktana.espivblogs.net/files/2017/07/1981_02_19.jpg

Το τελευταίο διάστημα ακούσαμε πολλά που δεν τα «βαστάει» η μνήμη. Μπαίνουμε λοιπόν κατευθείαν στο θέμα.

Καθ’ όλη την πορεία της ζωή του, ο «ψηλός» άλλαξε πολλούς εχθρούς. Όσες όμως ανίερες συμμαχίες κι αν κατάφερε να συνάψει με αριστερούς και δεξιούς τσαρλατάνους ένας έμεινε σταθερά απέναντί του: ο αγωνιζόμενος λαός. Προοδευτικοί, κομμουνιστές, αναρχικοί, εργάτες, φοιτητές, μαθητές, όλοι συγκρούστηκαν κάποια στιγμή με τον μεγαλύτερο καιροσκόπο που γνώρισε η πολιτική ζωή αυτής της χώρας. Εκείνου που  κατάφερνε πάντα να επιβιώνει, λόγω των χιλιάδων κουμπαριών και του ιδιότυπου λαϊκισμού του. Ενός «μπλοφαρίζοντος» λαϊκισμού, που υποτίθεται ότι έλεγε σκληρές αλήθειες για να δικαιολογήσει αντικοινωνικά μέτρα, αλλά στην ουσία συγκάλυπτε μια πολιτική-μια-από-τα-ίδια, με ρουσφέτια, αναξιοκρατία, διασπάθιση δημόσιου χρήματος και αύξηση των ελλειμμάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση


Συμμαχίες και κοινά ταμεία… κάποτε και τώρα

πηγή: Cogito ergo sum

Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι το 479 πΧ, οι έλληνες πήραν τους πέρσες στο κατόπι αφ’ ενός μεν για να τους διαλύσουν οριστικά αφ’ ετέρου δε για να απελευθερώσουν όσες ελληνικές πόλεις βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή τους. Οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις όρισαν ως αρχηγό τους τον σπαρτιάτη βασιλιά Παυσανία και ξαμολύθηκαν στο κυνήγι των περσών, φτάνοντας μέχρι την Κύπρο και μέχρι το Βυζάντιο, παντού με νικηφόρα αποτελέσματα. Όμως, η συμπεριφορά του Παυσανία ήταν κομματάκι βάναυση, με αποτέλεσμα οι πόλεις που απελευθερώνονταν να δυσανασχετούν. Γι’ αυτό οι ίωνες ζήτησαν από τους αθηναίους να αναλάβουν την ηγεσία της συμμαχίας. Άλλο που δεν ήθελαν οι αθηναίοι, αφού πλέον ανοιγόταν ο δρόμος για να υλοποιηθεί το όραμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος ονειρευόταν την Αθήνα ως απόλυτη κυρίαρχο στο Αιγαίο.

Έτσι, λοιπόν, οι αθηναίοι δέχτηκαν να ηγηθούν της συμμαχίας και κάπου εκεί στα τέλη του 478 πΧ ιδρύθηκε η Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν κάπου 140-150 πόλεις, που η καθεμιά συνέβαλε στο κοινό ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές της. Το ύψος της εισφοράς κάθε πόλης το όρισε ο Αριστείδης με τόσο σωστό και αμερόληπτο τρόπο ώστε απέκτησε το προσωνύμιο «δίκαιος». Ως έδρα της συμμαχίας ορίστηκε η νήσος Δήλος, που βρισκόταν στην μέση του Αιγαίου και βόλευε και τις δυο ακτές του πελάγου. Εκεί φυλασσόταν και το ταμείο με τις εισφορές.

Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Δήλου.

Συνεχίστε την ανάγνωση


Το ξεχασμένο ολοκαύτωμα

πηγή: Efsyn

Τζακάρτα 23 Μαΐου 1965. Η τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του ΡΚΙ, για την 45η επέτειό του. Στο βήμα οι Αϊντίτ και Σουκάρνο

Τζακάρτα 23 Μαΐου 1965. Η τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του ΡΚΙ, για την 45η επέτειό του. Στο βήμα οι Αϊντίτ και Σουκάρνο

Δεν θα τους αφήσουμε να μας προκαλέσουν. Αν ο στρατός μάς φτύσει κατάμουτρα, θα σκουπιστούμε και θα του χαμογελάσουμε. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας

Ντ. Ν. Αϊντίτ, γραμματέας του Κ.Κ. Ινδονησίας, καλοκαίρι 1965

Yπήρξε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές του 20ού αιώνα, συγκρίσιμη σε έκταση και ταχύτητα με τη γενοκτονία των Αρμενίων: μέσα σε λίγους μήνες, πάνω από μισό -ενδεχομένως και ένα- εκατομμύριο άνθρωποι, μέλη ή συμπαθούντες του μεγαλύτερου μη κυβερνητικού Κ.Κ. της υφηλίου, εξολοθρεύτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από τον στρατό με τη συνδρομή ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, αποτελούμενων από εθνικιστές και, κυρίως, ισλαμιστές.

Κι όμως, τα γεγονότα του φθινοπώρου του 1965 στην Ινδονησία, πέμπτη τότε (τέταρτη σήμερα) σε πληθυσμό χώρα του κόσμου, κάθε άλλο παρά έχουν εγγραφεί σαν αξιοσημείωτο γεγονός στην παγκόσμια συλλογική μνήμη.

Ισως επειδή στον καιρό τους είχαν χαρακτηριστεί από αμερικανικά ΜΜΕ «η καλύτερη είδηση της χρονιάς για τη Δύση στην Ασία».

Συνεχίστε την ανάγνωση


Ένας βρόμικος πόλεμος

πηγή: Cogito ergo sum

(προσθήκη από π.κ.): με κλικ στον τίτλο κάθε άρθρου μεταφέρεσθε στην πηγή του.

Ένας βρόμικος πόλεμος – 1. Η γέννηση της Ινδοκίνας

Τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 42 χρόνια από την ημέρα που τελείωσε οριστικά ένας από τους πιο βρόμικους πολέμους της Ιστορίας. Ήταν η 30η Απριλίου 1975 όταν από την Σαϊγκόν αποχωρούσε και ο τελευταίος πολιτειακός στρατιώτης, δίνοντας τέλος στον περίφημο πόλεμο του Βιετνάμ, έναν πόλεμο που έληξε με την ολοκληρωτική ήττα των ΗΠΑ, δίχως να υπογραφεί οποιαδήποτε συμφωνία.

Είναι αλήθεια πως γι’ αυτόν τον πόλεμο λίγα πράγματα είναι γνωστά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για την ντροπιαστικώτερη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, οπότε είναι λογικό άλλα πράγματα να παραβλέπονται, άλλα να αποκρύπτονται, άλλα να υποτιμώνται και άλλα να παραποιούνται. Όμως, έχω την πεποίθηση ότι η ιστορία εκείνης της γωνιάς τού πλανήτη έχει πολλά να μας διδάξει. Έτσι, παίρνοντας αφορμή από την μεθαυριανή επέτειο, λέω να βάλω μπρος άλλη μια αφήγηση. Δεν έχω ιδέα πόσο χρόνο θα μου πάρει να την ολοκληρώσω αλλά θα την πιάσω από παλιά, από πολύ παλιά. Συνεπώς, προσδεθείτε και επιστρατεύστε την υπομονή σας.

Καμπόιτζη: Ο ναός του Άνγκορ Βατ σε φωτογραφία του 1931

Η ιστορία μας ξεκινάει κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα. Νότια της Κίνας και προς την πλευρά τής ομώνυμης θαλασσας εκτείνεται το Βασίλειο του Βιετνάμ, όπου κάνει κουμάντο επί δυόμισυ σχεδόν αιώνες η δυναστεία των Τριν. Δίπλα του, προς το εσωτερικό, βρίσκεται η Αυτοκρατορία των Χμερ και νοτιώτερα, στην χερσόνησο Κοχινκίνα, το Βασίλειο των Κάμπα, το οποίο διαφεντεύουν οι άρχοντες Νγκουγιέν. Δεν είναι δύσκολο σ’ όποιον έχει ιστορική παιδεία να υποψιαστεί ότι το μικρό Βασίλειο των Κάμπα μπήκε στο μάτι των ισχυρότερων γειτόνων του. Έτσι, άρχισαν οι κόντρες ανάμεσα στους Τριν και τους Χμερ για το ποιος θα θέσει τους Νγκουγιέν υπό τον έλεγχό του. Τελικά, τα κατάφεραν οι πρώτοι και το μεγαλύτερο μέρος τής Κοχινκίνας ενώθηκε με το Βιετνάμ. Συνεχίστε την ανάγνωση


«Έτσι και κουνηθείτε θα σας πολεμήσουμε εμείς με τα όπλα που μας δώσατε»!

Το βρήκαμε εδώ (όπως και πολλά ενδιαφέροντα άρθρα): Σημειώσεις για τον Εμφύλιο

Το ερώτημα «πώς έπεσε η χούντα» έχει απασχολήσει τους κοινωνικούς επιστήμονες της μεταπολιτευτικής γενιάς, χωρίς όμως, κατά τη γνώμη μας, να έχει δοθεί ικανοποιητική απάντηση. Όχι τόσο γιατί ενδεχομένως κάποιες κρίσιμες πληροφορίες που αφορούν τις «υψηλές» επαφές εγχώριων και διεθνών παραγόντων δεν είναι σε ικανοποιητικό βαθμό γνωστές, αλλά διότι υπάρχει τουλάχιστον ένας παράγοντας που δεν έχει ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν: Ο λαός. Όχι ο λαός ως οργανωμένη ή ανοργάνωτη πολιτική δύναμη, αλλά ο λαός ως στρατός. Δηλαδή, δεν έχει συνυπολογιστεί στην πολιτική εξίσωση του Ιουλίου του ’74 ένας από τους πλέον κρίσιμους παράγοντες: Οι επίστρατοι.

Συνεχίστε την ανάγνωση